ตอนที่ 82 ลู่เต๋อเสาผู้เริ่มใจคอไม่ดี กับเฉินจื่ออั๋งผู้กำลั

"เคยได้ยินชื่อตระกูลหานแห่งแดนอีสานบ้างไหม"

ประโยคนี้ลอยหลุดออกมาจากลำคอที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราอันฉุนกึกของหานตง ก่อนจะกระแทกลงกลางโต๊ะกลมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อย่างและฟองเบียร์เข้าอย่างจัง

ภายในห้องส่วนตัวเกิดความเงียบงันที่ดูผิดที่ผิดทางขึ้นมาในพริบตา

มือของลู่เต๋อเสายังคงถือจอกเหล้าแก้วใสค้างอยู่ ทั้งร่างชะงักอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนอีกสามคนที่เหลือบนโต๊ะ ต่างก็พากันนิ่งงันไปในเสี้ยววินาทีนั้นเช่นกัน

จ้าวอี้ฟานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในสมองรีบสืบค้นข้อมูลอย่างรวดเร็วว่าทางตอนเหนือมีตระกูลยักษ์ใหญ่ลึกลับตระกูลใดบ้าง

เฉินจื่ออั๋งอ้าปากค้าง แววตาที่เดิมทียังมีอาการเมาสุราอยู่บ้างพลันกระจ่างใสขึ้นมาทันใด ในใจถึงกับกระตุกวูบ พลางแอบคิดว่าไอ้หมอนี่คงไม่ใช่พวกอันธพาลขาใหญ่แห่งแดนอีสานที่ซ่อนตัวอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยจริง ๆ หรอกนะ

แม้กระทั่งลู่ชวนที่สุขุมหนักแน่นดั่งขุนเขามาโดยตลอด มือที่กำลังถือจอกเหล้าก็ยังชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ชาติก่อนเขาเรียนมหาวิทยาลัยเจียงต้าได้เพียงครึ่งทางตอนปีสามก็ต้องลาออกไป ในตอนนั้นสภาพของเขาย่ำแย่จนดูไม่จืด มีเพียงหานตงคนเดียวในหอพักที่ไม่พูดไม่จาแล้วช่วยเขาแบกสัมภาระที่หนักที่สุดลงบันไดไป นับตั้งแต่นั้นมาทั้งสองคนก็ขาดการติดต่อกัน ลู่ชวนจึงไม่เคยรู้ภูมิหลังและเบื้องลึกเบื้องหลังที่แท้จริงของหานตงมาก่อนเลย

ดังนั้นในเวลานี้ เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีอันลึกล้ำขึงขังของหานตง ลู่ชวนจึงไม่ได้ด่วนสรุปไปในทันทีว่านี่เป็นเพียงการพูดจาเพ้อเจ้อหลังเมาสุรา

เขาวางจอกเหล้าลง มองดูหานตงอย่างเงียบสงบ เพื่อรอฟังคำพูดหลังจากนี้เช่นกัน

ลู่เต๋อเสาจ้องมองหานตงเขม็งอยู่นานถึงสองวินาทีเต็ม

สมองของจอมเก๋าเกมชอร์ตสนิทไปโดยสมบูรณ์ในชั่วพริบตานั้น

"หา?"

ลู่เต๋อเสาโพล่งออกมา น้ำเสียงแข็งทื่อ เป็นท่าทางเซ่อซื่อที่ตามจังหวะไม่ทันอย่างสิ้นเชิง

ฤทธิ์สุราของหานตงกำลังแล่นพล่านขึ้นศีรษะ พอเห็นท่าทางที่ยังตั้งรับไม่ทันของลู่เต๋อเสา เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ยืดแผ่นหลังให้ตรงยิ่งขึ้นไปอีก พร้อมกับทำสีหน้าจริงจังในทำนองว่า 'นายเป็นคนบ้านเกิดเดียวกันจากแดนอีสานแท้ ๆ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงไม่รู้ ลองไปคิดดูใหม่อีกทีซิ'

เมื่อถูกเขาจ้องมองตรง ๆ แบบนี้ ลู่เต๋อเสาก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาลึก ๆ ในอก

ประกอบกับตัวเขาเองก็เป็นคนแดนอีสานแท้ ๆ จึงขึ้นเสียงตอบกลับไปเสียงดังตามสัญชาตญาณ

"ไม่เคยได้ยินโว้ย!"

ถ้อยคำนี้ตะโกนออกมาอย่างเปี่ยมด้วยพลัง จนถึงขั้นมีเสียงสะท้อนก้องเบา ๆ ภายในห้องส่วนตัวที่ไม่ได้กว้างขวางนัก

สิ้นเสียงตะโกนลั่นของลู่เต๋อเสา สีหน้าลึกล้ำจริงจังของหานตงก็พลันชะงักค้างไปทันที

เขาอึ้งไปชั่วขณะ

จากนั้น ตรรกะบนโต๊ะเหล้าก็พังทลายลงอย่างเป็นทางการ

หานตงลิ้นเริ่มคับปาก คิ้วขมวดมุ่นจนเป็นปม ไม่เพียงแต่ไม่มีความกระดากอายที่ถูกจับโกหกได้แม้แต่น้อย แต่กลับเอ่ยบ่นออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจราวกับเป็นฝ่ายถูก ทั้งยังพลิกกลับมาสั่งสอนเถ้าแก่เข้าให้เสียอย่างนั้น

"ม่ายเคยได้ยินก็ม่ายเคยได้ยินสิ ลื้อจะตะโกนเสียงดังปานนั้นหาพระแสงอาไรวะ!"

พอน้ำเสียงนี้หลุดออกมา สำเนียงแดนอีสานก็เหน่อหนักจนแทบจะยืดเป็นเส้นไหม

หลังจากเงียบงันไปชั่วครู่สั้น ๆ

บรรยากาศตึงเครียดที่พยายามเก๊กกันไว้ก่อนหน้านี้ในห้องส่วนตัว ก็พลันพังทลายลงมาจนไม่เหลือชิ้นดี

จ้าวอี้ฟานกับเฉินจื่ออั๋งเป็นฝ่ายที่ได้สติกลับมาก่อนใครเพื่อน

"ตระกูลหานแห่งแดนอีสาน" บ้าบออะไรกัน!

นี่มันเป็นแค่หานตงที่กำลังพูดจาไร้สาระคุยโม้โอ้อวดไปเรื่อยชัด ๆ!

ในเมื่อเมื่อครู่นี้เฉินจื่ออั๋งอาศัยฤทธิ์สุรา ยกยอปอปั้นจ้าวอี้ฟานที่เป็นคุณชายใหญ่ระดับมณฑลเสียจนเลิศเลอเพอร์เฟกต์และมีเบื้องหลังลึกล้ำ หานตงได้ยินแล้วรู้สึกไม่ยอมแพ้ รู้สึกว่าตัวเองถูกข่มลงไป จึงได้กัดฟันกุชื่อที่ฟังดูน่าเกรงขามขึ้นมาเพื่อกู้หน้าให้ตัวเองบ้างก็เท่านั้น

เมื่อเข้าใจทะลุปรุโปร่งถึงจุดนี้ เฉินจื่ออั๋งก็เป็นคนแรกที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

"พรวด—ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

คุณชายใหญ่เจ้าถิ่นที่เมื่อครู่ยังถูกหลอกจนยืนงงเป็นไก่ตาแตก หัวเราะจนตัวพับลงไปฟุบกับขอบโต๊ะ มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างหนึ่งตบโต๊ะอย่างแรง หัวเราะจนแทบจะมีน้ำตาไหลออกมา

จ้าวอี้ฟานเองก็ก้มหน้าลง ไหล่สั่นระริกไม่หยุด ภาพลักษณ์หนอนหนังสือผู้เย็นชาตามปกติถูกความไร้สาระพรรค์นี้ซัดจนพังทลายไปหมดสิ้น

ลู่ชวนหัวเราะออกมาอย่างจนปัญญา เขารู้อยู่แล้วว่าถ้าไอ้หมอนี่เมาขึ้นมาเมื่อไหร่ ฝีมือการพ่นเรื่องเพ้อเจ้อเหลวไหลก็ไม่มีใครดึงไว้ได้ทั้งนั้น เสียแรงที่เมื่อครู่เขายังแอบคิดไปแวบหนึ่งจริง ๆ ว่าหานตงจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ร้ายกาจอะไรซ่อนอยู่

แม้แต่ลู่เต๋อเสาเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความโมโหปนขำ

เขากระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง ชี้หน้าหานตง พลางส่ายหัวหัวเราะไม่หยุด คนบ้านเกิดจากแดนอีสานคนนี้ช่างสรรหาเรื่องมาโม้เก่งจริง ๆ เล่นเอาคนเจนโลกที่คิดจะมาหลอกล้วงข้อมูลอย่างเขาถูกลากลงคูน้ำไปเสียได้

เสียงหัวเราะลั่นระลอกนี้ ได้ผลักดันบรรยากาศภายในห้องส่วนตัวให้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างสิ้นเชิง

เฉินจื่ออั๋งเป็นคนที่หัวเราะได้เว่อร์วังที่สุด เดิมทีเขาก็ดื่มเหล้าเข้าไปไม่น้อยอยู่แล้ว แอลกอฮอล์กำลังแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด ความรู้สึกไร้สาระอันเป็นเอกลักษณ์ของวงเหล้าหอพักชาย ทำให้เขาทั้งคนตกอยู่ในสภาวะตื่นตัวดีดดิ้นอย่างถึงที่สุด

กว่าเขาจะหอบหายใจจนทั่วท้องได้ ก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้

เมื่อมองดูหานตงที่ยังคงชนแก้วกับลู่เต๋อเสาอยู่ ในสมองของเฉินจื่ออั๋งก็พลันมีความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมา

วงเหล้าในวันนี้ บรรยากาศครึกครื้นมาถึงขั้นนี้แล้ว

เมื่อครู่นี้ตนเองก็เพิ่งจะอวยจ้าวอี้ฟานไป หานตงเองก็เพิ่งจะด้นสดปล่อยมุก "ตระกูลหานแห่งแดนอีสาน" ออกมา หากตนเองเอาแต่นั่งดูความสนุกอยู่เฉย ๆ แบบนี้ เวทีในวันนี้ก็คงจะเสียของแย่ไม่ใช่หรือ

เขารู้สึกว่าตนเองมีหน้าที่ และมีพันธะผูกพัน ที่จะต้องรับช่วงต่อเพื่อเล่นใหญ่กว่าเดิมอีกสักยก ในช่วงเวลาที่กำลังเร่าร้อนที่สุดนี้

เฉินจื่ออั๋งหันศีรษะไปอย่างเป็นธรรมชาติ สายตามองข้ามกองจานชามระเกะระกะบนโต๊ะ แล้วพุ่งตรงไปหยุดลงที่ร่างของลู่ชวนทันที

ในตรรกะของคนเมาอย่างเฉินจื่ออั๋งในตอนนี้ ลู่ชวนทำตัวเก็บเนื้อเก็บตัวขนาดนี้ แต่ความจริงแล้วมีเบื้องหลังที่ลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง ในฐานะพี่น้อง ตนเองจะต้องช่วยดึงราศีและความยิ่งใหญ่ที่ควรจะมีขึ้นมาให้เต็มเหนี่ยว

นี่ไม่เพียงแต่เป็นการไว้หน้าลู่ชวนเท่านั้น แต่ยังเป็นการพิสูจน์ให้ลู่เต๋อเสาเห็นถึงระดับแวดวงสังคมของคนทั้งโต๊ะนี้ที่ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงอีกด้วย

"เอาละ ๆ พอได้แล้ว"

เฉินจื่ออั๋งยกมือขึ้น ตบโต๊ะไปสองฉาดใหญ่เพื่อดึงความสนใจของลู่เต๋อเสากลับมาอย่างหักดิบ

เขาหุบสีหน้าหัวเราะร่าที่กำลังดูเรื่องสนุกเมื่อครู่ลง แล้วเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงลึกลับในทำนองว่า 'ฉันจะแนะนำผู้มีอิทธิพลตัวจริงให้พวกนายรู้จัก'

"เถ้าแก่ คุณอย่าไปฟังตงจื่อมันพูดจาไร้สาระตรงนี้เลยครับ"

เฉินจื่ออั๋งเรอเหล้าออกมาคำหนึ่ง นิ้วชี้ตรงไปที่ลู่ชวน

"ที่ผมพูดไปเมื่อกี้น่ะ เป็นแค่ออเดิร์ฟเท่านั้นแหละ บนโต๊ะนี้ในวันนี้ คนที่ไม่ธรรมดาตัวจริงเสียงจริง อยู่นี่ต่างหากครับ"

ทันทีที่ลู่เต๋อเสาได้ยินคำนี้ การเคลื่อนไหวของมือที่กำลังหยิบถั่วลิสงก็ชะงักค้างไป

แต่เดิมเขาก็รู้สึกว่าลู่ชวนมีบางอย่างผิดปกติ และหยั่งไม่ถึงก้นบึ้งมาโดยตลอดอยู่แล้ว ตอนนี้พอได้ยินเฉินจื่ออั๋งเป็นฝ่ายเอ่ยปากเปิดประเด็นขึ้นมาเอง เขาก็รีบผึ่งหูฟังทันที แม้กระทั่งร่างกายก็ยังโน้มไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

"คนนี้ ชื่อลู่ชวน"

เฉินจื่ออั๋งเชิดคางขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกโอ้อวดอย่างรุนแรง

"มาจากเมืองหลวงครับ"

"ปกติอยู่ที่มหาวิทยาลัยไม่ชอบทำตัวโดดเด่นเลยสักนิด นอกจากหน้าตาหล่อเหลาหน่อยแล้ว มองดูแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรจากนักศึกษาธรรมดาเลย"

เขาถือจอกเหล้าขึ้นมาแกว่งไปมา พลางกดเสียงให้ต่ำลง

"แต่ในแวดวงอย่างพวกเรา ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นแหละครับว่า คนที่ปกติยิ่งไม่พูดไม่จาแบบนี้ เบื้องหลังยิ่งหยั่งไม่ถึงเข้าไปใหญ่"

ในตอนที่ลู่เต๋อเสาได้ยินคำว่า "มาจากเมืองหลวง" แววตาก็พลันหรี่แคบรวมศูนย์ลงมาอย่างเห็นได้ชัด

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกว่าแค่พูดชื่อสถานที่ออกมายังไม่สะใจพอ จะต้องโยนข้อมูลเนื้อ ๆ ที่จับต้องได้และชวนให้ตกตะลึงยิ่งกว่านี้ออกมา ถึงจะผลักดันงิ้วฉากนี้ให้ขึ้นสู่จุดไคลแมกซ์ขั้นสูงสุดได้

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองไปที่ลู่เต๋อเสา มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยโค้งอย่างภาคภูมิใจ

"เถ้าแก่ ปกติคุณเปิดร้านทำธุรกิจ คงเคยเห็นพวกรถหรูมาไม่น้อยใช่ไหมครับ"

ยังไม่ทันที่ลู่เต๋อเสาจะได้ตอบคำถาม เฉินจื่ออั๋งก็เปิดเผยข้อมูลต่อในทันที

"คันที่เขาขับน่ะ คือรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาว ป้ายทะเบียน เจียง A 54321 ครับ"

พลันที่ประโยคนี้หลุดออกมา ดวงตาของลู่เต๋อเสาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

รถเบนท์ลีย์ป้ายทะเบียนเลขเรียงห้าตัว

สิ่งนี้ไม่ใช่ของที่จะจัดการได้เพียงแค่มีเงินเลยสักนิด

ทว่ายังไม่ทันที่ลู่เต๋อเสาจะได้ย่อยข้อมูลนี้จนหมด คำพูดถัดมาของเฉินจื่ออั๋งก็เปรียบเสมือนระเบิดนิวเคลียร์ที่มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่า ที่ระเบิดตูมขึ้นมากลางห้องส่วนตัวเข้าอย่างจัง

"แต่นั่นยังไม่นับเป็นอะไรหรอกครับ"

ด้วยความที่ดื่มจนเมาหนัก เฉินจื่ออั๋งจึงพูดไปพลางโบกไม้โบกมือวาดลวดลายไปพลาง

"แค่วันนี้นี่เอง เขาก็เพิ่งจะเปลี่ยนรถใหม่อีกคัน ผมเป็นคนไปทำเรื่องจดทะเบียนป้ายกับเขามาเอง"

เขาตบโต๊ะ น้ำลายแตกฟองกระจายไปทั่ว

"พวกคุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ตู้กดสุ่มป้ายทะเบียนที่สำนักงานขนส่ง ตอนที่กำลังเลือกเบอร์อยู่นั้น หน้าจอระบบที่เด้งหมายเลขตัวเลือกขึ้นมา ทั้งหมดล้วนเป็นเบอร์สวยระดับท็อปที่มีแต่เลข 6 กับเลข 8 ล้วน ๆ เลยครับ!"

เฉินจื่ออั๋งยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ราวกับว่าตนเองได้ไปสัมผัสกับอภิสิทธิ์ชนระดับเทียมฟ้ามาด้วยตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

"แต่ผลปรากฏว่ายังไงรู้ไหมครับ อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ ไม่คิดแม้แต่จะกดเลือกเลย! สุดท้ายก็ปล่อยให้เวลาหมดลงไปเฉย ๆ ซะอย่างนั้น!"

"พอนับเวลาเลือกป้ายจนหมดเวลา คุณทายสิว่าเกิดอะไรขึ้น"

เฉินจื่ออั๋งจ้องมองลู่เต๋อเสาเขม็ง พลางเน้นทีละคำอย่างหนักแน่น

"ระบบมันดันสุ่มหมายเลขหนึ่งออกมาให้อัตโนมัติครับ"

"เจียง A 00006!"

วินาทีที่หมายเลขนี้ถูกเอ่ยออกมา อากาศภายในห้องส่วนตัวก็ราวกับถูกสูบออกไปจนแห้งเหือดในพริบตา

ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ลู่เต๋อเสาคนเดียวเท่านั้นที่ตกตะลึง

แม้กระทั่งหานตงกับจ้าวอี้ฟานที่นั่งอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด ก็ยังตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไปพร้อม ๆ กัน

ลู่เต๋อเสาอ้าปากค้างเล็กน้อย ทั้งร่างแข็งทื่อไปโดยสมบูรณ์ รถใหม่แถมยังมีเลข 00006 โผล่ออกมาโดยอัตโนมัติ คนเจนโลกอย่างเขาย่อมรู้ซึ้งดีที่สุดว่าสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร นี่มันคือป้ายทะเบียนอภิสิทธิ์พิเศษที่เบื้องบนต้องต่อสายตรงทักทายมา และสั่งล็อกเป้าบังคับยัดเยียดให้มาอย่างแน่นอน!

ถั่วลิสงครึ่งซีกในมือของหานตงร่วงลงไปบนโต๊ะโดยตรง เขารู้ว่าลู่ชวนมีรถเบนท์ลีย์ และรู้ด้วยว่าป้ายทะเบียนรถคันนั้นคือ 54321 แต่เขาไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลยว่าจะมีฉากดราม่าที่มีเลข 00006 โผล่มาแบบนี้ด้วย

เขาหันศีรษะไป มองลู่ชวนราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด ในสมองหลงเหลือเพียงคำเดียวเท่านั้นคือ อะไรวะเนี่ย?

ปฏิกิริยาของจ้าวอี้ฟานยิ่งละเอียดอ่อนซับซ้อนกว่านั้นมาก

มือที่เดิมทีกำลังถือจอกเหล้าของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะสั้น ๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนหน้านี้เขาคิดมาโดยตลอดว่าบัตรไดมอนด์ รถเบนท์ลีย์ และป้ายทะเบียน 54321 ล้วนเป็นภาพสะท้อนที่เป็นรูปธรรมของเบื้องหลังลู่ชวนแล้ว ทว่าตอนนี้จู่ ๆ กลับมีเลข 00006 โผล่ขึ้นมาใหม่ มิหนำซ้ำยังเป็นระบบที่บังคับจัดสรรให้อัตโนมัติหลังจากหมดเวลาอีกด้วย

สิ่งนี้ทำให้แบบจำลองทางตรรกะเรื่อง "เบื้องหลังลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง" ที่เขาสร้างขึ้นไว้ในใจ ถูกยกระดับความน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีกขั้นอย่างรุนแรง

ลู่ชวนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

เมื่อได้ยินเฉินจื่ออั๋งเทเรื่องราวพวกนี้ออกมาจนหมดเปลือก ในใจของเขาก็เกิดความรู้สึกจนปัญญาขึ้นมาอย่างลึกซึ้ง

ไอ้หมอนี่พอเมาหนักเข้าแล้ว อะไร ๆ ก็พูดหลุดปากออกมาหมดจริง ๆ

แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปขัดจังหวะ เพราะด้วยบรรยากาศในตอนนี้ ต่อให้เขาเอ่ยปากอธิบายออกไป ก็คงไม่มีใครยอมเชื่ออยู่ดี

เฉินจื่ออั๋งมองดูปฏิกิริยาของทุกคนที่ถูกข่มขวัญจนอยู่หมัด ก็รู้สึกว่าการแสดงของตนเองในรอบนี้ช่างไร้ที่ติจนถึงขีดสุดจริง ๆ

เขาพูดเองจนรู้สึกเคลิบเคลิ้มฮึกเหิมไปเองเสียแล้ว

อาศัยจังหวะนี้ เขาจึงพลั้งปากโยนข้อมูลชิ้นสำคัญชิ้นสุดท้ายออกไปด้วย

"เถ้าแก่ คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงต้องดั้นด้นไปเปลี่ยนรถใหม่ด้วย"

เฉินจื่ออั๋งชี้นิ้วไปที่ลู่ชวน น้ำเสียงโอ้อวดเกินจริงจนถึงขั้นแฝงความเลื่อมใสบูชาเอาไว้เล็กน้อย

"เพราะเขารู้สึกรำคาญว่าไอ้รถเบนท์ลีย์คันละหลายล้านนั่น มันทำตัวเด่นเกินไปน่ะสิครับ!"

พลันที่ประโยคนี้ดังขึ้นมา

สมองของลู่เต๋อเสาก็มึนงงไปหมดโดยสิ้นเชิงแล้ว

รำคาญว่ารถเบนท์ลีย์ทำตัวเด่นเกินไปเนี่ยนะ?

นี่แสดงให้เห็นว่ารถเบนท์ลีย์ในสายตาของคนระดับนี้ ไม่ใช่ทรัพย์สินที่คู่ควรแก่การเอามาโอ้อวดอะไรเลยสักนิด แต่กลับกลายเป็นของเล่นที่นำพาความยุ่งยากมาให้เสียมากกว่า ค่านิยมในการบริโภคที่มองว่าซูเปอร์คาร์ระดับท็อปเป็นภาระแบบนี้ ยิ่งทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าตัวรถหรูเสียอีก

หานตงกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ แววตาที่มองดูลู่ชวนได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนดั้งจมูกขึ้นเล็กน้อย ด้านหลังเลนส์แว่นเปล่งประกายแสงแห่งความเข้าใจทะลุปรุโปร่งขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาได้รับการยืนยันอีกครั้งแล้วว่า ความติดดินที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำของลู่ชวนนั้น เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่เห็นสิ่งของนอกกายพวกนี้อยู่ในสายตาจริง ๆ

บรรยากาศของคนทั้งโต๊ะ ได้เปลี่ยนผ่านจากความเฮฮาบ้าบอชวนหัวเมื่อครู่ ก้าวเข้าสู่ความเคารพยำเกรงอันยากจะบรรยายได้อย่างสิ้นเชิง

หานตงได้สติกลับมาจากเรื่องโม้ด้นสดเรื่อง "ตระกูลหานแห่งแดนอีสาน" ในหัวมีแต่ความตกตะลึงที่ถูกอัดแน่นไปด้วยตัวเลข 00006

เฉินจื่ออั๋งพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกว่าตนเองไม่เพียงแต่กู้สถานการณ์เมื่อครู่กลับมาได้เท่านั้น แต่ยังช่วยเสริมบารมีให้ลู่ชวนพุ่งทะยานขึ้นไปจนถึงชั้นฟ้าได้อีกด้วย

ส่วนจ้าวอี้ฟานนั้น ได้สลักชุดตัวเลข "00006" ลงไปในใจอย่างแน่นหนาแล้ว

ลู่เต๋อเสายืนอยู่ข้างโต๊ะ ในมือยังคงถือจอกเหล้าเปล่าใบนั้นค้างไว้

เขาหันศีรษะกลับไปมองดูลู่ชวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง

เดิมทีเขายังคิดจะอาศัยโอกาสจากการดื่มเบียร์ มอมเหล้าเด็กนักศึกษาโต๊ะนี้ให้ผ่อนคลายลง เพื่อหลอกถามช่องทางจัดหาเนื้อกวางดูเสียหน่อย

แต่ในตอนนี้

แม้แต่ความกล้าที่จะถามเพิ่มอีกสักประโยค เขาก็ไม่มีเหลือแล้ว

เบนท์ลีย์

00006

มาจากเมืองหลวง

รำคาญว่าทำตัวเด่นเกินไป

คำสำคัญเหล่านี้เมื่อนำมาซ้อนทับเข้าด้วยกัน ก็เปรียบเสมือนขุนเขาขนาดยักษ์ที่กดทับลงมาบนศีรษะของเขาอย่างหนักหน่วง แม้เขาจะรู้ว่าคนกลุ่มนี้ดื่มจนเมามาย คำพูดที่ออกมาอาจจะมีน้ำปนอยู่บ้างจนดูเกินจริงไปหน่อย แต่ข้อมูลเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาล้มเลิกข้อสันนิษฐานทั้งหมดก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างเงียบสงบตรงหน้า

ไม่ใช่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาที่เขาจะมาเที่ยวหลอกล้วงข้อมูลได้ตามใจชอบเลยสักนิด

แต่เป็นตัวตนสุดสะพรึงที่พร้อมจะกวาดล้างร้านงานเลี้ยงกวางบริสุทธิ์ให้ราบเป็นหน้ากลองได้ทุกเมื่อต่างหาก

ลู่ชวนวางจอกเหล้าลง

เมื่อมองดูดวงตาของลู่เต๋อเสาที่ฉายแววหวาดระแวงและระมัดระวังตัวอย่างเห็นได้ชัด

เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ อยู่ในใจ

วงเหล้าในวันนี้

ถือว่าเตลิดเปิดเปิงไปไกลอย่างกู่ไม่กลับแล้วจริง ๆ