ตอนที่ 93 จดหมายรัก ของขวัญจากพวกเธอ และความเข้าใจผิดในรั้วมหาวิทยาลัยที่กำลังบานปลายเกินค

เฉินจื่ออั๋งคีบกระดาษจดหมายที่ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ แผ่นนั้นไว้ พลางกวาดสายตาอ่านตัวอักษรด้านบนอย่างรวดเร็ว

เนื้อหาในจดหมายฉบับที่สองนี้ ตรงไปตรงมากว่าฉบับแรกมากโข

ไม่ใช่การส่งสัญญาณแบบเหนียมอายปิดบัง ทว่าเขียนความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดลงบนแผ่นกระดาษอย่างเปิดเผยชัดแจ้ง

"เพื่อนเฉินจื่ออั๋ง ฉันสังเกตเธอมานานแล้วนะ

เธอนี่เป็นคนที่พิเศษมากจริง ๆ ทั้งรวยและไม่ดูเจ้าชู้กะล่อน แถมยังหล่อและมีเสน่ห์ลึกลับบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

หวังว่าจะได้ทำความรู้จักกันนะ ถ้าสุดสัปดาห์นี้ว่าง ไปดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วได้ไหม"

พออ่านอีโมจิน่ารักกวน ๆ ตรงท้ายจดหมายจบ ความคลางแคลงใจจุดสุดท้ายในอกของเฉินจื่ออั๋งก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งล้อเล่น

ผู้หญิงพวกนี้ตั้งใจทอดสะพานให้เขาจริง ๆ

"สายตาเฉียบคมไม่เบาจริง ๆ"

เฉินจื่ออั๋งวางกระดาษจดหมายลงแผ่วเบา รอยยิ้มตรงมุมปากไม่ว่าจะพยายามกดไว้แค่ไหนก็หุบไม่ลง

เขายื่นมือออกไป ดึงซองจดหมายขึ้นมาอีกฉบับจากกองซองจดหมายหลากสีสันพวกนั้น

ตอนฉบับแรก เขายังมีความประหม่าและระแวงลองเชิงอยู่บ้าง

แต่พอมาถึงฉบับที่สองและสาม คุณชายใหญ่เจ้าถิ่นคนนี้ก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดื่มด่ำไปกับภาพลวงตาอันหอมหวานถึงขีดสุดที่ถูกสาว ๆ ทั้งมหาวิทยาลัยตามกรี๊ดรุมจีบ

หานตงยืนเท้าโต๊ะอยู่ข้าง ๆ ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

"บอสเฉิน นี่นายมันตู้ทองเคลื่อนที่ชัด ๆ เลยว่ะ!"

หานตงมองจดหมายพวกนั้นที่ถูกเปิดออก แล้วเอะอะโวยวายขึ้นมา

"ชีวิตเด็กมหา'ลัยนี่มันจะสุขสบายเกินไปแล้ว ได้เปิดหูเปิดตาก็เพราะนายแท้ ๆ เลย"

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า พลางดันแว่นกรองแสงสีฟ้าตรงสันจมูกขึ้น

เขาไม่ได้ถูกบรรยากาศคึกคะนองนี้พัดพาไปด้วย

สิ่งใดผิดแผกไปจากธรรมดา ย่อมมีสิ่งผิดปรกติซ่อนอยู่

ต่อให้ปกติเฉินจื่ออั๋งจะแต่งตัวพิถีพิถันเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะกวักมือเรียกกระแสรักล้นทะลักที่พร้อมเพรียงและมหาศาลขนาดนี้เข้ามาได้ในชั่วข้ามคืน กระแสนี้มันโหมแรงและพุ่งเป้ามาที่จุดเดียวเกินไป

จ้าวอี้ฟานหันศีรษะ มองข้ามตัวหานตงไปทางลู่ชวนที่กำลังนั่งพิงโต๊ะหนังสืออยู่

ลู่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้

เขาสบสายตากับจ้าวอี้ฟานโดยไม่ได้เอ่ยปากอะไร

เพียงแค่ยกสองมือขึ้นมาทำท่ากำหลวม ๆ กลางอากาศ แล้วหมุนพวงมาลัยรถเบา ๆ

แววตาหลังเลนส์แว่นของจ้าวอี้ฟานไหววูบ

เขาเข้าใจได้ในทันที

เบนท์ลีย์สีขาวที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถของหอพักชายอาคารห้าเมื่อวาน บวกกับจังหวะที่เฉินจื่ออั๋งบังเอิญลงไปขยับรถพอดี เรื่องสองเรื่องประจวบเหมาะจนข่าวลือในมหาวิทยาลัยจับแพะชนแกะ ยกความร่ำรวยทั้งหมดมาแปะไว้บนหัวของคุณชายใหญ่เจ้าถิ่นคนนี้เรียบร้อย

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้สังเกตเห็นการสื่อสารอันเงียบงันระหว่างเพื่อนร่วมห้องเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ท่วงท่าการฉีกจดหมายของเขาเริ่มลื่นไหลขึ้นเรื่อย ๆ

ฉบับแล้วฉบับเล่า

จดหมายบางฉบับเขียนเหมือนร้อยแก้ว ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความแอบรักและหัวใจที่เต้นรัวของสาวสายวรรณศิลป์

บางฉบับก็รุกคืบตรง ๆ ทิ้งไอดีวีแชตไว้อย่างเด็ดขาดฉับไว แสดงเจตนาชัดเจนว่าอยากคบเป็นแฟน

และยังมีบางฉบับที่เผยความชื่นชมอย่างนุ่มนวลแฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังในทุกบรรทัด

เฉินจื่ออั๋งเปิดซองไปพลาง เงยหน้าขึ้นมาวิจารณ์เป็นระยะไปพลาง

"คนนี้ลายมือสวยใช้ได้"

เขาใช้นิ้วเคาะลงบนกระดาษจดหมายสีฟ้าอ่อนเบา ๆ

"ติดแค่เหนียมอายไปหน่อย"

จากนั้นเขาก็หยิบอีกใบขึ้นมาต่อทันที

"คนนี้น่าสนใจ พูดจาเข้าหูดีแฮะ"

นิสัยหลงตัวเองแบบคุณชายที่ถูกยกยอขึ้นไปอยู่บนก้อนเมฆ ถูกแสดงออกมาอย่างหมดเปลือกในวินาทีนี้

กระทั่งเปิดมาถึงช่วงกลาง ๆ

เฉินจื่ออั๋งฉีกซองจดหมายสีชมพูออก พอสอดนิ้วเข้าไปด้านใน ก็สัมผัสได้ถึงการ์ดแข็งแผ่นหนึ่ง

เขาชักมันออกมา

รูปถ่ายขนาดหกนิ้วสีสันสดใสใบหนึ่ง แนบอยู่ระหว่างแผ่นจดหมายและร่วงหล่นลงมา

หญิงสาวในรูปสวมชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวที่ค่อนข้างเปิดเผย นั่งอยู่ริมหน้าต่างของร้านกาแฟ ไหปลาร้าเด่นชัด และเรียวขายาวคู่นั้นก็ดึงดูดสายตาอย่างยิ่งภายใต้แสงเงา

มันไม่ได้โป๊เปลือยจนผิดระเบียบ

แต่นี่คือสไตล์ยั่วยวนที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างประณีต รู้จักดึงจุดเด่นของตัวเองออกมาใช้ได้เหนือชั้นกว่ารูปติดบัตรทั่วไปหรือภาพเซลฟี่ในชีวิตประจำวันอย่างแน่นอน

ลูกตาของหานตงเบิกกว้างจนกลมดิ๊กในพริบตา

"เชี่ย!"

เขาแหกปากหอนออกมาอย่างเว่อร์วัง พลางยื่นแขนล่ำบึ้กออกไปหมายจะคว้าเอารูปใบนั้นมาดู

"บอสเฉิน รุ่นพี่คนนี้แซ่บเป็นบ้าเลยว่ะ!"

เฉินจื่ออั๋งตาไวและมือไวยิ่งกว่า ฟาดเผียะเข้าที่มือของหานตงจนกระเด็น

"มองอะไรของแก ไปไกล ๆ เลยไป"

ปากของเฉินจื่ออั๋งยังคงเก๊กท่าคุณชายผู้เคร่งขรึม

"แบบนี้มันโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว ไม่มีความรักนวลสงวนตัวเอาซะเลย"

เขาพูดพลางส่ายหน้า ทว่าสองมือกลับใช้ท่วงท่าอันเชี่ยวชาญ สอดรูปถ่ายใบนั้นกลับเข้าไปในจดหมายแล้วเก็บไว้อย่างมิดชิด

จากนั้น

ความเร็วในการยื่นมือไปหยิบจดหมายฉบับถัดไปของเขา ก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดเกินเท่าตัว

ทิศทางของเรื่องราว ณ เสี้ยววินาทีนี้ เริ่มเบี่ยงเบนออกจากเส้นทางของความรักใส ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัยไปทีละนิด

นี่ไม่ใช่แค่จดหมายรักธรรมดา ๆ ไม่กี่ฉบับอีกต่อไปแล้ว

เพื่อที่จะโดดเด่นออกมาจากบรรดาคู่แข่งนับไม่ถ้วน คนเขียนจดหมายพวกนี้เข้าสู่สมรภูมิแข่งขันฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ถึงขั้นเอาภาพถ่ายชีวิตประจำวันสุดเซ็กซี่มาใช้เป็นแต้มต่อมาตรฐานกันแล้ว

นิ้วมือของเฉินจื่ออั๋งควานหาไปในกองซองจดหมาย

เขาคลำไปเจอกับซองกระดาษคราฟต์ซองหนึ่ง ที่ทั้งหนาและพองกว่าซองอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

ไม่มีตราประทับครั่ง และไม่ได้ฉีดน้ำหอมมาด้วย

เฉินจื่ออั๋งบีบซองนั้นดู รู้สึกว่าสัมผัสของมันแปลก ๆ

มันนุ่มนิ่มยวบยาบ

เขาฉีกปากซองออก แล้วสอดสองนิ้วล้วงเข้าไปข้างใน

คลำไปโดนเนื้อผ้าที่บางเบาและนุ่มนิ่มม้วนหนึ่ง

เฉินจื่ออั๋งชะงักไปเล็กน้อย นิ้วคีบสิ่งนั้นไว้แล้วดึงพรวดออกมาตรง ๆ

สิ่งของสีดำเป็นก้อนถูกกระชากออกมาด้านนอก

ขณะที่ท่อนแขนของเฉินจื่ออั๋งยกสูงขึ้น

ผืนผ้าบางเบาผืนนั้นก็คลี่ตัวออกกลางอากาศตามแรงโน้มถ่วง แล้วทิ้งตัวห้อยระย้าลงมา

ถุงน่องสีดำคู่หนึ่ง

แถมยังไม่ใช่ของใหม่เรียบกริบที่เพิ่งแกะออกมาจากกล่อง ขอบของถุงน่องมีรอยยับย่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นถุงน่องดำมือสองกลิ่นเหงื่อแท้ที่ผ่านการสวมใส่มาแล้ว

ชั่วพริบตานั้น

บรรยากาศภายในห้อง 504 ราวกับหยุดนิ่งลงในทันใด

สีหน้าบนใบหน้าของเฉินจื่ออั๋งว่างเปล่าขาวโพลนไปในทันที

เขาราวกับรูปปั้นหินที่กลายเป็นอัมพาต นิ้วมือยังคงคีบถุงน่องสีดำเส้นนั้นค้างไว้ ทั้งร่างยืนอึ้งตะลึงงันอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ

หานตงที่เดิมทียังชะโงกหน้าเข้ามาข้าง ๆ รอจะดูรูปถ่าย

พอสายตามองเห็นถุงน่องดำที่ห้อยอยู่กลางอากาศชัดเจน เขาก็สูดหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อมสูง

จากนั้นก็ตามมาติด ๆ

"แม่เจ้าโว้ยยย!!!"

หานตงกระโดดตัวลอยขึ้นมาจากพื้นทันควัน ประหนึ่งได้เห็นฉากสะเทือนเลื่อนลั่นระดับประวัติศาสตร์ เขากุมหัววิ่งพล่านไปทั่วห้องอย่างบ้าคลั่ง

"นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย!"

"นี่มันจะดิบเถื่อนเกินไปแล้วโว้ย!"

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า คิ้วขมวดมุ่นชนกันจนแทบผูกเป็นโบ

เขามองดูถุงน่องดำคู่นั้น

ของพรรค์นี้โผล่มาอยู่ในหอพักชายมหาวิทยาลัย มันล้ำเส้นขอบเขตของการแสดงไมตรีจิตและการจีบกันตามปกติไปไกลลิบ และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความบ้าคลั่งที่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

ลู่ชวนนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ในใจกระจ่างแจ้งเป็นที่สุด

นี่ไม่ใช่เรื่องเสน่ห์ความรักในรั้วมหาวิทยาลัยอะไรเลยสักนิด

แต่นี่คือผลผลิตที่หลุดการควบคุม อันงอกเงยขึ้นมาหลังจากกระแสข่าวลือเรื่องความร่ำรวยและสถานะทางสังคมถูกโหมกระพือจนเกินจริงอย่างบ้าคลั่งต่างหาก

หานตงวิ่งวนรอบห้องไปสองรอบ ในที่สุดก็เริ่มตั้งสติกลับมาได้บ้าง

เขามองเฉินจื่ออั๋งที่ยังคงยืนค้างอยู่ในท่าชูถุงน่อง สมองทื่อ ๆ ของคนตรงไปตรงมาก็พลันเชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกันได้ทันที

ไม่ชอบมาพากลแล้ว

กระแสมันเบี่ยงเบนไปคนละทิศละทางเกินไปแล้ว

มันต้องมีอะไรผิดพลาดครั้งใหญ่ตรงไหนแน่ ๆ

หานตงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงทันควัน

เขากดเปิดเถี่ยปาของมหาวิทยาลัยเจียงต้า แล้วสลับไปที่หน้าเพจสาธารณะของบอร์ดบอกรัก

ปลายนิ้วปาดเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว

เพียงแค่เลื่อนดูกระทู้ยอดนิยมที่ปักหมุดไว้ไม่กี่โพสต์

นิ้วโป้งที่กำลังปาดหน้าจอของหานตงก็พลันชะงักค้างลงทันที

สองตาของเขาจ้องเขม็งไปยังภาพแอบถ่ายระยะไกลที่ค่อนข้างพร่ามัวบนหน้าจอ

ในรูปนั้น เฉินจื่ออั๋งสวมเสื้อเชิ้ตลำลองสุดเนี้ยบ กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังรถเบนท์ลีย์สีขาวที่จอดอยู่ในลานจอดรถของหอพักชายอาคารห้า มือข้างหนึ่งกำลังกดกุญแจรถ

พาดหัวตัวหนาใต้รูปถ่ายนั้นเป็นสีแดงสดสะดุดตาจนแทบจะทิ่มลูกตาออกมา

[เจอตัวเจ้าของรถเบนท์ลีย์สีขาวทะเบียน เจียง A 54321 แล้ว! เฉินจื่ออั๋ง ทายาทมหาเศรษฐีตัวจริงแห่งสาขาวิชาการเงิน!]

หานตงมองกระทู้นี้ตาค้าง

เขาเงยหน้าขึ้น เหลือบมองกองจดหมายรัก รูปถ่ายที่สุมกันเป็นภูเขาเลากาบนโต๊ะ และถุงน่องดำที่ยังห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

ท้ายที่สุด เขาก็ทอดสายตาไปหยุดอยู่ที่เฉินจื่ออั๋งซึ่งยังคงยืนเอ๋อรับประทานอยู่ตรงนั้น

วงจรตรรกะของเรื่องราวทั้งหมด ปิดฉากสมบูรณ์ในสมองของหานตงทันที

ดอกท้อและความรักที่ถาโถมเข้ามาท่วมท้นเหล่านี้

ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตัวตนของเฉินจื่ออั๋งเลยสักนิดเดียว

หากแต่พุ่งเป้ามาที่รถเบนท์ลีย์คันละหลายล้าน พุ่งเป้ามาที่ป้ายทะเบียนเลขเรียง เจียง A 54321 และพุ่งเป้ามาที่ตัวตนจอมปลอมซึ่งถูกข่าวลือทั่วทั้งมหาวิทยาลัยยกย่องเชิดชูจนกลายเป็นเทพเจ้าไปแล้วต่างหาก

สีหน้าบนใบหน้าของหานตงซับซ้อนสับสนจนถึงขีดสุด

เขาถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้

ก้มมองกระทู้บนหน้าจอที มองเฉินจื่ออั๋งที

เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก แล้วอ้าปากพูดขึ้นมา

"จื่ออั๋ง นายดูนี่สิ..."