ตอนที่ 85 โทรศัพท์พังยับ คุณชายเมาแอ๋ กับการวิเคราะห์ของลู่เ

"กูบอกแล้วไงว่ากูจะจ่าย!"

ลู่ชวนมองดูโทรศัพท์บนพื้นที่แตกละเอียดจนแหลกเหลว แล้วเหลือบมองเฉินจื่ออั๋งที่หอบหายใจฮืดฮาดจนหน้าแดงก่ำ ในก้นบึ้งหัวใจของลู่ชวนพลันบังเกิดความรู้สึกอันซับซ้อนที่ทั้งขำทั้งขื่นขึ้นมา

ในห้วงความคิดของเขา อดไม่ได้ที่จะผุดภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนขึ้นมา

ภายในอวิ๋นติ่งคลับเมื่อชาติก่อน

เฉินจื่ออั๋งวางมาดคุณชายผู้ถือตัว ประณีต และเย็นชา มีเหตุผลชัดเจนทุกถ้อยคำ และเชือดเฉือนลอกคราบ "ลูกคนรวยกำมะลอ" ของลู่ชวนออกมาจนหมดเปลือก

เฉินจื่ออั๋งในตอนนั้น ทุกคำพูดล้วนแฝงไปด้วยความหลักแหลมและช่องว่างทางชนชั้นที่ไม่มีวันก้าวข้ามได้

ทว่าตอนนี้เล่า?

คุณชายใหญ่ประจำถิ่นตรงหน้านี้ เพียงเพราะแย่งกันจ่ายค่าข้าวห้าพันแปด กลับถูกหานตงฟาดจนล้มตึงลงไปนอนกับพื้น

จากนั้นก็อาศัยความเมาอาละวาด ถึงขนาดแย่งโทรศัพท์ไปจากมือเขาแล้วทุ่มทิ้งลงพื้น เพียงเพื่อจะแย่งกอบกู้หน้าตาของความเป็นเจ้าภาพเอาไว้

ลู่ชวนสัมผัสได้ถึงแรงปะทะอันมหาศาลจากปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกอีกครั้งท่ามกลางฉากอันพิลึกกึกกือนี้

เขาถอนหายใจออกมา

ลู่ชวนย่อตัวลง คีบตรงมุมเครื่องเพื่อหยิบซากโทรศัพท์ที่พังยับเยินขึ้นมาจากพื้น

แอบจดบัญชีแค้นคุณชายใหญ่คนนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ

พรุ่งนี้มึงสร่างเมาเมื่อไหร่ คอยดูเถอะว่ากูจะเชือดมึงทบต้นทบดอกยังไงบ้าง

"โทรศัพท์กูล่ะ?"

เฉินจื่ออั๋งที่หลังจากตะเบ็งประโยคประกาศศักดานั้นออกไป หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงอยู่สองสามที ฤทธิ์เหล้าก็เข้ายึดครองศูนย์บัญชาการสูงสุดของสมองไปโดยสมบูรณ์

เขาไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่าที่ตัวเองเพิ่งทุ่มทิ้งไปเมื่อกี้คือโทรศัพท์ของลู่ชวน

เฉินจื่ออั๋งขมวดคิ้วแน่น สองมือเริ่มล้วงควานหากระเป๋ากางเกงลำลองของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

ควานกระเป๋ากางเกงเสร็จ ก็ไปล้วงค้นกระเป๋าเสื้อเชิ้ตต่อ

"เมื่อกี้กูยังถืออยู่เลยนี่หว่า"

เขาหมุนตัวไปรอบ ๆ พลางบ่นพึมพำ ก้มตัวลงไปก้มดูใต้เก้าอี้ กระทั่งยังเปิดผ้าปูโต๊ะขึ้นมาค้น

"ใครเห็นโทรศัพท์กูมั่งวะ?"

"กูบอกแล้วไงว่ามื้อนี้กูเลี้ยง กูต้องสแกนจ่ายดิวะ! โทรศัพท์กูหายไปไหนเนี่ย?"

เขาลืมไปสนิทใจเลยว่า ตอนที่โดนฝ่ามือไร้การยั้งแรงของหานตงฟาดคว่ำลงไปกองกับพื้นเมื่อกี้ โทรศัพท์ของตัวเองก็ไถลลื่นไปซุกอยู่ซอกหลืบไหนของพื้นห้องแล้วก็ไม่รู้

ทุกคนในห้องต่างมองดูเขาเดินวนไปวนมาเหมือนแมลงวันหัวขาด

ภาพตรงหน้าช่างน่าขันและไร้สาระสิ้นดี

เฉินจื่ออั๋งยิ่งหายิ่งงง ยิ่งงงก็ยิ่งลนลาน ฝีเท้าเริ่มแกว่งไกวเบาหวิว

เขาโซซัดโซเซเดินไปที่มุมห้อง แล้วค่อย ๆ รูดตัวลงไปตามผนัง

ปากยังพร่ำเพ้อถึงศักดิ์ศรีคุณชายที่ว่า "กูต้องเป็นคนจ่าย" ยังไม่ทันขาดคำ

เปลือกตาก็ปิดพับลง

คอพับเอียงไปข้างหนึ่ง

หลับเป็นตายพิงมุมห้องไปเสียดื้อ ๆ

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง

ท่ามกลางศึกชุลมุนแย่งกันจ่ายเงินของพวกเด็กมหา'ลัยสายเลือดร้อนนี้ เขาเป็นผู้สังเกตการณ์เพียงคนเดียวที่รักษาความเยือกเย็นได้ตั้งแต่ต้นจนจบ

เขามองออกทะลุปรุโปร่ง

ฝ่ามือของหานตงไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร เป็นเพียงแค่แรงควายที่ยั้งไม่อยู่ตอนเมาแล้วแย่งกันจ่ายเงินเท่านั้น

ส่วนเฉินจื่ออั๋งก็เมาจนกู่ไม่กลับ

จ้าวอี้ฟานเหลือบมองเฉินจื่ออั๋งที่นอนยวบยาบอยู่มุมห้อง แล้วมองโทรศัพท์ในมือของลู่ชวนที่หน้าจอแตกจนเศษกระจกร่วงกราว

ในใจของเขาตัดสินใจได้ทันที

จ้าวอี้ฟานลุกขึ้นยืน

เขาเดินไปที่หน้าประตูอย่างเป็นธรรมชาติ

กวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟสาวที่ยืนอยู่ริมประตูอย่างมีมารยาท แม้เธอจะดูเหวอ ๆ กับเรื่องตลกปาหี่ตรงหน้าไปบ้างก็ตาม

ทั้งสองคนเดินออกไปตรงระเบียงทางเดินด้านนอก

จ้าวอี้ฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าคิวอาร์โค้ดสำหรับจ่ายเงิน

เขาไม่พูดอะไรสักคำ และไม่อยากไปกระตุ้นคนเมาสองคนข้างในห้องเรื่องจ่ายเงินอีก

พนักงานเสิร์ฟรู้ความอย่างยิ่ง รีบหยิบเครื่องสแกนออกมาร่วมมือจัดแจงอย่างเงียบเชียบ

มีเพียงเสียงแจ้งเตือน "ติ๊ด" ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

ถึงขนาดที่จ้าวอี้ฟานใช้นิ้วอุดลำโพงไว้เล็กน้อย เพื่อกดเสียงให้เบาที่สุด

บิลยอดห้าพันแปด

ท้ายที่สุดแล้ว บิลของร้านชิงลู่เยี่ยนมื้อนี้ ก็ตกเป็นหน้าที่ของคุณชายใหญ่แห่งมณฑลจี้คนนี้ที่เป็นฝ่ายควักกระเป๋าจ่าย

พอคิดเงินเสร็จ งานเลี้ยงก็ถือว่าเลิกราอย่างแท้จริง

ทว่านักศึกษาชายสี่คน เมาพับไปหนึ่งคนครึ่ง ที่เหลืออีกสองคนก็มีคนหนึ่งที่โทรศัพท์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว จะให้เรียกแท็กซี่กลับไปตามปกติคงเป็นไปไม่ได้

ในฐานะพนักงานของชิงลู่เยี่ยน เรื่องการจัดการเก็บกวาดหลังคนเมาแบบนี้ เธอชำนาญการเป็นอย่างดี

ไม่ต้องรอให้จ้าวอี้ฟานเอ่ยปาก เธอก็ใช้โทรศัพท์เรียกรถแท็กซี่ไว้ให้แล้ว ตอนนี้จอดรออยู่หน้าประตูร้านชิงลู่เยี่ยน

ลำดับต่อไปคืองานใช้แรงงานในการแบก "ศพ" สองร่างนี้

หานตงแม้จะซัดเบียร์ไปสองลัง แต่ตอนนี้ยังคงปากแข็งฝืนทน

"พี่ลู่ ผมไม่ได้เมา"

หานตงลิ้นไก่สั้นจนพูดไม่ชัด แต่ก็ยังอุตส่าห์โบกไม้โบกมือ

"ผมยังซัดได้อีกสองขวด..."

ลู่ชวนไม่ฟังเรื่องไร้สาระของมันแม้แต่น้อย

เขาเดินเข้าไป ดึงร่างหนุ่มใหญ่แดนอีสานหนักเกือบร้อยกิโลกรัมขึ้นมาแบกไว้บนบ่าแทบจะเหมือนแบกหมีตัวเขื่อง มืออีกข้างยังต้องคอยประคองซากโทรศัพท์ไว้อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวเศษกระจกจะบาดเข้าไปในเสื้อผ้า

ส่วนจ้าวอี้ฟานกับพนักงานเสิร์ฟก็ช่วยกันพยุงเฉินจื่ออั๋งที่มุมห้องขึ้นมาคนละข้าง

คุณชายใหญ่ประจำถิ่นเวลานี้กลายสภาพเป็นโคลนตมไปโดยสิ้นเชิง ทั่วทั้งร่างอ่อนปวกเปียกไม่มีกระดูกส่วนไหนแข็งสักชิ้น ศีรษะห้อยพับพาดอยู่บนไหล่ของจ้าวอี้ฟานอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทั้งหมดพยุงกันโซซัดโซเซผ่านระเบียงทางเดินและเดินลงบันไดไป

สภาพทุลักทุเลถึงขีดสุด

กว่าจะยัดสองคนเมานี้เข้าไปในเบาะหลังของรถแท็กซี่ได้ก็แทบแย่

ประตูรถปิดลง เครื่องยนต์สตาร์ต รถสองคันแล่นตามกันมุ่งหน้าฝ่าความมืดมิดของค่ำคืนเมืองเจียงเฉิงไป

ชั้นสองของร้านชิงลู่เยี่ยน

ในห้องทิงเฟิงเก๋อหลงเหลือเพียงเศษอาหารบนโต๊ะกับขวดเบียร์เกลื่อนพื้น

พนักงานเสิร์ฟสาวผลักประตูเดินเข้ามา

เถ้าแก่ลู่เต๋อเสายังคงฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะกลม แก้มข้างหนึ่งแนบสนิทอยู่กับขอบจานเปล่าที่เคยใส่สันในกวาง เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าก็ไม่สะเทือน

พนักงานเสิร์ฟเดินตรงเข้าไป

ไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย

เธอยกมือขึ้นแล้วฟาดเข้าที่ท้ายทอยของลู่เต๋อเสาอย่างจัง

"พอได้แล้ว เลิกแกล้งตายได้แล้วค่ะ"

น้ำเสียงของพนักงานเสิร์ฟแฝงไปด้วยความระอาและเอือมระอา

"คนเขาไปกันหมดแล้ว รถแล่นออกไปตั้งสองช่วงตึกแล้วเนี่ย"

พอโดนตบเข้าไปฉาดนี้

เสียงกรนของลู่เต๋อเสาก็เงียบกริบลงทันที

เขาขยับปากเคี้ยวลมช้า ๆ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เยิ้มไปด้วยความมัน

ดวงตาคู่นั้นที่เมื่อครู่ยังดูเมามายสะลึมสะลือ ตอนนี้ไม่มีความขุ่นมัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

มันแจ่มใสราวกับลูกแก้วสองลูก

เขาสร่างตั้งนานแล้ว หรือพูดให้ถูกก็คือ ช่วงครึ่งหลังเขาอาศัยฤทธิ์เหล้าแกล้งฟุบหลับเป็นตายไปต่างหาก เขาเป็นพ่อค้าตัวเล็ก ๆ ที่ฉลาดแกมโกง สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการเข้าไปพัวพันกับศึกตะลุมบอนอันไร้สาระของพวกนักศึกษาที่แย่งกันจ่ายค่าข้าวนั่นแหละ

พนักงานเสิร์ฟเก็บกวาดขวดเปล่าอย่างคล่องแคล่ว พลางเอ่ยปากถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"เถ้าแก่คะ"

"วันนี้เถ้าแก่ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกถามช่องทางเอาของกวางเกรดพรีเมียมจากปากพวกเขากลุ่มนั้นหรอกเหรอคะ?"

"ทำไมตอนหลังถึงไม่ยอมเอ่ยถึงเลยล่ะคะ?"

เธอหยุดมือที่กำลังเก็บของ แล้วหันไปมองลู่เต๋อเสา

"แล้วก็นักศึกษาผู้ชายที่แซ่ลู่คนนั้นด้วย คุณชายประจำถิ่นคนนั้นยกยอเขาซะเว่อร์วังขนาดนั้น บอกว่ามาจากเมืองหลวงบ้างล่ะ มีเบนท์ลีย์ป้ายทะเบียนตองบ้างล่ะ"

"คุณชายระดับนี้ ทำไมเถ้าแก่ไม่ถือโอกาสเข้าไปชนแก้วประจบเอาไว้สักสองสามแก้วล่ะคะ?"

ลู่เต๋อเสาล้วงบุหรี่ยับยู่ยี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า คาบไว้ที่ปากแล้วจุดไฟ

อัดควันลึกเข้าไปหนึ่งที แล้วพ่นควันสีขาวหนาทึบออกมา

เขามองดูซากอาหารบนโต๊ะ แววตาเผยประกายความเจ้าเล่ห์และรอบจัดตามประสาคนเจนจัดในยุทธจักรตลาดล่าง

"เนื้อกวางเกรดพรีเมียมชุดนั้น มันน่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ"

ลู่เต๋อเสาเคาะขี้บุหรี่

"แต่สายส่งตรงจากป่าเขาเส้นใหญ่แบบนี้ จะใจร้อนไม่ได้ วันนี้เพิ่งจะรู้จักกันครั้งแรก ขืนฉันไปไล่ตื๊อถามตามก้นเขา มันจะดูน่าเกลียดเกินไปจนทำให้คนเขาเตลิดหนีไปหมด"

"มันต้องรอจังหวะ รอให้พวกเขามาครั้งหน้า หรือครั้งต่อ ๆ ไป พอความสัมพันธ์เข้าที่ ดื่มกันจนได้ที่ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวเขาก็ยอมปริปากพูดออกมาเองแหละ"

พนักงานเสิร์ฟเบะปาก

"แล้วคนที่แซ่ลู่นั่นล่ะคะ? ภูมิหลังขนาดนั้น เถ้าแก่ไม่รีบไปประจบเหรอ?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้

ลู่เต๋อเสาก็แค่นเสียงหึออกมาเบา ๆ พลางส่ายหัว

"ส่วนไอ้หนุ่มแซ่ลู่นั่นน่ะเหรอ..."

"มาจากเมืองหลวง? เบนท์ลีย์? ป้ายทะเบียนตองพิเศษเนี่ยนะ?"

เขามองเพดานผ่านม่านควันบุหรี่ แล้วให้ข้อสรุปด้วยน้ำเสียงของคนที่ผ่านโลกมาอย่างทะลุปรุโปร่ง

"ไอ้คุณชายประจำถิ่นนั่นยกยอไอ้คนที่แซ่จ้าว ไอ้ตัวยักษ์จากแดนอีสานนั่นก็ยกยอคุณชายประจำถิ่น แล้วตอนหลังก็วกไปวนมาไปยกยอไอ้ลู่ชวนนั่นต่อ"

"ไอ้พวกเด็กมหา'ลัยเวลาเมาเหล้าแล้วนั่งอวยกันไปอวยกันมา นั่งโม้ขี้ฟันกระจายบนโต๊ะเหล้าแบบนี้ เธอเชื่อเป็นตุเป็นตะไปได้ยังไงกัน?"

ลู่เต๋อเสาขยี้ก้นบุหรี่ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ พลางสรุปบทเรียนที่ตนเองมั่นใจเป็นที่สุดออกมา

"ฉันทำร้านอาหารในเจียงเฉิงมาตั้งหลายปี คลื่นลมมรสุมลูกไหนบ้างที่ยังไม่เคยเจอ"

"ถ้ามีคุณชายระดับแนวหน้าที่เส้นสายใหญ่คับฟ้า ถึงขั้นใช้ป้ายทะเบียนรถ 0006 อยู่จริง จะมาสุลุ่ยสุร่ายคลุกคลีอยู่กับไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนพวกนี้ได้ยังไง?"

"อย่าลืมสิว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนสองคนนั้น เพื่อค่าอาหารมื้อละห้าพันแปด ถึงกับแย่งกันจ่ายจนลงไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้นเลยนะ"

เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เขายอมรับว่านักศึกษาโต๊ะนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่า ลู่ชวนที่นั่งดื่มเหล้าอยู่อย่างเงียบ ๆ คนนั้น จะไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่พวกนั้นโม้โอ้อวดเอาไว้ได้

"อย่างมากก็คงพอมีฐานะทางบ้านอยู่บ้าง"

ลู่เต๋อเสาลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจไปทีหนึ่ง

"แต่เรื่องเล่าขู่ขวัญชวนตกใจที่เหลือพวกนั้นน่ะ"

"ล้วนเป็นเรื่องขี้โม้ที่ปั้นน้ำเป็นตัวบนโต๊ะเหล้าทั้งเพ"

"เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้หรอก"