ตอนที่ 98 วิ่งหน้าตั้งตามคน ป้ายทะเบียนรถช็อกโลก

หานตงสับขาโกยแน่บ

สัตว์ร้ายแห่งแดนอีสานตนนี้ แม้รูปร่างภายนอกจะดูตัวใหญ่ยักษ์ กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด ๆ แต่พอลองได้วิ่งเข้าจริง ขอยาวทั้งสองข้างกลับก้าวสลับได้เร็วเหลือเชื่อ ถึงขั้นพัดเอากระแสลมวูบหนึ่งขึ้นมาในยามค่ำคืน

เรื่องนี้มันช่วยไม่ได้จริง ๆ

วัยเด็กเขาซนเป็นลิง ก่อเรื่องเอาไว้ที่บ้านเกิดไม่ใช่น้อย น้าแท้ ๆ ที่ทำฟาร์มเพาะเลี้ยงกวางซิก้าของเขาก็เป็นคนอารมณ์ดุดันเหลือเกิน เอะอะก็ตะคอกลั่นว่า "เดี๋ยวกูปล่อยกวางไปขวิดมึงเลย!"

และนั่นไม่ใช่แค่คำขู่ปากเปล่า หานตงเคยโดนกวางตัวผู้โตเต็มวัยขวิดเข้าอย่างจังจนตัวลอยละลิ่วออกจากกองฟางไปไกลถึงสองเมตร นอนร้องครางโอดโอยอยู่บนเตียงคังตั้งหนึ่งเดือนเต็ม

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ขอแค่ได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ไหว หานตงก็ฝึกปรือฝีเท้าเปิดแน่บจนชำนาญขั้นสุดยอด

เวลานี้ในหัวของเขามีเพียงแค่ความคิดเดียว

รีบตามกลุ่มใหญ่ให้ทัน อย่าให้พี่น้องต้องมายืนรอเก้อ

หลังจากวิ่งกระหน่ำมาตลอดทาง ในที่สุดหานตงก็แลเห็นแผ่นหลังของสามคนข้างหน้า แถว ๆ ประตูลิฟต์ลานจอดรถใต้ดินของตึกอำนวยการ

"เฮ้ย... ชวนจื่อ!"

หานตงหอบหายใจพลางวิ่งไล่กวดขึ้นมา ลมหายใจค่อนข้างกระชั้นถี่ไปบ้าง แต่พื้นฐานร่างกายเขาดี จึงไม่ถึงขั้นหอบแฮ่กเป็นหมาหอบแดด

ลู่ชวน จ้าวอี้ฟาน และเฉินจื่ออั๋งได้ยินเสียงเข้า ต่างพากันหยุดฝีเท้าลง

ทุกคนต่างคิดว่าเขาแค่คุยสัพเพเหระกับรุ่นพี่เสร็จแล้ว ไม่มีใครคิดไปถึงเรื่องอื่นเลยสักนิด

หานตงยกมือข้างหนึ่งยันหัวเข่าเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตามความเคยชิน เดิมทีเขาตั้งใจจะหยิบเอาจดหมายรักสีชมพูที่รุ่นพี่สยงอี๋ยัดใส่มือมาเมื่อครู่ขึ้นมาก่อน พร้อมกับเปรยกับเฉินจื่ออั๋งสักคำว่า "มีคนฝากของมาให้มึงน่ะ"

ทว่าคำพูดยังไม่ทันหลุดออกจากปาก

เฉินจื่ออั๋งก็ก้าวยาว ๆ ปรี่เข้ามาทันควัน

"เร็วเข้าตงจื่อ!"

ใบหน้าของเฉินจื่ออั๋งเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ เขาฟาดฝ่ามือเผียะเข้าที่แผ่นหลังของหานตง ส่งผลให้คำพูดที่จ่ออยู่ตรงปากหานตงถูกตบกลืนกลับลงคอไปดื้อ ๆ

"มัวชักช้าอืดอาดยืดยาดอะไรอยู่ได้! รีบลงไปขึ้นรถเร็วเข้า กูจะหิวไส้กิ่วอยู่แล้วเนี่ย!"

จิตใจของคุณชายน้อยคนพื้นที่ผู้นี้ตอนนี้ ลอยละล่องไปหาป้ายทะเบียนรถสุดสะท้านโลกันตร์นั่นตั้งนานแล้ว

สิ่งที่อัดแน่นอยู่ในหัวเขามีแต่ภาพที่ว่า ประเดี๋ยวพอหานตงกับจ้าวอี้ฟานได้เห็นรถคันนั้น ได้เห็นป้ายทะเบียนแผ่นนั้นแล้ว สีหน้าจะแสดงอารมณ์ออกมาได้ตื่นตาตื่นใจขนาดไหน สำหรับเขาแล้ว ช้าไปแม้วินาทีเดียวก็ทรมานเจียนตาย

หานตงโดนเขาผลักเข้าแบบนี้ มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าจึงจำต้องดึงกลับออกมาใหม่อีกรอบ

คำพูดที่เกือบจะได้เอ่ยปาก ทว่าไม่ได้พูดออกไป จึงกลายเป็นก้อนไฟอัดอั้นตันใจที่สุมแน่นอยู่ในอก

แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทำได้เพียงเดินตามพวกพ้องเข้าไปในลิฟต์ของลานจอดรถใต้ดิน

ลิฟต์เลื่อนลงมาจนถึงลานจอดรถใต้ดินของตึกอำนวยการ

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียง "ติ๊ง" กลิ่นอายเฉพาะตัวอันเย็นเยียบของพื้นที่ใต้ดินก็พัดเข้ามาปะทะหน้า

บรรยากาศของที่นี่แตกต่างจากความวุ่นวายจอแจของตึกหอพักด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

แสงไฟสีขาวนวลสาดส่องลงบนพื้นอีพ็อกซีที่เรียบกริบ

อากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนไม่กี่คนที่สะท้อนก้องแผ่วเบาในลานจอดรถอันเวิ้งว้าง

เฉินจื่ออั๋งเดินนำหน้าอยู่หัวแถว จังหวะการก้าวขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมพลัง

ทั้งสี่คนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าช่องจอดรถพิเศษหมายเลขหนึ่ง ซึ่งมีทำเลดีเลิศและอยู่ใกล้กับประตูลิฟต์มากที่สุด

ช่องจอดรถนี้กว้างจนเกินพอดี พื้นที่ว่างที่เหลือทางซ้ายและขวามากพอที่จะยัดรถลงไปได้อีกครึ่งคัน

ส่วนรถยนต์เฟตันสีดำคันนั้น จอดสงบนิ่งอยู่ตรงใจกลางอย่างพอดิบพอดี

มองแวบแรก รถคันนี้ไม่ได้ดูโดดเด่นสะดุดตาหรือคุกคามใคร

สีดำขรึมดูสุขุมหนักแน่น รูปลักษณ์ภายนอกก็เรียบหรูโลว์โปรไฟล์ถึงขีดสุด เป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนมองออกในปราดเดียวว่ามันมีสถานะเทียบเท่ากับรถซีดานระดับหรูบางรุ่นของโฟล์กสวาเกน

แต่ขอเพียงทอดสายตาหยุดมองนานขึ้นอีกสักสองวินาที

สัดส่วนตัวถังที่เกือบจะไร้ที่ติ มิติความโอ่อ่าหนักแน่นของตัวรถ รวมถึงพื้นผิวเนื้อสีที่สะท้อนแสงไฟโทนเย็นออกมา ล้วนกำลังบอกเล่าถึงความไม่ธรรมดาของมันอย่างเงียบงัน

เฉินจื่ออั๋งหยุดฝีเท้า กอดอกเอาไว้ตรงหน้า

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองตัวรถด้วยซ้ำ ทว่ากลับล็อกสายตาแน่วแน่ไว้ที่ใบหน้าของจ้าวอี้ฟานและหานตงโดยตรง

เขาเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมแล้วที่จะชื่นชม "แผ่นดินไหวทางสายตา" ในครั้งนี้อย่างเต็มอิ่ม

ทั้งหมดหยุดยืนนิ่ง

สายตาตกลงไปยังแผ่นป้ายทะเบียนพื้นสีน้ำเงินตัวอักษรสีดำที่ติดอยู่ท้ายรถอย่างเป็นธรรมชาติ

เจียง A 00006

วินาทีที่ตัวเลขไม่กี่ตัวนี้สะท้อนเข้าสู่ม่านตา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนนิ่งงันไป

ฝีเท้าของจ้าวอี้ฟานชะงักตรึงอยู่กับที่เหมือนถูกตอกหมุด

นิ้วมือที่กำลังจะยกขึ้นดันแว่นกรองแสงสีฟ้า ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างกะทันหัน

ในห้อง 504 แห่งนี้ หากจะบอกว่าใครมองออกถึงมูลค่าและความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงเบื้องหลังป้ายทะเบียนแผ่นนี้มากที่สุด ย่อมไม่ใช่หานตงที่เอะอะโวยวาย และไม่ใช่เฉินจื่ออั๋งที่รับรู้แค่ความตกใจเพียงผิวเผินแน่นอน

แต่เป็นเขา จ้าวอี้ฟาน

เขาไม่ได้ส่งเสียงอุทานตื่นตระหนกจนหลุดปากออกมา

ทว่าในส่วนลึกของดวงตาเขากลับกำลังปั่นป่วนด้วยพายุคลื่นยักษ์แห่งการรับรู้ระดับสถานะทางสังคมอย่างบ้าคลั่ง

นี่ไม่ใช่ป้ายทะเบียนเลขสวยประเภทที่แค่ทุ่มเงินแล้วจะซื้อหามาได้เลยสักนิด

มันคือสัญลักษณ์แห่งอภิสิทธิ์ชนขั้นเด็ดขาด ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วควรจะมีสิทธิ์ติดอยู่ภายใต้ชื่อของบุคคลระดับพิเศษที่มีสถานะสูงส่งอย่างยิ่งยวดเท่านั้น

นักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่ง จะเอาป้ายทะเบียนแบบนี้มาติดบนรถตัวเองอย่างสง่าผ่าเผยตามตรรกะปกติได้อย่างไรกัน

ความรู้สึกเหม่อลอยเพียงชั่วครู่ทว่าลึกล้ำสุดหยั่ง ได้โอบล้อมทั่วทั้งร่างของจ้าวอี้ฟานเอาไว้จนมิด

เขาเข้าใจดีถึงน้ำหนักของป้ายนี้ ดังนั้นในเวลานี้เขาถึงได้ตกตะลึงจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ส่วนหานตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

เสี้ยววินาทีที่เห็นป้ายทะเบียนรถ สมองของเขาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาเช่นกัน

เพียงแต่ว่า วงจรการตอบสนองของเขากลับวิ่งไปคนละทิศละทางอย่างสิ้นเชิง

หานตงจ้องมองป้ายทะเบียนรถแผ่นนั้น คิ้วขมวดมุ่น ก่อนจะลากเสียง "หือ?" ยาวออกมาจากลำคอ

เขาเกาหัวที่มีทรงผมสั้นยุ่งเหยิงราวกับรังนกนั่นอย่างแรง

รู้สึกติดใจอยู่เสมอว่าชุดตัวเลขนี้ มันคุ้นหูอย่างประหลาด

หานตงหรี่ตาลง พยายามเค้นความทรงจำอย่างสุดชีวิต

ทันใดนั้น

"เพียะ!"

หานตงตบหน้าผากตัวเองดังฉาด พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในบัดดล

"กูนึกออกแล้ว!"

เขาหันขวับ ชี้ไปที่ป้ายทะเบียนแผ่นนั้น แล้วตะโกนเสียงดังลั่นใส่เฉินจื่ออั๋ง

"บอสเฉิน เมื่อคืนตอนนั่งดื่มเหล้ากันที่ชิงลู่เยี่ยน มึงเคยเปรยถึงป้ายทะเบียนอันนี้ขึ้นมาคำนึงใช่ไหมวะ กูจำได้ว่าตอนนั้นมึงพูดยังกับมีเวทมนตร์กลไกอะไรเทือกนั้นเลย!"

เดิมทีเฉินจื่ออั๋งตั้งหน้าตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นสีหน้าตกตะลึงจนโลกทัศน์พังทลายของทุกคน

ผลปรากฏว่า

จ้าวอี้ฟานยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ทำเก๊กขรึม

หานตงกำลังต่อจิ๊กซอว์ความทรงจำอยู่ตรงนี้

ส่วนตัวลู่ชวนเองยิ่งเหมือนคนนอก ค่อย ๆ ล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างเอื่อยเฉื่อย

เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของตัวเขาเองที่สำนักงานขนส่ง ซึ่งตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว!

ความรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรงระคนกับความน้อยเนื้อต่ำใจสไตล์คุณชาย พลุ่งพล่านขึ้นสู่สมองของเฉินจื่ออั๋งทันที

"พวกมึงเป็นอะไรกันไปหมดวะเนี่ย?!"

เฉินจื่ออั๋งเริ่มร้อนรน กางแขนทั้งสองข้างออก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

"ป้ายทะเบียนรถที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้วางอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ทำไมพวกมึงถึงไม่ตกใจกันเลยสักนิดวะ?!"

จ้าวอี้ฟานค่อย ๆ ลดมือลง

เขามองดูเฉินจื่ออั๋งที่แทบจะคลุ้มคลั่งเป็นบ้า แล้วเอ่ยคำตอบที่ราบเรียบยิ่ง ทว่ามีพลังทำลายล้างมหาศาลออกมา

"เมื่อวานตอนกินเหล้า นายพูดถึงป้ายนี้ไปแล้ว"

ประโยคสั้น ๆ แสนเรียบง่ายนี้ ช่วยปะติดปะต่อตรรกะทั้งหมดให้กลับมาสมบูรณ์ในทันที

เขาตกใจจริง ๆ นั่นแหละ

ทว่าเมื่อวานเหมือนได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันล่วงหน้าไปรอบหนึ่งแล้ว วันนี้พอได้เห็นของจริง ความสะเทือนใจย่อมถูกกดเอาไว้ในระดับที่สุขุมลุ่มลึกกว่า

หานตงรีบซ้ำเติมอยู่ข้าง ๆ ทันควัน

"ก็ใช่น่ะสิ!"

หานตงผายมือออกอย่างมีเหตุผลเต็มประดา

"เมื่อคืนมึงโม้จนน้ำลายแตกฟอง ตอนนั้นกูก็นึกว่ามึงเมาแอ๋แล้วพล่ามเรื่อยเปื่อย ใครมันจะไปคิดว่าเป็นเรื่องจริงวะ!"

พอโดนตอกกลับไปกลับมาแบบนี้ เฉินจื่ออั๋งก็สติแตกโดยสมบูรณ์

ทั้งที่ตนเองพูดความจริงที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจแท้ ๆ แต่ในสายตาของไอ้พวกเพื่อนเวรนี่ กลับกลายเป็นการขี้โม้หลังเหล้าเข้าปากไปเสียหมด! และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือเขาจำไม่ได้เลยสักนิด!

"ประเด็นมันอยู่ที่เรื่องนี้เหรอวะ!"

เฉินจื่ออั๋งกัดฟันกรอดพลางชี้ไปที่รถยนต์สีดำคันนั้น พยายามอย่างเอาจริงเอาจังที่จะให้พวกมันเข้าใจถึงความน่ากลัวของเรื่องนี้

"พวกมึงไม่คิดบ้างเหรอวะ ว่ารถโฟล์กสวาเกน พัสสาทคันหนึ่ง ติดป้ายทะเบียนเจียง A 00006 เนี่ย..."

เขาเน้นน้ำเสียงหนักขึ้น เจ็บปวดใจจนแทบกระอักเลือด

"...การจับคู่กันแบบนี้มันแม่งโคตรจะน่ากลัวที่สุดเลยไม่ใช่เหรอวะ?!"

ขณะที่เฉินจื่ออั๋งกำลังพยายามสุดฤทธิ์เพื่อยกระดับความตกตะลึงให้พุ่งทะลุปรอทอยู่นั้น

หานตงมองดูตัวอักษรที่ท้ายรถ แล้วหันกลับมามองป้ายทะเบียนอีกรอบ

เขาหันหน้ามา แล้วโยนคำถามสะกิดวิญญาณที่เปี่ยมไปด้วยความตลกขบขันออกมาอย่างซื่อ ๆ และจริงจังเป็นที่สุด

"00006 มันหายากตรงไหนเหรอวะ?"

อานุภาพทำลายล้างของประโยคนี้ เทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์ได้เลยทีเดียว

หานตงไม่เข้าใจความหมายของหมายเลขนี้ในเมืองเจียงเฉิงจริง ๆ ในสายตาเขา แค่รู้สึกว่าตัวเลขเรียงกันเป็นแถวดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดีก็แค่นั้น

ในเสี้ยววินาทีนี้

เฉินจื่ออั๋งถึงกับพูดไม่ออกไปโดยสิ้นเชิง เขาสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งของการสีซอให้ควายฟังอย่างแท้จริง

ท่ามกลางจังหวะเวลาอันน่าอึดอัดจนหายใจไม่ออกนี้เอง

สายตาของจ้าวอี้ฟานก็เลื่อนไปหยุดลงที่แถวตัวอักษรภาษาอังกฤษสีเงินตรงท้ายรถ

ในที่สุด เขาก็ช่วยแก้ไขความเข้าใจผิดอันน่าขันนี้ให้กระจ่างขึ้นมาอย่างเรียบง่าย

"นี่ไม่ใช่พัสสาท"

จ้าวอี้ฟานหันไปมองลู่ชวน น้ำเสียงราบเรียบเป็นที่สุด

"เฟตันคันนี้ของนาย คงหาซื้อไม่ง่ายเลยใช่ไหม?"

บรรยากาศเงียบสงัดไปชั่วขณะราวสองวินาที

ลู่ชวนกดปุ่มปลดล็อกบนกุญแจรถ

เสียงแผ่วเบาสองครั้งดังก้องขึ้นในลานจอดรถ

"ก็พอได้ครับ"

ลู่ชวนดึงเปิดประตูรถ ตอบอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์

"วานให้คนช่วยจัดการให้น่ะครับ"

เฉินจื่ออั๋งยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สมองเริ่มเออเร่อสะดุดกึกอย่างเห็นได้ชัด

"เฟตันอะไรวะ?"

เขาหลุดปากถามตามสัญชาตญาณ เขามึนตึ้บไปจริง ๆ ตรรกะความคิดทั้งหมดก่อนหน้านี้ของเขา มันตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่านี่คือรถพัสสาทตัวท็อปมาตลอด

จ้าวอี้ฟานใช้วิธีที่เรียบง่ายที่สุดและทรงพลังทำลายล้างที่สุด ฉีกกระชากความจริงออกมาเบื้องหน้าเฉินจื่ออั๋ง

"นี่คือโฟล์กสวาเกน เฟตัน"

จ้าวอี้ฟานมองหน้าเขา

"ไม่ใช่พัสสาทรุ่นอัปเกรด"

"รถคันนี้ราคาเบ็ดเสร็จพร้อมขับ อย่างน้อย ๆ ก็สองล้านกว่าหยวน"

พอตัวเลขสองล้านกว่าหยวนนี้หลุดออกมา

สมองของเฉินจื่ออั๋งราวกับถูกค้อนยักษ์เหวี่ยงฟาดลงมาซ้ำอีกทีอย่างรุนแรง

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า รถคันนี้มันไม่ใช่สินค้าราคาถูกบ้าบออะไรเลย มันแค่เรียบหรูโลว์โปรไฟล์จนถึงที่สุดเท่านั้นเอง!

หลังจากการประมวลผลข้อมูลระเบิดเถิดเทิง ทั้งเรื่องป้ายทะเบียน รุ่นรถ และราคา มาปะติดปะต่อกันใหม่

ฟันเฟืองในสมองของเฉินจื่ออั๋งก็เริ่มหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้น

เศษซากชิ้นส่วนทั้งหมดก็ประกบเข้าหากันได้อย่างสนิทแนบเนียนไร้รอยต่อ

เขานึกขึ้นมาได้ทันควันว่าเมื่อวานตอนบ่ายในห้องพักหอพัก เขาเห็นกับตาตัวเองว่าลู่ชวนกดตัวเลขยอดเงินอันน่าสะพรึงกลัวลงบนโทรศัพท์มือถือ

ดวงตาของเฉินจื่ออั๋งเบิกกว้างโตเป็นไข่ห่าน ชี้นิ้วไปยังรถเฟตันคันนั้น เสียงร้องแหลมสูงขึ้นไปถึงแปดคีย์ ตะโกนลั่นออกมาด้วยความรู้สึกตื่นรู้ในภายหลังที่แทบจะสติแตก

"เมื่อวานตอนบ่าย!"

"เงินสองล้านสามแสนกว่าหยวนที่มึงโอนออกไปในห้องหอพัก!"

"ก็คือเอามาซื้อรถคันนี้นี่เองเหรอวะ?!"