ตอนที่ 96 เงาหลอนของวีแชต คำขอร้องก่อนไปร่วมโต๊ะ และเสียงตะโ

หลังจบคลาสวิชา "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการเงิน" คาบแรก สี่หนุ่มห้อง 504 ก็พากันเดินกลับหอพักชายอาคารห้า

ทันทีที่ผลักประตูห้องพักเข้าไป ความรู้สึกผ่อนคลายสบายอารมณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของหอพักมหาวิทยาลัยก็โชยมาปะทะหน้า

ไม่ว่าข่าวลือซุบซิบภายนอกจะพัดกระพือไปไกลถึงไหน ทว่าพอได้กลับมายังพื้นที่เล็ก ๆ เพียงสิบกว่าตารางเมตรนี้ ทุกคนก็ยังคงถอดรองเท้าทิ้งแล้วนอนแผ่หราตามอัธยาศัยเหมือนเช่นเคย

ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงมื้อค่ำที่ต้องไปกิน "กระดูกหมูต้มซุปหม้อใหญ่" ที่บ้านเฉินจื่ออั๋ง เวลาจึงเหลือเฟือเป็นอย่างยิ่ง

หานตงสะบัดรองเท้ากีฬาออกจากเท้าในคราวเดียว ก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่หลาบนเก้าอี้ พลางไถคลิปวิดีโอบนมือถือพร้อมฮัมเพลงในลำคอไปด้วย

จ้าวอี้ฟานยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง ค่อย ๆ พลิกเปิดหน้าหนังสืออย่างไม่รีบร้อน

ส่วนเฉินจื่ออั๋งเลื่อนเก้าอี้ออกมา นั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือของตน

บนโต๊ะ กองซองจดหมายและรูปถ่ายสีสันสดใสพวกนั้นยังคงวางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับคอยตอกย้ำเสน่ห์จอมปลอมในฐานะ "อภิมหาเศรษฐีตัวท็อปแห่งมหาวิทยาลัยเจียงต้า" ของเขา

เฉินจื่ออั๋งยื่นนิ้วมือเรียวยาวออกไป คัดเลือกจดหมายในกองนั้นอย่างพิถีพิถัน

เขาหยิบกระดาษจดหมายสีชมพูที่ส่งกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ขึ้นมา มองดูข้อความตรงชื่อผู้ส่งที่เขียนว่า "ผู้ชื่นชมของคุณ" มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาจนกลั้นไม่อยู่ ถึงขั้นหลุดเสียงหัวเราะคิกคักอย่างเคลิบเคลิ้มออกมาสองที

ลายมือสวยขนาดนี้ เสียงพูดก็น่าจะเพราะมากเหมือนกัน

ที่สำคัญที่สุด ในจดหมายรักฉบับนี้ อีกฝ่ายเข้าใจถึงความรู้สึก "เคว้งคว้างว่างเปล่า" ในตัวเขาเป็นอย่างดี

"สายตาเฉียบแหลมจริง ๆ"

เฉินจื่ออั๋งลูบคาง พลางคิดคำนวณอยู่ในใจ

หรือว่าจะแอดวีแชตไปคุยดูดีนะ?

ทว่าในจังหวะที่คำว่า "วีแชต" ผุดขึ้นมาในหัวของเขานั้นเอง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินจื่ออั๋งก็พลันแข็งค้างไปในทันใด

กล้ามเนื้อบนใบหน้าเขากระตุกอย่างควบคุมไม่อยู่ไปสองที

วีแชต

วิดีโอคอล

หวังชุ่ยผิง แม่แท้ ๆ ของเขา

หานตงที่ถอดเสื้อท่อนบนเปลือยเปล่า

และประโยคนั้นที่ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสก ๆ—"เสี่ยวตงเอ๊ย ตอนนวดให้จื่ออั๋งน่ะ เบามือหน่อยนะลูก"

ภาพความทรงจำอันย่อยยับพังทลายเป็นฉาก ๆ เหล่านี้ ฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในสมองของเฉินจื่ออั๋งอย่างบ้าคลั่งราวกับโคมม้าวิ่ง

ความเคลิบเคลิ้มและกระหยิ่มใจบนใบหน้าเขาเหือดแห้งไปในชั่วพริบตา สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความตื่นตระหนกและสิ้นหวังถึงขีดสุด

ชิบหายแล้ว!

เฉินจื่ออั๋งสะดุ้งตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างรุนแรง

ตัวเขามัวมานั่งยิ้มโง่ ๆ ให้กับจดหมายรักตรงนี้เพื่ออะไรกันวะเนี่ย!

ในโรงเรียน เขาคิดว่าตัวเองคือเทพบุตรที่สาว ๆ ต่างยอมรับ

แต่ในสายตาของแม่แท้ ๆ ชาตินี้เขากลายเป็นเกย์ที่ไม่ว่าจะล้างยังไงก็ไม่มีวันขาวสะอาดไปแล้วโว้ย!

ขืนพาเพื่อนร่วมห้องกลับไปกินข้าวที่บ้านคืนนี้ แล้วแม่ดันปฏิบัติต่อหานตงเหมือนเป็นลูกสะใภ้เข้าจริง ๆ ชาตินี้เฉินจื่ออั๋งจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก?

เฉินจื่ออั๋งหันขวับกลับมาทันที

ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นจนเกิดเสียงเสียดสีบาดแก้วหู

"พวกมึง!"

เฉินจื่ออั๋งใช้สองมือยันหัวเข่าไว้ สีหน้าจริงจังถึงที่สุด ถึงขั้นแฝงแววเว้าวอนเหมือนยอมตายถวายชีวิต

อีกสามคนที่เหลือในห้องพักต่างถูกเสียงเคลื่อนไหวอันกะทันหันนี้ดึงดูดความสนใจไปจนหมด

หานตงถอดหูฟังออก

"เป็นไรไปบอสเฉิน? ตกอกตกใจอะไรขึ้นมาอีกล่ะ"

เฉินจื่ออั๋งมองพวกเขา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก

"คืนนี้ไปกินข้าวที่บ้านกู"

เขาสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนถึงที่สุด

"กูขอร้องพวกมึงสักเรื่องเถอะ"

"พวกมึงต้องช่วยกูอธิบายให้แม่เข้าใจอย่างชัดเจนเลยนะเว้ย ย้ำเลยนะว่าต้องช่วย!"

ขอบตาของเฉินจื่ออั๋งเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

"กูชอบผู้หญิงเว้ย! กูเป็นผู้ชายแท้ ๆ! เรื่องเมื่อเช้าที่โรงแรม ระหว่างกูกับหานตงนั่นมันเข้าใจผิดกันล้วน ๆ บริสุทธิ์ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเลยนะเว้ย!"

"พวกมึงต้องช่วยกูปลดหม้อดำใบนี้ออกไปให้ได้ ถือว่ากูขอร้องพวกมึงล่ะ!"

พอคำพูดอันปวดใจรันทดนี้หลุดออกมา

บรรยากาศในห้องพักพลันชะงักเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะลั่นจะระเบิดขึ้นตามมาทันควัน

หานตงกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็นคนแรก ตบอกตัวเองดังสนั่น

"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วสิวะ!"

หานตงร้อนใจจนเสียงห้าวใหญ่เริ่มเพี้ยนไป

"บอสเฉินมึงวางใจได้เลย! เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวแค่ความบริสุทธิ์ของมึงคนเดียว แต่มันเกี่ยวถึงชื่อเสียงของตระกูลหานกูด้วยโว้ย!"

"ถ้าน้ากูรู้ว่ากูมาก่อเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้ข้างนอก มีหวังได้จูงกวางสองตัวจากแดนอีสานมาขวิดกูตายแน่ คืนนี้ต่อให้ต้องสาบานต่อหน้าคุณน้า กูต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ระหว่างเราสองคนให้ได้!"

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองดูคู่หูตัวตลกคู่นี้แล้วหัวเราะพลางพยักหน้า

"ได้ คืนนี้ทุกคนจะช่วยเป็นพยานให้แกเอง"

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตาขึ้น มุมปากระบายยิ้มจาง ๆ พลางเอ่ยปากรับปากเช่นกัน

เมื่อได้รับคำยืนยันอย่างเป็นเอกฉันท์จากเพื่อนร่วมห้อง หัวใจที่แขวนลอยอยู่กลางอากาศของเฉินจื่ออั๋งก็พอจะตกลงกลับมาอยู่ในอกได้ในที่สุด

การที่เด็กหนุ่มในหอพักจะก้าวเท้าออกจากห้องได้นั้น มักเป็นกระบวนการที่ทดสอบความอดทนอย่างยิ่งยวดเสมอ

เห็นปกติทำตัวดิบ ๆ เถื่อน ๆ กันแบบนี้ แต่พอถึงคราวต้องออกไปร่วมงานสังสรรค์จริง ๆ ทั้งสระผม เป่าผม เปลี่ยนเสื้อผ้า ผลัดกันเข้าห้องน้ำ แผนการที่ตั้งไว้ห้านาทีก็สามารถถูกดึงลากยาวไปเป็นครึ่งชั่วโมงได้หน้าตาเฉย

อาศัยช่วงจังหวะที่เฉินจื่ออั๋งกับหานตงกำลังวุ่นวายอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ

ลู่ชวนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเพียงลำพัง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเปิดเว็บไซต์ซื้อของหน้าตาสะอาดตาแห่งหนึ่ง

ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว เลือกดูสินค้าที่อยู่บนหน้าเว็บ

ไม่นานนัก เขาก็กดเลือกสินค้าชิ้นหนึ่ง แล้วทำการสั่งซื้อทันทีโดยไม่ลังเล

เมื่อเสร็จสิ้นทั้งหมด ลู่ชวนก็ล็อกหน้าจอมือถือแล้วเก็บใส่กระเป๋า

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ

นี่คือของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้จ้าวอี้ฟาน

เมื่อคืนที่ร้านชิงลู่เยี่ยน บิลค่าอาหารห้าพันแปดนั้นจ้าวอี้ฟานเป็นคนแอบไปจ่ายให้เงียบ ๆ ต่อมาในห้องสวีทของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตัน มือถือที่เฉินจื่ออั๋งทำตกแตก จ้าวอี้ฟานก็สั่งให้คนนำโทรศัพท์มือถือไพน์แอปเปิลรุ่นใหม่เอี่ยมมาเปลี่ยนชดเชยให้เขาทันที

รวมยอดเงินทั้งสองรายการนี้แล้วก็เกือบสองหมื่นหยวน

ลู่ชวนรู้ดีแก่ใจว่า หากตอนนี้เขาเปิดวีแชตขึ้นมาแล้วโอนเงินสองหมื่นหยวนนี้กลับไปดื้อ ๆ

ด้วยนิสัยของจ้าวอี้ฟานย่อมไม่มีทางรับไว้เด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้น การชำระสะสางด้วยตัวเงินอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ รังแต่จะทำลายความเข้าใจตรงกันที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาไปเสียเปล่า ๆ ดูเหินห่างและไร้คลาสเกินไป

เขาคงไม่สามารถเลียนแบบพ่อของเฉินจื่ออั๋งที่ไปหาทองคำแท่งมาวางกระแทกบนโต๊ะของจ้าวอี้ฟานได้

ดังนั้น การเลือกของขวัญที่มีมูลค่าทัดเทียมกัน อีกทั้งยังตรงกับรสนิยมเรียบหรูสุขุมแบบคนรุ่นเก่าของจ้าวอี้ฟาน จึงเป็นวิธีที่เหมาะสมและมีกาลเทศะที่สุดสำหรับผู้ใหญ่ในการตอบแทนน้ำใจระดับสูงเช่นนี้

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละน้อย

ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อย ๆ มืดสลัวลง

เสาไฟริมทางในมหาวิทยาลัยสว่างขึ้นทีละต้น แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามายังระเบียงห้อง 504

ในที่สุดหานตงก็เป่าผมสั้นแข็งทื่อของตัวเองจนแห้งสนิท

เฉินจื่ออั๋งเองก็ส่องกระจกตรวจเช็กความพร้อมของสีหน้าตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย

ลู่ชวนลุกขึ้นยืน

เขายื่นมือไปหยิบกุญแจรถโฟล์กสวาเกนคันใหม่เอี่ยมบนโต๊ะ น้ำเสียงราบเรียบ

"เตรียมตัวเสร็จกันหรือยัง?"

"ได้เวลาออกเดินทางแล้วล่ะ"

พอได้ยินคำนี้ ดวงตาของเฉินจื่ออั๋งก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน

"ใช่ ๆๆ! ไป ๆๆ!"

เขารีบเออออตาม ถึงขั้นกุลีกุจอวิ่งไปเปิดประตูหอพักให้ทุกคนด้วยท่าทีกระตือรือร้นและรอคอยจนแทบทนไม่ไหว

ที่เขากระตือรือร้นขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่แค่เพราะอยากกลับไปแก้ต่างเรื่องความบริสุทธิ์ของตัวเองที่บ้านเท่านั้น

ในใจของเฉินจื่ออั๋งตอนนี้ คล้ายกับมีอุ้งเท้าแมวนับร้อย ๆ ตัวกำลังตะกุยเกาอยู่

เขาคาดหวังเหลือเกิน

เขาแทบจะอดรนทนรอไม่ไหวที่จะได้เห็นว่า ตอนที่ไปถึงลานจอดรถ แล้วหานตงกับจ้าวอี้ฟานได้เห็นกับตาตัวเองว่าบนรถ "พัสสาท Pro Max" สีดำคันนั้น แขวนป้ายทะเบียนสุดสะเทือนฟ้าดินอย่าง "เจียง A 00006" เอาไว้ ทั้งสองคนจะทำสีหน้าตกตะลึงได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน

รสชาติของการถูกบดขยี้มุมมองต่อโลกจนแหลกละเอียดแบบนั้น

จะให้เฉินจื่ออั๋งลิ้มลองอยู่คนเดียวไม่ได้!

เขาต้องให้พี่น้องทั้งห้อง 504 ได้สัมผัสกับความรู้สึกช็อกที่ถูกเล่นงานลดทอนมิติลงไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณด้วยตัวเองสักครั้ง

ทั้งสี่คนเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วทยอยเดินออกจากห้องพัก

เดินลงบันไดไปตามทางเดินยาว

บรรยากาศอันผ่อนคลายในยามค่ำคืนของกลุ่มเด็กหนุ่ม ดูสมจริงเป็นอย่างยิ่งภายใต้แสงไฟสลัวตรงบันได ต่างคนต่างคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย พลางปรึกษากันว่าประเดี๋ยวจะต้องเปิดประเด็นพูดอย่างไรถึงจะดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ลู่ชวนเดินนำอยู่หน้าสุด

เฉินจื่ออั๋งกับจ้าวอี้ฟานเดินเคียงคู่ตามมาด้านหลัง

ส่วนหานตงที่มัวแต่หันไปปิดประตูแล้วดึงกุญแจออก จึงรั้งท้ายอยู่เป็นคนสุดท้าย

ทันทีที่ทั้งสี่คนก้าวพ้นประตูใหญ่ของหอพักชายอาคารห้าออกมา

ลมเย็นในค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงก็พัดโชยมา ช่วยปัดเป่าความอบอ้าวในโถงทางเดินจนหมดสิ้น

ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะหันหน้าเดินมุ่งตรงไปยังทิศทางของลานจอดรถใต้ดินตึกอำนวยการ

ท่ามกลางเงามืดของราตรีที่ไม่ไกลออกไปนัก

จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"หานตง!"

เสียงตะโกนนี้ไม่ได้ดังมาก

ทว่ามันกลับฉีกกระชากสายลมราตรีอันผ่อนคลายสบาย ๆ หน้าหอพักออกอย่างกะทันหัน

ลู่ชวนที่เดินอยู่หน้าสุดหยุดฝีเท้าลง

เฉินจื่ออั๋งกับจ้าวอี้ฟานก็หยุดเดินตามไปด้วย

หานตงหันหน้ากลับไป อาศัยแสงสีส้มสลัวของโคมไฟริมทาง มองฝ่าเข้าไปยังบริเวณเงามืดตรงนั้น