ตอนที่ 86 การโจมตีคริติคอลแบบต่อเนื่องในรถแท็กซี่

สามทุ่มครึ่งในยามราตรี

ศึกสงครามที่ร้านชิงลู่เยี่ยนในที่สุดก็ปิดฉากลง

คนที่ยังคงมีสติหลงเหลืออยู่เพียงสองคนในงาน เหลือแค่ลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานเท่านั้น

พวกเขายืนอยู่ข้างถนนอันเงียบสงบแถวร้านชิงลู่เยี่ยน สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นยะเยือกมาจาง ๆ

จ้าวอี้ฟานเปิดประตูเบาะหลังของรถแท็กซี่ออก จากนั้นก็เผยให้เห็นความสามารถในการจัดการปัญหาอันสุขุมรอบคอบของเขา

"หานตง"

จ้าวอี้ฟานชี้ไปยังตำแหน่งด้านในสุดทางซ้ายของเบาะหลัง

"นายเข้าไปก่อน ไปนั่งข้างในสุด"

หานตงหัวเราะแหะ ๆ อย่างโง่งม แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายปีนเข้าไปในห้องโดยสาร ขดตัวกองอยู่ตรงมุมเหมือนก้อนโคลนเละ ๆ ก้อนหนึ่ง

จ้าวอี้ฟานเปิดประตูด้านซ้ายอีกครั้ง แล้วลงกลอนล็อกนิรภัยสำหรับเด็กทางฝั่งซ้ายจนแน่นหนา คนเมามายหัวราน้ำแบบนี้ ไม่มีใครกล้ารับประกันได้หรอกว่า ระหว่างทางเขาจะเปิดประตูพรวดพราดกระโดดลงไปข้างนอกหรือไม่

"จื่ออั๋ง นายนั่งตรงกลาง"

เฉินจื่ออั๋งแม้แต่เรี่ยวแรงจะพูดก็ไม่เหลือแล้ว ทำได้เพียงปล่อยให้ลู่ชวนยัดตัวเขาเข้าไปในรถ

จ้าวอี้ฟานโน้มตัวเข้าไปครึ่งหนึ่ง แล้วจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้พวกเขาทั้งสองคนอย่างกระฉับกระเฉงและแน่นหนา

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น จ้าวอี้ฟานก็หันหน้าไปมองลู่ชวน

"นายนั่งทางขวา"

จ้าวอี้ฟานเดินไปยังที่นั่งข้างคนขับ

"จะได้สะดวกเวลานายต้องคอยกดพวกเขาไว้"

ลู่ชวนไม่ได้คัดค้านอะไร ยอมรับรูปแบบขบวนป้องกันอันไร้ที่ตินี้แต่โดยดี แล้วนั่งลงที่เบาะหลังด้านนอกสุดทันที

ประตูรถปิดลง

ยังไม่ทันได้บอกจุดหมายปลายทาง คนขับก็เริ่มเคลื่อนรถออกไปข้างหน้าแล้ว

ลู่ชวนพิงพนักเก้าอี้ พลางมองเพื่อนร่วมห้องสองคนที่นั่งเซไปเซมาอยู่ข้าง ๆ กำลังใคร่ครวญว่าจะบอกให้คนขับตรงไปที่จิ้งหยวนเลยดีหรือไม่

สภาพแบบหอพักนั้น การจะแบกคนเมาสองคนนี้กลับขึ้นไปถึงชั้นห้า แทบจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้เลย

ไปจิ้งหยวนอย่างน้อยก็เงียบสงบ แถมยังล้างหน้าล้างตาได้สะดวก

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด

หานตงที่นั่งอยู่ข้างในสุด จังหวะการหายใจก็พลันหนักหน่วงและหยาบกร้านขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ศีรษะที่เดิมทีพิงอยู่กับกระจกหน้าต่างรถตกห้อยลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ในลำคอมีเสียงดัง "กรู๊อก" แบบอู้อี้ไม่ชัดเจนเล็ดลอดออกมา

เส้นประสาทของลู่ชวนกระตุกวูบอย่างแรง

ลางสังหรณ์อันเลวร้ายถึงขีดสุดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมตะโกนเตือนพี่คนขับให้รีบชิดขอบทางจอดรถ

สายไปเสียแล้ว

หัวของหานตงยื่นพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"พรวด——"

เสียงพ่นทะลักดังกึกก้องแสบแก้วหู ระเบิดตูมขึ้นในห้องโดยสารรถแท็กซี่อันปิดทึบ

มวลสารปริมาณมหาศาลที่ไม่อาจบรรยายได้ ราวกับกระแสน้ำป่าที่เขื่อนแตก สาดซัดเข้าใส่ท้ายทอยของคนขับด้านหน้าอย่างจัง

คนขับกำลังจดจ่อมีสมาธิอยู่กับสภาพการจราจรเบื้องหน้า

ได้ยินเพียงเสียงพรวดดังขึ้น จากนั้นตรงท้ายทอยก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอันอุ่นวาบและเหนียวเหนอะหนะในทันที

เขายังไม่ทันได้ตั้งสติด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น มือก็เอื้อมไปลูบท้ายทอยตามสัญชาตญาณ

สัมผัสที่ติดมือมานั้นชวนให้ขนพองสยองเกล้าเหลือทน

ผนวกกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนกึกที่อบอวลไปทั่วห้องโดยสารในพริบตา

สติสัมปชัญญะของคนขับก็พังทลายลงตรงนั้นทันที

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย?!"

คนขับแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนจนเสียงหลง

รถแท็กซี่แล่นส่ายเป็นรูปตัวเอสขนาดใหญ่บนถนนสายกว้างทันควัน

จ้าวอี้ฟานที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ใบหน้าที่ปกติแล้วจะเรียบนิ่งไม่ยินดียินร้าย พลันถอดสีจนเขียวคล้ำในชั่วพริบตา

แต่มหันตภัยครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

การเปิดฉากอย่างดุเดือดของหานตงประหนึ่งการกดสวิตช์ปฏิกิริยาลูกโซ่ของอาวุธชีวเคมีบางอย่าง

เฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงกลาง เดิมทีก็เมาจนสะลึมสะลืออยู่แล้ว พอโดนกลิ่นและแรงสะเทือนอันทรงพลังนี้กระตุ้นเข้า

แอลกอฮอล์และเนื้อกวางในกระเพาะอาหารก็ตีตื้นหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง

"อ๊อก——"

เฉินจื่ออั๋งส่งเสียงขย้อนออกมาคำหนึ่ง ด้วยสัญชาตญาณ เขาหลับตาแล้วสะบัดหน้าไปด้านข้างอย่างแรง

และทิศทางที่เขาหันไปนั้น

พอดิบพอดี ตรงเป๊ะกับลู่ชวนที่นั่งอยู่ทางขวา

เมื่อเห็นว่าปากนั้นกำลังจะเบ่งบานพุ่งออกมาใส่ตัวราวกับน้ำพุ

ในช่วงเวลาความเป็นความตายเช่นนี้ ลู่ชวนได้ระเบิดความเร็วในการตอบสนองอันน่าสะพรึงกลัวเทียบเท่ากับนักกีฬามืออาชีพออกมา

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

มือข้างหนึ่งยื่นออกไปประหนึ่งสายฟ้าแลบ บีบเข้าที่ขากรรไกรล่างของเฉินจื่ออั๋งอย่างแน่นหนา พร้อมกับจับหัวของอีกฝ่ายบิดหมุนหนึ่งร้อยแปดสิบองศากลางอากาศอย่างดิบเถื่อน!

"แหวะ!"

อ้วกคำนี้ของเฉินจื่ออั๋ง จึงสาดเทรดใส่ร่างของหานตงทางด้านซ้ายอย่างเต็มเหนี่ยว

หานตงที่เพิ่งอ้วกเสร็จไปหนึ่งยกกำลังจะอ้าปากหอบหายใจ

พอโดนเฉินจื่ออั๋งราดซัดใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ทันตั้งตัว แรงกระตุ้นซ้ำสองอันรุนแรงก็ทำให้กระเพาะอาหารของเขาหดเกร็งอีกครา

เขาโก่งตัวพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง

ปล่อยปืนใหญ่ซ้ำเข้าที่แผ่นหลังของคนขับอีกหนึ่งดอก

เฉินจื่ออั๋งเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยังคงปล่อยของใส่ตัวหานตงเป็นระยะอย่างต่อเนื่อง

เบาะหลังทั้งหมด ตกอยู่ในวงจรอุบาทว์แห่งการอาเจียนอันสมบูรณ์แบบและน่าเวทนาหาใดเปรียบโดยสิ้นเชิง

คนขับที่อยู่ด้านหน้ารับไม่ไหวจนสติแตกไปเรียบร้อยแล้ว แผดเสียงร้องโวยวายอยู่บนเบาะคนขับด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น

"พี่ครับ!"

จ้าวอี้ฟานข่มความพะอืดพะอมในกระเพาะเอาไว้ แล้วตะโกนเตือนเสียงดัง

"คุมพวงมาลัยไว้ให้มั่น! อย่าเบรกกะทันหัน! ชิดขอบทางแล้วจอดครับ!"

พร้อมกับเสียงเบรกอันแสบแก้วหู ในที่สุดรถแท็กซี่ก็หยุดนิ่งลงข้างเกาะกลางถนนสายหนึ่ง

พอรถจอดสนิท

ลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานก็ผลักประตูรถแล้วพุ่งพรวดออกไปราวกับหนีเอาชีวิตรอด

ชายหนุ่มทั้งสองยืนอยู่บนขอบฟุตบาท พลางสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้าปอดเฮือกใหญ่

เมื่อมองกลับไปดูไอ้ขี้เมาสองคนที่ยังคงทำร้ายซึ่งกันและกันอยู่ที่เบาะหลัง

สภาพดูไม่ได้โดยสิ้นเชิงแล้ว

ลู่ชวนเดินไปที่ประตูฝั่งคนขับ แล้วเปิดประตูออก

"พี่ครับ"

น้ำเสียงของลู่ชวนจริงใจอย่างยิ่ง ตรงเข้าปลอบขวัญคนขับที่ใกล้จะสติแตกเต็มทน

"ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ น้องชายผมดื่มหนักไปหน่อยเลยคุมไม่อยู่ พี่ลงมาสูดอากาศข้างนอกก่อนเถอะครับ"

ส่วนจ้าวอี้ฟานก็เข้าสู่ขั้นตอนการชดเชยเยียวยาด้วยวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุด

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วสแกนคิวอาร์โค้ดรับเงินของวีแชตที่แปะอยู่ตรงคอนโซลกลางหน้ารถอย่างเด็ดขาดฉับไว

"ติ๊ง——"

"ยอดเงินเข้าวีแชต ห้าพันหยวน"

เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์อันใสกระจ่างดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน

คนขับที่เตรียมจะอ้าปากด่ากราด หรือกระทั่งคิดจะลงจากรถไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด พอได้ยินเสียงเงินโอนเข้าบัญชี โทสะที่คุกรุ่นเต็มอกก็ติดแหง็กอยู่ที่คอหอยในพริบตา

ค่าล้างรถบวกกับซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่ อย่างหรูสุดก็แค่หนึ่งพันหยวน

เงินห้าพันหยวนนี้ ชดเชยค่าเสียเวลาทำงานไปหลายวันได้อย่างเหลือเฟือ

อีกเดี๋ยวหลังเสร็จเรื่องยังแวะไปนวดเท้าได้อีกต่างหาก

"เอ่อ คือว่านะ"

ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของคนขับแปรเปลี่ยนเป็นความเกรงอกเกรงใจอันกระอักกระอ่วนอย่างรวดเร็ว

"นี่มันให้เยอะเกินไปแล้ว..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ

สายลมราตรีระลอกหนึ่งพัดผ่าน หอบเอากลิ่นเหม็นเปรี้ยวตลบอบอวลจากด้านหลังโชยเข้าจมูกของเขาไปเต็ม ๆ

ใบหน้าของคนขับซีดเผือดลงทันที

เขาเอามืออุดปากแล้ววิ่งถลาไปยังพุ่มไม้ริมทาง เกาะลำต้นไม้พลางโก่งคอขย้อนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

จ้าวอี้ฟานกวาดสายตามองสภาพสมรภูมิรบอันน่าอนาถภายในรถ

หอพักน่ะ กลับไม่ได้อย่างเด็ดขาดแล้ว

ต่อให้เอาคนไปทิ้งไว้ใต้ตึก ป้าคุมหอก็คงโทรแจ้งตำรวจทันทีแน่นอน

จำเป็นต้องหาสถานที่ที่สามารถให้บริการระดับมืออาชีพอย่างแท้จริงมารับช่วงต่อ

จ้าวอี้ฟานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดโทรหาคนขับรถของตน

ปลายสายรับในเสี้ยววินาที

"เหล่าหลิน"

จ้าวอี้ฟานพูดด้วยความเร็วสูงและออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ

"จัดการเรื่องโรงแรมให้ที"

"เอาทำเลที่ใกล้ที่สุด"

"โรงแรมริทซ์-คาร์ลตันในเจียงเฉิง จองห้องชุดคอนเน็กติงรูมไปเลย"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ชำเลืองมองคนสองคนที่เละเป็นขี้โคลนอยู่ในรถ

"นอกจากนี้ ทางฝั่งฉันมีคนเมาสองคน ช่วยจัดคนมาช่วยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเขาที"

ท้ายที่สุด จ้าวอี้ฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและเน้นย้ำเป็นพิเศษ

"คนที่จัดมา ต้องเป็นผู้ชายนะ"

ลู่ชวนยืนอยู่ใต้แสงไฟริมทาง ฟังขั้นตอนการจัดการอันลื่นไหลไร้รอยต่อของจ้าวอี้ฟาน

เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะพาคนกลับไปที่จิ้งหยวนโดยสิ้นเชิง

สิบนาทีต่อมา

รถตู้ธุรกิจคันหนึ่งที่เหล่าหลินจัดหามาก็แล่นมาจอดเทียบข้างทางอย่างนิ่มนวล

ชายฉกรรจ์รูปร่างล่ำสันลักษณะเหมือนบอดี้การ์ดสองคนก้าวลงมาจากรถ สวมหน้ากากอนามัยและถุงมือ แล้วยกหานตงกับเฉินจื่ออั๋งยัดเข้าไปในห้องโดยสารราวกับกำลังขนถ่ายสินค้า

รถยนต์แล่นตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปจอดเทียบตรงด้านนอกประตูกระจกหมุนอันหรูหราโอ่อ่าของโรงแรมริทซ์-คาร์ลตันในเจียงเฉิง

ทางฝั่งโรงแรมเห็นได้ชัดว่าได้รับแจ้งข่าวจากเหล่าหลินล่วงหน้าไว้นานแล้ว

ผู้จัดการล็อบบี้พาพนักงานบริการชายร่างกำยำในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีดำสองคน เข็นเก้าอี้รถเข็นสองคันมารอรับอยู่ที่หน้าประตู

ห้องชุดเปิดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แม้กระทั่งเสื้อผ้าสำรองที่มีขนาดตัวพอดีกันก็จัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หานตงยังคงพร่ำเพ้อบ่นพึมพำไม่หยุดว่า "ฉันยังจะกินซี่โครงกวางย่างอีก"

ส่วนเฉินจื่ออั๋งนั้นหมดสภาพสนิท ยอมปล่อยให้คนอื่นจับโยกย้ายตามใจชอบ

พนักงานบริการสองคนนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมือเก๋าในการรับมือกับอุบัติเหตุคนเมาเหล้าอย่างแน่นอน

ทั้งสองประกบซ้ายขวา ยกพยุงแขนของหานตงและเฉินจื่ออั๋งวางลงบนเก้าอี้รถเข็นอย่างชำนิชำนาญ

ท่วงท่ากระฉับกระเฉงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

จากนั้นก็เข็นตรงเข้าสู่ลิฟต์ความเร็วสูงส่วนตัวไปตลอดทาง

ภายในห้องชุดคอนเน็กติงรูม

อุณหภูมิในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางกำลังพอเหมาะ นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น คือทัศนียภาพยามค่ำคืนอันสว่างไสวพร่างพราวไปด้วยแสงไฟของเมืองเจียงเฉิง

ประตูห้องน้ำปิดสนิท

มีเสียงสายน้ำไหลเชี่ยวกรากดังแว่วออกมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงขัดถูของพนักงานที่ฟังดูราวกับกำลังฉีดน้ำล้างทำความสะอาดดาดฟ้าเรือ

ในที่สุดลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานก็ได้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่อันนุ่มสบาย

ไม่มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนกึกอีกต่อไป

ไม่มีการส่งเสียงเอะอะโวยวายของหานตงอีกแล้ว

โลกทั้งใบพลันเงียบสงบลงจนชวนให้รู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

ทั้งสองคนต่างเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทางจิตใจที่ถูกมหันตภัยถาโถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่าจนแทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง

ไม่มีใครเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน

ลู่ชวนจมตัวลงไปกับพนักพิงของโซฟา

เขาทอดสายตามองแสงไฟนีออนที่กะพริบระยิบระยับอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่

ตัวเขาในชาติก่อน ไม่เคยได้สัมผัสกับเหตุการณ์ที่หลุดโลกเกินเยียวยาถึงขนาดนี้มาก่อนจริง ๆ

ปรากฏการณ์ปีกผีเสื้อขยับนี้

มันไม่ได้แค่เบี่ยงเบนไปจากวิถีเดิมตั้งนานแล้ว

แต่มันเหยียบคันเร่งมิดไมล์ พุ่งทะยานไปในทิศทางของละครตลกไร้สาระอย่างบ้าคลั่งโดยสิ้นเชิง

จ้าวอี้ฟานถอดแว่นตากรองแสงสีฟ้าออกจากสันจมูก แล้วนวดระหว่างคิ้วที่ปวดตุบ ๆ เบา ๆ

"คืนนี้ทั้งคืนเนี่ย"

จ้าวอี้ฟานเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ น้ำเสียงแฝงความจนใจที่หาได้ยากยิ่ง

"มันช่างหลุดโลกเกินไปจริง ๆ"

ลู่ชวนฟังเสียงหานตงแผดร้องอย่างโหยหวนแว่วมาจากในห้องน้ำยามถูกสายน้ำฉีดล้างตัว

เขาเอื้อมมือไปกดนวดท้ายทอยของตัวเองเบา ๆ

อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ

มันหลุดโลกจริง ๆ นั่นแหละ

ชีวิตมหาวิทยาลัยในชาตินี้ ได้เบี่ยงเบนไปจากตรรกะปกติทั้งหมดในความทรงจำของเขาอย่างสิ้นเชิงแล้ว

แต่เบี่ยงเบนไปถึงขั้นนี้

ก็ดูเหมือนจะครึกครื้นดีเหมือนกัน