ตอนที่ 81 คุณชายใหญ่จ้าวผู้ถูกอวยจนสติหลุด กับหนึ่งประโยค เค

ในมือของเฉินจื่ออั๋งถือแก้วเบียร์ที่ฟองสีขาวฟูฟ่องอยู่ค่อนแก้ว

พวงแก้มของเขาปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

แววตาสว่างไสวมากกว่าตอนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องหลายเท่านัก แม้แต่น้ำเสียงในการพูดยังดังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าปากเสีย ๆ ของหานตงมันขี้โม้โอเวอร์เกินเบอร์ไปมาก แต่ในใจของเขากลับรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก

"ตงจื่อ มึงรีบหยุดโม้ได้แล้ว"

ปากของเฉินจื่ออั๋งโบกไม้โบกมือ เอ่ยคำพูดเกรงใจปฏิเสธตามมารยาท

แต่ท่วงท่าการนั่งของเขาทั้งตัวกลับผ่อนคลายสบายอารมณ์ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ความกระหยิ่มใจที่ถูกใครบางคนยกยอปอปั้นขึ้นไปไว้บนก้อนเมฆสูงลิบ ล้วนเผยออกมาผ่านมุมปากที่ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ได้จนหมดสิ้น

ลู่เต๋อเสาเป็นพวกเจนจัดบนโต๊ะเหล้าตัวจริงเสียงจริง พอเห็นรูปการณ์เช่นนี้ ก็รีบยกแก้วตามน้ำขึ้นมาทันทีอย่างรู้จังหวะ

"คุณชายเฉินช่างถ่อมตัวจริง ๆ ครับ มา ผมขอคารวะคุณชายเฉินสักแก้ว วันหน้าบนผืนแผ่นดินเจียงเฉิงแห่งนี้ ร้านซอมซ่อเล็ก ๆ ของผมคงต้องพึ่งพาคุณชายช่วยดูแลให้มากแล้วล่ะครับ"

เฉินจื่ออั๋งพอได้ยินคำว่า "คุณชายเฉิน" อันรื่นหูนี้ ก็รู้สึกสบายตัวไปทั่วทั้งร่าง เขายกแก้วเหล้าขึ้นชนกับลู่เต๋อเสาเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ากระดกหมดไปครึ่งแก้วอย่างห้าวหาญ

ตอนนี้เขาได้เข้าสู่สภาวะกรึ่ม ๆ มึนเมาที่คิดว่า "วันนี้กูนี่แหละคือเจ้าถิ่นตัวจริงคุมโต๊ะนี้" อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ฤทธิ์สุรายังคงพุ่งพล่านขึ้นสู่สมองอย่างต่อเนื่อง

เฉินจื่ออั๋งกำลังเพลิดเพลินกับการถูกยกยอ สายตาอาศัยแรงขับเคลื่อนของแอลกอฮอล์ กวาดมองไปรอบโต๊ะกลมโดยไม่รู้ตัว

คนแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือลู่ชวน

ลู่ชวนเพิ่งจะคีบเนื้อสามชั้นกวางที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วเคี้ยวอย่างช้า ๆ เขาจิบเหล้าไม่รีบร้อน สีหน้ายังคงสงบนิ่งมั่นคงดุจหินผาเช่นเดิม ราวกับว่าฉากการยกยอปอปั้นกันจนเกินเบอร์เมื่อครู่นี้ ไม่ได้ผ่านเข้าหูของเขาเลยแม้แต่น้อย

เฉินจื่ออั๋งแอบพึมพำอยู่ในใจเงียบ ๆ

ลู่ชวนคนนี้เก็บตัวเกินไป ไม่ชอบทำตัวเด่น หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายก่อนหน้านี้ เขาก็มองออกตั้งนานแล้วว่าลู่ชวนมีภูมิหลังที่ลึกล้ำซ่อนอยู่ แต่เจ้าตัวไม่เคยคิดจะเปิดเผยออกมาเองเลย ฉากการแย่งชิงความโดดเด่นบนโต๊ะเหล้าแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ลู่ชวนจะไม่ยื่นมือออกมารับด้วยตัวเอง

สายตาเบนขยับต่อไปตามจังหวะ

แล้วไปหยุดลงที่จ้าวอี้ฟานซึ่งนั่งเงียบเชียบไม่ค่อยได้พูดจาอยู่ข้าง ๆ มาตลอด

แอลกอฮอล์ในสมองของเฉินจื่ออั๋งเริ่มออกฤทธิ์หมักบ่ม

จ้าวอี้ฟานเจ๋งกว่าตัวเอง

นี่คือความจริงแท้แน่นอนที่เขาได้ประจักษ์ด้วยตาตนเองมาแล้วที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย ตอนที่ควักบัตรแบล็กโกลด์ใบนั้นออกมาจ่ายเงิน การกดขี่ทางชนชั้นอันลึกล้ำไร้ระลอกคลื่นแบบนั้น เขายังคงจำได้แม่นยำติดตามาจนถึงตอนนี้ ปกติแล้วจ้าวอี้ฟานก็ไม่ชอบอวดร่ำอวดรวย ไม่ชอบแย่งซีนใคร กระทั่งการคุยโม้โอ้อวดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในหมู่ผู้ชาย เขายังแทบไม่เคยมีส่วนร่วมเลยด้วยซ้ำ

วันนี้ตัวเขาเองมัวแต่ถูกหานตงยกยอปั้นขึ้นไปบนฟ้าคนเดียว แย่งซีนความเด่นนี้ไปคนเดียวดูเหมือนจะออกนอกหน้าเกินไปหน่อยแล้ว

จิตสำนึกในความใจกว้างกว้างขวางในฐานะคุณชายของเฉินจื่ออั๋ง พลันผุดขึ้นมาท่ามกลางฤทธิ์สุรา

การที่ตัวเขาเองสามารถมานั่งร่วมดื่มเหล้าในหอพักเดียวกันกับคุณชายใหญ่ระดับบนสุดอย่างจ้าวอี้ฟานได้ นี่เองไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ถึงระดับชั้นและบารมีหรอกหรือ? แทนที่จะมานั่งเก๊กเป็นผู้ทรงอิทธิพลท้องถิ่นอยู่คนเดียวตรงนี้ มิสู้ผลักเรือตามน้ำ ดึงตัวจ้าวอี้ฟานขึ้นมาเปิดตัวด้วยเสียเลย

นอกจากจะแสดงให้เห็นว่าตัวเองมีวิสัยทัศน์กว้างไกลและมีหูตากว้างขวางแล้ว ยังถือโอกาสบอกเถ้าแก่ร้านอาหารคนนี้เป็นนัย ๆ ได้อีกด้วยว่า ให้ดูเสียบ้างว่าคนอย่างเฉินจื่ออั๋งคลุกคลีอยู่ในแวดวงระดับไหน และคบหากับผู้ยิ่งใหญ่คนใดอยู่

"เปรี้ยง"

เฉินจื่ออั๋งกระแทกแก้วเหล้าลงบนหน้าโต๊ะอย่างแรง

เขายกมือขึ้น แกล้งกระแอมไออย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อดึงประเด็นออกจากตัวเองไปอย่างจงใจ

"เถ้าแก่"

เฉินจื่ออั๋งชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง เรอเอิ๊กออกมาคำหนึ่ง ลิ้นเริ่มจะแข็งพูดไม่ค่อยชัดแล้ว

"บนที่ดินผืนเล็ก ๆ ในเจียงเฉิงแห่งนี้ ผมเองก็พอจะมีปากมีเสียงพูดได้อยู่บ้าง ในวงการทุกคนก็ไว้หน้าผมกันทั้งนั้น"

เขาเปลี่ยนทิศทางบทสนทนา แขนก็ยื่นตรงไปยังฝั่งของจ้าวอี้ฟานทันที

"แต่ผมอย่างมากที่สุด ก็เป็นได้แค่คุณชายระดับเมืองเท่านั้นแหละครับ"

เฉินจื่ออั๋งตบโต๊ะเบา ๆ น้ำเสียงยกสูงขึ้น แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเลื่อมใสบูชาอย่างเกินจริง

"แต่พี่รู้ไหมว่าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมคนนี้คือใคร? อี้ฟานเขาน่ะ นั่นคือกลุ่มทุนระดับท็อปตัวจริงเสียงจริงที่คุมทั้งมณฑลเลยนะเว้ย! ระดับเมืองจะไปมีค่าอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้าคนระดับมณฑล? สมบัติบ้านผมเมื่อเทียบกับเขาแล้ว แม้แต่จะถือรองเท้าให้เขายังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำ!"

มือของลู่เต๋อเสาที่กำลังจะคีบถั่วลิสงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาอันเจ้าเล่ห์วาววับคู่นั้นมองปราดข้ามไปทันที

ความสุขุมนิ่งเฉยที่จ้าวอี้ฟานมักจะวางท่าไว้เป็นปกติ พอได้ยินคำว่า "กลุ่มทุนระดับท็อปที่คุมทั้งมณฑล" ประโยคนี้ หางตาก็กระตุกวาบขึ้นมาอย่างรุนแรงทันที

เฉินจื่ออั๋งไม่สนใจเขาเลยสักนิด อาศัยฤทธิ์เหล้าเปิดฉากคุยโวโอ้อวดต่อทันควัน ยิ่งโม้ก็ยิ่งลงลึกในรายละเอียดมากขึ้นเรื่อย ๆ

"เถ้าแก่ พี่เข้าใจคอนเซปต์ของกลุ่มทุนระดับมณฑลไหมเนี่ย?"

เฉินจื่ออั๋งโบกไม้โบกมือ น้ำลายแตกฟองกระจายไปทั่ว

"พูดกับพี่แบบนี้แล้วกัน ที่มณฑลจี้น่ะ เจ้าหน้าที่ข้าราชการทั่วไป มายืนต่อแถวรอหน้าประตูบ้านพวกเขาเป็นวัน ๆ ถ้าไม่มีเส้นสายที่แข็งปั๋งจริง ๆ แม้แต่ประตูใหญ่บ้านเขายังไม่มีปัญญาได้แตะเลย อย่าว่าแต่จะได้เจอหน้าเขาเลยนะเว้ย! คนระดับนี้เวลาจะทำเรื่องอะไร ล้วนติดต่อไปถึงฟากฟ้าเบื้องบนโดยตรงทั้งนั้น!"

สีหน้าของจ้าวอี้ฟานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

ตั้งแต่เด็กเขาได้รับการอบรมสั่งสอนมาให้ทำตัวสูงส่งแต่ไม่อวดอ้าง สิ่งที่เขารำคาญใจและปรับตัวรับมือได้ยากที่สุด ก็คือการเยินยอบนโต๊ะเหล้าที่ไร้ขอบเขต ซ้ำยังแต่งเรื่องเพ้อเจ้อจนดูเหมือนมาเฟียเจ้าพ่อบ้านนอกแบบนี้นี่แหละ

คิ้วของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

"จื่ออั๋ง มึงอย่าไร้สาระน่า"

จ้าวอี้ฟานพยายามเอ่ยปากขัดขึ้น

ทว่าสภาวะของเฉินจื่ออั๋งในตอนนี้ลอยเตลิดไปไกลถึงชั้นฟ้าเก้าชั้นตั้งนานแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้สอดแทรกเลยแม้แต่นิดเดียว

"กูไร้สาระตรงไหนวะ?"

เฉินจื่ออั๋งเบิกตากว้าง ไม่เพียงแต่ไม่หยุด ตรงกันข้ามกลับยิ่งได้ใจและคึกคักขึ้นกว่าเดิม

"เอาแค่เรื่องธุรกิจของที่บ้านก็พอ พวกเราปกติมองว่าซื้อรถคันละหลายล้านก็ถือว่ารวยแล้ว พี่ลองทายดูซิว่านิคมอุตสาหกรรมในเครือของบ้านอี้ฟานมันใหญ่ขนาดไหน? นั่นเขานับกันเป็นตารางกิโลเมตรเว้ย! พ่อเขานั่งอยู่ในห้องทำงานแค่กระทืบเท้าเล่น ๆ สักทีเดียว GDP ทั้งมณฑลก็ต้องสั่นสะเทือนตามไปด้วยสามตลบแล้ว!"

"คราวก่อนกูได้ยินคนเขาพูดกันว่า ตอนอี้ฟานกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ ขบวนตอนออกจากบ้านเนี่ย รถออดี้ เอแปด ป้ายทะเบียนดำเรียงกันเป็นแถวยาวเหยียดเป็นมังกรเลยนะมึง! กระทั่งตำรวจจราจรในท้องถิ่นยังต้องมาคอยขับรถเปิดทางนำขบวนให้เป็นพิเศษ เคลียร์เส้นทางเขียวอำนวยความสะดวกเฉพาะตัวให้เลยด้วยซ้ำ!"

ยิ่งโม้ก็ยิ่งโอเวอร์เกินจริงไปกันใหญ่

ยิ่งโม้ก็ยิ่งเหมือนนิยายการเมืองชิงอำนาจเกรดสามตามแผงหนังสือริมทางเข้าไปทุกที

จ้าวอี้ฟานฟังจนถึงกับชาดิกไปหมดทั้งตัว

ท่วงท่าคุณชายตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์ที่มักจะเย็นชาและรักษาระยะห่างอย่างมีมารยาทอยู่เสมอ พลันถูกปืนกลรัวคำพูดไร้เหตุผลของเฉินจื่ออั๋งถล่มยิงจนไม่มีที่ให้ยืนหยัดเหลืออยู่อีกต่อไป ทั้งเรื่องข้าราชการต่อแถวรอพบ ทั้งเรื่องออดี้ เอแปด ป้ายดำและเส้นทางพิเศษเปิดไฟเขียว ยิ่งพูดยิ่งป้ายสีจนเละเทะไปกันใหญ่

รอยแดงก่ำสายหนึ่ง ลามเลียตั้งแต่โคนคอขึ้นมาจนถึงพวงแก้มและใบหูทั้งสองข้าง

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ขึ้นหน้า ผนวกกับความอับอายขายขี้หน้าอย่างถึงที่สุดที่ถูกจับมาขึงย่างบนกองไฟท่ามกลางสายตาผู้คน ทำให้ร่างกายของจ้าวอี้ฟานร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ถึงขั้นที่ว่าหากตอนนี้มีรูบนพื้นให้เขามุดหนีได้ เขาก็พร้อมจะมุดตัวลงไปในทันที

หานตงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตบขาตัวเองฉาดใหญ่หัวเราะร่าอย่างสะใจเป็นล้นพ้น

ปกติเขาเห็นจนชินตากับท่าทางเย็นชาเคร่งขรึมราวนักวิชาการของจ้าวอี้ฟาน ตอนนี้พอได้เห็นสภาพของจ้าวอี้ฟานที่ถูกเฉินจื่ออั๋งปั่นจนหน้าแดงเถือกและหาจังหวะแทรกไม่ได้เลยสักคำ ก็รู้สึกว่าเอฟเฟกต์การแสดงของรายการนี้มันยอดเยี่ยมบันเทิงถึงขีดสุดจริง ๆ

ลู่ชวนถือแก้วเหล้า มองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้อย่างเบิกบานใจ

ลู่เต๋อเสาที่อยู่ข้าง ๆ ฟังจนยืนอึ้งตะลึงงันไปแล้ว

เดิมทีเขานึกว่าเฉินจื่ออั๋งจะเป็นท่อน้ำเลี้ยงรายใหญ่ที่สุดของโต๊ะนี้แล้วเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าใต้น้ำนี้จะยังซ่อนมังกรข้ามสมุทรตัวเป้งยิ่งกว่าเอาไว้อีกตัวหนึ่ง คุณชายระดับเมืองก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว นี่กลับโผล่มังกรตัวจริงที่สามารถส่งผลสะเทือนต่อ GDP ทั้งมณฑลออกมาอีกคนเนี่ยนะ?

เขารีบปั้นรอยยิ้มประจบ พยักหน้ารับคำพูดของเฉินจื่ออั๋งเป็นพัลวัน ในปากพร่ำพูดคำว่า "เสียมารยาทแล้วจริง ๆ" ไม่หยุดหย่อน ในใจรีบประเมินน้ำหนักอันน่าสะพรึงกลัวของกลุ่มคนหนุ่มบนโต๊ะนี้ใหม่อย่างรวดเร็ว

เฉินจื่ออั๋งเหลือบไปเห็นท่าทางหน้าแดงของจ้าวอี้ฟาน ในใจไม่เพียงไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำตัวน่ารำคาญ ตรงกันข้ามกลับเกิดความรู้สึกพึงพอใจในตัวเองอย่างบิดเบี้ยวเข้าข้างตัวเองอย่างถึงที่สุด

ปกติแล้วอี้ฟานเป็นคนเก็บตัวเกินไปจริง ๆ

เขามองดูใบหูที่แดงระเรื่อของจ้าวอี้ฟาน พลางแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

ระดับของเขาอยู่สูงเลยไม่ชอบโอ้อวด แต่ในวันนี้ตัวกูในฐานะพี่น้อง ได้ช่วยเติมเต็มหน้าตาและศักดิ์ศรีที่ควรมีให้เขาทั้งหมดแล้ว แถมยังยกวีรกรรมเป็นรูปธรรมมาดันเขาจนลอยขึ้นไปบนฟ้า ในใจเขาจะต้องรู้สึกพึงพอใจอย่างแน่นอน แค่เขินอายที่จะแสดงออกมาก็เท่านั้นเอง

พอนึกได้แบบนี้ เฉินจื่ออั๋งก็ยิ่งรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองในวันนี้มันช่างเข้าขั้นตำราเรียนแบบไร้ที่ติจริง ๆ

กู้หน้าให้พี่น้องได้สำเร็จ

ข่มขวัญเถ้าแก่ร้านอาหารจนอยู่หมัด

ซ้ำยังถือโอกาสอวดอ้างบารมีระดับสูงลิบของตัวเองที่สามารถนับพี่ถือร้องกันกับคุณชายใหญ่ระดับนี้ได้อีกด้วย

วงนี้ เขาอ่านเกมขาดทะลุปรุโปร่งจนคุมได้อยู่หมัดจริง ๆ

ฤทธิ์สุรายังคงพุ่งพล่านขึ้นสู่สมองอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้เฉินจื่ออั๋งรู้สึกว่าความสามารถในการคุมโต๊ะของตัวเองพุ่งทะลุเพดานไปแล้ว

หลังจากแนะนำจ้าวอี้ฟานเสร็จ สมองของเขาก็นึกกวาดไล่สมาชิกทุกคนในห้องพักวนรอบหนึ่งตามธรรมชาติ

ลู่ชวนนั้นไม่ต้องให้เขาแนะนำ

ข้อแรกคือลู่ชวนเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แล้ว ข้อสองคือในใจเฉินจื่ออั๋งรู้กระจ่างแจ้งดีว่าคนระดับลู่ชวนขืนพูดพล่อย ๆ ออกไปไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนจ้าวอี้ฟานก็เพิ่งโดนเขาอวยจนลอยฟ้าไปหมาด ๆ

วินาทีถัดมา สายตาของเขาก็กวาดไปหยุดอยู่ที่หานตงซึ่งกำลังหยิบถั่วลิสงเข้าปากกำใหญ่พอดี

เวลานี้แหละที่คำพูดหลังดื่มเหล้าจะชวนให้เกิดเรื่องง่ายที่สุด

แท้จริงแล้วเจตนาของเขาไม่ได้ดูถูกหานตงเลย เพียงแต่เพราะสนิทกับหานตงมากเกินไป อีกทั้งเจ้าตัวยังติดดินสุดกู่ เฉินจื่ออั๋งเลยนึกหาคำเหมาะ ๆ มาสร้างภาพให้หนุ่มใหญ่แดนอีสานคนนี้ดู "มีระดับ" เหมือนเมื่อครู่ไม่ทันการ

ด้วยเหตุนี้

สมองของเขาพลันช็อตไปชั่วขณะ ปากไวกว่าสมอง ประโยคที่ขวานผ่าซากสุดขีดจึงหลุดปากออกไปทันควัน

"ส่วนหานตง..."

เฉินจื่ออั๋งเรอเหล้าออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะโบกไม้โบกมือ

"หมอนี่ไม่มีอะไรน่าแนะนำหรอก"

สิ้นเสียงประโยคนี้

ห้องส่วนตัวที่เดิมทีครึกครื้นส่งเสียงดังเซ็งแซ่ พลันชะงักเงียบไปชั่วขณะสั้น ๆ ทันที

ลู่เต๋อเสาถือจอกเหล้าค้างไว้ในมือ หันขวับไปมองหานตงตามสัญชาตญาณ เขารู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าคำพูดบนโต๊ะเหล้าแบบนี้บาดหูและสะเทือนใจคนแค่ไหน ก็ต้องรอดูว่าเจ้ายักษ์แดนอีสานคนนี้จะสะกดกลั้นโทสะไว้ได้หรือไม่

จ้าวอี้ฟานเองก็ถูกดึงสติหลุดออกมาจากความอึดอัดจนแทบจะกลั้นไม่อยู่เมื่อครู่เช่นกัน เขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

ลู่ชวนวางตะเกียบลง

มองไปยังหานตง เพื่อดูว่าหมอนั่นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

จังหวะการเคี้ยวถั่วลิสงของหานตงหยุดชะงักลง

เขากลืนของในปากลงคอ แล้วดึงกระดาษทิชชูมาแผ่นหนึ่งเพื่อเช็ดมือ

คนอย่างหานตง จุดเด่นที่สุดก็คือไม่เคยเก็บเรื่องบ้าบอมาบั่นทอนตัวเอง

ถ้าเขาไม่สบอารมณ์ ก็คือไม่สบอารมณ์ตรง ๆ

แต่เขากลับไม่ได้ตบโต๊ะแยกเขี้ยวเหมือนพวกเลือดร้อน เพื่อไปเถียงกับเฉินจื่ออั๋งจริงจังว่าทำไมตัวเองถึงไม่มีอะไรน่าแนะนำ

ปฏิกิริยาของเขาตรงไปตรงมา ซ้ำยังเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศเถื่อน ๆ ดิบ ๆ ตามประสาหอพักชายอย่างยิ่ง

หานตงเมินเฉินจื่ออั๋งไปอย่างสิ้นเชิง

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ยืดแผ่นหลังตรง หันขวับเล็งเป้าหมายเข้าใส่ลู่เต๋อเสาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ให้ทันตั้งตัว

"เถ้าแก่"

หานตงจ้องหน้าเขา

"คุณเป็นคนแดนอีสานใช่ไหม"

ลู่เต๋อเสากำลังตั้งท่ารอดูเรื่องสนุกแท้ ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าไฟแห่งสงครามจะลามมาติดตัวเขาอย่างกะทันหันแบบนี้

เขาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพยักหน้ารับตามน้ำไป

"ใช่ ฉันเป็นคนแดนอีสาน"

ลู่เต๋อเสาวางจอกเหล้าลง พลางเอ่ยถามหยั่งเชิงออกไปประโยคหนึ่ง

"มีอะไรเหรอน้องชาย"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยันแน่ชัด

หานตงอาศัยฤทธิ์สุรา ยืดแผ่นหลังขึ้นมาตรงแน่วในทันใด

ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย

สบสายตากับลู่เต๋อเสาที่กำลังยืนงงงัน

แล้วค่อย ๆ เอ่ยปากออกมาเนิบ ๆ

"คุณ"

"เคยได้ยินชื่อ"

"ตระกูลหานแห่งแดนอีสานบ้างไหม"