ตอนที่ 94 บทกวีบิดเบี้ยวกับการเตรียมตัวไปเรียนคาบแรกในมหาวิทยาลัย

"จื่ออั๋ง นายดูนี่สิ..."

หานตงถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

ในจังหวะที่ความจริงอันน่าหวาดเสียวนี้กำลังจะถูกเปิดโปงออกมานั่นเอง

"ตราประทับครั่งบนซองจดหมายนี่ ปั๊มมาได้ประณีตไม่เบาเลยนะ"

ลู่ชวนก็โพล่งพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาไม่ได้มองหานตงเลยสักนิด เพียงแค่หยิบซองจดหมายสีชมพูตรงมุมโต๊ะขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ปฏิกิริยาของจ้าวอี้ฟานก็รวดเร็วปานกามนิตหนุ่มเช่นกัน

"ตราประทับไปรษณีย์ของคณะภาษาต่างประเทศด้วย"

เขาหยิบซองจดหมายอีกซองข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วดันไปจ่อตรงหน้าหานตงทันที

การรับส่งมุกกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของทั้งสองคน ได้ขัดจังหวะคำพูดของหานตงเข้าอย่างจัง

หานตงยืนอึ้งอยู่กับที่

เขามองลู่ชวนที มองจ้าวอี้ฟานที

สองคนนั้นยังคงไม่มองเขา แต่สัญญาณลับอันรู้ใจกันถึงขีดสุดในมวลอากาศ ได้ฟาดเปรี้ยงใส่หน้าหานตงเข้าอย่างจัง

ตอนนี้อย่าเพิ่งพูด

ปล่อยให้เขาดีใจไปก่อนสักพัก

ความคิดของลู่ชวนนั้นเรียบง่ายมาก นายน้อยคนนี้ช่วงนี้โดนปั่นหัวมารอบด้าน ทั้งเรื่องครีมกันแดดจนขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน มรสุมเรื่องแอร์ มรสุมที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย แถมช่วงเช้าวันนี้ยังมีสายโทรศัพท์สุดหลุดโลกจากแม่แท้ ๆ อีก

คนทั้งคนแทบจะแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว

ตอนนี้อุตส่าห์กลับมามีชีวิตชีวาได้เพราะกองจดหมายรักพวกนี้ จนหน้าตาเปล่งปลั่งขึ้นมาแท้ ๆ

แทนที่จะเอาค้อนแห่งความจริงทุบเปรี้ยงลงไปตอนนี้ ให้เขาเปลี่ยนจากดีใจกลับไปสติแตกในทันที

สู้ปล่อยให้เขาเริงร่าไปก่อนสักพัก รอให้ตั้งหลักได้ค่อยว่ากันดีกว่า

ความคิดของจ้าวอี้ฟานเองก็ตรงกันอย่างน่าประหลาด

บอกความจริงช้าลงหน่อย ความเจ็บปวดอาจจะน้อยลงสักนิด วิถีการอยู่ร่วมกันในหอพักชายก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ยทุกเรื่องให้หมดจดในทันทีทันใด

ปล่อยให้มีความสุขนานขึ้นอีกนิด แบบนี้สิถึงจะสมเป็นพี่น้องกัน

หานตงเป็นใครกันล่ะ

สมองของเจ้าหมีร่างยักษ์จากแดนอีสานแล่นวาบ เข้าใจเจตนาอันหวังดีของรูมเมตทั้งสองคนได้ในทันที

"เมื่อกี้แกบอกให้ดูอะไรนะ?"

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้ฟังครึ่งประโยคแรกที่หานตงพูดเลยสักนิด เขาคีบถุงน่องดำเส้นนั้นไว้ แล้วหันมาถามด้วยอารมณ์เบิกบานสุดขีด

หานตงยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง

ประเด็นอันตรายถูกเขากลืนกลับลงท้องไปทั้งดุ้น ดวงตาคู่โตจ้องเขม็งไปยังรูปถ่ายและซองจดหมายที่กระจายเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ ดึงความสนใจของคนทั้งห้องเลี้ยวเข้าสู่ลู่ทางใหม่อันโลดโผนทันที

"ฉันบอกว่า"

หานตงถูมือไปมา

"ฉันอยากดูถุงน่องดำว่ะ"

พอประโยคพูดความจริงจากใจนี้หลุดออกมา บรรยากาศในห้องพักก็เตลิดเปิดเปิงไปคนละทิศละทางทันที

เฉินจื่ออั๋งอึ้งไปสองวินาที

เดิมทีเขายังคงจมอยู่กับความฟินระดับ 'เสน่ห์ของนายน้อยอย่างฉันระเบิดตู้ม' พลันได้ยินคำนี้เข้า ไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับยิ่งคึกคักขึ้นมาในทันใด

"ทำไมแกถึงเป็นคนพูดจาหยาบโลนแบบนี้นะ?"

เฉินจื่ออั๋งทำหน้าเหยียดหยามเต็มประดา

เขาจัดปกคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อย ยืดตัวตรง วางมาดราวกับคุณชายใหญ่แห่งเจียงเฉิงผู้ชี้นำแผ่นดิน

"อะไรคืออยากดูถุงน่องดำ?"

"พวกเราทุกคนต่างก็เป็นคนมีการศึกษา ในประเทศมังกรของเราน่ะ อยากดูถุงน่องดำแล้วจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนั้นได้ยังไง? มันต้องเปลี่ยนไปใช้คำพูดที่มีวัฒนธรรม มีชั้นเชิงทางอารมณ์สิ"

หานตงถูกอบรมจนยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"แล้วมันต้องพูดยังไงล่ะวะ?"

เฉินจื่ออั๋งไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง แล้วเริ่มเดินทอดน่องไปมาหน้าโต๊ะหนังสืออันคับแคบ

"วันนี้นายน้อยอย่างฉันจะสอนแกเอง ว่าอะไรคือความภูมิฐาน อะไรคือความสุนทรีย์"

เขากระแอมกระไอเคลียร์ลำคอ

ตอนนี้นายน้อยผู้นี้ได้รับการปลอบประโลมจนหายเป็นปลิดทิ้งเพราะกองจดหมายรักพวกนี้อย่างแท้จริง ความอยากอวดพุ่งทะลุปรอท อดใจไม่ไหวที่จะโชว์ระดับภูมิปัญญาของตัวเองออกมา

เฉินจื่ออั๋งออกเสียงอักขระชัดถ้อยชัดคำ แล้วเริ่มท่องบทกวีออกมาสด ๆ ร้อน ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"สดับว่าเรียวขางามคลุมด้วยแพรบาง ประกายหมึกพราวพร่างสะท้อนแสงอัสดง"

"เส้นไหมนุ่มซ่อนเร้นเสน่ห์เย้ายวน อ่อนหวานชวนลุ่มหลงยิ่งกว่าบุปผา"

"ย่างก้าวบาทบงกชแผ่วพลิ้วต้องสายลม ชายกระโปรงสะบัดพรมพาใจเตลิดไกล"

"อย่าเอ่ยว่าโลกหล้าไร้สาวงามเลอโฉม เพียงแรกสบตาก็ชวนเคลิ้มไปสุดหล้า"

พอเขาท่องจบด้วยท่วงทำนองสูงต่ำ ยิ่งท่องก็ยิ่งรู้สึกว่าได้ฟีล ถึงขั้นเคลิบเคลิ้มไปกับอัจฉริยภาพของตัวเอง แถมยังจงใจตบท้ายด้วยชื่ออันสละสลวยอีกด้วย

"บทกวีบทนี้ มีชื่อว่า 'ถวิลหายลเรียวขาขาวใต้แพรดำ'"

ภายในห้องพักเงียบกริบไปชั่วขณะ

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ในใจผุดความรู้สึกเอือมระอาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีขึ้นมา

จะบอกว่าบทกวีบิดเบี้ยวนี้แต่งได้ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก แต่กลับเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติกับสภาพกึ่งเก๊กกึ่งจริงและอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุดของเฉินจื่ออั๋งในตอนนี้

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่ข้าง ๆ ชำเลืองตามองเล็กน้อย

เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่ในใจกลับคิดว่า สภาพจิตใจของนายน้อยท่านนี้ในตอนนี้ดูดีกว่าก่อนหน้านี้มากอย่างเห็นได้ชัด

หลังความเงียบงันชั่วครู่

ปฏิกิริยาของหานตงไม่เคยทำให้ใครผิดหวังจริง ๆ

"สำนวนยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

สัตว์ร้ายแห่งแดนอีสานฟาดฝ่ามือลงบนต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ โดยไม่สนแม้แต่น้อยว่าบทกวีนี้จะประณีตหรือหยาบโลน

"ชุ่มฉ่ำ! ช่างชุ่มฉ่ำเหลือเกินโว้ย!"

เขาทำหน้าตาตกตะลึงอย่างยิ่ง แผดเสียงตะโกนปรบมือรับมุกอย่างจริงใจสุด ๆ

เสียงร้องเชียร์ที่เจือสำเนียงแดนอีสานอย่างหนาเตอะนี้ ทั้งหยาบกระด้างและออกทะเลไปไกล ทว่ากลับฉุดดึงให้บทกวีทั้งบทถูกกระชากกลับเข้าสู่บรรยากาศแห่งความครื้นเครงอย่างฉับพลัน

"ไอ้คนไร้การศึกษา แกนี่มันไม่มีศิลปะเอาซะเลย"

เฉินจื่ออั๋งถลึงตาใส่เขาหนึ่งวง

แม้ปากจะก่นด่า แต่ประกายความลำพองใจในแววตากลับเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่เลยสักนิด ในใจสะใจจนแทบบ้า

และนี่ก็คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการมากที่สุดในเวลานี้

ความสนใจของทุกคนในห้องพักล้วนรวมมาอยู่ที่ตัวเขา

เขากลับมาเป็นพระเอกผู้คารมคมคายและมีหน้ามีตาที่สุดอีกครั้งแล้ว

เฉินจื่ออั๋งหันกลับไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเปิดฉากโจมตีซองจดหมายที่เหลือต่อไป

เมื่อมีบทกวีถุงน่องดำเพี้ยน ๆ คอยโหมโรง อารมณ์ของทุกคนจึงเปิดรับอย่างเต็มที่ ห้องพักพลันกลายเป็นลานมหกรรมความบันเทิงขนาดใหญ่ไปโดยปริยาย

ฉบับแล้วฉบับเล่า

เฉินจื่ออั๋งยิ่งแกะยิ่งเบิกบานใจ

ทุกครั้งที่แกะออกมาหนึ่งฉบับ ความกระหยิ่มยิ้มย่องบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกส่วน

ทิศทางเนื้อหาในจดหมายล้วนไปในทางเดียวกันอย่างน่าประหลาด

ล้วนเป็นความหลงใหลคลั่งไคล้กันถ้วนหน้า

สาว ๆ ส่วนใหญ่ต่างคิดว่าเขาคือทายาทเศรษฐีลึกลับประจำมหาวิทยาลัยที่ขับรถเบนท์ลีย์สีขาวตามข่าวลือ

ถ้อยคำข้างในมีทั้งความตรงไปตรงมาอันร้อนแรงของสาวแรกรุ่น และจินตนาการโรแมนติกที่ประดิดประดอยขึ้นมา บางฉบับเขียนอย่างใสซื่อไร้เดียงสาอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่บางฉบับก็หยอดเก่งใช่ย่อย

เฉินจื่ออั๋งสลับโหมดจากความตื่นตระหนกมาสู่ความสุขสำราญอันบริสุทธิ์ของความคิดที่ว่า 'เสน่ห์ของข้านี้ไร้ผู้ต้านในใต้หล้า' โดยสิ้นเชิง

หลังจากต้องเผชิญกับเหตุการณ์ชวนตายทั้งเป็นต่อหน้าสังคมและความเข้าใจผิดติด ๆ กัน ในที่สุดสถานการณ์ที่เตลิดเปิดเปิงแต่กลับหอมหวานชื่นใจนี้ ก็ปลอบประโลมจิตใจเขาจนหายเป็นปลิดทิ้ง

หานตงคอยทำหน้าที่เป็นลูกคู่รับส่งมุกชั้นยอดอยู่ด้านข้าง

เขาส่งเสียงเอะอะโวยวาย คอยออกความเห็นวิพากษ์วิจารณ์กระดาษจดหมายและรูปถ่ายที่แกะออกมาอย่างตรงไปตรงมาเป็นระยะ ๆ

ส่วนลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานกลับอยู่ในอารมณ์ของการนั่งชมนายน้อยฟื้นคืนชีพกลับมาจากความตายแบบสด ๆ ร้อน ๆ

ลู่ชวนมองเฉินจื่ออั๋งที่กำลังแกะจดหมายไปพลางหัวเราะหึ ๆ ไปพลาง ในใจรู้ดีเป็นอย่างยิ่ง

หากความจริงของเรื่องนี้ถูกเปิดเผยเมื่อไหร่ หน้าของนายน้อยคงต้องระเบิดยับเยินอีกรอบแน่

แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน

จ้าวอี้ฟานดันแว่นสายตากรอบใสขึ้น ความคิดของเขาตรงกันเป๊ะ

ปล่อยให้คนเรามีความสุขไปสักพักไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ความจริงบางอย่างยิ่งบอกช้า ความเจ็บปวดก็อาจจะยิ่งน้อยลง ความรู้ใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากขัดจังหวะเช่นนี้ ทำให้เบื้องล่างบรรยากาศอันเฮฮามีความอบอุ่นของพี่น้องร่วมห้องพักผสานอยู่ชั้นหนึ่งอย่างแท้จริง

ในที่สุดซองจดหมายบนโต๊ะก็ถูกแกะจนเกือบหมด

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่บนเก้าอี้

รอบตัวเขาเต็มไปด้วยกระดาษจดหมายที่คลี่ออก รูปถ่าย และของกระจุ๊กกระจิกสารพัดชนิดกองพะเนินอยู่เต็มโต๊ะ

เขาทั้งร่างจมดิ่งอยู่กับความปีติยินดีที่เสน่ห์ของตนคืนชีพกลับมา มุมปากไม่อาจหุบลงได้เลย มักจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักโง่ ๆ ชวนเคลิบเคลิ้มออกมาเป็นพัก ๆ

"บอสเฉิน นายนี่มันแน่จริง ๆ ว่ะ"

หานตงพลิกดูจดหมายเหล่านั้นไปพลาง ปากก็พร่ำพูดซ้ำ ๆ ไม่หยุด

"มหาวิทยาลัยเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ ๆ นายก็แทบจะกลายเป็นปรมาจารย์แห่งความรักไปแล้ว"

จ้าวอี้ฟานยกข้อมือขึ้น ชำเลืองดูเวลาแวบหนึ่ง

"พอได้แล้ว"

เขาลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะออกจากห้อง

"ใกล้ถึงเวลาแล้ว"

คำเตือนประโยคนี้ดึงเอาบรรยากาศความคลั่งไคล้ในห้องพักกลับคืนสู่โลกความเป็นจริงทันที

ความครึกครื้นก็สนุกกันจนหนำใจแล้ว

จดหมายก็แกะกันจนเกือบหมดแล้ว

หากยังไม่ออกเดินทาง คาบเรียนแรกในชีวิตมหาวิทยาลัยคงต้องไปสายเข้าจริง ๆ แน่

ลู่ชวนลุกขึ้นยืนตาม มองดูภาพเหตุการณ์ที่ทั้งวุ่นวายโกลาหลและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาตรงหน้า ในใจรู้สึกว่านี่แหละถึงจะสมกับเป็นชีวิตประจำวันในหอพักมหาวิทยาลัยอย่างแท้จริง

เฉินจื่ออั๋งรวบกระดาษจดหมายที่แกะแล้วเข้าด้วยกันอย่างอาลัยอาวรณ์

เขาจัดวางสิ่งของที่เป็นหลักฐานยืนยันถึงเสน่ห์ของตนเหล่านี้ให้เป็นระเบียบอย่างทะนุถนอม

"อย่าเพิ่งเก็บหมดสิวะ"

หานตงยังรู้สึกไม่จุใจ

"รอเรียนเสร็จกลับมา สองพี่น้องเราค่อยมาอ่านต่อกัน!"

ทั้งสี่คนเก็บข้าวของเรียบร้อย

ผลักประตูห้อง 504 ออกไป พร้อมกับไออุ่นระอุของความสนุกสนานที่เพิ่งผ่านพ้น เตรียมตัวมุ่งหน้าไปเข้าเรียนคาบแรกของมหาวิทยาลัยที่มีความหมายอย่างแท้จริงของพวกเขา

ทว่าสิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในห้องนี้

คือจดหมายรักที่จ่าหน้าซองว่า "ถึงเฉินจื่ออั๋งเปิดอ่านด้วยตัวเอง" บนโต๊ะ ซึ่งยังคงนอนสงบนิ่งอยู่เช่นนั้น

ราวกับพวกมันกำลังคอยเตือนสติอย่างไร้สุ้มเสียง

ว่าความเข้าใจผิดสุดพิลึกพิลั่นระลอกนี้ ยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้นอีกยาวไกล