ตอนที่ 89 คำสบถหนึ่งเสียง เรื่องเข้าใจผิดหนึ่งหน และวิดีโอคอ

เวลาสิบโมงเช้า

แสงแดดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงผืนหนาในห้องสวีตของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตัน ทอดยาวเฉียงลงบนพรม

ภายในห้องสวีตเงียบสงัดยิ่งนัก หลังจากผ่านความวุ่นวายโกลาหลมาเมื่อคืนก่อน หลายคนต่างก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันลึกซึ้งอย่างถึงที่สุด

ทันใดนั้น ภายในห้องนอนใหญ่เตียงเดี่ยวฝั่งด้านนอกก็มีเสียงตะโกนดังกึกก้อง แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่เพี้ยนสูงและความตื่นตระหนกขวัญผวา

"เชี่ยเอ๊ย!"

เสียงแหกปากนี้แทบจะเปิดเพดานห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตให้กระจุยกระจาย มันไม่ใช่ความตกใจธรรมดาที่เกิดจากการสะดุ้งตื่นกะทันหัน แต่เป็นอารมณ์ระเบิดแตกกระเจิงชนิดที่ว่าพอลืมตาขึ้นมา จอประสาทตาก็ถูกกระแทกกระทั้นอย่างทารุณโหดร้ายจนวิญญาณแทบจะหลุดลอยออกจากร่าง

ส่วนห้องนอนเตียงคู่ด้านใน

จ้าวอี้ฟานเป็นคนแรกที่ตื่นเต็มตา

ปกติเขาเป็นคนหลับตื้นอยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อคืนยังระแวดระวังคนเมาสองคนข้างนอก พอได้ยินเสียงตะโกนนี้ จึงตลบผ้าห่มแล้วพลิกตัวลุกจากเตียงแทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ

ความคิดแรกของเขาไม่ใช่การออกไปมุงดูเรื่องสนุก แต่กลัวว่าไอ้ขี้เมาสองคนที่หมดสติไปเมื่อคืนจะก่อคดีเลือดอะไรขึ้นมาข้างนอกจริงๆ

ลู่ชวนช้ากว่าเขาไปครึ่งจังหวะ แต่ก็ตื่นเต็มตาอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ทั้งสองคนเดินตามกันมาติดๆ ก้าวขายาวๆ เปิดประตูด้านในของห้องเตียงคู่ออก แล้วมองตรงไปยังห้องเตียงเดี่ยวฝั่งด้านนอกทันที

จ้าวอี้ฟานพุ่งพรวดพ้นประตู กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว

มุมมองการสังเกตของเขามีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง

ไม่มีใครตกลงไปกองกับพื้น

มุมห้องและโต๊ะหัวเตียงไม่มีรอยเลือดจากการกระแทก

บนพรมไม่มีร่องรอยการอ้วกเลอะเทอะไปทั่ว

ทั้งสองคนยังอยู่บนเตียงอย่างปลอดภัยดี มีชีวิตชีวากระโดดโลดเต้นได้

เมื่อยืนยันสถานการณ์ความปลอดภัยขั้นพื้นฐานเหล่านี้แล้ว จ้าวอี้ฟานก็แอบถอนหายใจยาวในใจ ไหล่ที่เกร็งแน่นค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ขณะที่ลู่ชวนเดินตามหลังออกมา พอเห็นฉากตรงหน้า ก็เข้าใจในทันทีว่าเรื่องสนุกในวันนี้จะใหญ่โตขนาดไหน

บนเตียงใหญ่ ผ้าห่มถูกถีบจนยับยู่ยี่ พันกันเป็นเกลียวเชือก

หานตงกับเฉินจื่ออั๋งกำลังพัวพันกันด้วยท่วงท่าที่พิลึกกึกกืออย่างที่สุด ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือ ชายอกสามศอกร่างใหญ่ทั้งสองคนนี้ ต่างก็เปลือยท่อนบนกันทั้งคู่!

หานตงยังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ ตายังลืมไม่เต็มที่ ดูเหมือนหมีแดนอีสานที่ยังไม่ตื่นนอน

ส่วนเฉินจื่ออั๋งนั้น ขนพองสยองเกล้าจนสติแตกไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

สภาพของเฉินจื่ออั๋งในตอนนี้เรียกได้ว่าอนาถแท้

เพิ่งตื่น

ปวดหัวเพราะอาการแฮงก์

สมองยังส่งเสียงวิ้งๆ ไม่หยุด

ทว่าพอลืมตาขึ้นมา ใบหน้าแรกที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นไอ้หนุ่มแดนอีสานหน้าตาหยาบกร้านอย่างหานตง ทั้งสองคนยังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงหลังเดียวกัน ที่สำคัญที่สุดคือ ทั้งคู่เปลือยท่อนบนกันหมด!

เรื่องนี้สร้างแรงกระแทกจิตใจให้คุณชายใหญ่คนท้องถิ่นที่รักศักดิ์ศรีหน้าตาเป็นที่สุดมากเกินไปจริงๆ

รูม่านตาของเขาเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ถูกเผาไหม้จนวอดวาย เฉินจื่ออั๋งเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง กระโจนพรวดเข้าไป ใช้สองมือบีบคอหานตงแน่นแล้วเขย่าสุดชีวิต

"เมื่อคืนมึงทำเหี้ยอะไรกับกูวะ?!"

เสียงของเฉินจื่ออั๋งแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งแบบไม่คิดชีวิต

"ทำไมตูดกูถึงเจ็บขนาดนี้วะ!"

คำซักไซ้ที่โพล่งออกมานี้ กลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำลายปราการทางจิตใจของเฉินจื่ออั๋งจนพังทลาย

ตอนนี้สมองของเขาว่างเปล่า เรื่องราวหลังจากเมาแอ๋เมื่อคืนไม่มีภาพความทรงจำหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ทั้งอาการปวดหัวแฮงก์ รูมเมตที่เปลือยท่อนบนนอนกอดกันกลม แถมยังมีอาการปวดหนึบๆ ที่แล่นขึ้นมาจากบั้นท้ายในเวลานี้อีก

องค์ประกอบเหล่านี้ประกอบเข้าด้วยกัน ทำให้เฉินจื่ออั๋งทำได้เพียงคิดมโนเตลิดเปิดเปิงไปในทิศทางที่เลวร้ายและอุจาดตาที่สุด

เฉินจื่ออั๋งบีบคอหานตงแน่นพลางสบถด่าอย่างบ้าคลั่งจนฟังไม่ได้ศัพท์

"มึงอธิบายมาให้เคลียร์เลยนะ!"

"พอกูลืมตาขึ้นมาก็เห็นมึงกอดกูอยู่ แถมเราสองคนยังแก้ผ้าท่อนบนอีก! แล้วตูดกูก็เจ็บด้วย! นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย!"

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสติแตก ถึงขั้นขุดเอาบัญชีแค้นเก่าๆ ก่อนหน้านี้ขึ้นมาประจาน

"กูว่าแล้วเชียวว่ามึงมันไม่ปกติ!"

เฉินจื่ออั๋งกัดฟันกรอด ขอบตารื้นแดง

"คราวก่อนที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย มึงยังเซ้าซี้ถามเรื่องอาบน้ำด้วยกันอยู่เลย ตอนนั้นกูก็รู้สึกแล้วว่าไอ้หมอนี่แม้หน้าตาจะดูซื่อๆ คิ้วเข้มตาโต แต่รสนิยมทางเพศน่าจะมีปัญหาแน่ๆ! ตอนนั้นกูไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ แล้วไงล่ะ!"

เฉินจื่ออั๋งในสภาพนี้ ทิ้งมาดความสุขุมและความหยิ่งทะนงทั้งหมดที่เคยมีไปจนหมดสิ้น

นี่ไม่ใช่ความสงสัยอย่างจริงจังเลยสักนิด แต่มันคือการพังทลายไร้ตรรกะของลูกคุณหนูคนหนึ่งที่ระเบิดออกมาเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่หลวงในชีวิต

อารมณ์พุ่งทะยานแตะจุดสูงสุด เฉินจื่ออั๋งถึงกับมีน้ำเสียงสะอื้นไห้อย่างสิ้นหวังปนออกมา

เขาหันขวับไป ตะโกนลั่นใส่จ้าวอี้ฟานกับลู่ชวนที่ยืนอยู่ตรงริมประตู

"กูไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!"

"กูไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องแล้วโว้ย!"

ฉากนี้ส่งให้บรรยากาศอันพิลึกกึกกือไร้สาระทั่วทั้งห้องสวีต พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่อาจกู่กลับได้ในทันที

หานตงที่ถูกบีบคอจนตาเหลือก ในเวลานี้ก็มึนงงไปหมดอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน

เขาถูกเฉินจื่ออั๋งบีบคอเขย่าจนตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฤทธิ์ตกค้างจากอาการแฮงก์ทำให้สมองของเขาเละเทะเหมือนแป้งเปียก

เมื่อเผชิญกับข้อกล่าวหาที่สะเทือนฟ้าดินขนาดนี้ ปฏิกิริยาแรกของหานตงไม่ใช่การสวนกลับ แต่เป็นความงุนงงล้วนๆ

"มึงปล่อยมือก่อน! แค่กๆ..."

หานตงออกแรงแกะมือของเฉินจื่ออั๋งออกพลางตะโกนด้วยสีหน้าสุดแสนจะน้อยเนื้อต่ำใจ

"กูไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย!"

"กูยังไม่รู้เลยเนี่ยว่ามันเกิดเรื่องเหี้ยอะไรขึ้น!"

เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ หานตงร้อนรนจนสำเนียงแดนอีสานเพี้ยนแปร่งไปหมด

"กูไม่รู้จริงๆ เว้ย! เมื่อวานกูก็เมาจนภาพตัดเหมือนกัน!"

"พอกูลืมตามึงก็มาบีบคอกูอยู่ตรงนี้แล้วเนี่ย กูยังอยากจะถามมึงอยู่เลยว่ามึงมุดเข้ามาในผ้าห่มกูได้ยังไง!"

ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่า หานตงเองก็ไม่มีความทรงจำเลยสักนิดว่าตัวเองถูกถอดเสื้อแล้วจับโยนมานอนด้วยกันเมื่อคืนได้อย่างไร เขาไม่อาจให้การที่เป็นประโยชน์อะไรได้เลย ซึ่งยิ่งทำให้เฉินจื่ออั๋งสติแตกหนักเข้าไปอีก เพราะพยานบุคคลเพียงคนเดียวก็ไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้

เมื่อมองดูทั้งสองคนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียบนเตียงใหญ่ ลู่ชวนก็รู้ดีว่าหากไม่หยุดละครปาหี่ฉากนี้ลง เฉินจื่ออั๋งอาจจะไปหาเชือกมาผูกคอตายจริงๆ ก็เป็นได้

เขาจะหัวเราะออกนอกหน้าเกินไปไม่ได้ อย่างน้อยในเบื้องหน้าก็ต้องกดเรื่องราวให้สงบลงเสียก่อน

ลู่ชวนหันไปสบตากับจ้าวอี้ฟานแวบหนึ่ง

สายตานี้เป็นการเช็กดูว่าอีกฝ่ายจะรับส่งมุกกับตนได้หรือไม่ เพราะเรื่องที่หมอนวดหญิงสองคนนั้นจับไอ้สองตัวนี้ยัดเข้าไปในเตียงใหญ่เมื่อคืน จ้าวอี้ฟานก็เห็นอยู่เต็มสองตา

จ้าวอี้ฟานรับสัญญาณจากลู่ชวน ก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

ลู่ชวนหันหลัง ก้าวเท้าเดินไปที่ข้างเตียง

"พอได้แล้ว ปล่อยมือก่อน"

น้ำเสียงของลู่ชวนราบเรียบ แฝงไปด้วยความเด็ดขาดมั่นคงที่สามารถดึงสติและจังหวะของทุกคนกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้

เขามองดูเฉินจื่ออั๋งที่ตาแดงก่ำ

"เมื่อคืนนายทำอะไรลงไป ลืมไปหมดแล้วหรือไง"

เฉินจื่ออั๋งชะงักไป แรงที่มือผ่อนลง ยอมรับอย่างซื่อตรงว่าตัวเองเมาจนภาพตัดไปแล้วจริงๆ

หานตงก็รีบพยักหน้ายอมรับอยู่ข้างๆ บอกว่าสมองของตัวเองถูกลบความจำไปเกลี้ยงแล้วเหมือนกัน

ลู่ชวนจึงสบโอกาสโยนคำอธิบายที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา น้ำเสียงเป็นธรรมชาติราวกับกำลังพูดความจริงแท้แน่นอน

"เมื่อคืนพอดื่มเสร็จ นายเดินไม่มั่นคง ก้นกระแทกพื้นไปเต็มๆ ดอกหนึ่ง"

ลู่ชวนมองเขา

"เพราะงั้นตอนนี้ที่นายเจ็บก้นน่ะ มันเป็นเรื่องปกติมาก"

คำพูดนี้เรียบง่าย ไม่มีลูกเล่นวกวนซับซ้อนใดๆ ทำให้คนที่เพิ่งตื่นแถมยังภาพตัดเชื่อได้ง่ายที่สุด

สิ้นเสียงของลู่ชวน จ้าวอี้ฟานก็ก้าวเข้ามาประสานรับอย่างรู้ใจกันดี

คำพูดเสริมของเขา คือคำให้การที่เป็นการตบแต่งคำโกหกให้แนบเนียนไร้รอยต่อโดยสมบูรณ์

จ้าวอี้ฟานมองเฉินจื่ออั๋ง สีหน้าสงบนิ่งถึงขีดสุด

"ยิ่งไปกว่านั้น"

จ้าวอี้ฟานชี้ไปยังห้องด้านใน

"ฉันกับลู่ชวนเมื่อคืนก็นอนอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความน่าเชื่อถืออันทรงพลัง

"ถ้าหานตงมันเกิดคลั่งจนหน้ามืดตามัวจะทำอะไรนายขึ้นมาจริงๆ ฉันกับลู่ชวนจะไม่ออกมาห้ามเลยหรือไง"

ประโยคนี้ถือเป็นไม้ตายเด็ดขาดในเชิงตรรกะอย่างแท้จริง

เพราะปกติเวลาอยู่ในหอพัก จ้าวอี้ฟานไม่เคยเป็นคนพูดจาเหลวไหลไร้สาระ สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขา จึงมีความน่าเชื่อถือสูงกว่าหานตงมากโขโดยธรรมชาติ

คราวนี้เอง

ตรรกะความคิดอันพังทลายเรื่อง "ความบริสุทธิ์สูญสิ้น" ในหัวของเฉินจื่ออั๋ง ก็ถูกสกัดกั้นเอาไว้ได้ในที่สุด

เขานิ่งอึ้งอยู่บนเตียง เริ่มตกอยู่ในวังวนแห่งการดึงดันและสงสัยในตัวเอง

นั่นสิ

ห้องข้างๆ มีคนเป็นๆ ที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์นอนอยู่ตั้งสองคน

ถ้ามีเรื่องเกินเลยอะไรเกิดขึ้นจริง จะไม่มีใครเข้ามาห้ามได้ยังไง อีกอย่าง เรื่องเจ็บก้นนี่ ก็ดูเหมือนจะเกิดจากการล้มกระแทกจริงๆ ได้เหมือนกัน

เฉินจื่ออั๋งคลายมือที่บีบคอหานตงออก

เขานั่งอยู่คนเดียวในกองผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ ตั้งใจคิดทบทวนอยู่สองวินาที

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า ดูเหมือนมันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ อย่างน้อยก็สมเหตุสมผลกว่ามโนภาพที่ว่าตัวเองถูกย่ำยีพรหมจรรย์ตั้งเยอะ

ครั้นวิกฤตคลี่คลายลง

อารมณ์ของเฉินจื่ออั๋งก็เปลี่ยนจากความสติแตกกลายมาเป็นความกระอักกระอ่วนใจอย่างแสนสาหัสแทน

เมื่อกี้ร้องไห้ก็ร้องไปแล้ว

โวยวายก็โวยวายไปแล้ว

คอของหานตงก็แทบจะถูกตัวเองบีบจนขึ้นรอยแดงเถือก

ผลสุดท้ายเป็นไปได้สูงมากว่าตัวเองแค่ภาพตัดแล้วตื่นตูมเกินเหตุไปเอง

ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่มีทางตามไปโวยวายต่อได้อีก

เขาทำได้เพียงฝืนปิดฉากเรื่องนี้ลง

เฉินจื่ออั๋งยกมือขึ้น ปาดหางตาอย่างทุลักทุเล เช็ดคราบน้ำตาที่ความจริงแล้วแทบจะไม่ได้ไหลออกมาสักหยด

เขาแอมกระแอมในลำคอ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีปากแข็ง เดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ แสร้งทำเป็นวางมาดขรึมว่า "ฉันยอมรับคำอธิบายนี้ไปก่อนก็ได้" แต่ความจริงในใจรู้สึกขายหน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

หานตงเองก็อัดอั้นตันใจไปหมด

เขาเอามือนวดคอที่ถูกบีบจนเจ็บพลางเดินสบถพึมพำตรงไปยังห้องน้ำ

"ซวยชิบหายวายปวงจริงๆ!"

"กูนี่มันลูกผู้ชายแดนอีสานพันธุ์แท้โว้ย!"

"เพิ่งตื่นก็เกือบต้องมาแบกรับหม้อดำใบเบ้อเริ่ม ทำลายความบริสุทธิ์คนอื่น มึงนี่มันตื่นตูมเอะอะมะเทิ่งเกินไปแล้ว!"

ท่ามกลางเสียงด่าทอของหานตง บรรยากาศที่ตึงเครียดระเบิดเถิดเทิงในห้องเมื่อครู่ ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงในที่สุด

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่บนโซฟา เพื่อกลบเกลื่อนการแสดงละครขายหน้าจนตายอย่างน่าอับอายที่สุดเมื่อครู่นี้ เขาต้องการการกระทำบางอย่างมาช่วยเบี่ยงเบนความสนใจอย่างเร่งด่วน

วิธีที่สมเหตุสมผลที่สุด ก็คือหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา

เขาก้มหน้ามองหน้าจอ แสร้งทำเป็นเลื่อนดูข้อความ พยายามปรับลมหายใจให้สงบนิ่ง หมายจะกอบกู้ความสง่างามภูมิฐานที่ลูกคุณหนูใหญ่คนท้องถิ่นเจียงเฉิงพึงมีกลับคืนมา

เพียงแต่ดวงตาของเขายังคงแดงเรื่ออยู่นิดๆ แม้จะระงับอารมณ์ไว้ได้แล้ว แต่ก็ยังคงพยายามฟื้นฟูความเยือกเย็นกลับมา

ภายในห้องน้ำ หานตงยังคงล้างหน้าแปรงฟันไปบ่นพึมพำอู้อี้ไปด้วย

ลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานสบตากันข้ามโซฟา

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีแก่ใจ ละครปาหี่ชวนหัวใจจะวายในเช้าวันนี้ถือว่าเอาตัวรอดแถไถผ่านไปได้หวุดหวิดแล้ว