ตอนที่ 87 ห้องชุดแบบคอนเน็กติง โทรศัพท์มือถือไพน์แอปเปิล และ

ภายในห้องสวีตชั้นบนสุดของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตัน ระบบปรับอุณหภูมิทำงานเงียบกริบไร้สรรพเสียง

ห้องที่จ้าวอี้ฟานให้เหล่าหลินจองไว้ เป็นห้องชุดแบบคอนเน็กติงที่มีการแบ่งสัดส่วนพื้นที่อย่างชัดเจนยิ่ง

ด้านนอกเป็นห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่แสนกว้างขวาง

พื้นที่โอ่โถง พรมปูพื้นหนานุ่ม

เดินตามโถงทางเดินของห้องด้านนอกเข้าไป ผลักประตูด้านในที่ทำจากไม้จริงและเก็บเสียงเป็นเลิศออก ด้านในก็คือห้องเตียงคู่ที่ค่อนข้างเป็นเอกเทศ เตียงสองหลังวางแยกจากกัน พร้อมห้องอาบน้ำในตัว

ยามปกติเพียงปิดประตู ทั้งสองฝั่งก็ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน

ยามเปิดประตู ทั้งด้านในและด้านนอกก็ดูแลถึงกันได้ตลอดเวลา

ใช้จัดสรรให้คนเมาสองคนที่หมดสติโดยสิ้นเชิงได้พักผ่อน ขณะเดียวกันก็เหลือพื้นที่พักผ่อนให้คนที่ยังมีสติสัมปชัญญะ รูปแบบห้องเช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ประตูห้องน้ำฝั่งห้องเตียงเดี่ยวถูกผลักเปิดออก

พนักงานนวดชายร่างกำยำในชุดเสื้อแขนสั้นสีดำสองคนเดินออกมา

ยามปกติพวกเขารับมือกับแขกที่ดื่มจนเมามายในโรงแรมมานับไม่ถ้วน ทว่าในยามนี้ ผู้เชี่ยวชาญมากประสบการณ์ทั้งสอง สีหน้ากลับแฝงไว้ด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและความจนใจจนยากจะบรรยาย

พนักงานนวดเดินมาตรงหน้าจ้าวอี้ฟานกับลู่ชวนที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องด้านนอก

"บอสครับ"

พนักงานนวดที่เป็นหัวหน้าปาดเหงื่อบนหน้าผาก น้ำเสียงส่อแววลำบากใจเป็นที่สุด

"แขกสองท่านข้างในอาบน้ำเสร็จแล้วครับ"

"พวกเราเอาผ้าขนหนูอุ่นเช็ดตัวให้สองรอบ แล้วก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อยแล้วครับ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ายิ่งพิลึกพิลั่นจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"แต่ว่า ตอนนี้ทั้งคู่กอดกันกลม ดึงยังไงก็ไม่ยอมแยกจากกันเลยครับ"

จ้าวอี้ฟานช้อนสายตาขึ้นมองเล็กน้อย

พนักงานนวดรีบรายงานสถานการณ์อันน่าอนาถด้านในตามความเป็นจริง

"แขกคนที่ตัวสูงใหญ่ สองมือรัดเอวแขกอีกคนไว้แน่นหนา ดึงยังไงก็ไม่ปล่อยเลยครับ ปากก็เอาแต่น้ำลายไหล พลางหัวเราะหึ ๆ ร้องเรียกขาหมูพะโล้ไม่หยุด"

"แขกอีกคนที่โดนรัดไว้จริง ๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลยครับ"

"เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้ากอดรัดอยู่บนตัวพ่อหนุ่มร่างใหญ่นั่น หลับตาพริ้ม พลางพึมพำอู้อี้ตอบกลับว่าแม่คนสวย"

ภาพจำลองช่างชัดเจนเด่นชัดเสียเหลือเกิน

ผู้ชายตัวโตเต็มวัยสองคน คนหนึ่งร้องเรียกขาหมูพะโล้ อีกคนขานรับแม่คนสวย คำเรียกหาไม่เข้าเรื่องเข้าราวกันสักนิด แต่ท่วงท่ากลับกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันแน่นแฟ้นเปี่ยมล้นด้วยความจริงใจ พลัดพรากจากกันไม่ขาด

"สองคนนี้เมาพับไปเลยครับ"

พนักงานนวดถูมือไปมา

"พวกเราไม่กล้าลงมือดึงแรง ๆ ถ้าเกิดแขนหักขึ้นมา หรือทำให้คนที่เพิ่งเช็ดตัวจนสะอาดขย้อนอ้วกออกมาอีก งานนี้พวกเราคงส่งมอบไม่ได้แน่ครับ"

ลู่ชวนนั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังรายงานอันออกรสออกชาตินี้แล้ว เกือบจะกลั้นหัวเราะพรวดออกมาไม่ไหว

ส่วนจ้าวอี้ฟานยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นเฉกเช่นเดิม

เขาไม่มีแม้กระทั่งความคิดที่จะลุกขึ้นเดินไปดูในห้องน้ำสักแวบ

"แยกไม่ออกก็ไม่ต้องแยก"

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนดั้งจมูก น้ำเสียงเฉียบขาดเด็ดเดี่ยว

"หามพวกเขาสองคนออกมาพร้อมกัน โยนลงไปบนเตียงใหญ่ด้านนอกนั่นเลย"

การจัดการนี้ช่างเรียบง่ายและเด็ดขาดถึงขีดสุด

"ยังไงเตียงก็กว้างพอ ไม่กลิ้งตกลงมาหรอก"

จ้าวอี้ฟานเสริมขึ้นอีกประโยค

"ปล่อยให้กอดกันไปทั้งคืนเถอะ"

พนักงานนวดทั้งสองคนราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่

ขอเพียงเจ้านายไม่สั่งให้แยกคนออกจากกันโดยใช้กำลัง งานนี้ก็ทำง่ายขึ้นจม

"ได้ครับบอส เดี๋ยวจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

พนักงานนวดหมุนตัววิ่งแน่บกลับเข้าไปในห้องน้ำ

ผ่านไปไม่ถึงสองนาที

หานตงกับเฉินจื่ออั๋งก็ราวกับแฝดสยามร่างยักษ์ ถูกพนักงานนวดสองคนร่วมแรงกันหามออกมา เสียงดัง "พลั่ก" ทึบ ๆ ร่างร่วงลงกระแทกบนเตียงหนานุ่มกว้างสองเมตรของห้องด้านนอกอย่างมั่นคง

ทั้งสองคนกลิ้งบนเตียงไปครึ่งรอบ ทว่ายังคงกอดรัดกันแน่นหนา

ขาท่อนใหญ่หนาเตอะข้างหนึ่งของหานตงกดทับลงบนพุงของเฉินจื่ออั๋งโดยตรง พลางส่งเสียงกรนสนั่นหวั่นไหว

เฉินจื่ออั๋งหลับตาแน่น คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม ทว่าใบหน้ากลับซุกมิดเข้าไปในรักแร้ของหานตง

ภาพฉากนี้ ช่างอุจาดตาจนทนมองแทบไม่ไหว

จ้าวอี้ฟานละสายตากลับมา

เขาหันไปมองลู่ชวนที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว

"สองคนนั้นก็โยนไว้ห้องนอกนี้ก่อน"

จ้าวอี้ฟานชี้นิ้วไปยังประตูด้านในที่เปิดอ้าอยู่

"คืนนี้พวกเรานอนห้องเตียงคู่ด้านในกันเถอะ"

การจัดแจงนี้ไม่มีความเกรงใจส่วนเกินแม้แต่น้อย

ลู่ชวนพยักหน้า

"ได้"

วุ่นวายมาจนถึงป่านนี้ จะเรียกแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัยเจียงต้าก็ไม่สมจริงแล้ว ประตูหอพักลงกลอนปิดตายไปนานแล้ว การนอนค้างที่ห้องด้านในของโรงแรมหนึ่งคืน ไม่เพียงสะดวกต่อการกลับพร้อมกันในเช้าวันพรุ่งนี้ หากกลางดึกไอ้คนเมาสองคนข้างนอกก่อเรื่องแผลง ๆ ขึ้นมาอีก ก็ยังสะดวกที่จะออกมาคอยดูแลได้ทุกเมื่อ

ทั้งสองเพิ่งจะตกลงเรื่องนี้กันเสร็จ

ประตูใหญ่ด้านนอกห้องชุดก็มีคนเคาะเบา ๆ สามครั้ง

จ้าวอี้ฟานเดินไปเปิดประตู

เหล่าหลินยืนอยู่หน้าห้อง

คนขับรถที่ติดตามตระกูลจ้าวมาหลายปีผู้นี้ ถือกล่องบรรจุภัณฑ์ประณีตทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสไว้ในมือ

สภาพของเขายังคงสุขุมรอบคอบประหนึ่งผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ไม่ได้แสดงความรำคาญใจออกมาเลยแม้แต่น้อยจากการถูกเรียกมาเก็บกวาดความวุ่นวายกลางดึก

"คุณชายครับ"

เหล่าหลินกดเสียงต่ำ

เขายื่นกล่องในมือส่งไปให้

"ของที่คุณชายต้องการนำมาส่งให้แล้วครับ"

จ้าวอี้ฟานรับกล่องมา

เหล่าหลินกวาดสายตามองเข้าไปในห้อง แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เสนอแผนสำรองอย่างรอบคอบยิ่ง

"คุณชายครับ ผมเปิดห้องเตียงเดี่ยวเพิ่มไว้อีกสองห้องตรงสุดทางเดินชั้นเดียวกันนี้แล้วครับ"

เหล่าหลินมองจ้าวอี้ฟาน น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว

"คุณชายหานกับคุณชายเฉินดื่มไปค่อนข้างเยอะ กลางคืนอาจจะส่งเสียงเอะอะโวยวายได้ครับ"

"หากคุณชายกับคุณลู่รำคาญว่าในห้องชุดนี้เสียงดังเกินไป หรือไม่อยากให้พวกเขารบกวน สามารถแยกย้ายกันไปพักที่สองห้องนั้นได้ครับ ทางนี้ผมจะจัดคนเฝ้าไว้ทั้งคืน ไม่เกิดเรื่องแน่นอนครับ"

นี่คือความรู้กาลเทศะในวิชาชีพของเหล่าหลิน

เขาไม่ตัดสินใจแทนเจ้านาย แต่เขาจะอุดช่องโหว่และอำนวยความสะดวกสบายทุกอย่างล่วงหน้าจนราบคาบ จากนั้นจึงมอบสิทธิ์การเลือกไว้ในมือของจ้าวอี้ฟาน

จ้าวอี้ฟานส่ายหน้า

"ไม่ต้องวุ่นวายหรอก"

เขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"พวกเรานอนห้องเตียงคู่ด้านในนี่แหละ สองคนนั้นตอนนี้ภาพตัดไปแล้ว ให้อยู่ที่นี่พวกเราดูแลกันเองก็พอ"

เหล่าหลินได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้เอ่ยเกลี้ยกล่อมเพิ่มเลยแม้แต่ครึ่งคำ

"รับทราบครับคุณชาย ถ้าอย่างนั้นผมจะรออยู่ที่รถชั้นล่าง มีเรื่องอะไรคุณชายโทรเรียกผมได้ตลอดเวลาครับ"

เหล่าหลินค้อมตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

ประตูใหญ่ของห้องชุดปิดลงอีกครั้ง

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอย่างสิ้นเชิงอีกครา เหลือเพียงเสียงกรนเป็นจังหวะของหานตงจากทางเตียงใหญ่

จ้าวอี้ฟานถือกล่องใบนั้น เดินกลับมาตรงหน้าลู่ชวน

เขาไม่มีบทเกริ่นนำเยิ่นเย้อ

ยื่นกล่องส่งไปให้โดยตรง

ลู่ชวนมองดูบรรจุภัณฑ์ภายนอก แววตาวาบประกายความเข้าใจแจ่มแจ้ง

เขายื่นมือออกไปรับ

ฉีกพลาสติกซีลด้านนอกออก เปิดกล่องกระดาษ

ด้านในมีโทรศัพท์มือถือไพน์แอปเปิลรุ่นใหม่ล่าสุดที่ยังไม่เคยแกะกล่องนอนนิ่งอยู่เครื่องหนึ่ง

ทั้งสี ทั้งรุ่น หรือแม้แต่ความจุสเปกเครื่อง

ล้วนดีกว่าเครื่องที่ถูกเฉินจื่ออั๋งแย่งไปทุ่มจนแหลกละเอียดในห้องส่วนตัวของร้านชิงลู่เยี่ยนก่อนหน้านี้เสียอีก

เพียงเท่านี้

ความวุ่นวายเละเทะที่เกิดจากการแย่งจ่ายเงินเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ก็ได้รับการประสานรอยต่อเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ

ลู่ชวนถือโทรศัพท์เครื่องใหม่ไว้ในมือ

เขาไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นเกินจริงประหนึ่งได้รับความโปรดปรานจนตัวสั่น

ทั้งไม่ได้พูดจาปฏิเสธเสแสร้งจำพวก "สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว" หรือ "ไม่ต้องซื้อให้จริง ๆ หรอก"

เขามองโทรศัพท์เครื่องนี้ ในใจกลับบังเกิดความรู้สึกขบขันระคนจนใจขึ้นมา

ค่ำคืนนี้ วงเหล้าเป๋ไปไกลจนกู่ไม่กลับจริง ๆ

ตั้งแต่ศึกแย่งจ่ายเงินในห้องส่วนตัวร้านชิงลู่เยี่ยน มาจนถึงมหกรรมการอ้วกอาวุธชีวภาพต่อเนื่องในรถแท็กซี่ แล้วมาจบที่ขาหมูพะโล้กับแม่คนสวยในห้องสวีตหรูหราแห่งนี้

เฉินจื่ออั๋งอาศัยฤทธิ์เหล้าอาละวาด ทุ่มโทรศัพท์ของเขาพัง

ทว่าจ้าวอี้ฟานกลับเงียบกริบ คอยจ่ายเงินเคลียร์บิล จัดการเรื่องโรงแรมตอนที่สถานการณ์เกือบจะหลุดการควบคุม หรือแม้กระทั่งโทรศัพท์เครื่องที่ถูกทุ่มพัง ก็ยังแอบซื้อเครื่องใหม่เอี่ยมมาคืนให้อย่างเงียบเชียบ

ลู่ชวนปิดฝากล่องโทรศัพท์ วางลงบนโต๊ะน้ำชาข้าง ๆ

"ขอบใจนะ"

ลู่ชวนมองจ้าวอี้ฟาน น้ำเสียงผ่อนคลายเป็นกันเอง

คำขอบใจนี้ ไม่ได้ขอบคุณโทรศัพท์ราคาหลักหมื่นกว่าหยวน

แต่ขอบคุณที่จ้าวอี้ฟานช่วยรองรับสถานการณ์ทั้งหมดในคืนนี้

จ้าวอี้ฟานเข้าใจความหมายของเขา

เขาไม่ได้คิดว่านี่คือการมอบของขวัญหรือประจบเอาใจ

"พรุ่งนี้เฉินจื่ออั๋งสร่างเมาแล้วถ้าถามขึ้นมา"

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตา น้ำเสียงราบเรียบ

"ก็บอกไปว่าโทรศัพท์เครื่องนี้เขาจ่ายเงินชดใช้ให้นายเอง จะได้ไม่ต้องให้คุณชายใหญ่คนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกเสียหน้าจนทำตัวงี่เง่าในหอพักอีก"

การกระทำของจ้าวอี้ฟาน

มักจะเป็นการกลบหลุมให้เรียบเสมอ ไม่ใช่ทำเพื่อโอ้อวดว่าตนเองเป็นคนกลบหลุมนั้น

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องเตียงคู่ด้านใน

ปิดประตูด้านในที่ทำจากไม้หนาเก็บเสียงบานนั้นลง

เสียงกรนด้านนอกพลันถูกตัดขาดออกไปอย่างหมดจดในทันที

ริมหน้าต่างของห้องเตียงคู่มีมุมโซฟาขนาดกะทัดรัดสำหรับนั่งคุย

ทั้งสองต่างล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำสะอาดสะอ้านที่โรงแรมเตรียมไว้

วุ่นวายมาค่อนคืน

ความเหนื่อยล้าทางจิตใจในที่สุดก็เริ่มตีกลับ

ลู่ชวนเอนหลังพิงโซฟาเดี่ยวริมหน้าต่าง มือถือขวดน้ำแร่อุณหภูมิห้องไว้ขวดหนึ่ง

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม

แสงไฟในห้องปรับไว้สลัวราง

ไม่มีใครรีบร้อนไปนอน หากแต่ปล่อยอารมณ์ไปตามความเหนื่อยล้า ชวนคุยกันสัพเพเหระสองสามประโยคในค่ำคืนดึกสงัดที่สงบลงได้อย่างแท้จริงเช่นนี้

"หานตงนี่ตัวใหญ่จริง ๆ"

ลู่ชวนหมุนเปิดฝาขวด ยกน้ำขึ้นจิบอึกหนึ่ง

"ไม่คิดเลยว่าพอสร้างเรื่องขึ้นมา พลังทำลายล้างจะมหาศาลขนาดนี้"

มุมปากของจ้าวอี้ฟานกระตุกยิ้มขึ้นมาได้อย่างหาได้ยาก

"วันนี้เฉินจื่ออั๋งคงทิ้งหน้าตาของทั้งชาตินี้ไว้ที่นี่หมดแล้ว"

จ้าวอี้ฟานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"แย่งจ่ายเงินจนโดนตบลงไปกองกับพื้น อ้วกใส่ตัวเองจนเลอะเทอะไปหมด ตอนนี้ยังนอนกอดกับหานตงอยู่บนเตียงใหญ่นั่นอีก พรุ่งนี้เช้าเขาลืมตาตื่นขึ้นมา คงอยากจะกระโดดลงไปจากตึกนี้จริง ๆ แน่"

ลู่ชวนหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ

หลุดโลก

หลุดโลกจนถึงขีดสุดจริง ๆ นั่นแหละ

ห้อง 504

เริ่มต้นตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ถือว่ามีเค้าโครงของความเป็นพี่น้องที่พร้อมจะช่วยหนุนหลังแบกรับเรื่องราวแทนกันได้อย่างแท้จริงแล้ว

เสียงคุยสัพเพเหระค่อย ๆ แผ่วเบาลง

เวลาก้าวเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

ลู่ชวนวางขวดน้ำเปล่าลงบนโต๊ะ

เขาเงยหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านจ้าวอี้ฟานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ตั้งใจ

จ้าวอี้ฟานไม่ได้พูดอะไร

เขาเอียงศีรษะ สายตาทอดมองผ่านกระจกหน้าต่างบานจรดพื้น ออกไปยังแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองเจียงเฉิงด้านนอก

สีหน้าของเขาดูเหม่อลอยไปบ้าง

ถึงขั้นมีอาการใจลอยอยู่ชั่วขณะ

ลู่ชวนจับสังเกตรายละเอียดนี้ได้อย่างเฉียบไว

ตลอดทั้งคืนนี้ การแสดงออกของจ้าวอี้ฟานสุขุมนิ่งเกินไป

สุขุมจนดูไม่เหมือนมนุษย์มนาทั่วไปเสียด้วยซ้ำ

ตั้งแต่ล็อกประตูหลังรถแท็กซี่ โทรหาเหล่าหลินให้จัดแจงโรงแรม ไปจนถึงระบุว่าต้องใช้พนักงานนวดชายมาจัดการเศษอ้วกเท่านั้น

ปฏิกิริยาของจ้าวอี้ฟานยามจัดการกับสถานการณ์ฉุกเฉินเหล่านี้ ไม่ใช่แค่ทักษะการบริหารจัดการที่ตระกูลใหญ่บ่มเพาะขึ้นมาเท่านั้น

แต่ยิ่งเหมือนกับ

ความระแวดระวังและตั้งการ์ดป้องกันโดยสัญชาตญาณ ต่อ "อุบัติเหตุไม่คาดฝัน" ทุกอย่างที่อาจเกิดขึ้น

เขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ให้มีช่องว่างแห่งความหลุดการควบคุมเกิดขึ้น

ลู่ชวนมองเสี้ยวหน้าที่เงียบงันของจ้าวอี้ฟานขณะพิงอยู่บนโซฟา

เขาไม่ได้พูดสะกิดให้กระจ่าง

และไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงในค่ำคืนอันเหนื่อยล้านี้

เขาเพียงสัมผัสได้เลือนรางว่า

ความวุ่นวายไม่คาดฝันและการสูญเสียการควบคุมอันเละเทะในคืนนี้

ดูเหมือนจะ

ไปสะกิดโดนสายใยบางเส้นในก้นบึ้งหัวใจของจ้าวอี้ฟานเข้าอย่างเงียบเชียบ สายใยที่ไม่ได้มีใครสัมผัสมานานแสนนาน