ตอนที่ 84 ฝ่ามือที่ฟาดลอยมากับโทรศัพท์ที่ถูกทุ่มทิ้ง

สามทุ่มตรง

ภายในห้องส่วนตัวทิงเฟิงเก๋อชั้นสองของร้านชิงลู่เยี่ยน วงเหล้าที่บรรยากาศเคยดุเดือดคึกคัก ในที่สุดก็ดำเนินมาถึงช่วงท้าย

มื้อนี้กินกันดุเดือดยิ่งกว่าสมรภูมิรบอันโหดร้าย บนโต๊ะไม้พะยูงทรงกลมขนาดใหญ่ อาหารกวางตำรับชาววังที่เดิมทีจัดจานมาอย่างประณีต ตอนนี้หลงเหลือเพียงซากปรักหักพัง กระดูกซี่โครงกวางที่แทะจนเกลี้ยงเกลากองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม ๆ ก้อนกระดาษทิชชูและถ้วยน้ำจิ้มระเกะระกะล้มระเนนระนาด

ที่เกินเบอร์ที่สุดก็คือขวดเบียร์บนพื้น

ขวดแก้วสีเขียวเปล่า ๆ เบียดเสียดกันแน่นขนัดตามขาโต๊ะและริมผนัง กระทั่งใต้เก้าอี้ยังยัดไว้จนเต็ม เพียงแค่ขยับขาก็จะส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งของเนื้อแก้วดังสะท้อนออกมาทันที

อากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก ผสมปนเปกับกลิ่นยี่หร่าและกลิ่นเนื้อหอมกรุ่น

คอทองแดงของแต่ละคน ภายใต้พยานหลักฐานเป็นกองขวดเปล่าพวกนี้ ได้ถูกจัดระดับชั้นอย่างแจ่มชัดแล้ว

ลู่เต๋อเสาซึ่งเป็นเจ้าถิ่นแดนอีสานและเป็นคนเปิดโต๊ะ ซัดคนเดียวเน้น ๆ ไปสองลัง เดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยฤทธิ์เหล้ามาหลอกล่อล้วงข้อมูล ทว่ากลับถูกตรรกะอันไร้ตรรกะของหานตงลากออกทะเลไปไกล ลากจนตัวเองเมาพับพังพาบไปอย่างน่าอนาถ

ฝั่งหานตงก็ซดไปไม่น้อย เบียร์เขียวสองลังไหลลงกระเพาะ เจ้าอสูรแดนอีสานตนนี้เวลานี้ตาค้าง คอแดงก่ำ ร่างกายอยู่ในสภาวะดีดจัดขั้นสุด พร้อมจะกอดคอสาบานเป็นพี่น้องกับใครก็ได้ทุกเมื่อ

เฉินจื่ออั๋งดื่มไปหกขวด

สำหรับคุณชายที่ปกติคุ้นชินกับการจิบไวน์แดงลิ้มรสเหล้านอก พอต้องมาซดเบียร์ตลาดพวกนี้ลงท้อง มันก็แน่นอึดอัดจนพะอืดพะอม ฤทธิ์แอลกอฮอล์แล่นพล่านขึ้นสมองไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้แม้จะยังไม่ถึงขั้นภาพตัด แต่ทั้งร่างก็ลอยเคว้งอยู่ในสภาวะเบาหวิว

ทั่วทั้งโต๊ะ มีเพียงลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานเท่านั้นที่ยังครองสติได้ครบถ้วน

สองคนนี้รวมกันแล้ว ดื่มไปแค่หกขวดเท่านั้นเอง

จ้าวอี้ฟานดื่มน้อยเพราะไม่ชินกับรสชาติเบียร์พวกนี้ รสเปรี้ยวปนขมฝาดจากการหมักมอลต์ไม่ถูกจริตกับลิ้นของเขา เขาเพียงแค่ยกแก้วขึ้นจิบเป็นพิธีตามมารยาทเท่านั้น

ส่วนที่ลู่ชวนแทบไม่ได้ดื่ม ก็เพราะเขารู้ลิมิตของตัวเองดีเหลือเกิน

ชาติก่อนในวงเหล้าที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอโคจรเหล่านั้น เขาเคยเมาหัวราน้ำมานับครั้งไม่ถ้วน

เขารู้ดีว่าหากตนเองดื่มเกินลิมิตขึ้นมาเมื่อไร นิสัยตอนเมาจะย่ำแย่มาก และหลุดการควบคุมได้ง่ายอย่างยิ่ง

การได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง กฎเหล็กข้อแรกที่เขาตั้งไว้ให้ตัวเองก็คือ ห้ามปล่อยให้ตัวเองหมดสติสัมปชัญญะในทุกสถานการณ์อย่างเด็ดขาด

เขาจึงคุมจังหวะมาตลอด ปล่อยให้ตัวเองแตะอยู่แค่ขอบเขตของความกรึ่ม ๆ ที่ผ่อนคลายและสบายตัวที่สุด ไม่ทำลายบรรยากาศของคนอื่น และไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองลื่นไถลลงสู่ห้วงเหวแห่งการไร้สติเด็ดขาด

"ปึง"

เสียงทึบหนักดังขึ้น

ลู่เต๋อเสาที่กำแก้วเปล่าไว้ในมือพึมพำอะไรไม่รู้ทำนองว่า "ต้องพาชิงลู่เยี่ยนไปให้รุ่งโรจน์" ก่อนที่หัวจะเอียงพับ ทุบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

แก้มมันเยิ้มแนบสนิทไปกับจานเปล่า เพียงสองวินาทีต่อมา เสียงกรนอันสม่ำเสมอและดังกังวานก็สะท้อนก้องไปทั่วห้องส่วนตัว

เจ้าของร้านอาหารผู้เคยลั่นวาจาอย่างมั่นเหมาะว่าจะมาล้วงข้อมูล กลายเป็นทหารกล้าที่พลีชีพเป็นรายแรกของค่ำคืนนี้

ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดออก

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามา มองเจ้านายที่นอนเมาแอ๋หมดสภาพอยู่บนโต๊ะแวบหนึ่ง บนใบหน้าไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าเธอคุ้นชินกับพฤติกรรมของลู่เต๋อเสาที่พอเหล้าเข้าปากอย่างมีความสุขแล้วจะหลับเป็นตายแบบนี้มานานแล้ว

หานตงสะอึกเอิ๊กใหญ่จนฟ้าสะเทือนดินสะท้าน นิ้วชี้ไปที่ลู่เต๋อเสาด้วยสีหน้าชื่นชมเป็นล้นพ้น

"เหล่าลู่คนนี้ คบได้ว่ะ!"

หานตงพูดลิ้นไก่สั้น ยกนิ้วโป้งขึ้นมา

"บอกชนเป็นชน ไม่กั๊กเลยสักหยด สะใจ! แมนตัวจริงกระทิงแดง!"

เฉินจื่ออั๋งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาเอามือกุมขมับที่เริ่มบวมเป่ง กวาดสายตามองลู่เต๋อเสาที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ แล้วมองขวดเปล่าที่เกลื่อนพื้น

ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ ความคิดแบบ "กูเป็นเจ้าภาพ" ในฐานะคุณชายใหญ่ประจำถิ่น ณ วินาทีนี้ถูกขยายใหญ่โตไร้ขีดจำกัด

มื้อนี้ ถึงแม้เนื้อกวางจะได้มาจากน้าแท้ ๆ ของหานตงส่งมา สถานที่ลู่ชวนจะเป็นคนหา แต่คนที่คุมบรรยากาศให้มันลื่นไหลก็คือกูนี่ไง เฉินจื่ออั๋ง!

หลังจากผ่านการยกยออันไร้สาระและการหยั่งเชิงที่ผิดฝาผิดตัวมาตั้งมากมาย ตอนนี้เขาต้องการท่าทีที่ดูดีมีภูมิฐานที่สุดและสมฐานะที่สุด เพื่อเป็นเครื่องหมายปิดท้ายค่ำคืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในจิตใต้สำนึกของพวกคุณชาย

ไม่ว่าขั้นตอนจะคดเคี้ยวแค่ไหน ขอเพียงคนจ่ายเงินตบท้ายคือตัวเขา เขาก็คือผู้นำตัวจริงของวงนี้อย่างไม่มีข้อกังขา

เฉินจื่ออั๋งยกมือขึ้นดีดนิ้วดังเป๊าะ

"น้อง"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากฤทธิ์เหล้า ทว่าความป๋าที่ลอยฟุ้งอยู่ในน้ำเสียงนั้นกลับเอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมา

"เช็กบิล"

"เอาบิลมาคิดเงิน"

พนักงานเสิร์ฟเดินออกไปแล้วกลับเข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว

ในมือเธอถือใบเสร็จที่พิมพ์เรียบร้อย พร้อมกับป้ายคิวอาร์โค้ดสแกนจ่ายที่มีโลโก้ของชิงลู่เยี่ยน

ทันทีที่พนักงานเสิร์ฟก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะกลมในวินาทีนั้น

หานตงที่เดิมทีนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้และแววตาเริ่มเหม่อลอย

ก็พลันเหมือนก้นติดสปริงแรงสูง ถูกพลังลึกลับบางอย่างกระตุ้นขึ้นมาในชั่วพริบตา

ฟึ่บ!

หานตงดีดตัวผึงขึ้นจากเก้าอี้

"กูจ่ายเอง!"

หานตงเบิกตากว้างจนเส้นเลือดฝอยในตาแดงก่ำ แขนล่ำบึกกวาดพาดข้ามโต๊ะไปครึ่งหนึ่ง ขวางหน้าเฉินจื่ออั๋งไว้ทันควัน

แอลกอฮอล์เผาผลาญสติสัมปชัญญะของเขาจนเกลี้ยง ที่เหลืออยู่ล้วนเป็นความใจถึงพึ่งได้ที่หยั่งรากลึกในกระดูกของลูกผู้ชายแดนอีสาน

ในตรรกะอันแสนซื่อตรงของเขา

ข้าวปลาอาหารมื้อนี้ แม้เนื้อจะเป็นน้าเขาส่งมาให้ แต่ทุกคนก็อุตส่าห์ร่วมหัวจมท้ายถ่อมาด้วยกัน เถ้าแก่ก็ลงครัวทำให้เองแถมนั่งกินเป็นเพื่อน พวกพี่น้องยังต้องมานั่งฟังเขาคุยโวโอ้อวดมาทั้งคืน ถ้าตัวเขากินอิ่มลูบท้องเช็ดปากแล้วไม่ยอมควักตังค์ มันจะยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายยืนฉี่ได้อยู่อีกเหรอวะ?

"บอสเฉิน มึงนั่งพักไปเลย!"

หานตงตะโกนก้องอย่างห้าวหาญสะท้านขุนเขา ยื่นมือไปหมายจะแย่งป้ายคิวอาร์โค้ดจากมือพนักงานเสิร์ฟ

"วันนี้ใครก็อย่ามาแย่งกู บิลนี้กูต้องเป็นคนจ่าย!"

คิ้วของเฉินจื่ออั๋งขมวดเข้าหากันแน่นเป็นปมตายทันที

เขาเองก็เริ่มกรึ่ม ๆ หัวร้อนอยู่แล้ว ความดื้อรั้นเอาแต่ใจสไตล์คุณชายจึงถูกเสียงตะโกนของหานตงกระตุกต่อมเข้าเต็มรัก

ในเมื่อเขาบอกว่าเขาจะจ่าย มันก็ต้องเป็นเขาที่จ่าย

นี่ไม่ใช่เรื่องค่าข้าวไม่กี่บาท แต่นี่คือถิ่นของเฉินจื่ออั๋ง มันคือหน้าตาที่เขาต้องปกป้องด้วยชีวิต!

"มึงปล่อยมือเดี๋ยวนี้"

เฉินจื่ออั๋งไม่ยอมถอย ยื่นมือไปจับปลายอีกด้านของป้ายสแกนไว้แน่น

"กูบอกว่ากูจ่าย ก็คือกูจ่ายเว้ย เงินค่าขนมของมึงเก็บไว้กินข้าวโรงอาหารเหอะ อย่ามาทำเก่งแถวนี้"

"ใครทำเก่งวะ!"

หานตงก็เป็นพวกอารมณ์ร้อน เลือดลมแล่นขึ้นหน้า ไม่มีเหตุผลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

"กูบอกแล้วว่าวันนี้กูเลี้ยง! มึงปล่อยมือดิวะ!"

ทั้งสองคนยื้อยุดฉุดกระชากป้ายพลาสติกสแกนโค้ด ข้ามผ่านโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเศษซาก เปิดศึกแย่งกันจ่ายตังค์อันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กมหา'ลัยสายเลือดร้อน

จ้าวอี้ฟานหันไปสบตากับลู่ชวน สายตาบอกความหมายชัดเจนว่า พวกมันสองคนฟิวส์ขาดไปแล้ว เอาไงดีวะ?

ลู่ชวนอ่านสายตาออก จึงส่งสายตากลับไปว่า ปล่อยให้พวกมันฟัดกันไปเหอะ ตอนนี้สถานการณ์เละเทะพอแล้ว เราสองคนอย่าเข้าไปร่วมวงให้วุ่นวายเลย

ในจังหวะนั้น เฉินจื่ออั๋งยังคงออกแรงดึงป้ายสแกนโค้ดกลับมาทางฝั่งตัวเอง

แต่เรี่ยวแรงของเขา จะไปงัดข้อสู้กับอสูรแดนอีสานที่สูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร หนักเกือบเก้าสิบกิโลกรัมได้อย่างไร

หานตงดึงอยู่สองทีแล้วดึงไม่มา ความหงุดหงิดในใจจึงระเบิดตูมออกมา

เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เพียงแต่พอเมาจัดเข้า ท่าทางมันเลยหยาบกระด้างและทื่อตรงเกินไป

เขาเหวี่ยงท่อนแขนล่ำสันนั้นออกไปอย่างแรง

ความตั้งใจเดิมแค่กะจะปัดมือของเฉินจื่ออั๋งที่ขวางอยู่ออกไป

ทว่าแรงเหวี่ยงจังหวะนี้ มันดันหนักหน่วงเกินไปหน่อย

"เผียะ!"

เสียงกระแทกทึบหนักดังขึ้น

ท่อนแขนของหานตงฟาดเข้าที่หัวไหล่ของเฉินจื่ออั๋งอย่างจัง

เฉินจื่ออั๋งที่เมาจนขาเปลี้ยจุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคงอยู่แล้ว พอโดนแรงควายมหาศาลนี้ผลักเข้า ร่างทั้งร่างก็เสียหลักในพริบตา

เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะคว้าขอบโต๊ะไว้ด้วยซ้ำ

สองเท้าเซถอยหลัง ร่างหงายผึ่งล้มตึงไปข้างหลังอย่างจัง

"ตึง"

เฉินจื่ออั๋งก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นแข็ง ๆ อย่างรุนแรง

ความเจ็บจากการกระแทกครั้งนี้ ทำเอาเขามึนตึ้บไปทั้งตัว

เขานั่งแปะอยู่บนพื้น ทรงผมที่เซตมาอย่างเนี้ยบหลุดรุ่ยลงมาปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตลำลองราคาแพงยับย่นเป็นรอย เขาเบิกตากว้างมองเพดาน สมองในเวลานี้หยุดคิดไปโดยสิ้นเชิง

คุณชายใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิงผู้น่าเกรงขาม เพียงเพราะแย่งกันจ่ายค่าข้าว กลับถูกฟาดทีเดียวจนหงายท้องชี้ฟ้า

ฝั่งหานตงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป

เขาแย่งป้ายสแกนมาไว้ตรงหน้า มือขวากำโทรศัพท์ที่เพิ่งควักออกมาแน่น ปากก็ยังส่งเสียงโวยวายด้วยความเมา

"มึงไม่ต้องมาแย่งกู!"

"กูบอกกูจ่ายก็คือกูจ่าย!"

พนักงานเสิร์ฟยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นศึกตะลุมบอนอันดุเดือดนี้เต็มสองตา

เธอไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจ และไม่ได้ก้าวเข้าไปห้ามทัพแต่อย่างใด การทำงานในสถานที่แบบชิงลู่เยี่ยน เห็นได้ชัดว่าเธอมีทักษะความเป็นมืออาชีพสูงลิ่ว

เธอทำราวกับมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น และยังคงรักษามาตรฐานรอยยิ้มพิมพ์ใจไว้ได้ดีเยี่ยม

"คุณผู้ชายคะ"

พนักงานเสิร์ฟมองหานตงที่ถือป้ายสแกนอยู่ แล้วเอ่ยยอดเงินของบิลสุดท้ายในค่ำคืนนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและเปี่ยมด้วยความเป็นมืออาชีพ

"ยอดค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคืนนี้อยู่ที่ห้าพันแปดร้อยหยวนค่ะ"

ห้าพันแปดร้อยหยวน

คำห้าคำนี้ แม้จะลอยเข้าหูหานตงอย่างแผ่วเบา

ทว่ากลับเปรียบเสมือนน้ำแข็งติดลบยี่สิบองศาที่สาดรดตั้งแต่กะโหลกศีรษะ ชโลมยาวลงไปถึงส้นเท้า

มือของหานตงที่กำลังจะปลดล็อกหน้าจอเพื่อสแกนจ่ายอย่างห้าวหาญ ชะงักค้างอยู่กลางอากาศทันที

สีแดงก่ำที่คั่งอยู่บนใบหน้าของเขาลดฮวบลงไปกว่าครึ่งอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

ฤทธิ์เหล้าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวเลขอันโหดร้าย ถูกความสะพรึงกลัวบีบให้ล่าถอยไปครึ่งจังหวะ

หลังจากเงียบกริบไปชั่วครู่

หานตงไม่ได้เปล่งเสียงอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย

เขาเก็บโทรศัพท์ที่ค้างอยู่หน้าจอเตรียมสแกน ไหลกลับคืนเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างแนบเนียน เงียบเชียบ และเป็นธรรมชาติที่สุด

ท่วงท่าลื่นไหลไร้รอยต่อ ราวกับว่าคนที่เพิ่งตะโกนลั่นว่า "ใครก็อย่ามาแย่งกู" เมื่อกี้ไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด

พอยัดโทรศัพท์เก็บเข้าที่เรียบร้อย

หานตงก็ก้าวพรวดเดียวเข้าไปตรงหน้าเฉินจื่ออั๋งที่นอนแหมะอยู่บนพื้น ยื่นสองมือออกแรงดึงอีกฝ่ายลุกขึ้นมา

"โธ่เอ๊ย จื่ออั๋ง"

หานตงช่วยปัดฝุ่นตามกางเกงให้พลาง บ่นอุบอิบด้วยสีหน้าจริงใจอย่างยิ่งพลาง

"มึงเป็นไรมากป่าววะ?"

"แล้วมึงจะล้มลงไปทำไมเนี่ย"

เขายังอุตส่าห์ปากแข็งตบท้ายขึ้นมาอีกประโยค

"ใครใช้ให้มึงดันทุรังแย่งกูล่ะ เห็นมั้ย ล้มเจ็บตัวเลย"

ผ่านการล่าถอยอันชวนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกของหานตง บรรยากาศในห้องก็ดิ่งลงสู่จุดที่ทั้งตลกขบขันและกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เถ้าแก่หลับเป็นตาย

หานตงถอนตัวจากการแข่งขัน

เฉินจื่ออั๋งล้มจนมึนงง

บิลยอดห้าพันแปด จึงเคว้งคว้างค้างเติ่งอยู่กลางอากาศเช่นนี้

ลู่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ

ข้าวปลาอาหารมื้อนี้ ตั้งแต่การเสนอความคิดไปจนถึงการเลือกสถานที่ ล้วนเป็นเขาที่เป็นคนชักนำทั้งสิ้น เขาไม่เคยคิดจะให้หานตงหรือเฉินจื่ออั๋งต้องมาควักเนื้อจ่ายค่าปรุงอาหารกับค่าน้ำค่าเหล้าพวกนี้อยู่แล้ว

ในเมื่อพวกมันสงบศึกกันได้แล้ว ก็ถึงเวลาปิดฉากเสียที

ลู่ชวนลุกขึ้นยืน

เขาเดินไปตรงหน้าพนักงานเสิร์ฟอย่างใจเย็น ชำเลืองมองสลิปใบเสร็จยาวเหยียดเพื่อยืนยันยอดเงิน

จากนั้นจึงล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แตะเปิดหน้าคิวอาร์โค้ดสำหรับชำระเงินของวีแชต

เล็งทาบเข้ากับเครื่องสแกนในมือของพนักงานเสิร์ฟ

"ติ๊ด"

เสียงสแกนใสกระจ่างอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในห้องส่วนตัว

ทว่า

เสียง "ติ๊ด" ธรรมดา ๆ นี้ สำหรับเฉินจื่ออั๋งที่เพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นและสมองยังเบลออยู่นั้น มันไม่ต่างอะไรกับเข็มพิษที่ทิ่มแทงลึกเข้าสู่ส่วนประสาทที่ลึกที่สุด

เฉินจื่ออั๋งหันขวับมาทันที

เขาเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของลู่ชวนจ่ออยู่ตรงเครื่องสแกน

ชั่วพริบตานั้น

ทั้งความมึนงงที่โดนหานตงฟาดคว่ำลงไปกองกับพื้น

ทั้งความพ่ายแพ้ที่เกือบจะเสียศักดิ์ศรีคุณชายไปต่อหน้าบิลค่าอาหาร

ผนวกกับฤทธิ์เหล้าที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่งในหลอดเลือด

อารมณ์ทั้งหมดระเบิดตูมขึ้นมาในเสี้ยววินาทีนี้ พังทลายเขื่อนกั้นสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายของเฉินจื่ออั๋งจนราบคาบ

หากเงินก้อนนี้ถูกคนอื่นจ่ายไป ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เขาสร้างมาตลอดทั้งคืน ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกขบขันอย่างสิ้นเชิง!

"กูบอกแล้วไงว่ากูจะจ่าย!"

เฉินจื่ออั๋งตาแดงก่ำ คำรามลั่นออกมาอย่างเอาแต่ใจไร้เหตุผล

เขาโถมตัวไปข้างหน้าราวกับเสือดาวที่ขาดสติ

เขาไม่สนใจสลิปคิวอาร์โค้ดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยื่นมือออกไปแย่งโทรศัพท์ในมือของลู่ชวนมาอย่างหยาบคาย

ท่วงท่าไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

เฉินจื่ออั๋งอาศัยแรงเมาและความยึดติด เหวี่ยงแขนฟาดลงข้างล่างอย่างสุดแรงเกิด

ทุ่มโทรศัพท์เครื่องนั้นลงกับพื้นอย่างรุนแรง

"เพล้ง—โครม!"