ตอนที่ 95 การเช็กชื่อในวิชาการเงินเบื้องต้นกับห้องเรียนมหาวิ

ตึกเศรษฐศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยเจียงต้า ห้องเรียนแบบขั้นบันไดขนาดใหญ่บนชั้นสาม

แสงแดดยามบ่ายในต้นฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามา ตกกระทบลงบนโต๊ะเรียนไม้ที่จัดเรียงลดหลั่นกันเป็นขั้นบันได

อีกสิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเริ่มเรียน

ภายในห้องเรียนส่งเสียงจอแจเซ็งแซ่

แม้จะครึกครื้นวุ่นวาย

ทว่าเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนแบบขั้นบันไดที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศทางวิชาการอันเข้มข้นแห่งนี้ ก็ทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงการหวนคืนของความเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อย่างแท้จริง

เรื่องราวเกี่ยวกับรถสปอร์ตหรือกระแสคลื่นลมในบอร์ดบอกรัก สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่ละอองน้ำระลอกหนึ่งที่สาดกระเซ็นขึ้นมาในสถาบันการศึกษาเก่าแก่ร้อยปีแห่งนี้เท่านั้น

ภารกิจหลักที่แท้จริงของเหล่านักศึกษา ในที่สุดก็ได้ตกลงมาอยู่ตรงคำว่า "เข้าเรียน" อย่างเป็นรูปธรรมในวินาทีนี้

สี่หนุ่มแห่งห้อง 504 เดินตามทางเดิน แล้วนั่งลงเรียงแถวเดียวกันตรงบริเวณตอนกลางค่อนไปทางด้านหลัง

สภาพของทั้งสี่คนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หานตงนั่งเอกเขนกหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้

มือข้างหนึ่งควงปากกาเล่น ส่วนมืออีกข้างแอบล้วงจับโทรศัพท์มือถืออยู่ใต้ลิ้นชักโต๊ะ เห็นได้ชัดว่ายังดึงสติกลับมาได้ไม่หมด

แม้เฉินจื่ออั๋งจะนั่งหลังตรงเป๊ะ ทว่าสายตากลับคอยแต่จะเหลือบมองออกไปรอบทิศทางอย่างควบคุมไม่อยู่

ในหัวของเขากึ่งหนึ่งยังคงนึกถึงภาพ "ถึงเฉินจื่ออั๋งเปิดอ่านด้วยตนเอง" หลากสีสันที่เต็มโต๊ะในห้องพักเมื่อครู่ ส่วนอีกกึ่งหนึ่งคือการคอยสำรวจตรวจตราเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของตนเองในวันนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สภาพของจ้าวอี้ฟานนั้นมั่นคงที่สุด

เขาจัดวางตำราเรียนเฉพาะทางที่นำมาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตรงมุมขวาบนของโต๊ะ ข้างๆ วางปากกาหมึกซึมสีดำเอาไว้ ทันทีที่นั่งลง ความมีสมาธิจดจ่ออันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของลูกหลานตระกูลใหญ่ก็ถูกสลับโหมดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนลู่ชวนนั้น

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตามองดูคำขวัญประจำมหาวิทยาลัยที่ติดอยู่เหนือกระดานดำด้านหน้า

สูดดมกลิ่นอายจางๆ ของฝุ่นชอล์กผสมกับกลิ่นกระดาษหนังสือเก่าในอากาศ

ความรู้สึกสงบเงียบอันเป็นเอกลักษณ์ของรั้วมหาวิทยาลัยที่ห่างหายไปนานแสนนาน ในที่สุดก็ทิ้งตัวลงมาสถิตอยู่ในกระดูกและสายเลือดของเขาอย่างมั่นคงเสียที

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นตรงเวลาพอดี

เสียงกระดิ่งไฟฟ้าอันกังวานใสดังก้องสะท้อนไปทั่วระเบียงทางเดิน

ประตูหน้าห้องเรียนถูกผลักเปิดออก

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามาข้างใน

อายุราวสี่สิบห้าสี่สิบหกปี

สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนแบบเรียบง่ายที่สุด ชายเสื้อสอดเก็บเข้าไปในกางเกงสแล็กสีเข้มอย่างเรียบร้อย ตรงเอวคาดเข็มขัดหนังสีดำที่ไม่มีโลโก้สะดุดตาใดๆ ทั้งสิ้น

เส้นผมหวีเรียบแปล้ไร้ที่ติ บนสันจมูกสวมแว่นตากรอบเงินคู่หนึ่ง

ใต้รักแร้หนีบแฟ้มเอกสารการสอนสีดำหนาเตอะเอาไว้เล่มหนึ่ง

เขาเดินมาถึงหน้าโต๊ะบรรยาย โดยไม่ได้รีบร้อนเปิดอุปกรณ์มัลติมีเดียแต่อย่างใด

หากแต่วางแฟ้มเอกสารการสอนในมือลงก่อน

ขอบของแฟ้มทาบชิดตรงมุมขวาบนของโต๊ะบรรยายอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

การกระทำชุดนี้ที่ทำออกมา ไม่มีท่วงท่าดัดจริตส่วนเกินแม้แต่น้อย

ทว่าตราบใดที่เป็นนักศึกษาที่มีตา ย่อมสามารถจับสัญญาณอันทรงพลังได้อย่างเป็นสัญชาตญาณตั้งแต่แรกเห็น

นี่คืออาจารย์สายโหดตัวจริงเสียงจริงที่มีระเบียบจัดและเคร่งครัดถึงขีดสุด

"สวัสดีนักศึกษาทุกคน"

ชายคนนั้นท้าวสองมือไว้บนขอบโต๊ะบรรยาย สายตากวาดมองไปทั่วห้องเรียนแบบขั้นบันไดอย่างราบเรียบผ่านเลนส์แว่นตา

"ผมชื่อจินปิ่ง"

"เทอมนี้ ผมจะมารับหน้าที่สอนวิชา 'การเงินเบื้องต้น' ของพวกคุณ"

น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก ออกเสียงชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่มีคำพูดไร้สาระปะปนแม้แต่ประโยคเดียว

เพียงแค่คำกล่าวเปิดหัวสองประโยคนี้

เสียงกระซิบกระซาบที่เดิมทียังลอยฟุ้งอยู่ในห้องเรียน ก็คล้ายกับถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นลูบผ่านจนราบเรียบลงในพริบตา แล้วกลับคืนสู่ความเงียบสงบอย่างรวดเร็ว

จินปิ่งไม่ได้รีบร้อนเปิดสไลด์เพื่อเริ่มบรรยายทฤษฎี

เขาเปิดสมุดรายชื่อขึ้นมา

"คาบแรก ผมจะไม่สอนเนื้อหาที่ลึกซึ้งอะไรมากนัก"

จินปิ่งหยิบปากกาขึ้นมา

"พวกเรามาเช็กชื่อทำความรู้จักหน้าค่าตากันก่อนดีกว่า"

นี่คือขั้นตอนสุดคลาสสิกของคาบเรียนแรกในระดับมหาวิทยาลัย

เมื่อชื่อแต่ละชื่อถูกขานออกมา เหล่านักศึกษาใหม่ด้านล่างต่างทยอยยกมือขานรับว่า "มาครับ" หรือ "มาค่ะ"

บรรยากาศภายในห้องเรียนค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย

จนกระทั่งสายตาของจินปิ่งเลื่อนต่ำลงมาตามรายชื่ออีกหนึ่งช่วงนิ้ว

"เฉินจื่ออั๋ง"

"มาครับ"

เฉินจื่ออั๋งกระแอมเคลียร์คอ แล้วขานรับอย่างผึ่งผายเรียบร้อยยิ่ง

พรึ่บ

แทบจะในวินาทีเดียวกันกับที่เสียงของเขาดังขึ้น

ภายในห้องเรียนแบบขั้นบันได หัวของคนอย่างน้อยเกือบครึ่งห้องก็หันขวับมาพร้อมเพรียงกันอย่างรู้ใจโดยไม่ได้นัดหมาย

สายตานับไม่ถ้วนตกกระทบลงบนใบหน้าของเฉินจื่ออั๋งราวกับสัมผัสได้จริง

มีทั้งความอยากรู้อยากเห็นและการพินิจพิจารณาของเหล่านักศึกษาหญิง

มีทั้งการสืบเสาะและการจับตามองของเหล่านักศึกษาชาย

บรรยากาศเช่นนี้ย่อมเทียบไม่ได้กับการลงทัณฑ์ประจานกลางที่สาธารณะเลยสักนิด แม้แต่เสียงกระซิบกระซาบก็ยังไม่มีเล็ดลอดออกมา

ทว่าในใจของเฉินจื่ออั๋ง กลับสะดุดกึกขึ้นมาอย่างแรง

เขาไม่ได้โง่เขลาแม้แต่น้อย

นี่ไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาที่หันมามองเพื่อจำหน้ากันอย่างแน่นอน

ภายในแววตาเหล่านั้น มีข้อมูลส่วนเกินแฝงเอาไว้มากมายจนล้นปรี่

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกร้อนผะผ่าวที่แผ่นหลังขึ้นมาเบาๆ

เขาข่มความอยากที่จะยกมือขึ้นจับจมูกเอาไว้ แล้วสะกดกลั้นความอึดอัดนี้ลงไปอย่างสุดความสามารถ

ต้องนิ่งไว้ก่อน

เขาบอกกับตัวเอง

จะเผยพิรุธใดๆ ออกมาในวิชาเอกวิชานี้ไม่ได้เป็นอันขาด ต่อให้ต้องแกล้งทำ ก็ต้องเสแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นให้ได้

การเช็กชื่อยังคงดำเนินต่อไป

"จางเจียหาว"

"มาครับ"

"จ้าวอี้ฟาน"

"มาครับ"

ปากกาในมือของจินปิ่งลากผ่านรายชื่อไป

"ลู่ชวน"

"มาครับ"

ลู่ชวนขานรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ในวินาทีนั้นเอง

จินปิ่งที่ยืนอยู่บนหน้าโต๊ะบรรยาย ซึ่งแต่เดิมทอดสายตาต่ำมองดูสมุดรายชื่อมาโดยตลอด กลับเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สายตาของเขามองข้ามหัวของนักศึกษาแถวหน้า พุ่งผ่านระยะทางหลายสิบเมตรมาตกกระทบลงบนใบหน้าของลู่ชวนอย่างแม่นยำ

นั่นไม่ใช่การกวาดตามองผ่านๆ ตามกลไกเพียงเพื่อยืนยันใบหน้าของบุคคล

สายตาของจินปิ่ง

บนใบหน้าของลู่ชวน

หยุดนิ่งค้างอยู่นานเต็มๆ ถึงสามวินาทีอย่างเห็นได้ชัด

คล้ายกับกำลังบันทึกชื่อนี้และใบหน้านี้ลงในสมองอย่างจริงจังถึงขีดสุด

จากนั้น จินปิ่งจึงค่อยละสายตากลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วขานชื่อคนต่อไป

หานตงกำลังก้มหน้าแกะเล็บอยู่ จึงไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น

ส่วนเฉินจื่ออั๋งก็ยังคงตกอยู่ในภวังค์ของสายตาทั้งห้องที่จับจ้องมาเมื่อครู่ ในหัวยุ่งเหยิงเป็นบ้า

ทว่าลู่ชวน

กลับมองเห็นสายตานั้นของจินปิ่งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เขาสัมผัสได้ถึงความสนใจเป็นพิเศษที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นได้อย่างเฉียบไว

เขาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาส่วนเกินใดๆ ออกมา ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

และตรงด้านข้างของเขา

จ้าวอี้ฟานวางปากกาหมึกซึมสีดำในมือลง

นิ้วมือแตะเข้าที่ขอบแว่นอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วดันขึ้นเบาๆ

จ้าวอี้ฟานเอียงศีรษะเล็กน้อย

หางตาของทั้งสองคนสบประสานกันกลางอากาศอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร

ทว่าในใจของพวกเขากลับกระจ่างชัดถึงความจริงข้อหนึ่ง

อาจารย์จินที่ดูท่าทางหัวโบราณและเข้มงวดคนนี้ ได้จดจำลู่ชวนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

การเช็กชื่อสิ้นสุดลง

จินปิ่งปิดสมุดรายชื่อ หันหลังไปเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ทรงพลังสองตัวลงบนกระดานดำ

การเงิน

"คนจำนวนมากเลือกเรียนสาขาวิชานี้ ก็เพื่อหาเงิน"

จินปิ่งหันกลับมา พลางปัดฝุ่นชอล์กบนมือ

"แต่ถ้าในสมองของพวกคุณมีแต่เรื่องเงินละก็ ขอแนะนำให้รีบย้ายไปเรียนสาขาอื่นแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า"

"แก่นแท้ของการเงิน คือความน่าเชื่อถือ คือเลเวอเรจ คือการกำหนดราคาของความเสี่ยง และยิ่งไปกว่านั้น มันคือกลไกและโครงสร้างพื้นฐานในการขับเคลื่อนสังคมยุคใหม่"

คาบเรียนเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

จินปิ่งไม่ได้อ่านตามสไลด์อย่างไร้ชีวิตชีวา หากแต่ใช้กรอบแนวคิดที่มีวิสัยทัศน์เชิงมหภาคระดับสูง ค่อยๆ คลี่คลายแนวคิดที่น่าเบื่อที่สุดอย่างผลตอบแทน สินทรัพย์ และสภาพคล่องออกมาทีละเปลาะ

เหล่านักศึกษาใหม่ในห้องเรียนแบบขั้นบันไดต่างพากันหยิบปากกาขึ้นมา เริ่มพยายามไล่ตามช่วงความคิดระดับมหาวิทยาลัยเช่นนี้ให้ทัน

ทว่าลู่ชวนที่นั่งอยู่แถวหลัง

กลับเข้าสู่ความคุ้นเคยอันลื่นไหลและแสนปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ตั้งแต่นาทีที่สามที่จินปิ่งเริ่มบรรยาย

แบบจำลองและแนวคิดอันซับซ้อนเหล่านั้น

เมื่อไหลเข้าสู่สมองของเขา ก็เป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติราวกับหยดน้ำที่หลอมรวมเข้าสู่มหาสมุทร

เขาไม่จำเป็นต้องไปท่องจำให้ปวดหัวเลยสักนิด

เขาสามารถเชื่อมโยงนิยามพื้นฐานจากปากของจินปิ่ง เข้ากับบริษัทเปลือกนอกนอกอาณาเขตในโลกความเป็นจริง ความผันผวนของสัญญาฟิวเจอร์สน้ำมันดิบ ตลอดจนกำแพงป้องกันความเสี่ยงในการจัดสรรสินทรัพย์ขนาดใหญ่ได้อย่างแนบเนียนไร้รอยต่อโดยสัญชาตญาณด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่การจงใจอวดภูมิ

หากแต่หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง สมองที่เปรียบเสมือนโปรแกรมโกงนี้ ได้มอบคุณสมบัติในการแยกแยะตรรกะและความสามารถในการจดจำอันน่าสะพรึงกลัวให้แก่เขา

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

ตัวเขาในชาติก่อน ก็ไม่เคยเป็นพวกหัวขี้เลื่อยเรียนแย่เลยแม้แต่น้อย

ในชาติก่อน เพื่อที่จะเบียดเสียดเข้าไปในแวดวงชนชั้นสูงระดับท็อปให้ได้ และเพื่อรักษาภาพลักษณ์ 'ทายาทเศรษฐี' จอมปลอมเอาไว้ เขาต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเกินกว่าที่คนธรรมดาสามัญจะจินตนาการได้

หากในสมองกลวงโบ๋ ถามอะไรเกี่ยวกับวิชาเอกก็ตอบไม่ได้สักอย่าง นั่นย่อมไม่อาจนับเป็นคุณชายใหญ่ผู้มีภูมิหลังอันลึกซึ้งได้เลย อย่างดีก็เป็นได้แค่นักเลงปลายแถวที่เก่งแต่ทำตัววางก้ามไปวันๆ เท่านั้น

ดังนั้น

ต่อให้การใช้ชีวิตในชาติก่อนของเขาจะบิดเบี้ยวถึงขีดสุด และต่อให้ต้องสูญเสียพลังงานจำนวนมหาศาลไปกับการแสดงละครเข้าสังคมอันไร้ความหมายก็ตาม

ผลการเรียนในวิชาเอกของเขา ก็ยังคงเกาะกลุ่มท็อปสามของสาขาวิชาการเงินได้อย่างเหนียวแน่นไม่เคยสั่นคลอน

ปัญหาในชาติก่อนของเขาไม่เคยเกิดจากความโง่เขลา

แต่เป็นเพราะฉลาดเกินไป ทว่ากลับนำความฉลาดนี้ไปใช้ผิดที่ผิดทางต่างหาก

และในตอนนี้

ขีดความสามารถทางวิชาชีพอันแข็งแกร่งนี้ ได้ถูกดึงกลับเข้าสู่ร่องรอยที่ถูกต้องอีกครั้ง

ลู่ชวนฟังเสียงบรรยายบนเวที

มุมปากผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ในหัวของเขาพลันนึกย้อนไปถึงรูปแบบผลการเรียนอันแสนพิลึกกึกกือของห้อง 504 ในสาขาวิชานี้เมื่อชาติก่อนขึ้นมาตามน้ำ

จ้าวอี้ฟาน

สัตว์ประหลาดตัวจริงเสียงจริงที่ยึดอันดับหนึ่งของทั้งสาขาวิชามาอย่างยาวนาน การสอบใดๆ ล้วนเป็นเพียงแค่การเดินผ่านสนามสอบเล่นๆ สำหรับเขาเท่านั้น

หานตง

ชายฉกรรจ์แห่งแดนอีสานที่ชอบแก้ผ้าท่อนบนเล่นเกมอยู่ในห้องพักทุกวี่วัน แถมยังพูดจาเหน่อเหน่อสำเนียงบ้านนอกเต็มปาก

ภายนอกดูเหมือนพวกขี้เกียจสันหลังยาวที่ไม่เอาถ่านอย่างแท้จริง

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นพวกแอบขยันระดับอัจฉริยะที่ซ่อนคมไว้อย่างมิดชิด ปกติทำตัวเหลวไหลไร้สาระ แต่พอคะแนนสอบปลายภาคประกาศออกมา กลับครองอันดับสองของทั้งสาขาได้อย่างมั่นคง

ส่วนตัวเขาเองก็เกาะอันดับหนึ่งในสามมาโดยตลอด บางครั้งหากทำผลงานได้เกินมาตรฐาน ก็ยังสามารถเตะหานตงร่วงลงมาจากตำแหน่งอันดับสองได้ด้วยซ้ำ

การรวมตัวกันของสามคนนี้

แทบจะเปลี่ยนรายชื่อผู้ได้รับทุนการศึกษาของสาขาวิชาการเงิน ให้กลายเป็นการจัดกิจกรรมกระชับมิตรภายในห้อง 504 ไปเลยทีเดียว

สมกับเป็นห้องพักระดับหัวกะทิขั้นสุดยอดที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คราบของคณะละครเร่ปาหี่อย่างแท้จริง

ส่วนเฉินจื่ออั๋ง ช่างเถอะ อย่าไปคิดถึงมันเลยจะดีกว่า

"คาบเรียนวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อน"

เสียงของจินปิ่งขัดจังหวะความคิดของลู่ชวน

เขาพับปิดแฟ้มเอกสารการสอนลง

"ก่อนถึงคาบหน้า ไปอ่านกรณีศึกษาในบทที่หนึ่งให้จบ ถ้าคิดจะปักหลักเติบโตในสายวิชานี้ ไม่มีทางที่จะอาศัยแค่การท่องจำนิยามสองสามประโยคแล้วจะเอาตัวรอดไปได้หรอกนะ"

เมื่อจินปิ่งเดินก้าวพ้นประตูห้องเรียนออกไป

เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

บรรยากาศที่ตึงเครียดตลอดหนึ่งชั่วโมงกว่าภายในห้องเรียนแบบขั้นบันได พลันผ่อนคลายลงในทันที

เสียงผู้คนพูดคุยเซ็งแซ่กลับเข้ามาเติมเต็มพื้นที่อีกครั้ง

"คุณพระช่วยเอ๊ย"

หานตงยัดตำราเรียนใส่กระเป๋าเป้ไปพลาง บิดขี้เกียจยกใหญ่ไปพลาง

"อาจารย์จินคนนี้ดูท่าทางเคร่งขรึมเอาเรื่อง แต่เนื้อหาที่แกสอนนี่แม่งน่าสนใจชะมัด กูไม่ได้ง่วงเลยสักนิดเดียว"

เฉินจื่ออั๋งลุกขึ้นยืนตาม

มือของเขาถือหนังสือเอาไว้ ทว่าสายตากลับคอยกวาดมองที่นั่งรอบๆ สองสามแถวอย่างเป็นสัญชาตญาณ ในหัวยังคงหมกมุ่นอยู่กับสายตาของคนทั้งห้องที่มองมายังเขาตอนเช็กชื่อเมื่อครู่

จ้าวอี้ฟานเหน็บปากกาหมึกซึมเข้ากับสมุดจดอย่างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง

เขาเก็บข้าวของเรียบร้อย แล้วปรายสายตาอันเรียบเฉยเฉียดผ่านร่างของลู่ชวนไป

เห็นได้ชัดเจน

เขาไม่เพียงแต่จำสายตาอันผิดปกติของจินปิ่งก่อนเริ่มเรียนได้เท่านั้น

แต่เขายังรับรู้ได้ลางๆ ถึงความมั่นใจอันน่าสะพรึงกลัวของลู่ชวน ที่สามารถตามทันทุกจังหวะในคาบเรียนนี้ได้โดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย

ลู่ชวนหยิบตำราเรียนบนโต๊ะขึ้นมา แล้วยืดตัวขึ้นตรง

แสงแดดส่องลอดผ่านกระจกห้องเรียนแบบขั้นบันได สาดประกายอันอบอุ่นลงบนทางเดิน

เขามองดูฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึก ฟังเสียงหยอกล้อลับฝีปากของเพื่อนร่วมห้อง

ความรู้สึกมั่นคงในชีวิตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนได้โอบล้อมตัวเขาเอาไว้

การคาดเดาเกี่ยวกับความมั่งคั่ง ข่าวลือเรื่องรถเบนท์ลีย์สีขาว ตลอดจนเรื่องวุ่นวายสารพัดในรั้วมหาวิทยาลัย ยังคงจะพัดกระพืออยู่ภายนอกต่อไปอีกสักพัก

ทว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

ห้องเรียน

สาขาวิชา

สิ่งที่บริสุทธิ์ที่สุดเหล่านี้ ในที่สุดก็ได้หวนกลับมาเป็นส่วนที่มั่นคงแข็งแกร่งที่สุดในโครงสร้างชีวิตของเขาอีกครั้ง

คลื่นลมยังไม่ทันสงบลง

ทว่าชีวิตมหาวิทยาลัยของพวกเขาทั้งสี่คน

เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น