ตอนที่ 90 วิดีโอคอลหนึ่งสาย เรื่องเข้าใจผิดหนึ่งหน

ภายในห้องสวีตแบบคอนเน็กติ้งรูมของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตัน

คดีสะเทือนขวัญระดับล้างผลาญในหอพักชายเมื่อช่วงเช้า เพิ่งจะถูกลู่ชวนและจ้าวอี้ฟานร่วมมือกันกดข่มไว้ได้อย่างเด็ดขาด

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งด้านนอก มือถือโทรศัพท์ค้างไว้

กว่าเขาจะยอมรับคำอธิบายที่ค่อนข้างรักษาหน้าได้อย่าง "ตัวเองแค่เมาจนภาพตัดแล้วล้มก้นกระแทกพื้น" ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ตอนนี้ทั้งร่างยังคงอยู่ในสภาวะหมดแรงจนระบบประมวลผลค้างไปหมด

ทางฝั่งห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลซ่าๆ แว่วมา

หานตงเปลือยท่อนบนล้างหน้าอยู่ข้างใน ปากก็ยังคงสบถด่าอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ก่นด่าเฉินจื่ออั๋งอย่างดุเดือดที่เมื่อกี้เกือบจะยัดเยียดหม้อดำทำลายความบริสุทธิ์ของคนอื่นให้ตนแบกรับ

ส่วนลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ต่างคนต่างจิบน้ำพลางรอให้เจ้าตัวแสบทั้งสองคนจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปเช็กเอาต์

ทว่าในช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลายที่พอจะให้หายใจหายคอได้บ้างนี้เอง

"ครืด—— ครืด——"

โทรศัพท์มือถือในมือของเฉินจื่ออั๋งก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับยันต์ทวงวิญญาณ

เขาตกใจจนสะดุ้ง ก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง

บนหน้าจอปรากฏคำเชิญวิดีโอคอลผ่านวีแชตเด้งขึ้นมา

ผู้โทรเข้า: ผู้บัญชาการสูงสุดที่แตะต้องไม่ได้

เมื่อเห็นว่าเป็นวิดีโอคอลจากแม่แท้ๆ รูม่านตาของเฉินจื่ออั๋งก็หดเล็กลงทันที นิ้วหัวแม่มือค้างอยู่เหนือปุ่มสีแดงสำหรับวางสาย แทบจะขยับตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่อยากจะกดตัดสายทิ้งไปเสียเดี๋ยวนั้น

สภาพของเขาในตอนนี้มันดูทุลักทุเลเกินไปจริงๆ

เมื่อครู่นี้เพราะความกลัวและความสติแตกถึงขีดสุด ขอบตาของเขาจนถึงตอนนี้จึงยังแดงก่ำ หางตายังมีคราบน้ำตาจากปฏิกิริยาร่างกายเกาะติดอยู่ ทรงผมที่เดิมทีเซตมาอย่างพิถีพิถันก็ยุ่งเหยิงกลายเป็นรังนกกระจอก

สภาพผีบ้าแบบนี้ถ้าขืนให้แม่ของเขาเห็นเข้า คงได้มโนผูกเรื่องเป็นละครดราม่าศึกสายเลือดตระกูลใหญ่ยาวแปดสิบตอนแน่ๆ

ทว่า

พอนิ้วโป้งเพิ่งจะแตะขอบหน้าจอ เขากลับชะงักค้างไว้กะทันหัน

ในหัวของเฉินจื่ออั๋งพลันตัดภาพย้อนกลับไปในคืนก่อนหน้าโดยไม่อาจควบคุมได้

ตอนนั้นที่หน้าเคาน์เตอร์ของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย ก็เพราะยังคุยกับแม่ไม่จบแล้วขับรถหนีไป เรื่องราวที่ตามมาหลังจากนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขามาจนถึงบัดนี้

ตอนนี้เขาถูกบทเรียนการต่อสู้ในครอบครัวอันนองเลือดสั่งสอนจนเชื่องและว่าง่ายสุดๆ แล้ว

วันนี้ถ้าขืนกล้าตัดสายทิ้งสักครั้ง คุณนายหวังชุ่ยผิงต้องมุดผ่านสายอินเทอร์เน็ตตามมาถลกหนังหัวเขาแน่

ไม่กล้าแกล้งตาย

และยิ่งไม่กล้ากดตัดสาย

เฉินจื่ออั๋งสูดหายใจเข้าลึกๆ รีบนั่งตัวตรงทันที

เขายกมือขึ้น ขยี้รอบดวงตาอย่างแรงไปสองที พยายามลบรอยแดงจากการร้องไห้ให้จางลง จากนั้นก็เอามือสางผมอย่างลวกๆ อีกสองสามที ดึงคอเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาปิดให้มิดชิด พยายามทำตัวให้ดูเหมือนคนปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น เขาถึงได้กดปุ่มรับสายสีเขียวด้วยอารมณ์ความรู้สึกราวกับกำลังจะไปไหว้สุสาน

หน้าจอกะพริบวูบหนึ่ง

ใบหน้าที่ดูแลรักษาเป็นอย่างดีของหวังชุ่ยผิงก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ทันที

"ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน!"

น้ำเสียงทรงอานุภาพทำลายล้างของมนุษย์แม่ผู้ห้าวหาญและมีพลังทะลุทะลวงสูง พุ่งพรวดออกมาจากลำโพงในทันใด

"แต่เช้าตรู่แบบนี้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

เฉินจื่ออั๋งพยายามฝืนฉีกยิ้มที่เป็นธรรมชาติและดูสบายๆ ออกมาบนใบหน้า

เขากดเสียงให้ต่ำลง พยายามบังคับเนื้อเสียงของตนให้ฟังดูราบเรียบที่สุด

"อยู่โรงแรมกับรูมเมตครับ"

"เมื่อคืนทุกคนดื่มด้วยกันนิดหน่อย ดึกมากแล้ว ก็เลยไม่ได้กลับหอครับ"

สายตาของหวังชุ่ยผิงแหลมคมปานใด นางหรี่ตามองกวาดฉากหลังในหน้าจอไปรอบหนึ่ง

"โอ้โห ยังได้พักที่ริทซ์-คาร์ลตันเชียวเหรอ?"

น้ำเสียงของนางแฝงความประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็เปี่ยมไปด้วยรังสีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านอย่างเข้มข้น

"ชีวิตมหาวิทยาลัยของแกนี่อยู่ดีกินดีจังนะ ถึงกับพารูมเมตมาเปิดห้องสูทคอนเน็กติ้งรูมเลยเหรอ"

ทว่ายังไม่ทันที่เฉินจื่ออั๋งจะได้ถอนหายใจโล่งอก สายตาของหวังชุ่ยผิงก็พลันชะงักกึก เพ่งมองจับจ้องใบหน้าลูกชายในหน้าจออย่างไม่วางตา

เรดาร์ตรวจจับความแม่นยำสูงสไตล์มนุษย์แม่ ทำงานเต็มกำลังร้อยเปอร์เซ็นต์ในทันที

"ไม่ถูกสิ"

หวังชุ่ยผิงขมวดคิ้วแน่น ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าจอทันควัน

"ทำไมตาแกถึงแดงก่ำขนาดนั้นล่ะ?"

"แกร้องไห้มาใช่ไหม? ต่อยตีกับรูมเมตเหรอ? หรือมีเรื่องขัดใจจนโดนใครเขารังแกมารึเปล่า?"

ในใจของเฉินจื่ออั๋งรู้สึกร้อนตัววูบวาบขึ้นมาทันที

เขารีบขยับโทรศัพท์ออกห่างไปด้านหลัง โบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

"เปล่าครับ ไม่มีอะไรเลย!"

"แม่คิดไปถึงไหนเนี่ย ใครจะมารังแกผมได้ พวกเราเพื่อนร่วมห้องความสัมพันธ์ดีกันมาก สนิทกันจะตายครับ"

เขาพยายามดึงสถานการณ์ให้กลับมาอยู่ในร่องในรอยของมิตรภาพลูกผู้ชายอันปรองดองและปกติสุขอย่างสุดชีวิต หมายจะตัดจบบทสนทนานี้ก่อนที่แม่แท้ๆ จะจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้

ทว่า

ในวินาทีที่ประโยค "ความสัมพันธ์ดีกันมาก" ของเขาเพิ่งจะสิ้นเสียงลงนั่นเอง

ทางฝั่งห้องน้ำก็พลันมีเสียงตะโกนสำเนียงแดนอีสานดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดินลอยมา

"จื่ออั๋ง!"

หานตงที่กำลังขยี้ผ้าขนหนูอยู่ข้างใน ตะโกนเร่งออกมาประโยคหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติและเสียงดังฟังชัดเป็นพิเศษ

"ยังไม่รีบเข้ามาล้างหน้าแปรงฟันอีกเหรอวะ!"

พอประโยคนี้หลุดออกมา

หวังชุ่ยผิงที่อยู่ปลายสายวิดีโอนั้น สีหน้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

นางไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ในทันที

ทว่าดวงตาคู่นั้นที่เดิมทียังแฝงความกังวลอยู่ พลันสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา ก้นบึ้งของแววตาส่องประกายความคลั่งไคล้กระหายอยากเสพเรื่องเผือกออกมา มุมปากเองก็ดูเหมือนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อกลั้นไม่ให้ยกยิ้มขึ้นมา

ท่าทางอันละเอียดอ่อนที่สื่อความหมายว่า "อ๋อเหรอ? ที่แท้ยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้อยู่อีกงั้นสิ?" เอ่อล้นทะลักออกมานอกหน้าจอโดยตรง

เฉินจื่ออั๋งนั่งหันหลังให้ห้องน้ำ จึงไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของแม่ตนเองเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่มีปฏิกิริยาสะท้อนกลับตามสัญชาตญาณต่อเสียงเร่งของรูมเมต จึงหันหน้าไปทางห้องน้ำแล้วตะโกนตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

"เดี๋ยวไป!"

"ไม่ต้องรีบ!"

เขาสาบานได้เลยว่า คำตอบนี้ของเขาหมายความตามตัวอักษรจริงๆ เพียงแค่ต้องการบอกว่าตนเองยังต้องคุยโทรศัพท์อยู่ ให้หานตงทำธุระไปก่อน

ทว่าเมื่อนำประโยคนี้มาวางไว้ในบริบทของวิดีโอคอลในตอนนี้

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขอบตาแดงก่ำ เพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ อย่างเห็นได้ชัด

นั่งอยู่นอกห้องนอนใหญ่ของโรงแรม

ชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ในห้องน้ำด้านใน ตะโกนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสนิทสนมคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งว่า "รีบเข้ามาล้างหน้าแปรงฟัน"

ส่วนเขาก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงความตามใจอยู่นิดๆ ว่า "ไม่ต้องรีบ"

ฟังดูแล้ว นี่มันช่างเหมือนกับคนสองคนที่กำลังแบ่งปันยามเช้าอันอบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานชื่นแนบชิดกันอยู่ในโรงแรมชัดๆ!

ที่ปลายสายวิดีโอ ดวงตาของหวังชุ่ยผิงเป็นประกายวาววับแทบจะเปล่งแสงได้อยู่แล้ว

ทว่าการโจมตีระดับล้างผลาญที่แท้จริง มักจะตามมาในวินาทีถัดไปเสมอ

ประตูห้องน้ำถูกกระชากเปิดออกดังพรึ่บ

หานตงใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมที่เปียกชุ่มพลางก้าวขายาวๆ เดินอาดๆ ออกมา

ชายร่างยักษ์ชาวแดนอีสานคนนี้ ท่อนบนเปลือยเปล่าโล่งโจ้งอย่างหมดจด

ไหล่กว้างหนา กล้ามหน้าอกแน่นเปรี๊ยะ ทั่วทั้งร่างแผ่ไอร้อนระอุจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา

เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิดว่าเฉินจื่ออั๋งกำลังวิดีโอคอลคุยกับแม่แท้ๆ อยู่

และยิ่งไม่ตระหนักเลยว่า สภาพอันดิบเถื่อนที่เปลือยท่อนบนของตัวเอง ได้ก้าวเข้าสู่สถานที่เกิดเหตุแห่งความเข้าใจผิดระดับระเบิดนิวเคลียร์เข้าให้เต็มเปาแล้ว

หานตงเดินมาข้างโซฟา

ด้วยความห่วงใยประสาพี่น้องที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาที่สุดตามประสาหนุ่มแดนอีสาน

เขาจึงเอ่ยปากถามประโยคที่อันตรายถึงชีวิตที่สุดของเช้าวันนี้ออกมาอย่างไม่คิดอะไร

"ตูดมึงยังเจ็บอยู่อีกไหมวะ?"

หานตงพาดผ้าขนหนูไว้บนคอ

"ให้กูนวดให้เอาไหม?"

ในวินาทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง

อากาศทั่วทั้งห้องสวีตราวกับถูกสูบหายไปจนเหือดแห้งในพริบตา

เปลือยท่อนบน

เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ

ถามว่าก้นยังเจ็บอยู่อีกไหม

แถมยังจะอาสานวดให้อีก

ปฏิกิริยาเคมีที่เกิดจากองค์ประกอบทั้งสี่อย่างนี้ทับซ้อนกัน มันไม่ใช่เรื่องความเข้าใจผิดระดับธรรมดาที่ทวีความรุนแรงขึ้นอีกต่อไปแล้ว

แต่นี่มันคือการนั่งจรวดพุ่งทะลุชั้นบรรยากาศ แล้วไปจุดชนวนระเบิดนิวเคลียร์ชีวเคมีระดับยานพิฆาตดวงดาวนอกชั้นบรรยากาศชัดๆ

มือที่ถือโทรศัพท์ของเฉินจื่ออั๋งแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์

คอของเขาราวกับฟันเฟืองเครื่องจักรที่ขึ้นสนิม ค่อยๆ หมุนกลับมาทีละนิ้วอย่างเชื่องช้า ดวงตาเหม่อลอยมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์

ภายในหน้าจอ

สีหน้าของหวังชุ่ยผิงผู้เป็นแม่แท้ๆ ไม่อาจใช้คำว่าตกตะลึงมาอธิบายได้อีกต่อไปแล้ว

นั่นคือความเข้าใจในความจริงอย่างถ่องแท้ การยอมรับการตั้งค่านี้อย่างหมดใจ หรือถึงขั้นมีความตื่นเต้นเร้าใจที่ซ่อนเร้นไว้ในการบรรลุธรรมอันยิ่งใหญ่

สมองของเฉินจื่ออั๋งระเบิดดัง "บึ้ม" ในทันใด

เขาอ้าปากค้าง

"แม่..."

เขาพยายามโบกไม้โบกมือสุดชีวิต

"ไม่ใช่... แม่ฟังผมก่อนนะ เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิด..."

ทว่าศูนย์รวมภาษาในสมองของเขาในเวลานี้กลับเป็นอัมพาตไปโดยสิ้นเชิง ในลำคอเหมือนมีก้อนสำลียัดเอาไว้ เค้นคำอธิบายที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้เลยสักประโยคเดียว

ส่วนหานตง

เพื่อนกินตัวดีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยคนนี้ พอได้ยินเฉินจื่ออั๋งเรียก "แม่" ออกมาคำหนึ่ง ก็รีบยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

ใบหน้าหยาบกร้านที่ยังมีหยดน้ำยังเช็ดไม่แห้ง ยื่นเข้ามาจ่อตรงหน้ากล้องโทรศัพท์มือถือพอดิบพอดี

"มึงทำอะไรอยู่วะ?"

หานตงยื่นหน้าเข้ามาดูหน้าจอแวบหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาในทันใด เผยรอยยิ้มที่กระตือรือร้นและซื่อตรงจริงใจอย่างที่สุดออกมา

"เอ๋ นี่คุณน้าใช่ไหมครับเนี่ย?"

จากนั้น

ท่ามกลางสายตาอันสิ้นหวังของเฉินจื่ออั๋ง เขาก็ลงดาบสังหารที่เฉียบขาดที่สุดซ้ำลงไปอย่างสุภาพเรียบร้อยและถูกกาลเทศะเป็นที่สุด

"สวัสดีครับคุณน้า!"

หานตงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง

"ผมเป็นเพื่อนสนิทของจื่ออั๋ง ชื่อหานตงครับ คุณน้าเรียกผมว่าเสี่ยวตงก็ได้ครับ!"

ยิ่งหานตงแสดงออกอย่างถูกกาลเทศะ ดูปกติ และกระตือรือร้นมากเท่าไหร่

ฉากนี้ก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นและไม่ปกติมากขึ้นไปอีกเท่านั้น!

นี่มันไม่ใช่การทักทายของรูมเมตที่ไหนกัน นี่มันประโยคเปิดตัวมาตรฐานชัดๆ เวลาที่ลูกสะใภ้คนใหม่... ไม่สิ ลูกเขยคนใหม่มาเจอพ่อแม่ฝ่ายหญิงต่างหาก!

ที่ปลายสายในหน้าจอ

สายตาของหวังชุ่ยผิงราวกับเครื่องสแกนเอกซเรย์ กวาดมองขึ้นๆ ลงๆ บนท่อนบนที่เปลือยเปล่าของหานตงไปรอบหนึ่ง

ไหล่กว้าง แผ่นหลังหนา ท่อนแขนล่ำสันแข็งแรง

หุ่นแบบนี้ รูปร่างทรงนี้

ช่างตรงกับมาตรฐาน "ลูกสะใภ้สายโหด" ที่นางเคยพูดถึงกับเฉินจื่ออั๋งในโรงจอดรถก่อนหน้านี้อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีผิดเพี้ยน นั่นคือต้องหาคนที่กำยำล่ำสัน สามารถไปยกเวทในยิมเป็นเพื่อนนางได้!

ความพึงพอใจในแววตาของหวังชุ่ยผิง แทบจะล้นทะลักออกมานอกหน้าจออยู่แล้ว

"สวัสดีจ้ะ เสี่ยวตง"

น้ำเสียงของหวังชุ่ยผิงเปลี่ยนเป็นสนิทสนมเป็นกันเองอย่างยิ่งในพริบตา ถึงขั้นมีความคุ้นเคยประหนึ่งแม่ยายมองดูลูกเขยแฝงอยู่

"เด็กคนนี้ หน้าตาดูมีชีวิตชีวากระปรี้กระเปร่าดีจริงๆ นะ"

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นบ้าตายอยู่รอมร่อ

เขาออกแรงผลักหน้าของหานตงไปด้านข้างสุดชีวิต พลางตะโกนใส่หน้าจออย่างบ้าคลั่ง

"แม่! แม่หยุดคิดฟุ้งซ่านเดี๋ยวนี้นะ! เขาเป็นรูมเมตผม! เป็นผู้ชาย! เมื่อคืนพวกเราแค่ดื่มหนักไปหน่อยเท่านั้นเอง!"

"แม่ไม่ฟังๆ!"

หวังชุ่ยผิงจมดิ่งเข้าสู่เส้นทางตรรกะของตนเองไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายหรือพูดแทรกเลยสักนิด

นางมองดูหานตงในหน้าจอ แล้วก็หันมามองเฉินจื่ออั๋งที่หน้าแดงก่ำ ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ออกมา

จากนั้น หญิงแกร่งผู้เด็ดขาดฉับไวคนนี้ ก็ตอกตะปูปิดฝาโลงฟันธงในทันที

"เสี่ยวตงจ๊ะ"

หวังชุ่ยผิงเอ่ยกำชับออกมาเนิบๆ ด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติ สนิทสนม ทว่ากลับชวนให้คนฟังขนพองสยองเกล้า

"เดี๋ยวตอนช่วยจื่ออั๋งนวดน่ะ ลงมือเบาๆ หน่อยนะจ๊ะ"

"พวกเธอวัยรุ่นวัยกำลังคึกคะนอง มือไม้มักไม่มีความหนักเบา อย่าไปทำเขาพังเสียหายเข้าล่ะ"

สิ้นประโยคนี้

มันก็เหมือนการตัดสินประหารชีวิตเฉินจื่ออั๋งโดยตรง

นั่นหมายความว่า คุณนายหวังชุ่ยผิงไม่เพียงแต่ยอมรับความสัมพันธ์สุดพิลึกพิลั่นนี้โดยดุษณีเท่านั้น แต่ยังเปิดกว้างอย่างยิ่งถึงขั้นยอมรับภาพจำลองที่ว่า เมื่อคืนพวกเขาอาจจะทำเรื่อง 'มิบังควรบรรยาย' บางอย่างกันไปแล้วอีกด้วย

ยังไม่ทันที่เฉินจื่ออั๋งจะได้กรีดร้องอย่างน่าเวทนาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนลมหายใจดับสิ้น

หวังชุ่ยผิงก็ยิ้มตาหยีพลางเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"เสี่ยวตง น้าพอใจในตัวเธอมากเลยนะจ๊ะ"

"เย็นวันนี้ อย่าลืมชวนเสี่ยวตง แล้วก็รูมเมตคนอื่นๆ ของลูก มาทานข้าวที่บ้านด้วยกันล่ะ"

"เดี๋ยวแม่จะตุ๋นกระดูกท่อนใหญ่บำรุงร่างกายให้พวกเธอเอง!"

และสุดท้าย

นางก็ไม่เหลือเวลาให้เฉินจื่ออั๋งได้มีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาเลยแม้แต่น้อย

"เอาละ พวกเธอทำธุระกันต่อเถอะ แม่ไม่กวนแล้ว"

"แค่นี้นะ บ๊ายบาย!"

"ตู๊ด"

วิดีโอคอลถูกตัดสายทิ้งอย่างเด็ดขาดฉับไว

หน้าจอมือถือดับมืดลงในทันที

ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

หานตงยังคงยืนถือผ้าขนหนูอยู่ข้างโซฟา โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่าเมื่อครู่นี้เพิ่งเกิดโศกนาฏกรรมสะเทือนขวัญอะไรขึ้น

เขากระทั่งยังรู้สึกด้วยซ้ำว่าคุณแม่ของเฉินจื่ออั๋งช่างเป็นคนเข้าถึงง่ายและเป็นกันเองเหลือเกิน

"คุณน้านี่นิสัยดีจังเลยเนอะ"

หานตงฉีกยิ้มร่าเริงพลางเอ่ยขึ้น

"ยังบอกให้ฉันไปกินกระดูกท่อนใหญ่ที่บ้านนายด้วย อบอุ่นเป็นกันเองสุดๆ ไปเลย"

เฉินจื่ออั๋งนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

เขาราวกับรูปสลักหินที่ผ่านการกัดกร่อนของลมฟ้าอากาศมานับพันปี นั่งแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนอยู่ตรงนั้น

สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอมือถือที่ดับสนิท

ในสมองเริ่มฉายภาพซ้ำด้วยความเร็วสูง ถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

บอกว่าเมื่อคืนตัวเองไม่ได้กลับหอพัก แต่นอนค้างที่โรงแรม

ขอบตาของตัวเองก็แดงก่ำเหมือนเพิ่งโดนรังแกมาหมาดๆ

หานตงตะโกนเรียกเขาจากในห้องน้ำให้รีบเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน

ตัวเองดันตอบกลับไปแบบคลุมเครือชวนคิดลึกว่า "เดี๋ยวไป ไม่ต้องรีบ"

หานตงเดินเปลือยท่อนบนโทงๆ ออกมา

ถามเขาว่าเจ็บก้นไหม จะให้ช่วยนวดให้หรือเปล่า

และสุดท้าย แม่ของเขานอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังถึงกับเอ่ยปากกำชับหานตงด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งว่า "ตอนนวดให้ลงมือเบาๆ หน่อย"

องค์ประกอบหายนะที่ชวนถึงตายทั้งหมดนี้ สอดประสานเข้ากันได้อย่างแนบเนียนไร้รอยต่อ จนกลายเป็นโซ่ตรวนแห่งตรรกะอันแข็งแกร่งที่มิอาจทำลายลงได้

ริมฝีปากของเฉินจื่ออั๋งสั่นระริกอยู่สองสามครั้ง

เขาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ในที่สุด เขาก็ได้ข้อสรุปอันแสนน่าเวทนาและสมบูรณ์แบบออกมาข้อหนึ่ง

เขา เฉินจื่ออั๋ง นายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเฉินเมืองเจียงเฉิง

ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของเขา

ในสายตาของแม่บังเกิดเกล้า มันได้พังทลายล้มละลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว และชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทางที่จะอธิบายให้กระจ่างได้อีกต่อไป

ลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ได้เป็นประจักษ์พยานเห็นเหตุการณ์หายนะครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ

ทั้งสองคนถือแก้วน้ำในมือพลางมองดูเฉินจื่ออั๋งที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม โดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ