ตอนที่ 92 ห้องที่เต็มไปด้วย เรียน เฉินจื่ออั๋ง กับความมั่นใจ

เสี้ยววินาทีที่ผลักประตูเปิดออก ทั้งสี่คนในห้อง 504 ต่างก็พากันยืนตะลึงงันค้างอยู่กับที่

หานตงสูดหายใจเข้าลึกอย่างตกตะลึง ต่อให้เจ้าสัตว์ป่าแห่งแดนอีสานตัวนี้ปกติจะใจกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน ก็ไม่เคยพบเคยเห็นขบวนศึกอันยิ่งใหญ่แบบนี้มาก่อน

"ให้ตายเถอะคุณพระช่วย"

หานตงถูมือไปมา สัญชาตญาณสั่งให้เขาก้มลงไปหมายจะช่วยเก็บกวาด

"บอสเฉิน นี่นายไปมีเรื่องกับโรงพิมพ์ที่ไหนมารึเปล่าวะเนี่ย?"

จ้าวอี้ฟานยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างประตู ไม่ได้ขยับเขยื้อน

สายตาของเขากวาดมองซองจดหมายพวกนั้นอย่างรวดเร็ว พลางดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนดั้งจมูกขึ้น สมองเริ่มทำการประมวลผลคัดแยกข้อเท็จจริง กำลังขบคิดว่านี่มันเป็นการกลั่นแกล้งแผลง ๆ หรือแฝงไว้ด้วยความเสี่ยงอื่นใดกันแน่

ลู่ชวนยืนพิงกรอบประตู สายตายังคงสงบนิ่ง

เขาไม่ได้รีบร้อนก้าวเข้าไปข้างในเช่นกัน เพียงแค่ยืนมองเศษกระดาษหลากสีสันที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นอยู่อย่างเงียบ ๆ

"อย่าขยับนะ!"

จู่ ๆ เฉินจื่ออั๋งก็ตะเบ็งเสียงคำรามลั่นออกมา

เสียงนี้ดังก้องกังวานและแฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธได้ ตรึงมือของหานตงที่กำลังจะยื่นออกไปให้ชะงักค้างอยู่กลางอากาศทันที

เฉินจื่ออั๋งสูดลมหายใจเข้าลึก

ตลอดทางที่ผ่านมาเขาต้องคอยหวาดผวา ในหัวมีแต่เรื่องโทรศัพท์ของแม่บังเกิดเกล้าที่อธิบายไม่เคลียร์ ถึงขั้นระแวงไปว่าจะมีใครเอาภาพความอับอายขายหน้าของเขาไปพิมพ์เป็นใบปลิวแจกเกลื่อนหอพักหรือเปล่า

ทว่า

พอเขาเพ่งมองดูจนเห็นชัดถนัดตาว่าบนซองจดหมายเหล่านั้นเกือบทั้งหมดล้วนเขียนคำว่า "เรียน เฉินจื่ออั๋ง" เอาไว้ นิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครตามประสาคุณชายน้อยในสายเลือด ก็ถูกกระตุ้นให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ไม่ว่านี่จะเป็นการแกล้งแผลง ๆ หรือมีใครมาหาเรื่องถึงหน้าประตูจริง ๆ

ศักดิ์ศรีของเขาเฉินจื่ออั๋ง เขาต้องเป็นคนรับมือด้วยตัวเองเท่านั้น

"ฉันจะแกะเอง"

เฉินจื่ออั๋งกัดฟันกรอด น้ำเสียงแข็งกระด้าง

อีกสามคนที่เหลือในห้องสบตากันอย่างรู้ความหมาย แล้วหยุดการกระทำลงอย่างพร้อมเพรียง ปล่อยให้เวทีอันโกลาหลนี้เป็นพื้นที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เฉินจื่ออั๋งโน้มตัวลง ยื่นมือไปหยิบซองจดหมายสีชมพูซองหนึ่งที่ตกอยู่แทบเท้าขึ้นมา

ซองจดหมายมีความหนาเป็นพิเศษ ตรงรอยผนึกยังประทับครั่งไว้อย่างประณีตบรรจง

เขาหยิบซองสีฟ้าอ่อนข้าง ๆ ขึ้นมาอีกซองหนึ่ง ด้านบนมีรูปหัวใจดวงน้อย ๆ วาดประดับเอาไว้ด้วย

ซองแล้วซองเล่า

เฉินจื่ออั๋งโกยพวกมันทั้งหมดเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง แล้วเทพวกมันกระจายลงบนโต๊ะเสียงดังซ่า

จำนวนมันมากมายจนน่าตกตะลึง

เขาเริ่มลงมือคัดแยก จัดแบ่งออกเป็นกองย่อย ๆ อย่างคร่าว ๆ ตามสี ขนาด และลายมือที่แตกต่างกันบนหน้าซอง

ในระหว่างกระบวนการนี้ สภาพจิตใจของเฉินจื่ออั๋งกำลังเกิดการพลิกผันชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

ยิ่งเขาหยิบจดหมายขึ้นมาทีละซอง

ความตื่นตระหนกที่คิดว่า "เกิดเรื่องใหญ่แล้วหรือเปล่า" ก็ยิ่งลดน้อยถอยลงไปทีละส่วน

เพราะการแกล้งกันเล่น ๆ มันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทุ่มทุนสร้างขนาดนี้เลย ลายมือเหล่านี้บางฉบับก็ประณีตเรียบร้อย บางฉบับก็ดูประหม่าเคอะเขิน และบางฉบับก็เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเขียนด้วยตัวอักษรศิลป์ที่ฝึกฝนมาอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น บางซองจดหมายยังมีการฉีดน้ำหอมกลิ่นจาง ๆ เอาไว้อีกด้วย

หากทั้งหมดนี้คือการกลั่นแกล้งจริง ๆ คนบงการเบื้องหลังจะต้องมีเงินถุงเงินถังและว่างงานขนาดไหนกันเชียว?

ถ้าไม่ใช่การแกล้งกันแผลง ๆ

มันก็เหลือคำอธิบายที่สมเหตุสมผลเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น

ลูกกระเดือกของเฉินจื่ออั๋งกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก

เขามองดูกองซองจดหมายที่สุมพะเนินตรงหน้าราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ หัวใจรักหน้าตาของนายน้อยก็เริ่มเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

หรือว่าเสน่ห์อันล้นเหลือของตัวเรา จะมาถึงจุดระเบิดตูมตามขึ้นมาพร้อมกันในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้าเข้าจริง ๆ แล้ว?

พอคิดมาถึงตรงนี้ สภาพห่อเหี่ยวเหมือนหมาหงอยของเฉินจื่ออั๋งเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

หานตงที่ยืนมองกองสิ่งของสีสันสดใสเต็มโต๊ะอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเดาะลิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"บอสเฉิน บารมีนายไม่เบาเลยนี่หว่า มากขนาดนี้เปิดที่ทำการไปรษณีย์รับของได้สบาย ๆ เลยนะเนี่ย"

ส่วนจ้าวอี้ฟานยืนมองอยู่ไม่ไกล

เขาพินิจพิจารณาลักษณะที่มาของซองจดหมายพวกนั้นอย่างละเอียดลออ ในใจฟันธงไปแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน เบื้องหลังจะต้องมีชนวนเหตุบางอย่างคอยโหมกระพือไฟอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ลู่ชวนยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบคำหนึ่ง พลางมองดูใบหน้าที่เริ่มซับสีเลือดขึ้นเรื่อย ๆ ของเฉินจื่ออั๋ง ในใจของเขารู้แจ้งเห็นจริงทะลุปรุโปร่งทั้งหมด

การเข้าใจผิดอันพิลึกพิลั่นในมหาวิทยาลัยเกี่ยวกับรถเบนท์ลีย์สีขาวคันนั้น บัดนี้ได้เริ่มมารวมตัวสำแดงฤทธิ์เดชอย่างเข้มข้นอยู่ในห้อง 504 เล็ก ๆ แห่งนี้แล้ว

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้สนใจคำหยอกเย้าของหานตงเลยแม้แต่น้อย

เขาควานหาในกองจดหมายพวกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ซองแรกที่หยิบขึ้นมาก็คือซองที่รุ่นพี่สาวคนนั้นยัดใส่มือให้ต่อหน้าต่อตาระหว่างทางเดินกลับหอนั่นเอง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก นิ้วมือสั่นระริกเล็กน้อยขณะฉีกผนึกซองจดหมายออก

ดึงกระดาษจดหมายออกมา

กระดาษจดหมายส่งกลิ่นหอมละมุนจาง ๆ บนนั้นมีลายมือปากกาหมึกซึมเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ไม่ใช่ประโยคคลั่งรักเพ้อเจ้อแบบเด็กกะโปโล แต่มีรูปแบบที่เป็นมาตรฐานอย่างยิ่ง

เพื่อนนักศึกษาเฉินจื่ออั๋ง:

ตั้งแต่วันรายงานตัวเปิดเทอมที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ฉันก็สังเกตเห็นนายแล้ว

กลิ่นอายบนตัวของนายดูสะอาดสะอ้านบริสุทธิ์ แตกต่างจากพวกผู้ชายที่ดูใจร้อนฉาบฉวยพวกนั้นอย่างสิ้นเชิง

สองวันมานี้ในมหาวิทยาลัยมีข่าวลือเกี่ยวกับนายมากมาย ทุกคนต่างก็บอกว่านายมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา เป็นบุคคลสำคัญที่ซ่อนคมเอาไว้ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งภายนอกเหล่านั้นแล้ว สิ่งที่ฉันให้ความสนใจมากกว่าก็คือตัวตนของนายเอง

ถ้าหากไม่เป็นการเสียมารยาทจนเกินไป

ฉันหวังว่าจะได้เป็นเพื่อนกับนาย เริ่มต้นจากมื้อค่ำธรรมดา ๆ สักมื้อ แล้วค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไปนะ

ลงท้าย: รุ่นพี่ปีสองที่อยากทำความรู้จักกับนาย—หลินหว่านโหรว

สายตาของเฉินจื่ออั๋งจับจ้องอยู่ที่กระดาษจดหมายแผ่นนี้ตาไม่กระพริบ

ในตอนแรก เขายังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดชีวิต เพื่อรักษามาดอันสุขุมนุ่มลึกไม่สะทกสะท้านของนายน้อยตระกูลใหญ่ประจำท้องถิ่นเอาไว้

ทว่า

เมื่อได้เห็นถ้อยคำจำพวก "กลิ่นอายดูสะอาดสะอ้านบริสุทธิ์" "ให้ความสนใจกับตัวตนของนายมากกว่า" และ "อยากทำความรู้จักกับนาย"

มุมปากของเฉินจื่ออั๋งก็เริ่มยกยิ้มขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนไม่อาจควบคุมได้

เขาพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกดมุมปากลง แต่ผลลัพธ์คือกล้ามเนื้อบนใบหน้าเกร็งจนกระตุกยิก ๆ ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ที่จะต่อต้านมันอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่อ่านจนจบประโยคสุดท้าย

เฉินจื่ออั๋งก็ฟื้นคืนชีพกลับมาอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่หัวจรดเท้า!

เรื่องที่แม่เข้าใจผิดบ้าบออะไรนั่น เรื่องขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินตรงลานกิจกรรมอะไรนั่น ล้วนถูกจดหมายสารภาพรักรสหวานฉ่ำฉบับนี้กวาดลงถังขยะไปจนหมดสิ้นแล้ว

"ฮิฮิ"

เฉินจื่ออั๋งหนีบกระดาษจดหมายไว้ในมือ อดรนทนไม่ไหวจนส่งเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความเคลิบเคลิ้มสุดขีดออกมาสองเสียงตรงนั้นทันที

เขาหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว

หัวไหล่ที่เคยลู่ตกยืดเหยียดตรงแหน็ว เชิดคางขึ้นสูงลิ่ว ทั้งร่างเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา ราวกับเพิ่งโดนฉีดสารกระตุ้นเข้าไปสักหนึ่งตัน

"ฉันบอกแล้วไง"

เฉินจื่ออั๋งสะบัดกระดาษจดหมายในมือด้วยความลำพองใจ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพัก

"เสน่ห์ร้ายกาจของนายน้อยอย่างฉันเนี่ย มันปิดยังไงก็ปิดไม่มิดหรอก"

เขาตบกระดาษจดหมายลงบนโต๊ะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยโสโอหังที่สะกดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

"ดูซะ รุ่นพี่ปีสองมาหาฉันถึงที่ด้วยตัวเองเลยนะเว้ย"

"สายตาของผู้หญิงคนนี้ยังนับว่าใช้ได้ มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าใครคือหุ้นชั้นดีตัวจริงเสียงจริงของเจียงต้า"

พอหานตงได้ยินคำนี้ ก็รีบปรี่เข้ามาดูทันที

"เชี่ย! จดหมายรักจริง ๆ ด้วยว่ะ!"

หานตงคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเฉินจื่ออั๋ง เสียงตะโกนดังกังวานจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือนกราว

"บอสเฉินโคตรเจ๋งว่ะ! ดอกท้อบานสะพรั่งเร็วขนาดนี้ บารมีระดับนี้ ฉันหานตงคนนี้ยอมกราบใจนายไปตลอดชีวิตเลยจริง ๆ!"

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าของตนเอง

เขาขยับแว่นสายตากรองแสงเบา ๆ มองดูกองซองจดหมายที่สุมกันเป็นเนินเขาย่อม ๆ บนโต๊ะตัวนั้น โดยไม่ได้ถูกบรรยากาศตื่นเต้นดีใจนี้พัดพาให้หลงทิศหลงทางไปแม้แต่น้อย

มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไงกัน

มีผู้หญิงต่างคณะ ต่างสไตล์ตั้งมากมายขนาดนี้ แต่วิ่งมาสอดจดหมายรักหน้าประตูห้อง 504 ในวันเดียวกันและเวลาเดียวกันอย่างกับนัดกันมาเนี่ยนะ?

น้ำในสระแห่งนี้ จะต้องลึกเกินกว่าที่เฉินจื่ออั๋งจินตนาการเอาไว้มากโขอย่างแน่นอน

ลู่ชวนยืนพิงขอบโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง

เขามองดูเฉินจื่ออั๋งที่พอได้แสงแดดส่องหน่อยก็ทำตัวระริกระรี้ขึ้นมาทันตาเห็น อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะในใจเบา ๆ

อารมณ์ของนายน้อยคนนี้มันเปลี่ยนขั้วเร็วเกินไปจริง ๆ

วินาทีก่อนหน้ายังรู้สึกว่าตัวเองเจอปัญหาใหญ่หลวงเข้าให้แล้ว แต่วินาทีถัดมากลับคิดว่าฤดูใบไม้ผลิของนายน้อยได้มาเยือนเสียอย่างนั้น

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

อย่างน้อยหากดูจากสภาพแล้ว เฉินจื่ออั๋งก็สามารถดึงตัวเองหลุดพ้นจากเงามืดมนเมื่อช่วงเช้าออกมาได้อย่างเด็ดขาดแล้ว

ตอนนี้ความมั่นใจของเฉินจื่ออั๋งหวนกลับคืนมาเต็มเปี่ยมแล้ว

เขาใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะเขียนหนังสือเอาไว้ พลางกวาดสายตามองกองซองจดหมายพะเนินเทินทึกตรงหน้า แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจอย่างถึงที่สุดในทำนอง "ไหนขอดูซิว่ามีใครอีกบ้าง"

เขาชี้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกองซองจดหมายสีชมพูและสีฟ้าเหล่านั้นไปมาสองสามทีตามอำเภอใจ

จากนั้น

ก็ดึงจดหมายซองที่สองออกมาด้วยท่วงท่าอันมาดมั่นสง่างาม

หานตงยื่นคอยาวเข้ามาดูทันควัน ประหนึ่งตัวกินแตงที่กำลังรอคอยเผือกเรื่องชาวบ้านอย่างใจจดใจจ่ออยู่ข้าง ๆ

ความสนใจของจ้าวอี้ฟานและลู่ชวน ก็ตกลงไปอยู่ที่มือของเฉินจื่ออั๋งอย่างเป็นธรรมชาติเช่นกัน

เฉินจื่ออั๋งถือจดหมายซองนั้นไว้

มุมปากประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความคาดหวังที่เตรียมพร้อมจะน้อมรับคำสรรเสริญเยินยอ

นิ้วมือออกแรงสะกิดเบา ๆ

แล้วค่อย ๆ ฉีกรอยผนึกของซองจดหมายออกทีละนิด