ตอนที่ 91 ช่วงบ่ายในหอพักกับห้องที่เต็มไปด้วย เรียน เฉินจื่อ

เที่ยงตรงครึ่ง

รถลีมูซีนส่วนตัวของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตันในเจียงเฉิงแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูด้านนอกของมหาวิทยาลัยเจียงต้าอย่างนุ่มนวล

คาบเรียนมีช่วงบ่าย เวลายังเหลือเฟืออยู่มาก ทั้งสี่คนนอนหลับเอาแรงกันอีกงีบ ก่อนจะไปนั่งละเลียดมื้อกลางวันระดับพรีเมียมอันแสนหรูหราที่โรงแรมอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นจึงค่อยยกขบวนเดินทางกลับ

เมื่อก้าวลงมาจากรถ สภาพของทั้งสี่คนก็ช่างตัดกันอย่างเห็นได้ชัด

ลู่ชวนเดินนำอยู่หน้าสุด สีหน้าท่าทางดูราบเรียบเป็นปกติ

เมื่อคืนเขาไม่ได้ดื่มเยอะอยู่แล้ว แถมยังหลับสนิท ละครปาหี่อันไร้สาระพวกนั้น สำหรับเขาแล้วเหมือนจะเปิดข้ามหน้าไปนานแล้ว

จ้าวอี้ฟานก็ก้าวเดินอย่างมั่นคงเช่นกัน

เขาเป็นคนควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ สภาพจิตใจยังคงเข้าที่เข้าทาง เพียงแต่เมื่อเทียบกับยามปกติแล้ว วันนี้เขากลับดูเงียบขรึมลงกว่าเดิม แววตาภายใต้แว่นตากรองแสงสีฟ้าคู่นั้นเผยความครุ่นคิดออกมาเป็นระยะ ราวกับกำลังค่อย ๆ ซึมซับและย่อยเหตุการณ์พิลึกกึกกือที่ประเดประดังเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้

ส่วนหานตงนั้นเรียกว่าฟื้นคืนชีพกลับมาพลังเต็มร้อยอย่างแท้จริง

เจ้าหมีถึกจากแดนอีสานคนนี้นอนหลับเต็มอิ่ม แถมยังไปฟาดเนื้อวัวในห้องอาหารบุฟเฟต์ของโรงแรมมาเสียเต็มคราบถึงสามจานใหญ่ ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเลยดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล เดินเหินผึ่งผายสง่าผ่าเผย ลมพัดตามชายเสื้อพรึ่บพรั่บ แม้แต่วงแขนยังแกว่งไกวได้อย่างกระฉับกระเฉงมีเรี่ยวแรง

มีเพียงคนเดียวที่เดินรั้งท้ายสุดอย่างเฉินจื่ออั๋ง

ทั้งร่างของเขาดูราวกับโดนสูบกระดูกออกไปจนหมดตัว

เขาคอตก ก้าวขาโซเซ ทรงผมที่เคยจัดแต่งมาอย่างประณีตก็ลู่ตกลงจนแลดูไร้ชีวิตชีวา ความสง่างามและราศีของนายน้อยตระกูลใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิง ณ เวลานี้ได้พังทลายลงไปเกินกว่าครึ่งแล้ว

ที่เขามีสภาพห่อเหี่ยวปานนี้ ไม่ใช่แค่เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับกับฉากจบเห่ทางสังคมจนหน้าแทบแทรกแผ่นดินเมื่อเช้าเท่านั้น

แต่สาเหตุที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น คือสายโทรศัพท์ที่เขาโทรหาแม่ตรงทางเดินของโรงแรมเมื่อสองชั่วโมงก่อน

ตอนแรกเฉินจื่ออั๋งยังไร้เดียงสาคิดไปว่า วิดีโอคอลเมื่อเช้านี้เป็นเพียงแค่เรื่องเข้าใจผิด ขอแค่ตัวเองสร่างเมา แล้วตั้งสติใจเย็น ๆ อธิบายเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้แม่ฟัง ก็น่าจะเคลียร์ให้กระจ่างได้แน่นอน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอุตส่าห์ไปหามุมปลอดคน แล้วกดต่อสายหาหวังชุ่ยผิงด้วยท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ

พอปลายสายรับปุ๊บ เฉินจื่ออั๋งก็เริ่มหาทางแก้ต่างอย่างเอาเป็นเอาตายทันที

เขาเน้นย้ำทั้งน้ำตาว่าตนเองกับหานตงนั้นบริสุทธิ์ผุดผ่องจริง ๆ

ย้ำว่าทั้งคู่เป็นแค่รูมเมตที่มีความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์

ย้ำว่าที่ถอดเสื้อในวิดีโอมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ และที่ตนเจ็บก้นก็แค่เมาแล้วล้มก้นกระแทกพื้น ไม่ใช่เพราะสาเหตุพิลึกพิลั่นอะไรพวกนั้นแน่นอน ส่วนที่หานตงถามว่า "ให้ช่วยนวดให้ไหม" ยิ่งเกิดจากน้ำใจลูกผู้ชายแบบดิบ ๆ เถื่อน ๆ สไตล์พี่น้องแดนอีสานล้วน ๆ

ยิ่งอธิบายเขาก็ยิ่งร้อนรน ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเค้นแรงใส่เข้าไป

ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า

หวังชุ่ยผิงที่อยู่ปลายสายไม่ได้คล้อยตามตรรกะของเขาเลยสักนิด

หลังจากปล่อยให้เขาแหกปากโอดครวญไปเต็ม ๆ ห้านาที

หวังชุ่ยผิงก็ขัดจังหวะขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

"อย่ามาพล่ามไร้สาระ"

ขุ่นแม่สายโหดส่งเสียงหนักแน่นเปี่ยมพลังทะลุสายโทรศัพท์ออกมา

"แม่ไม่ได้เข้าครัวมาตั้งนาน ขอผัดกับข้าวสักสองสามอย่างซ้อมมือหน่อย"

"เย็นนี้จะต้องเลี้ยงเสี่ยวตงให้อิ่มหมีพีมันให้ได้"

เฉินจื่ออั๋งร้อนใจจนแทบร้องไห้ เพิ่งจะอ้าปากเรียก "แม่" ได้คำเดียว

คำพูดของหวังชุ่ยผิงก็ยิงรัวประหนึ่งปืนกลสวนกลับมาอีกระลอก

"จริงสิ ยังต้องไปเกลี้ยกล่อมพ่อแกไว้ก่อนด้วย แม่กลัวแกหัวใจไม่ดีแล้วจะวูบตายไปซะก่อน"

"วางใจเถอะ เรื่องทางพ่อแก แม่จัดการเอง"

"ไม่คุยแล้ว แม่ผัดกับข้าวอยู่"

"ตู๊ด— ตู๊ด— ตู๊ด—"

สายถูกตัดทิ้งฝ่ายเดียวอย่างไร้ความปรานี

เฉินจื่ออั๋งถือโทรศัพท์ค้างไว้ พลางฟังเสียงสัญญาณขาดหายในลำโพง ทั้งร่างพลันรู้สึกเย็นวาบราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

ในที่สุดเขาก็ตระหนักรู้ความจริงข้อหนึ่งอย่างแจ่มแจ้ง

หวังชุ่ยผิงแม่ของเขาไม่ได้ไม่เชื่อคำอธิบายของเขา

แต่นางไม่ได้คิดจะฟังแต่แรกเลยต่างหาก

ในหัวของหวังชุ่ยผิง ไม่เพียงแต่จะยอมรับความจริงอันพิลึกกึกกือนี้ไปอย่างเต็มใจแล้ว แต่นางยังเริ่มเตรียมการขั้นตอนต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวอย่างกระตือรือร้นและสะเทือนเลื่อนลั่นไปแล้วด้วยซ้ำ

ในสายตาของแม่บังเกิดเกล้า เขาไม่สามารถอธิบายอะไรให้กระจ่างได้อีกต่อไปแล้วจริง ๆ

เรื่องราวทั้งหมดกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าบนรางความวิบัติที่ไม่อาจกู่กลับได้อีกต่อไป

ในเวลานี้ ภายในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้ามีผู้คนเดินขวักไขว่หนาตา

เนื่องจากช่วงบ่ายมีคาบเรียน บนถนนสายหลักจึงเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาใหม่และพวกรุ่นพี่ที่กำลังรีบมุ่งหน้าไปยังตึกเรียน รวมถึงสมาชิกชมรมต่าง ๆ ที่เดินสวนกันไปมา

เฉินจื่ออั๋งเดินตามหลังกลุ่มด้วยสภาพจิตใจที่เลื่อนลอยสุดขีด

ตอนนี้เขากลายเป็นคนขี้ระแวง ประสาทตึงเขม็งราวกับสายพิณที่จวนเจียนจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ

เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่า

ทุกคนที่เดินผ่านไปมาล้วนกำลังจับจ้องมองเขาอยู่

ข้างหน้ามีรุ่นพี่สาวสองคนสุมหัวหัวเราะคิกคักกันเบา ๆ หัวใจของเฉินจื่ออั๋งก็กระตุกวูบ สัญชาตญาณทำให้ระแวงขึ้นมาทันทีว่าพวกเธอกำลังนินทาเรื่องของเขาอยู่หรือเปล่า

ข้าง ๆ มีนักศึกษาชายถือโทรศัพท์กวาดสายตามองมาทางนี้ เฉินจื่ออั๋งถึงขั้นคิดไปเองว่าอีกฝ่ายกำลังแอบถ่ายรูปเขาอยู่ด้วยซ้ำ

กระแสลมในมหาวิทยาลัยวันนี้ มันช่างผิดปกติเกินไปแล้ว

ความรู้สึกแปลกแยกที่แทรกซึมไปทั่วทุกหนแห่งนั้น เปรียบเสมือนตาข่ายผืนยักษ์ที่มองไม่เห็น ครอบคลุมลงมาบนตัวเขาอย่างแน่นหนา

"บอสเฉิน"

หานตงหันหน้ากลับมา มองดูสภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดลอยของเฉินจื่ออั๋ง แล้วตบลงบนไหล่ของเขาดังเผียะอย่างไม่คิดอะไรมาก

"วันนี้ทำไมนายถึงได้หงอยเป็นมะเขือเผาแบบนี้วะ?"

"เมื่อคืนนอนไม่พอ มันก็ไม่น่าจะทรุดโทรมขนาดนี้นี่หว่า อย่าคิดมากเลย รีบกลับไปพักที่หอพักกันดีกว่า"

คนขวานผ่าซากอย่างหานตง ไม่มีทางจับกระแสความผิดปกติในบรรยากาศรอบตัวได้เลยแม้แต่น้อย

ลู่ชวนเดินนำอยู่ข้างหน้า หางตากวาดมองไปรอบข้างแวบหนึ่ง

เขามองออกคร่าว ๆ ว่า ตอนนี้เฉินจื่ออั๋งกำลังตกอยู่ในภาวะตื่นตูมระแวงไปหมดทุกสิ่งอย่าง

ส่วนจ้าวอี้ฟานนั้นยังคงสุขุมเยือกเย็นกว่ามาก

เขาขยับแว่นสายตากรองแสงเบา ๆ สายตากวาดสำรวจฝูงชนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาอย่างแนบเนียน เขารู้สึกได้อย่างเฉียบคมว่า นี่อาจจะไม่ใช่แค่ภาพหลอนที่เฉินจื่ออั๋งคิดไปเองเสียแล้ว บรรยากาศในมหาวิทยาลัยวันนี้ มันต่างไปจากปกติจริง ๆ

ทั้งสี่คนกำลังเดินไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่หอพัก

ทันใดนั้น

มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงดิ่งออกมาจากทางแยกด้านข้าง

นี่ไม่ใช่การเดินสวนกันตามปกติธรรมดา

อีกฝ่ายมีเป้าหมายที่ชัดเจน เธอเดินเข้ามาขวางหน้าเฉินจื่ออั๋งไว้ตรง ๆ

ดูจากท่าทางแล้วเธอน่าจะเป็นรุ่นพี่ปีสองหรือปีสาม แต่งตัวดูประณีตงดงามทีเดียว

ทว่าบรรยากาศในตอนนั้นกลับไม่ได้ดูผ่อนคลายเลยสักนิด

ไม่มีความเอียงอายหรือรอยยิ้มหวานหยดย้อยเหมือนตอนที่สาว ๆ เข้ามาจีบตามปกติ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกมุ่งมั่นที่จะยืนยันตัวตนอย่างตรงไปตรงมา

"นายคือเฉินจื่ออั๋งใช่ไหม?"

รุ่นพี่สาวมองหน้าเขา เปิดฉากมาก็เอ่ยชื่อเขาได้อย่างแม่นยำตรงเป๊ะ

เฉินจื่ออั๋งชะงักอึ้งไป

ความไม่สบายใจอย่างรุนแรงในก้นบึ้งหัวใจพลันขยายใหญ่ขึ้นมาทันที อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะทักทายว่า "สวัสดีเพื่อนนักศึกษา" หรือถามทางอะไรทั้งนั้น แต่กลับโพล่งเรียกชื่อเขาออกมาโต้ง ๆ

"ใช่ครับ"

ลูกกระเดือกของเฉินจื่ออั๋งขยับกลืนน้ำลายลงคอ กัดฟันยอมรับออกไป

พอได้ยินคำตอบนี้ รุ่นพี่สาวก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างกระฉับกระเฉงว่องไว แล้วเปิดหน้าจอคิวอาร์โค้ดของวีแชตขึ้นมา

"แอดวีแชตหน่อยสิ"

เฉินจื่ออั๋งอึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์

ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ได้มีความกระหยิ่มยิ้มย่องที่ดีดี้สาวสวยมาขอคอนแทกต์เลยแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยความงุนงงสงสัย จนถึงขั้นรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

ในสภาวะที่สภาพจิตใจของเขาจวนเจียนจะพังทลายอยู่รอมร่อแบบนี้ ใครก็ตามที่ริอ่านเข้ามาตีสนิท จะทำให้เขานึกระแวงไปโดยสัญชาตญาณทันทีว่า ภาพความน่าอับอายขายขี้หน้าเมื่อเช้าของตนนั้นได้แพร่กระจายว่อนไปทั่วแล้วหรือเปล่า

ทว่าท่าทีของอีกฝ่ายกลับดูเป็นธรรมชาติเหลือเกิน การกระทำคล่องแคล่วไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว

ด้วยมารยาททางสังคม และด้วยความเคยชินของนายน้อยผู้ดีท้องถิ่นที่ไม่ยอมเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล

เฉินจื่ออั๋งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ด

"ติ๊ง"

เพิ่มเพื่อนสำเร็จ

เฉินจื่ออั๋งยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามให้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายอยู่คณะไหน แล้วมีธุระอะไรกับเขากันแน่

รุ่นพี่สาวคนนั้นก็ควักซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าแคนวาสที่สะพายอยู่ติดตัว

เธอขยับตัวอย่างรวดเร็ว ยัดซองจดหมายนั้นใส่มือของเฉินจื่ออั๋งทันที

ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรต่อสักคำเดียว

จากนั้นก็หันหลังวิ่งแน่บออกไป

เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว แล้วหายวับเข้าไปในเกลียวคลื่นฝูงชนบนถนนสายหลักแทบจะในพริบตา

ทิ้งให้เฉินจื่ออั๋งยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น ในมือกำซองจดหมายซองนั้นไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน

นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว

ขอแอดวีแชต

ยื่นซองจดหมายให้

พอส่งเสร็จก็วิ่งหนี

พฤติกรรมอันชวนขนลุกพิลึกพิลั่นเป็นชุดนี้ ทำให้ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจของเฉินจื่ออั๋ง ยกระดับจาก "รู้สึกทะแม่ง ๆ" กลายมาเป็น "มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้วแน่ ๆ" โดยพลัน

เขาก้มลงมองซองจดหมายในมือ ไม่กล้าแม้แต่จะแกะมันออกดู

"ไปเถอะ กลับหอกันก่อน"

เสียงของลู่ชวนดังขึ้นมาจากด้านข้าง ทำลายอาการเหม่อลอยของเฉินจื่ออั๋งลง

ทั้งสี่คนเดินหน้าต่อไปยังหอพักชายอาคารห้า

ระหว่างที่เดินขึ้นมาถึงชั้นห้า ตรงโถงทางเดินมีคนเดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราว ทว่าพอเห็นพวกเขาสี่คนเข้า สายตาของคนเหล่านั้นกลับดูหลุกหลิกหลบเลี่ยงชอบกล

ลู่ชวนเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง 504

ล้วงเอากุญแจออกมาแล้วเสียบเข้าไปในรูกุญแจ

บิดลูกบิด

"แกร๊ก"

ประตูถูกผลักเปิดออก

ทว่า

ในเสี้ยววินาทีที่ประตูเปิดกว้างออกจนมองเห็นภาพด้านในได้อย่างถนัดตา

เฉินจื่ออั๋งก็ถึงกับตะลึงงันอ้าปากค้างไปในทันที

นี่มันเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกตกตะลึงและไร้สาระสิ้นดี

ในห้องพักไม่มีร่องรอยการถูกรื้อค้น และไม่ได้สกปรกเลอะเทอะแต่อย่างใด

เพียงแต่ว่า

ตรงพื้นข้างซอกประตูนั่นเอง

กลับมีซองจดหมายกองพะเนินเทินทึกอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด!

ซองจดหมายบางซองถูกยัดเข้ามาทางช่องว่างใต้ประตูอย่างยากลำบาก บางซองก็ถูกสอดผ่านร่องขอบประตูจนหล่นลงมากระจายเกลื่อนอยู่บนพื้น

มีทั้งขนาดเล็กขนาดใหญ่

หลากสีสันละลานตา

บางซองเป็นสีชมพู บางซองเป็นสีขาว และยังมีบางซองที่มีลวดลายประดับประดาอย่างสวยงาม

สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกขนหัวลุกชันที่สุดก็คือ

แทบทุกซองจดหมายตรงกึ่งกลาง ถูกเขียนด้วยลายมือหลากหลายรูปแบบ ระบุข้อความทำนองเดียวกันไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"เรียน เฉินจื่ออั๋ง"

ถ้อยคำห้าคำนี้ เปรียบเสมือนดวงตานับไม่ถ้วนที่กำลังจ้องเขม็งมายังเฉินจื่ออั๋งซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าประตู

เฉินจื่ออั๋งยืนสตั๊นต์สมองค้างไปในทันที

ในมือของเขายังคงกำซองจดหมายที่รุ่นพี่สาวเพิ่งจะยัดเยียดให้สด ๆ ร้อน ๆ เท้าข้างหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศ สมองกลายเป็นสีขาวโพลน

เขาไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบเท้าลงไปบนพื้น ด้วยกลัวว่าจะไปเหยียบย่ำข้าวของเหล่านั้นเข้า