ตอนที่ 83 การคุยเรื่อยเปื่อยของเฉินจื่ออั๋งกับจ้าวอี้ฟาน

วงเหล้าในห้องส่วนตัวได้ไถลออกนอกลู่นอกทางเดิมไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ลู่เต๋อเสาถือแก้วเบียร์ค้างไว้ครึ่งแก้ว นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่าหางตากลับกวาดมองไปรอบโต๊ะกลมอย่างเงียบเชียบ

ตั้งแต่เรื่องโม้แหลกแหกตาของ "ตระกูลหานแห่งแดนอีสาน" มาจนถึงเรื่องที่เฉินจื่ออั๋งเพิ่งโพล่งออกมาในคราวเดียว ทั้งเรื่อง "มาจากเมืองหลวง" "เบนท์ลีย์" และ "เจียง A 00006"

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนี้ สมองของลู่เต๋อเสาราวกับถูกใครบางคนจับยัดลงไปในเครื่องซักผ้าฝาหน้า แล้วปั่นหมุนเหวี่ยงอย่างบ้าคลั่งไปหลายสิบรอบ

ตามตรรกะทั่วไปของการประจบสอพลอบนโต๊ะอาหาร

สิ่งที่ลู่เต๋อเสาควรทำมากที่สุดในตอนนี้ ก็คือการรีบยกแก้วเหล้าเดินไปคารวะลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟาน หน้าด้านหน้าทนตีสนิทประจบเอาใจเทพเจ้าตัวจริงทั้งสององค์นี้

แต่เขากลับไม่ได้ทำอย่างนั้น

เพราะเขาเป็นคนฉลาด

ดังนั้น ลู่เต๋อเสาจึงเบนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ตัวของเฉินจื่ออั๋งอย่างมั่นคง

ภูมิหลังของเฉินจื่ออั๋งนั้นถือว่าเพียงพอ บารมีหน้าตาก็ไม่ได้ด้อย และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้คุณชายใหญ่เจ้าถิ่นท่านนี้กำลังอยู่ในอาการกึ่ม ๆ กำลังได้ที่ ย่อมต้องการการยอมรับและการยกยอปอปั้นจากคนอื่นมากที่สุด

ลู่เต๋อเสาหยิบขวดเบียร์บนโต๊ะขึ้นมา

เขาลุกขึ้นยืน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วรินเบียร์ใส่แก้วตรงหน้าเฉินจื่ออั๋งอย่างมั่นคงจนเต็ม ฟองสีขาวฟูนูนปริ่มขอบแก้วพอดีโดยไม่ล้นออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว

"คุณชายเฉินครับ"

ลู่เต๋อเสายกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงไปด้วยความจริงใจในแบบฉบับเฉพาะตัวของพวกเขี้ยวลากดิน

"อาหารมื้อนี้ในวันนี้ ร้านชิงลู่เยี่ยนของผมถือว่าได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริงเลยครับ"

เขาชนแก้วกับเฉินจื่ออั๋งเบา ๆ จนเกิดเสียงดังกังวานใส

"ผมลู่เต๋อเสาทำธุรกิจร้านอาหารในเจียงเฉิงมาหลายปี วงเหล้าแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเห็น แต่พวกพี่น้องที่คึกคักมีชีวิตชีวาและคุยกันได้ออกรสออกชาติขนาดนี้ บอกตรง ๆ ว่าหายากจริง ๆ ครับ"

ลู่เต๋อเสาชักนำบทสนทนาเข้าสู่จุดที่ทำให้เฉินจื่ออั๋งรู้สึกสบายใจและพึงพอใจที่สุดได้อย่างแยบยลยิ่ง

"ก็มีแต่คุณชายเฉินที่มีเส้นสายกว้างขวางในพื้นที่นี่แหละครับ"

"ทั้งสายตาและหน้าตาบารมีของคุณชายเนี่ย ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ วันนี้ที่คนทั้งโต๊ะมารวมตัวกันได้อย่างราบรื่นและกินดื่มกันได้เต็มคราบขนาดนี้ ทั้งหมดก็ต้องยกความดีความชอบให้คุณชายเฉินที่จัดแจงได้อย่างรอบคอบครับ"

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้

ไม่มีความกระด้างเลยแม้แต่น้อย

ไร้ซึ่งความกระอักกระอ่วนของคนที่พยายามฝืนเลียแข้งเลียขาอย่างสิ้นเชิง ทุกถ้อยคำล้วนเหยียบลงบนจุดฟินของเฉินจื่ออั๋งได้อย่างแม่นยำ

อันที่จริงในใจของเฉินจื่ออั๋งอัดอั้นความหงุดหงิดเอาไว้มาโดยตลอด

ตั้งแต่เปิดเทอมมาจนถึงตอนนี้ ในห้อง 504 เขาต้องมาเจอกับขาใหญ่อย่างลู่ชวนที่ยิ่งลองหยั่งเชิงก็ยิ่งมองไม่ออกจนทะลุปรุโปร่ง แถมยังโดนความรู้สึกเหนือระดับกว่าของจ้าวอี้ฟานกดทับเอาไว้อยู่เรื่อย

ทายาทเศรษฐีรุ่นสองเจ้าถิ่นอย่างเขาที่เดิมทีควรจะได้เชิดหน้าชูตาในหอพัก จึงมักจะมีความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจทำนองว่า "ฉันอยากจะโดดเด่น แต่กลับเฉียดไปนิดเดียวทุกที" อยู่เสมอ

ทว่าในยามนี้ คำพูดของลู่เต๋อเสากลับเปรียบเสมือนเตารีดชั้นดี

ที่คอยรีดรอยย่นยับในใจของเขาให้เรียบกริบอย่างนุ่มนวลและสบายตัวทีละนิด ๆ

พวงแก้มของเฉินจื่ออั๋งเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

"เถ้าแก่เกรงใจไปแล้วครับ"

เฉินจื่ออั๋งยกแก้วเหล้าขึ้น แหงนหน้าดื่มเข้าไปอึกใหญ่

"หลัก ๆ แล้วก็เป็นเพราะฝีมือการทำเนื้อกวางของคุณมันยอดเยี่ยมจริง ๆ นั่นแหละ พวกพี่น้องของผมถึงได้กินกันอย่างมีความสุขขนาดนี้"

ท่าทีของเขาในตอนนี้ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

ไม่ใช่คุณชายที่พยายามจะโอ้อวดนาฬิกาและรถยนต์เพื่อพิสูจน์ตัวเองอีกต่อไปแล้ว

หานตงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เดิมทีก็เป็นพวกอยู่เฉยไม่เป็นอยู่แล้ว

เวลานี้เมื่อแอลกอฮอล์แล่นขึ้นสมอง เขาก็กลายร่างเป็นเครื่องยนต์เติมเชื้อไฟที่บ้าคลั่งที่สุดของทั้งโต๊ะไปโดยปริยาย

"มันต้องยังงั้นอยู่แล้ว!"

หานตงตบเผียะลงบนหน้าขา เสียงดังลั่นจนแสบแก้วหู

"เถ้าแก่ คำพูดของคุณนี่มันแทงใจดำผมจริง ๆ! บอสเฉินของเราน่ะมีหน้ามีตาขนาดไหน ในถิ่นเจียงเฉิงแห่งนี้ เขาเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา พูดคำไหนคำนั้นตัวจริงเสียงจริงเลยนะเว้ย!"

เขายื่นมือไปกอดคอเฉินจื่ออั๋งทันที

เฉินจื่ออั๋งถูกเขากอดจนเซไปวูบหนึ่ง เดิมทีคิดจะปัดออกด้วยความรังเกียจ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงยิ้มออกมาอย่างจนใจ

ยิ่งดื่มหานตงก็ยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

เขาคว้าเบียร์ขวดหนึ่งที่เพิ่งเปิดฝา ยัดใส่มือของลู่เต๋อเสาโดยตรง

"เถ้าแก่ คุณก็อย่ามัวแต่เอาแต่ยืนคุยอยู่ตรงนั้นสิวะ!"

"ในเมื่อวันนี้นั่งร่วมโต๊ะดื่มกันแล้ว ก็นับเป็นพี่น้องกันเองทั้งนั้น!"

หานตงยกแก้วขึ้นมาด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมล้น

"มา ชนสักแก้ว! ต่อไปพวกเราห้อง 504 จะยึดร้านชิงลู่เยี่ยนของคุณเป็นโรงอาหารประจำเลยแล้วกัน!"

ลู่เต๋อเสาที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหัวเราะร่าด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น

รวยแล้วโว้ย ตาเฒ่าลู่อย่างข้าจะได้รวยแล้ว

"ขอบพระคุณพี่น้องที่ให้เกียรติครับ! งั้นวันนี้ตาเฒ่าลู่อย่างผมขอสละชีพดื่มเคียงข้างสุภาพชนด้วยเลยแล้วกัน!"

บรรยากาศภายในห้องส่วนตัว หลังผ่านการผลัดกันยกแก้วดื่มกันไปหลายรอบ ก็ได้ไถลเข้าสู่ความครึกครื้นราวกับงานเลี้ยงรื่นเริงหลุดโลกไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีเส้นแบ่งระหว่างเถ้าแก่ร้านอาหารกับลูกค้าอีกต่อไป

ดูคล้ายกับกลุ่มเพื่อนซี้ที่ดื่มกันจนคุ้นเคย กำลังปลดเปลื้องความกังวลใจทั้งหมดทิ้งไปในห้องส่วนตัวยามค่ำคืนมากกว่า

ท่ามกลางบรรยากาศที่สบายอกสบายใจเช่นนี้ ฤทธิ์สุราของเฉินจื่ออั๋งก็ค่อย ๆ แล่นพล่านขึ้นสู่สมอง

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กวาดสายตาที่ฉายแววกึ่ม ๆ มองไปรอบด้าน

ตามปกติเวลาอยู่ในหอพัก

เวลาที่เขาเผชิญหน้ากับจ้าวอี้ฟาน มักจะมีความรู้สึกแหงนหน้ามองอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณอยู่เสมอ หรือพูดให้ถูกก็คือรู้สึกไปเองโดยธรรมชาติว่าอีกฝ่ายเจ๋งกว่าตน จึงไม่กล้าเล่นมุกตลกล้ำเส้นตามอำเภอใจ

ทว่าในวินาทีนี้ แอลกอฮอล์ได้ช่วยขยายความมั่นใจในก้นบึ้งหัวใจของเขาให้พองโตขึ้น

เขามองดูจ้าวอี้ฟานที่ยังคงนั่งดื่มเบียร์อยู่อย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบ จู่ ๆ ในใจก็บังเกิดความกระตือรือร้นอันน่าประหลาดขึ้นมา

ร่างกายท่อนบนโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย

"อี้ฟาน"

เฉินจื่ออั๋งสะอึกออกมาคำหนึ่ง สายตาเริ่มเคลิบเคลิ้มเลื่อนลอย คำพูดที่หลุดออกมาจากปากนั้นล่องลอยไปไกล ไร้ซึ่งตรรกะเหตุผลใด ๆ โดยสิ้นเชิง

"นายว่าสิ"

"เชกสเปียร์คนนั้นน่ะ เขียนโศกนาฏกรรมไว้ตั้งเยอะแยะ คนข้างในนั้นตายกันอนาถขึ้นเรื่อย ๆ ทีละคน"

เขาใช้นิ้ววาดเป็นวงกลมมั่วซั่วไปมากลางอากาศ

"เวลาเขานอนตอนกลางคืนเนี่ย เขาจะนอนไม่หลับติดต่อกันทั้งคืนบ้างไหมวะ?"

พอคำถามนี้ถูกโยนออกไป อากาศภายในห้องส่วนตัวก็เกิดการชะงักงันไปชั่วขณะหนึ่ง

หานตงที่กำลังเตรียมจะแทะซี่โครงกวางชิ้นต่อไป พอได้ยินคำนี้เข้า ก็หันไปมองเฉินจื่ออั๋งด้วยสีหน้าราวกับเห็นผี นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ารอยหยักในสมองของคุณชายใหญ่ท่านนี้ จู่ ๆ เกิดหักเลี้ยวหลุดโค้งไปโผล่ที่วรรณกรรมต่างประเทศได้ยังไง

มือที่ถือแก้วเหล้าของลู่ชวนเองก็ชะงักไปเช่นกัน

ตามนิสัยของจ้าวอี้ฟานแล้ว เมื่อเจอกับคำพูดเพ้อเจ้อหลังดื่มเหล้าเข้าไปแบบนี้ อย่างมากที่สุดเขาก็คงแค่ยิ้มรับตามมารยาท หรือไม่ก็ตอบปัดไปส่ง ๆ ด้วยคำว่า "ไม่รู้สิ" เท่านั้น

ทว่า

ฉากที่ผิดวิสัยที่สุดกลับบังเกิดขึ้น

จ้าวอี้ฟานวางแก้วเหล้าในมือลง เอียงคอไปเล็กน้อย มองดูเฉินจื่ออั๋งที่ใบหน้าแดงก่ำ แล้วเอ่ยตอบคำถามนี้อย่างจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง

"น่าจะไม่ถึงกับนอนไม่หลับหรอก"

น้ำเสียงของจ้าวอี้ฟานยังคงราบเรียบมั่นคง ทว่าจังหวะการพูดกลับเร็วกว่าปกติขึ้นมานิดหน่อย

"สำหรับเขาแล้ว โศกนาฏกรรมคือช่องทางระบายอารมณ์ การเขียนความขัดแย้งขั้นสุดขั้วเหล่านั้นลงบนแผ่นกระดาษ คุณภาพการนอนหลับในโลกความเป็นจริงของเขา ก็อาจจะดีกว่าพวกคนที่เขียนเรื่องตลกสุขนาฏกรรมเสียด้วยซ้ำ"

พอเฉินจื่ออั๋งฟังจบ ดวงตาก็พลันเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

เขารู้สึกว่าตัวเองหาช่องทางเปิดหัวข้อสนทนาได้แล้ว จึงรีบไต่ตามน้ำต่อไปทันควัน โยนคำถามภาคต่อที่พิลึกกึกกือยิ่งกว่าเดิมออกมา

"ถ้างั้นนายลองว่ามาอีกทีสิ"

เฉินจื่ออั๋งเอาแก้วเหล้าในมือเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ

"ถ้าเกิดพรุ่งนี้เช้าคาบแรกวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาค พวกเราทั้งหอพักพากันโดดเรียนไม่ไปนั่งฟังกันหมด"

"วิถีการโคจรของจักรวาล จะเกิดการเบี่ยงเบนไปสักนิดสักหน่อยเพราะเรื่องนี้ไหมวะ?"

"การโคจรของจักรวาลจะไม่มีการเบี่ยงเบนใด ๆ ทั้งสิ้น"

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนสันจมูกขึ้นมา ในแววตากลับแฝงประกายล้อเลียนขี้เล่นที่หาดูได้ยากยิ่งเอาไว้

"แต่วันพรุ่งนี้ตอนเช็กชื่อ ความเร็วในการหักคะแนนจิตพิสัยลงบนใบเกรดของอาจารย์ที่ปรึกษา น่าจะน่าทึ่งมากเลยทีเดียว"

"ฮ่าๆๆๆ!"

หานตงที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ได้ยินอย่างชัดเจน ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาทันที เกือบจะพ่นเศษเนื้อในปากออกมาอยู่รอมร่อ

"อี้ฟาน คำตอบของนายนี่มันโคตรจะจริงเกินไปแล้วโว้ย!"

เฉินจื่ออั๋งถูกคำตอบนี้ทำให้ขำจนต้องตบโต๊ะรัว ๆ หัวเราะจนตัวโยกตัวคลอนไปหมด

"สุดยอดว่ะ! อี้ฟาน สมองของนายนี่มันโตมายังไงกันแน่วะเนี่ย!"

เขายกแก้วเหล้าขึ้น ยื่นข้ามโต๊ะไปเกินครึ่ง

"มา ๆๆ เพื่อการโคจรของจักรวาล พวกเราสองคนมาชนแก้วกันสักที!"

จ้าวอี้ฟานกลับไม่ได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

เขายกแก้วเบียร์ตรงหน้าที่รินเตรียมไว้นานแล้วขึ้นมา ชนกับแก้วของเฉินจื่ออั๋งเบา ๆ จากนั้นก็แหงนหน้าจิบเข้าไปอึกเล็ก ๆ

ในวินาทีนี้ ราวกับว่าทั่วทั้งห้องส่วนตัวได้แปรเปลี่ยนเป็นความสดใสมีชีวิตชีวาในรูปแบบใหม่อย่างแท้จริง

ตามปกติแล้วจ้าวอี้ฟานเป็นคนที่เย็นชาที่สุด และยากที่สุดที่จะถูกความอึกทึกครึกโครมรอบข้างดึงดูดใจ

ทว่าในค่ำคืนนี้ เขาไม่เพียงแต่ถูกเฉินจื่ออั๋งลากเข้ามาในการคุยเรื่อยเปื่อยไร้สาระหลังวงเหล้าเท่านั้น แต่ยังโต้ตอบกันไปมาได้อย่างออกรสออกชาติอีกด้วย

ลู่เต๋อเสาโยนถั่วลิสงเข้าปากไปพลาง ใช้สายตาอันเจนโลกคู่นั้นคอยลอบสังเกตคนหนุ่มทั้งสี่คนนี้ไปพลางอย่างเงียบ ๆ

เขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่เคี่ยวกรรมจนเชี่ยวชาญอยู่ในแวดวงโลกีย์มานาน

สถานการณ์แบบนี้ เขาแค่ปรายตามองแวบเดียวก็จับทางได้คร่าว ๆ แล้ว

ในใจของเขาค่อย ๆ กระจ่างแจ้งขึ้นมา

คนทั้งสี่คนนี้ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมห้องธรรมดา ๆ ที่ต้องจำใจมารวมตัวกินข้าวด้วยกันเพื่อรักษามารยาททางสังคมตอนเปิดเทอมเลยสักนิด

แม้ว่ารูปแบบการปฏิบัติต่อกันในตอนนี้ จะยังห่างไกลจากระดับเพื่อนตายที่ใส่กางเกงตัวเดียวกันหรือยอมเอาตัวเข้าแลกได้ก็ตามที

แต่กลิ่นอายของมิตรภาพที่เกิดขึ้นเฉพาะในหอพักมหาวิทยาลัยจากการใช้ชีวิตร่วมกันเช้าเย็นและค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมานั้น มันกลับเข้มข้นรุนแรงมากแล้ว

หานตงคือกองไฟที่ร้อนแรงที่สุด ทำหน้าที่เผาทำลายความเงียบเหงากร่อยสนิททิ้งไปจนเกลี้ยงเกลา

เฉินจื่ออั๋งคือแกนนำที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรีมากที่สุด แต่พอถูกบิวต์บรรยากาศจนติดลม เขาก็ยินดีที่จะควักกระเป๋าเคลียร์ทุกอย่างให้อย่างเต็มใจ

จ้าวอี้ฟานดูเหมือนจะเย็นชาที่สุด ทว่าเมื่อใดที่เขาเปิดใจยอมรับสิ่งแวดล้อมนี้อย่างแท้จริง การตอบรับของเขากลับจริงใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด

ส่วนลู่ชวนนั้น

ลู่เต๋อเสาเบนสายตาไปยังคนที่นั่งอยู่ริมขอบโต๊ะมาโดยตลอด

ลู่ชวนไม่ได้แย่งซีนหรือชิงความโดดเด่นเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะโวยวาย และไม่ได้เป็นคนนำหัวข้อสนทนาใด ๆ เลยสักเรื่อง

แต่ขอเพียงแค่เขานั่งอยู่ตรงนั้น

ก็มีตัวตนอันหนักแน่นมั่นคงดั่งเสาค้ำสมุทรที่ทำให้ไม่มีใครสามารถมองข้ามไปได้ ความบ้าคลั่งและขอบเขตทั้งหมดภายในห้องส่วนตัว ราวกับกำลังโคจรรอบแกนที่มองไม่เห็นของเขาอยู่ตลอดเวลา

ลู่เต๋อเสารู้แจ้งเห็นจริงในใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

คนทั้งโต๊ะนี้ ไม่ใช่การทำการค้าเที่ยวเดียวจบอย่างแน่นอน

ความสัมพันธ์ของไอ้หนุ่มสี่คนนี้ ในวันข้างหน้าจะต้องมีเรื่องให้สานต่อกันอีกยาวแน่ ขอแค่ฝีมือการทำอาหารของตนไม่ตกหล่น ร้านชิงลู่เยี่ยนจะต้องกลายเป็นฐานที่มั่นอันดับหนึ่งในการสังสรรค์ของพวกเขาในอนาคตได้อย่างแน่นอน

ฮิ ๆ ตาเฒ่าลู่อย่างข้ารวยเละแน่คราวนี้

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาถือแก้วเบียร์ไว้ในมือ มองดูสิ่งต่าง ๆ ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

หานตงกำลังกอดคอลู่เต๋อเสา ร้องเอะอะจะดวลกับเขาว่าใครจะกระดกหมดขวดได้เร็วกว่ากัน

หัวข้อการสนทนาระหว่างเฉินจื่ออั๋งกับจ้าวอี้ฟาน ได้เบี่ยงเบนจากเรื่องการโคจรของจักรวาลไปสู่เรื่องที่ว่า "การที่คนเรากลืนความในใจลงท้องไปเพียงลำพัง นับเป็นการพูดคนเดียวกับตัวเองหรือไม่" ไปไกลลิบแล้ว

ความอึกทึกครึกโครมอันอบอุ่น วุ่นวายสับสน และกระทั่งไร้ซึ่งตรรกะเหตุผลใด ๆ เช่นนี้

ทำให้แววตาของลู่ชวนเริ่มเหม่อลอยไปบ้างเล็กน้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงชาติก่อน

หอพัก 504 ในชาติก่อน ในช่วงเวลานี้ ไม่ใช่สภาพแบบนี้อย่างแน่นอน

ในความทรงจำของเขา

ชาติก่อนแม้ทุกคนจะอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่ก็มักจะเกรงอกเกรงใจและรักษาระยะห่างต่อกันราวกับแขกผู้มีเกียรติอยู่เสมอ

เฉินจื่ออั๋งมักจะตั้งการ์ดป้องกันตัวเองอย่างแน่นหนา ระแวดระวังการหยั่งเชิงของทุกคนอยู่ตลอดเวลา

จ้าวอี้ฟานมักจะเป็นคนนอกที่คอยมองดูอย่างเย็นชา ไม่เคยเข้าร่วมการคุยเรื่อยเปื่อยไร้สาระใด ๆ ทั้งสิ้น

หานตงต่อให้พยายามสร้างบรรยากาศให้คึกคักมากแค่ไหน แต่ก็เป็นเพราะทุกคนต่างคนต่างมีความคิดในใจ สุดท้ายก็ทำได้เพียงหุบปากลงอย่างจนใจ

ส่วนตัวเขาเองในชาติก่อนน่ะเหรอ

อืม พอนึกย้อนกลับไปแล้วมันชวนให้อับอายขายหน้าสิ้นดี

นิ้วมือของลู่ชวนที่กุมแก้วเหล้าอยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารับรู้ถึงน้ำหนักของคำสี่คำนี้ได้อย่างแจ่มชัดและเป็นรูปธรรมขนาดนี้

เขาได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกชาติ เพียงแค่ตัดสินใจเลือกทำบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างไปจากชาติก่อน

เขาไม่ได้แสร้งทำตัวเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสอง ไม่ได้ไปเช่ารถสปอร์ต ไม่ได้ปั้นหน้ากากเสแสร้งน่าสะอิดสะเอียนแบบนั้นออกมาตั้งแต่แรกพบ

เขาเพียงแค่ตั้งขอบเขตของตัวเองให้มั่นคง ใช้ชีวิตให้มันจริงใจขึ้นมาอีกสักหน่อย

ทว่าการเปลี่ยนแปลงที่ดูเหมือนจะเล็กน้อยจนแทบไม่มีความสำคัญเหล่านี้

ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ตามมา กลับพลิกโฉมรูปแบบการปฏิบัติต่อกันของคนทั้งห้อง 504 ไปอย่างสิ้นเชิงโดยไม่รู้ตัว

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้เก็บกดรักษาระยะห่างขนาดนั้นอีกต่อไป

จ้าวอี้ฟานถึงกับคุยติดลมขึ้นมาได้เพราะคำพูดเพ้อเจ้อหลังเมาเหล้าเพียงไม่กี่คำ

หานตงสามารถสนิทสนมกลมกลืนกับทุกคนได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

นี่มันหลุดพ้นไปจากวิถีเดิมในชาติก่อนอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ลู่ชวนยกมือขึ้น นวดคลึงระหว่างหัวคิ้วของตัวเองเบา ๆ

อากาศในห้องส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อกวาง ทำให้เขารู้สึกมึนหัวอยู่นิดหน่อย เสียงเอะอะมะเทิ่งของเจ้าพวกนี้ ถึงกับทำให้เขาปวดหัวขึ้นมานิด ๆ ด้วยซ้ำ

ทว่าอาการปวดหัวแบบนี้ ไม่ใช่ความรู้สึกรังเกียจหรือรำคาญใจแต่อย่างใด

หากแต่เป็นอารมณ์ความรู้สึกที่ระคนไปด้วยความจนใจ รู้สึกขบขัน และมีความแจ่มชัดมีสติอันซับซ้อนแฝงอยู่อีกชั้นหนึ่ง

เขามองดูใบหน้าที่แดงก่ำของหานตง มองดูเฉินจื่ออั๋งที่ตบโต๊ะร้องชมเปาะเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียวของจ้าวอี้ฟาน

เรื่องราวต่าง ๆ มันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

เขารู้ว่าวิถีในวันข้างหน้าจะยิ่งแตกต่างไปจากความทรงจำมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ทว่า

เปลี่ยนมาเป็นแบบนี้

มันก็ดูไม่เลวเหมือนกัน

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองดูวัยหนุ่มสาวอันสดใสและจริงแท้ตรงหน้า

เขาอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ