ตอนที่ 88 จ้าวอี้ฟานกับโจวอี้หมิงเพื่อนสนิทวัยเด็กเมื่อสามปี

สามปีก่อน ณ ประเทศอินทรี

แสงแดดแถบชายฝั่งตะวันตกเจิดจ้าบาดตาเสมอ ต้นปาล์มสูงตระหง่านริมถนนเอนไหวตามลมร้อน แม้แต่อากาศยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายความเยาว์วัยอันไร้การระแวดระวัง

จ้าวอี้ฟานอายุสิบห้าปี

ตัวเขาในตอนนั้น มีความสุขุมที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กเฉกเช่นทายาทตระกูลใหญ่ ทำงานมีแบบแผน ยึดมั่นในกฎระเบียบ

เขามาที่นี่ไม่ได้เพื่อมาเที่ยวเล่น แต่มาตามภารกิจที่ตระกูลจัดแจงไว้ เพื่อลงพื้นที่สำรวจสภาพแวดล้อมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยกลุ่มไอวีลีกชั้นนำ ปูทางสำหรับการไปเรียนต่อต่างประเทศในอนาคต

และคนที่พักห้องเดียวกันในโรงแรมกับเขา ก็คือโจวอี้หมิง

"แคว่ก——"

เสียงรูดซิปอย่างแรงดังขึ้นบนพื้นห้องพักโรงแรม

โจวอี้หมิงกางกระเป๋าเดินทางที่ยัดจนเสียทรงแผ่ลงกับพื้น เสื้อผ้า ขนมขบเคี้ยว หรือแม้กระทั่งหนังสือการ์ตูนสองเล่มที่อยู่ด้านในทะลักออกมาทันที กองระเกะระกะเต็มพื้นห้อง

"อึดอัดจะตายอยู่แล้ว"

โจวอี้หมิงนอนแผ่สองสลึงอยู่บนพรม แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง เขามีใบหน้าที่มีเสน่ห์ดึงดูดผู้คน คิ้วและตามักหยีโค้งอยู่เสมอ ยามแย้มยิ้มจะเห็นเขี้ยวซี่เด่นชัดเจน

เขาหันหน้าไปมองจ้าวอี้ฟานที่กำลังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า พลางเอาเสื้อเชิ้ตแขวนไม้แขวนทีละตัวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"นี่คุณชายจ้าว"

โจวอี้หมิงใช้ข้อศอกยันกายท่อนบนขึ้นมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเอือมระอา

"พวกเรามาทัศนศึกษานะ มาสัมผัสชีวิตเสเพลของระบบทุนนิยมสุดชั่วร้าย ท่าทางการจัดกระเป๋าของนายนี่ ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าพรุ่งนี้จะไปวอลล์สตรีทเพื่อฮุบวาณิชธนกิจสักแห่งแล้วมั้ง"

จ้าวอี้ฟานแขวนเสื้อตัวนอกตัวสุดท้ายเสร็จสรรพ แล้วดันแว่นตรงสันจมูกขึ้น

"อยู่ข้างนอก จัดของแยกเป็นหมวดหมู่ให้เรียบร้อย เวลาจะใช้จะได้ไม่เสียเวลา"

"น่าเบื่อชะมัด"

โจวอี้หมิงผุดลุกขึ้นมาทันที ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดคอจ้าวอี้ฟานหมับ แล้วลากเขาออกมาจากหน้าตู้เสื้อผ้าที่เป็นระเบียบเรียงรายนั่นอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน

"ไปๆๆ เลิกสนใจกฎเกณฑ์บ้าบอของนายได้แล้ว"

เขาหัวเราะอย่างร่าเริงเปิดเผย

"ตรงหัวมุมถนนชั้นล่างมีร้านฟาสต์ฟู้ดอยู่ ฉันเพิ่งค้นดูเมื่อกี้ ระเบิดแคลอรีชัดๆ กัดทีน้ำฉ่ำเต็มปาก วันนี้ต้องลากนายออกมาจากตารางที่เขียนแผนการเต็มไปหมดนั่นให้ได้!"

จ้าวอี้ฟานขมวดคิ้ว พลางยื่นมือไปดึงแขนของโจวอี้หมิงออก

"ฉันเพิ่งแปรงฟันเสร็จ"

"แปรงแล้วก็ต้องกิน!"

ในตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้ทั้งหมด หรือแม้กระทั่งทุกแวดวงที่จ้าวอี้ฟานได้สัมผัสมาตั้งแต่เด็กจนโต โจวอี้หมิงเป็นคนเดียวที่กล้าฉุดกระชากลากถูเขาออกมาจากกรอบแห่ง 'มาตรฐาน' และ 'การควบคุมตนเอง' อย่างไม่เกรงอกเกรงใจเช่นนี้

พวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

โจวอี้หมิงรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีภายนอกที่ดูเย็นชาของจ้าวอี้ฟานนั้น แท้จริงแล้วซ่อนแรงกดดันจากตระกูลไว้หนักหนาเพียงใด และจ้าวอี้ฟานก็รู้ดีที่สุดเช่นกันว่าภายใต้ท่าทีไม่เอาไหนไม่คิดมากของโจวอี้หมิง มีเนื้อแท้ที่จริงใจเปี่ยมล้นขนาดไหน

ในช่วงเวลาที่อยู่ต่างแดนนี้ โจวอี้หมิงเปรียบเสมือนเครื่องจักรนิรันดร์ที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

จ้าวอี้ฟานถือรายการสิ่งของ เลือกผักสดและขนมปังโฮลวีตอยู่ในโซนของสด ทว่าโจวอี้หมิงกลับเข็นรถเข็นไปกวาดขนมขบเคี้ยวและน้ำอัดลมตรงชั้นวางอย่างบ้าคลั่ง

"มันฝรั่งทอดรสใหม่นี่ เอามาสองห่อ"

"แล้วก็น้ำอัดลมขวดใหญ่สำหรับครอบครัวอันนี้ด้วย ลดราคาอยู่พอดี!"

เมื่อมองกองอาหารขยะที่สุมสูงเป็นภูเขาขนาดย่อม คิ้วของจ้าวอี้ฟานก็ขมวดมุ่นจนผูกเป็นปม แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบบัตรออกมารูดจ่ายเงินตรงเคาน์เตอร์แคชเชียร์เงียบๆ

ไปเยี่ยมชมห้องสมุดของมหาวิทยาลัยชื่อดังเก่าแก่ร้อยปี

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ใต้โดมสูงใหญ่ แหงนหน้าอ่านข้อความจารึกประวัติมหาวิทยาลัยบนผนังอย่างตั้งใจ

"แชะ"

เสียงเบาๆ ดังขึ้นหนึ่งที

โจวอี้หมิงถือโทรศัพท์ แอบกดถ่ายรูปเขาจากด้านข้าง

เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าจอไปจ่อตรงหน้าจ้าวอี้ฟาน หัวเราะจนไหล่สั่นไปหมด

"นายดูสีหน้านายสิ"

โจวอี้หมิงชี้เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีที่มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังในรูป

"อย่างกับเจ้าหน้าที่อาวุโสที่เกษียณก่อนกำหนด เอามือไพล่หลังมาตรวจงานยังไงยังงั้น จ้าวอี้ฟาน นายช่วยยิ้มสักหน่อยไม่ได้หรือไง นายเพิ่งจะสิบห้าเองนะ อย่าทำตัวตึงเปรี๊ยะตลอดเวลาจะได้ไหม"

จ้าวอี้ฟานมองดูตัวเองในหน้าจอ ยื่นมือออกไปหมายจะแย่งโทรศัพท์มา

"ลบออก"

"ไม่ลบ! ฉันจะส่งกลับไปให้คนที่บ้านดู ชีวิตประจำวันสุดทึ่มของคุณชายจ้าวตอนอยู่ต่างประเทศ"

ทั้งสองคนวิ่งไล่หยอกล้อกันไปไม่กี่ก้าวใต้กำแพงอิฐแดงที่ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย แสงแดดส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทาบทาเป็นจุดแสงกระเซ็นสายเต้นระบำอยู่บนร่างของพวกเขา

ในช่วงเวลานั้น

จ้าวอี้ฟานผ่อนคลายลงมากจริงๆ

ไม่ต้องมาชั่งน้ำหนักผลประโยชน์มากมายขนาดนั้น ไม่ต้องคอยระแวดระวังอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดมากมายถึงเพียงนั้น

สามวันสุดท้ายก่อนที่การทัศนศึกษาจะสิ้นสุดลง

ยามค่ำคืน

หน้าต่างห้องพักในโรงแรมเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง สายลมราตรีอันเย็นเยียบพัดม่านหน้าต่างพลิ้วไหว

ทั้งสองนั่งอยู่บนพรมริมหน้าต่าง ในมือถือโค้กแช่เย็นคนละกระป๋อง

ท้องถนนด้านนอกมีรถแล่นผ่านไปมานานๆ คันหนึ่ง แสงไฟหน้ารถทอดเงาสว่างวาบยาวเหยียดไปบนผนังห้อง

โจวอี้หมิงจิบโค้กไปอึกหนึ่งแล้วเรอออกมา

เขาหันไปมองจ้าวอี้ฟานที่กำลังเปิดอ่านระเบียบการรับสมัครของมหาวิทยาลัยหลายแห่งอยู่

"อี้ฟาน"

โจวอี้หมิงเก็บสีหน้าเล่นหัวยิ้มกริ่มตามปกติ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

"พอพวกเรามาเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่กันจริงๆ ในอนาคต เช่าอพาร์ตเมนต์ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยแถวนี้กันเถอะ"

เขาเอาไหล่สะกิดจ้าวอี้ฟานทีหนึ่ง

"นายต้องแชร์ห้องกับฉันเท่านั้นแหละ ถ้านายไม่มีฉันคอยจับตาดู คอยลากออกไปกินไปเที่ยวเล่นทุกวัน ด้วยนิสัยอย่างนายน่ะ ไม่ช้าก็เร็วคงได้ใช้ชีวิตกลายเป็นหลวงจีนเฒ่าผู้ละวางกิเลสแน่ๆ"

นิ้วมือของจ้าวอี้ฟานที่ถือแผ่นพับระเบียบการชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา และไม่ได้เอ่ยปากคัดค้าน

แต่ในใจนั้น เขายอมรับข้อเสนอนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

เขารู้สึกว่า วันคืนในอนาคตก็ควรจะต้องดำเนินไปตามเส้นทางนี้อยู่แล้ว พวกเขาจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน เช่าอพาร์ตเมนต์อยู่ด้วยกันในต่างแดน โจวอี้หมิงจะยังคงบ่นเรื่องความหัวโบราณของเขาต่อไป ส่วนเขาก็จะยังคงอดทนต่อความส่งเสียงดังน่ารำคาญของโจวอี้หมิงเช่นเดิม

นั่นคือช่วงเวลาหลังจากนี้อันแสนยาวนานที่เขาคาดคิดเอาไว้

ทว่า

ภาพจินตนาการทั้งหมดเกี่ยวกับอนาคต กลับแหลกสลายลงจนหมดสิ้นในยามพลบค่ำของวันรองสุดท้าย

สภาพอากาศในวันนั้นเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

ท้องฟ้าที่เดิมทีปลอดโปร่งจู่ๆ ก็ถูกเมฆดำทะมึนหนาทึบบดบังจนมิด ลมพายุพัดพาน้ำฝนเม็ดใหญ่เท่าเมล็ดถั่วเหลืองซัดกระหน่ำลงมายังเมืองแห่งนี้อย่างไร้สัญญาณเตือน

ทั้งสองคนเพิ่งเสร็จสิ้นกิจกรรมการเยี่ยมชมระยะสั้น ถูกพายุฝนที่เทกระหน่ำลงมากะทันหันซัดจนเปียกปอนทุลักทุเล กว่าจะวิ่งกลับมาถึงชั้นล่างของโรงแรมได้ก็แทบแย่

จ้าวอี้ฟานยื่นมือไปคลำหาคีย์การ์ดในกระเป๋า

การเคลื่อนไหวพลันชะงักกึก

เขาคลำไม่เจออะไรเลย

ไม่เพียงแค่คีย์การ์ดเท่านั้น แม้กระทั่งสมุดบันทึกวิชาการเขียนด้วยลายมือฉบับสำคัญมากหลายเล่มที่สอดไว้ด้านใน ก็หายไปทั้งหมด

"ลืมไว้ที่ร้านกาแฟเมื่อกี้นี้แน่ๆ"

จ้าวอี้ฟานมองดูฝนที่ตกกระหน่ำลงมาราวฟ้ารั่วด้านนอก คิ้วขมวดแน่น

"ฉันไปเอาเอง"

โจวอี้หมิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดึงร่มด้ามยาวสีดำออกมาจากที่เสียบร่มชั้นหนึ่งของโรงแรมอย่างคล่องแคล่ว

"เสื้อผ้านายเปียกโชกไปหมดแล้ว รีบขึ้นไปอาบน้ำอุ่นเถอะ ร้านนั้นห่างจากที่นี่แค่สองช่วงตึก ฉันวิ่งไปแป๊บเดียวไม่กี่นาทีก็กลับมาแล้ว"

จ้าวอี้ฟานมองพายุฝนด้านนอกที่ยิ่งตกยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ตลอดจนท้องฟ้าที่มืดครึ้มถึงขีดสุด

ในอากาศแฝงไปด้วยความรู้สึกอึดอัดกดดันชวนไม่สบายใจ

สัญชาตญาณทำให้เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลโดยอัตโนมัติ

เวลาไม่เหมาะ สภาพอากาศแย่เกินไป การจราจรบนท้องถนนก็เริ่มโกลาหลวุ่นวายเพราะน้ำท่วมขัง

"ช่างเถอะ"

จ้าวอี้ฟานเอ่ยปากเรียกเขาไว้

"ฝนตกหนักเกินไป ทัศนวิสัยไม่ดี พรุ่งนี้เช้าค่อยไปเอาก็ยังทัน"

"พรุ่งนี้พวกเรายังต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินเที่ยวเช้าเพื่อไปเมืองต่อไปอีกนะ จะมีเวลามาวุ่นวายได้ยังไง"

โจวอี้หมิงผลักประตูกระจกของโรงแรมออกไปแล้ว ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาในทันที ทำให้เสื้อผ้าของเขาพัดสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บ

เขาหันกลับมา ส่งยิ้มยิงฟันเห็นเขี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ให้กับจ้าวอี้ฟาน

"วางใจเถอะ แค่ไม่กี่ก้าวเอง ถ้าโน้ตล้ำค่าพวกนั้นของนายหายไปจริงๆ คืนนี้นายได้กระวนกระวายจนนอนไม่หลับอีกแน่"

"นายขึ้นไปรอฉันเถอะ"

พูดจบ โจวอี้หมิงก็กางร่ม แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในม่านฝนสีขาวโพลน

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ด้านในประตูกระจกของโรงแรม

ริมฝีปากของเขาขยับ อยากจะตะโกนเรียกโจวอี้หมิงกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดยิ่งกว่านี้ หรือแม้กระทั่งอยากจะวิ่งตามออกไปคว้าแขนเขาไว้

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำ

เพียงเพราะความลังเลในชั่วพริบตานั้น เพียงเพราะชะล่าใจคิดว่า "ก็แค่สองช่วงตึก"

เขาจึงไม่ได้รั้งไว้อย่างเด็ดขาด

สิบห้านาทีต่อมา

เสียงไซเรนรถพยาบาลอันบาดหู กรีดผ่านความอึกทึกของพายุฝนอย่างน่าหวาดผวา

เสียงนั้นดังจากไกลเข้ามาใกล้ ในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงสี่แยกที่ห่างจากโรงแรมไปเพียงช่วงตึกเดียว

จ้าวอี้ฟานวิ่งพรวดออกจากโรงแรมราวกับคนบ้าคลั่ง

สายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่งซัดร่างเขาจนเปียกโชกในทันที ทัศนวิสัยพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำฝน

ตรงสี่แยกแห่งนั้น

รถกระบะคันหนึ่งที่สูญเสียการควบคุมและฝ่าไฟแดงจอดเฉียงอยู่บนทางม้าลาย หน้ารถยุบพังยับเยิน

ร่มด้ามยาวสีดำก้านร่มหักสะบั้น ตกอยู่อย่างโดดเดี่ยวในแอ่งน้ำขัง หมุนวนไปตามกระแสน้ำโคลน

แสงไฟฉุกเฉินสีแดงน้ำเงินสลับกันสว่างวาบบาดตา สาดส่องไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่ชุ่มไปด้วยเลือดบนเปลพยาบาล

ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล

แสงไฟนีออนสีขาวซีดบนทางเดินกะพริบส่องแสงบาดตา

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ทางการแพทย์ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงจนชวนคลื่นไส้

บรรดาแพทย์และพยาบาลในชุดผ่าตัดสีฟ้าอ่อนวิ่งไปมาตามทางเดิน ในปากพ่นภาษาอังกฤษที่ปะปนไปด้วยคำศัพท์ทางการแพทย์เฉพาะทางออกมาเป็นชุดอย่างรวดเร็ว

กู้ชีพ

ตกเลือดอย่างรุนแรง

อวัยวะล้มเหลว

คำศัพท์เหล่านี้ที่ปกติปรากฏอยู่แค่ในตำรา เวลานี้กลับกลายเป็นเลื่อยขึ้นสนิมที่กรีดเฉือนประสาทของจ้าวอี้ฟานอย่างบ้าคลั่ง

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบห้าปีของเขา ที่ต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิงในความหมายที่แท้จริง

เขาเปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อผ้าแนบติดกับผิวหนังอันเย็นเฉียบ

เขานั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งพลาสติกตัวยาวด้านนอกห้องฉุกเฉิน

ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

สมองว่างเปล่าไปหมด

ในตอนแรก เขาไม่เชื่อ

เขาคิดว่านี่เป็นแค่อุบัติเหตุรถชนเล็กๆ โจวอี้หมิงหมอนั่นร่างกายแข็งแรงขนาดนั้น ต้องผ่านมันไปได้แน่นอน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป กะละมังใส่ผ้าก๊อซที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดถูกยกออกมาจากห้องผ่าตัดทีละใบ สีหน้าของหมอก็ยิ่งทวีความเคร่งเครียดหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

จ้าวอี้ฟานเริ่มหวนคิดซ้ำไปซ้ำมาอย่างควบคุมไม่ได้

ถ้าหากว่า

ถ้าหากตอนอยู่หน้าประตูกระจก ตัวเองก้าวออกไปอีกสักก้าว

ถ้าหากตัวเองยื่นมือออกไปคว้าแขนเขาไว้แน่น

ถ้าหากตัวเองแย่งร่มคันนั้นมาอย่างเด็ดขาด

โจวอี้หมิงก็คงไม่เดินไปที่สี่แยกนั่น ก็คงไม่เจอกับรถกระบะฝ่าไฟแดงคันนั้น

การรอคอย

ทัณฑ์ทรมานที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยเป็นการฟันด้วยมีดหรือจามด้วยขวาน หากแต่เป็นการที่คุณนั่งอยู่ในทางเดินที่ไร้ซึ่งความหวังใดๆ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ได้แต่เฝ้ารอคำพิพากษาอย่างสิ้นหวัง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

คุณหมอเดินออกมา พลางปลดหน้ากากอนามัยที่เปื้อนคราบเลือดออก

เมื่อมองสีหน้าราวกับกำลังจะเอ่ยคำพิพากษานั้น จ้าวอี้ฟานก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกว่า โจวอี้หมิงอาจจะกำลังจะตายแล้วจริงๆ

ห้องผู้ป่วยหนักไอซียู

ไม่มีการกอดคอร้องไห้คร่ำครวญฟูมฟายเหมือนในละคร และไม่มีฉากยื้อยุดดราม่าไร้สาระใดๆ

ทุกสิ่งเย็นเยียบจนน่ากลัว

เงียบสงัดจนชวนอึดอัดหายใจไม่ออก

จ้าวอี้ฟานสวมชุดปลอดเชื้อ ยืนอยู่นอกบานหน้าต่างกระจกหนาเตอะบานนั้น

โจวอี้หมิงบนเตียงผู้ป่วย ร่างกายเต็มไปด้วยสายระโยงระยางขนาดต่างๆ กราฟคลื่นหัวใจบนเครื่องมอนิเตอร์เต้นแผ่วเบา

ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด เขี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ซี่นั้นถูกหน้ากากออกซิเจนบดบังเอาไว้

คล้ายกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่อยู่นอกหน้าต่างกระจก

โจวอี้หมิงเอียงศีรษะไปเล็กน้อยอย่างยากลำบาก

เขาลืมตาขึ้น สายตามองลอดผ่านกระจกหนาทึบ มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของจ้าวอี้ฟาน

ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

ทว่ามุมปากของเขากลับกระตุกยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา

นั่นเป็นรอยยิ้มที่ฝืนทนอย่างถึงที่สุด แต่ก็พยายามจะปลอบประโลมอีกฝ่าย

ราวกับกำลังบอกว่า อย่าทำหน้าตึงเปรี๊ยะขนาดนั้นสิ

และราวกับกำลังบอกว่า ฉันคงไปแชร์ห้องกับนายไม่ได้แล้วนะ

วินาทีต่อมา

"ตี๊ด————"

เส้นกราฟที่เคยกระเพื่อมขึ้นลงบนหน้าจอมอนิเตอร์ พลันยืดตรงกลายเป็นเส้นตรงยาวเหยียดบาดตาทันที

เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังลั่นขึ้นภายในห้องพักผู้ป่วยอย่างบ้าคลั่ง

แพทย์และพยาบาลหลายคนรีบพุ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วย เริ่มต้นการกู้ชีพครั้งสุดท้าย

เสียงทึบของเครื่องกระตุกหัวใจ เสียงร้องเรียกอย่างเร่งร้อนของพยาบาล

จ้าวอี้ฟานได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่นอกหน้าต่างกระจกเช่นนั้น

เขาไม่ได้ร้องไห้

เบ้าตาแห้งผากจนปวดแปลบ

เขามองลอดผ่านกระจกอันเย็นเยียบ มองดูเด็กหนุ่มที่เคยส่งเสียงเจื้อยแจ้วข้างหูเขาเสมอ คนที่พยายามฉุดดึงเขาออกมาจากกรอบกฎเกณฑ์อยู่ตลอดเวลา ดับสูญสู่ความเงียบสงัดชั่วนิรันดร์ด้วยตาตัวเอง

……

เสียงกรนของหานตง

ดึงรั้งสติที่จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกแห่งความทรงจำให้กลับมาอย่างแรง

แสงสีขาวสว่างจ้าของไฟฉุกเฉินตรงหน้าค่อยๆ เลือนหายไป

สายตากลับมาโฟกัสอีกครั้ง

แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนโต๊ะไม้จริง

ที่นี่คือห้องสูทสำหรับครอบครัวของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตันในเจียงเฉิง

ลู่ชวนนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม ในมือถือขวดน้ำแร่ที่อุณหภูมิห้อง เพิ่งจะหมุนปิดฝาขวดแน่น

บนโต๊ะน้ำชาตัวเล็กด้านข้าง วางกล่องโทรศัพท์มือถือไพน์แอปเปิลเครื่องใหม่เอี่ยมที่เพิ่งถูกเขายื่นส่งให้ด้วยมือตัวเอง เพื่อนำมาชดเชยอุบัติเหตุที่ถูกทุบจนพังไปเมื่อครู่

ทุกสิ่งดูสมจริงเหลือเกิน และก็เงียบสงบยิ่งนัก

จ้าวอี้ฟานหลับตาลง

กล้ำกลืนความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก ให้กลับคืนสู่ส่วนลึกสุดอย่างฝืนทน

เขาไม่ได้ระบายความในใจออกมาให้ลู่ชวนฟังแม้แต่คำเดียว

และไม่ได้เผยความอ่อนแอที่ต้องการการปลอบประโลมจากใครออกมาเลย

เขาเพียงแค่วางมือไว้บนหัวเข่า ท่าทางยังคงตั้งตรงสง่างามราวกับไม้บรรทัดที่เก็บอยู่ในฝัก

ในค่ำคืนอันเงียบสงัดนี้

จ้าวอี้ฟานได้ทบทวนคำสัตย์สาบานที่เคยตั้งไว้ต่อหน้าเส้นกราฟราบเรียบตรงทางเดินนอกห้องไอซียูเมื่อสามปีก่อนขึ้นมาในใจอีกครั้ง

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ตราบใดที่ยังมีเขาอยู่

ตราบใดที่คนข้างกาย ยังถือเป็นเพื่อนที่เขาให้การยอมรับ

เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อดับชนวนเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ไม่อาจควบคุมได้ทั้งหมด ให้ตายสนิทตั้งแต่ยังไม่เริ่มก่อตัวอย่างเด็ดขาด

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม

คืนนี้ตอนอยู่บนรถแท็กซี่ เขาถึงได้ล็อกประตูด้านซ้ายทันทีเป็นอันดับแรก

ทำไมถึงต้องคาดเข็มขัดนิรภัยให้คนเมาสองคนด้วยตัวเอง

ทำไมถึงยอมควักเงินเปิดโรงแรมแห่งนี้อย่างไม่ลังเล เพื่อจัดแจงให้คนมาจัดการซากความเละเทะจากการอาเจียนโดยเฉพาะ

ทำไมถึงซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมมาทดแทนอย่างแนบเนียน เพื่อตัดไฟต้นลมของอารมณ์พังทลายทั้งหมดที่อาจเกิดขึ้นหลังจากเฉินจื่ออั๋งตื่นนอนในวันพรุ่งนี้

เพราะเขาเคยประจักษ์ถึงเขี้ยวเล็บที่แท้จริงของอุบัติเหตุมาแล้ว

ดังนั้นเขาจึงต้องอุดรอยรั่วทุกจุดให้สนิท โดยใช้ทุกวิถีทางที่มี

ลมราตรีด้านนอกพัดผ่านหน้าต่างบานกระจกสูงจรดพื้น

ภายในห้องเงียบสงัดยิ่งนัก

จ้าวอี้ฟานเอนหลังพิงพนักโซฟา ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด

คำสัตย์สาบานในก้นบึ้งหัวใจของเขา ได้สืบเนื่องจากค่ำคืนที่มีพายุฝนเมื่อสามปีก่อน มาจนถึงค่ำคืนนี้

และจะยังคงสืบเนื่องต่อไปในชีวิตข้างหน้าของเขา ทุกๆ ช่วงเวลาที่เขายังคงสามารถปกป้องเอาไว้ได้ทันท่วงที