ตอนที่ 97 คุยคนละคลื่นความถี่กับระเบิดสีชมพูในกระเป๋ากางเกง

"หานตง!"

หานตงหันหน้ากลับไป อาศัยแสงสีส้มสลัวของโคมไฟริมทาง มองฝ่าเข้าไปยังบริเวณเงามืดตรงนั้น

ร่างกำยำล่ำสันร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากมุมมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง

คนที่เดินมาคือสยงหลิ่ง รุ่นพี่ปีสามจากห้องพักข้าง ๆ

เห็นได้ชัดว่ารุ่นพี่คนนี้จัดแจงแต่งตัวมาอย่างประณีต เส้นผมเซตเจลเป็นทรงเข้ารูปอย่างมีสไตล์ สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มทรงเข้ารูปเล็กน้อยที่ช่วยขับเน้นสัดส่วนรูปร่างให้เห็นรำไร

สยงหลิ่งเดินเข้ามาใกล้สองสามก้าว สายตาทอดมองไปที่ใบหน้าของหานตงแวบหนึ่งก่อน

จากนั้นทันที

สายตาของเขาก็เบนไปอย่างแนบเนียน หยุดมองเฉินจื่ออั๋งที่ยืนอยู่ข้างหลังนานถึงครึ่งวินาทีเต็ม ๆ แววตาแฝงความรู้สึกบางอย่างที่เหนียวหนืดจนอธิบายไม่ถูก

ชายร่างยักษ์ผู้ดิบเถื่อนแห่งแดนอีสานอย่างหานตง เปิดเทอมมาได้ไม่กี่วันก็แสดงสกิลเข้าสังคมขั้นเทพออกมาจนถึงขีดสุด

แค่แจกเมล็ดสนป่าจากบ้านเกิดไปไม่กี่ห่อกับไส้กรอกแดงอีกไม่กี่แท่ง ก็ทำให้เขาสนิทสนมคุ้นหน้าคุ้นตากับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมหอพักแถวนั้นไปตั้งหลายชั้นแล้ว

"อ้าว รุ่นพี่สยง!"

หานตงยกมือขึ้นทักทายอย่างเป็นกันเอง

"ดึกดื่นป่านนี้ ออกมาเดินเล่นเหรอครับ?"

สยงหลิ่งเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบนใบหน้าดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง

เขายื่นมือออกไป ตบเบา ๆ บนบ่าอันกว้างหนาของหานตงสองที

"ตงจื่อ"

สยงหลิ่งกดเสียงต่ำลง แสดงท่าทีสนิทสนมเป็นกันเอง

"พี่มีธุระส่วนตัว อยากคุยกับนายเป็นการส่วนตัวสักสองสามคำ สะดวกไหม?"

คนซื่อตรงคิดอะไรชั้นเดียวอย่างหานตงไม่ได้เอะใจคิดไปทางอื่นเลยสักนิด

ในมุมมองของเขา ดึกดื่นป่านนี้รุ่นพี่มาหา อย่างมากที่สุดก็คงมาขอยืมปลั๊กพ่วง ไม่ก็ถามไถ่เรื่องทั่วไปอย่างคืนนี้จะไปเล่นเกมร้านเน็ตไหนดี

เขาจึงตอบรับปากไปทันที ก่อนจะหันหลังกลับไปโบกมือให้พวกลู่ชวนอย่างกระตือรือร้น

"ชวนจื่อ อี้ฟาน!"

หานตงตะโกนสั่งความเสียงดัง

"พวกมึงไปกันก่อนเลย!"

"กูคุยกับรุ่นพี่สยงแป๊บเดียว เดี๋ยววิ่งตามไปติด ๆ!"

ลู่ชวนพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้อะไร

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตา สายตากวาดมองสยงหลิ่งอย่างรวดเร็ว สีหน้ายังคงราบเรียบเช่นเดิม

ส่วนเฉินจื่ออั๋ง

ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ความคาดหวังอันบ้าคลั่งว่า "เดี๋ยวพอดูพวกนั้นเห็นป้ายทะเบียน 00006 ของลู่ชวนแล้วจะตกใจขนาดไหน" จึงไม่มีแก่ใจจะไปสนใจว่าหานตงจะยืนคุยเล่นกับใคร

"เออ งั้นมึงรีบตามมาล่ะ"

เฉินจื่ออั๋งทิ้งท้ายอย่างร้อนใจ ก่อนจะหันหลังเดินนำหน้าไปอย่างกระฉับกระเฉงว่องไว

ทั้งสามคนก้าวล่วงหน้าเข้าสู่ความมืดมิดของราตรีกาลไปก่อน

บริเวณหน้าหอพัก จึงเหลือเพียงหานตงกับสยงหลิ่งอยู่กันสองคน

เมื่อแน่ใจว่าพวกลู่ชวนเดินไปไกลแล้ว ท่าทีของสยงหลิ่งก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน กลายเป็นมีความกระตือรือร้นผิดแปลกไปจากเดิม

เขาจับแขนของหานตง ดึงให้ขยับเข้าไปตรงมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ค่อยถึงอีกสองก้าว

สยงหลิ่งหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นส่งให้หนึ่งมวน

"มา ตงจื่อ สูบบุหรี่สักตัวสิ"

"ไม่ล่ะครับรุ่นพี่"

หานตงโบกมือปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย

"เดี๋ยวผมต้องไปกินมื้อใหญ่ที่บ้านบอสเฉินอีก ตัวเหม็นกลิ่นบุหรี่มันจะดูไม่ดี รุ่นพี่มีเรื่องอะไรก็ว่ามาตรง ๆ ได้เลยครับ"

สยงหลิ่งเก็บซองบุหรี่กลับไป ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ

เขามองซ้ายมองขวา ก่อนจะกดเสียงให้เบาลง เข้าเรื่องที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดเสียที

"ตงจื่อ พี่อยากสืบเรื่องอะไรหน่อยสิ"

น้ำเสียงของสยงหลิ่งแฝงความนัย เต็มไปด้วยการหยั่งเชิงอย่างหนัก

"เฉินจื่ออั๋งในห้องนายเนี่ย... ปกติต่อหน้าพวกนาย เขาเป็นคนเปิดกว้างเรื่องแบบนั้นไหม?"

ทันทีที่คำถามนี้ถูกโยนออกมา

"ระบบประมวลผลของชายแท้" ในหัวของหานตงก็ส่งเสียงดังติ๊งแล้วเริ่มประมวลผลอย่างบ้าคลั่งทันที

เปิดกว้างเรื่องแบบนั้นไหม?

ในระบบความคิดอันเรียบง่ายของหานตง การที่รุ่นพี่ถามแบบนี้ ย่อมต้องเป็นการสืบเรื่องซุบซิบว่าเฉินจื่ออั๋งเป็นคนเจ้าชู้ไก่แจ้ เคยมีแฟนมาก่อนหรือเปล่า หรือชีวิตส่วนตัวมั่วซั่วหรือไม่แน่ ๆ!

ต้องมีรุ่นพี่สาวคนไหนเล็งเฉินจื่ออั๋งไว้ แล้ววานให้รุ่นพี่สยงมาสืบดูลาดเลาก่อนชัวร์!

หานตงโบกมือทันที รีบออกโรงรับประกันแทนเพื่อนอย่างมั่นอกมั่นใจ

"โธ่ รุ่นพี่จะถามเรื่องนี้ไปทำไมล่ะครับ"

หานตงตบอกตัวเองดังปัก ๆ

"เห็นปกติเขาแต่งตัวดูดีเป็นผู้เป็นคนแบบนั้น จริง ๆ แล้วยังซื่อบริสุทธิ์มากเลยนะพี่!"

"วัน ๆ เอาแต่ห่วงหล่อเรื่องมากไปเรื่อย ผมเดาว่าเขายังไม่เคยผ่านศึกจริงจังเลยด้วยซ้ำมั้ง!"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกจากปาก

ดวงตาของสยงหลิ่งก็เบิกกว้างเปล่งประกายขึ้นมาในทันใด

ภายใต้แสงไฟสลัว ดวงตาคู่นั้นส่องประกายตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างถึงที่สุด

ซื่อบริสุทธิ์มาก!

ยังไม่เคยผ่านศึกจริงจัง!

สวิตช์บางอย่างในใจของสยงหลิ่งถูกเปิดใช้งานโดยสมบูรณ์ ในความเข้าใจของวงการเขา คนที่หน้าตาหล่อเหลา ร่ำรวย รักษาภาพลักษณ์ แถมในวงการยังขาวสะอาดไม่เคยเล่นมั่วซั่วแบบเฉินจื่ออั๋ง ถือเป็นของพรีเมียมระดับท็อปในหมู่ท็อปเลยทีเดียว!

เมื่อเห็นว่าหานตงคุยง่ายขนาดนี้ ความกล้าของสยงหลิ่งก็เพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย

เขาตัดสินใจไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป แล้วโยนคำสแลงที่เป็นแก่นแท้และอันตรายที่สุดในวงการออกมาตรง ๆ

"งั้นตงจื่อ ในเมื่อเขาบริสุทธิ์ขนาดนี้..."

สยงหลิ่งขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด น้ำเสียงเจือความคาดหวังเอาไว้

"เขาเป็น 1 หรือว่าเป็น 0 ล่ะ?"

บรรยากาศตรงมุมมืดแห่งนั้นพลันเงียบสงัดราวกับป่าช้าไปราวสองวินาที

หานตงชะงักอึ้งไป

ชายแท้จากแดนอีสานอย่างเขา ในสมองไม่มีคอนเซ็ปต์เรื่องวงการเพศเดียวกันอยู่เลยแม้แต่น้อย

เขาพยายามค้นหาความหมายของคำว่า "1" กับ "0" ในหัวอย่างบ้าคลั่ง

1 กับ 0 เหรอ?

มันหมายความว่ายังไงวะ? อันดับหนึ่งกับไข่ต้มศูนย์คะแนนเหรอ? ก็คือที่หนึ่งกับบ๊วยไม่ใช่เหรอวะ!

รุ่นพี่ต้องกำลังถามถึงนิสัยเวลาทำเรื่องต่าง ๆ ของเฉินจื่ออั๋งอยู่แน่ ๆ! ถามว่าเขาเป็นพวกชอบเอาชนะ คอยจะเป็นผู้นำอันดับ "1" ในทุกเรื่อง? หรือว่าเป็นพวกยอมอยู่ท้ายแถว เป็นลูกน้อง "0" ให้คนอื่นชี้นิ้วสั่ง!

ยิ่งพอโยงเข้ากับพฤติกรรมปกติของเฉินจื่ออั๋งในห้องพัก

หานตงก็ตาสว่างเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที

เขาฟาดมือลงบนต้นขาตัวเองอย่างแรง น้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจดังก้องกังวาน

"มันก็ต้องเป็น 1 อยู่แล้วสิพี่!"

หานตงตะเบ็งเสียงลั่น ให้คำฟันธงตัดสินขั้นเด็ดขาด

"รุ่นพี่ไม่รู้นิสัยมันหรอก ไอ้หมอนั่นน่ะทำอะไรก็ต้องเด่นเป็นที่หนึ่งเสมอแหละ!"

"มันไม่มีทางยอมไปเป็นตัวบ๊วยเลข 0 ให้ใครหรอก!"

คำว่า "มันก็ต้องเป็น 1 อยู่แล้วสิพี่" อันหนักแน่นทรงพลังนี้ กระแทกเข้ากลางขั้วหัวใจของสยงหลิ่งอย่างจัง

สยงหลิ่งตื่นเต้นจนลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นมา

"เขาเป็น 1 เหรอ?!"

"ดีเหลือเกิน!"

ใบหน้าของสยงหลิ่งเริ่มซับสีเลือดฝาดขึ้นมาจาง ๆ

เขามองหานตง สายตาแฝงความเอียงอายที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้ ผสมผสานกับความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวแบบยอมทุ่มสุดตัว

"ตงจื่อ นายช่วยฝากข้อความไปบอกเขาให้พี่ทีนะ"

สยงหลิ่งไหว้วานอย่างจริงจังเป็นทางการ

"ถ้าเขาเป็น 1 จริง ๆ ล่ะก็..."

"พี่ก็ยอมเป็น 0 เพื่อเขาได้เหมือนกันนะ!"

ตูม—!

พอประโยคนี้หลุดออกมา คราวนี้ถึงตาที่หานตงจะช็อกตาตั้งไปบ้างแล้ว

หานตงเบิกตากว้าง จ้องมองสยงหลิ่งตรงหน้าตาไม่กะพริบ สมองของชายแท้เริ่มโอเวอร์คล็อกหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่งอีกรอบ

เชี่ยเอ๊ย

รุ่นพี่ปีสามยอมลดตัวลงมาขนาดนี้ เพื่อที่จะได้ผูกมิตรเป็นเพื่อนกับเด็กปีหนึ่งเลยเหรอวะ?

ถึงขนาดยอมเป็นใบไม้เขียวคอยเป็นลูกน้อง (0) เพื่อช่วยส่งเสริมให้เฉินจื่ออั๋งเป็นลูกพี่ใหญ่ (1) โดดเด่นขึ้นมาเนี่ยนะ?

แบบนี้มันจะใจถึงพึ่งได้เกินไปแล้วโว้ย!

น้ำใจนักเลงนี่มันกว้างใหญ่ไพศาลจนไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ!

หานตงรู้สึกซาบซึ้งใจกับ "มิตรภาพลูกผู้ชาย" อันบริสุทธิ์นี้อย่างลึกซึ้ง

เขาคว้าจับแขนของสยงหลิ่งหมับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

"รุ่นพี่ครับ!"

หานตงกุมมือเขาไว้แล้วออกแรงเขย่าสองที

"พี่นี่มันใจนักเลงเปิดกว้างจริง ๆ เลย!"

"จิตใจกว้างขวางเหลือเกิน วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ! ผมขอเป็นตัวแทนจื่ออั๋งขอบคุณพี่ด้วยนะครับ!"

สยงหลิ่งเห็นหานตงแสดงความกระตือรือร้น "รับน้ำใจ" แทนเฉินจื่ออั๋งขนาดนี้ ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในอกก็พลันร่วงหล่นลงพื้นอย่างโล่งใจ

เขานึกว่าเรื่องราวสำเร็จลุล่วงไปเกินครึ่งแล้ว

สยงหลิ่งหยิบซองจดหมายสีชมพูอันประณีตออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตด้านในอย่างระมัดระวังด้วยความพึงพอใจเป็นล้นพ้น

ทันทีที่ซองจดหมายถูกดึงออกมา กลิ่นหอมจาง ๆ ของโคโลญจน์ชั้นดีก็โชยฟุ้งไปทั่วบรรยากาศทันที

สยงหลิ่งยัดซองจดหมายใส่มือของหานตงอย่างหนักแน่น

"ตงจื่อ นี่คือน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพี่นะ"

สยงหลิ่งเอ่ยกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"นายต้องเอาไปยื่นให้ถึงมือเขาด้วยตัวเองให้ได้เลยนะ"

หานตงคีบซองจดหมายสีชมพูที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งฉบับนั้นไว้ โดยไม่แม้แต่จะก้มลงไปมองให้ละเอียดเลยสักแวบ

ในตรรกะอันแสนเรียบง่ายของเขา

นี่จะต้องเป็นรุ่นพี่สาวคนไหนสักคนที่กำลังคลั่งรัก วานให้รุ่นพี่สยงหลิ่งผู้มีน้ำใจกว้างขวางคนนี้ช่วยนำจดหมายรักมาส่งต่อให้เฉินจื่ออั๋งแน่ ๆ เพราะเมื่อช่วงบ่าย ห้อง 504 ก็เพิ่งจะได้รับไอ้ของพรรค์นี้มากองโตแล้ว

การที่รุ่นพี่อุตส่าห์วิ่งมาด้วยตัวเอง คงแค่มาช่วยเป็นคนส่งสารให้รุ่นพี่สาวคนสนิทสักคนเป็นแน่

"เรียบร้อยครับ!"

หานตงตบอกดังปัก รับปากอย่างหนักแน่นคล่องแคล่ว

"รุ่นพี่วางใจได้เลย เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!"

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองตัวหนังสือบนซองจดหมาย มือก็พับซองสีชมพูนั้นครึ่งหนึ่งอย่างลวก ๆ แล้วยัดกระแทกลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ของตัวเองอย่างหยาบกระด้าง

สยงหลิ่งมองดูภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาด้วยความอิ่มเอมใจ

"อย่าลืมเด็ดขาดเลยนะ"

เขากำชับอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเดินส่ายอาด ๆ กลับเข้าหอพักไปด้วยฝีเท้าอันเบิกบานใจ

พอสยงหลิ่งเดินจากไป

หานตงก็หยิบมือถือออกมาดูเวลา

"แย่แล้ว ๆ เสียเวลาไปตั้งหลายนาที พี่ลู่กับพวกนั้นต้องรอนานแล้วแน่ ๆ"

หานตงพึมพำเสียงดังออกมาคนเดียว

เขายื่นฝ่ามือหนาใหญ่ไปตบกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านนอกแรง ๆ สองที ยืนยันว่า "จดหมายที่รุ่นพี่ฝากมา" ยังคงนอนสงบนิ่งอยู่ข้างในอย่างปลอดภัย

จากนั้น

หานตงก็ก้าวขายาวล่ำสันคู่นั้น แกว่งแขนวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถใต้ดินของตึกอำนวยการอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางสายลมโชยและราตรีกาลในต้นฤดูใบไม้ร่วงของมหาวิทยาลัยเจียงต้า

ลมราตรีพัดใบไม้ริมทางพลิ้วไหว

ฉากอันไร้สาระและเต็มไปด้วยความตลกร้ายนี้ กำลังเปิดฉากขึ้นพร้อม ๆ กันในรั้วมหาวิทยาลัย

การที่เฉินจื่ออั๋งจัดมื้อค่ำในคืนนี้ขึ้นมา ทั้งยังกราบกรานขอร้องให้เพื่อนร่วมห้องไปกินข้าวที่บ้าน

เป้าหมายหลักเพียงหนึ่งเดียวของเขา

ก็คือการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ต่อหน้าเพื่อนร่วมห้อง ให้แม่บังเกิดเกล้าสายฮาร์ดคอร์ที่ชอบคิดไปเองคนนั้นเข้าใจเสียทีว่าตนไม่ได้เป็นเกย์อย่างเด็ดขาด!

ทว่าในเวลานี้

สัตว์ร้ายแห่งแดนอีสานผู้ไม่ระแวดระวังตัวอย่างหานตง กำลังพกจดหมายรักสีชมพูจากรุ่นพี่ผู้ชายปีสามติดตัวไปด้วย

พร้อมกับคำสารภาพรักอันน่าตกตะลึงที่ว่า "พี่ยอมเป็น 0 เพื่อเขาได้เหมือนกัน"

กำลังวิ่งหน้าตั้งอย่างเบิกบานใจ เปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสในน้ำใจนักเลงอันยิ่งใหญ่ของรุ่นพี่

มุ่งตรงไปยังเฉินจื่ออั๋งที่กำลังพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง