ตอนที่ 80 ลู่เต๋อเสาผู้หวังล้วงความลับ กับหานตงที่เมาปลิ้นจน

บนโต๊ะกลมขนาดกะทัดรัดตัวนี้ สันดานการกินที่แท้จริงของเหล่านักศึกษาชายไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้เลยแม้แต่น้อย

เรื่องเคี้ยวช้า ๆ หรือความสุภาพพิถีพิถันอะไรนั่น พอมาอยู่ต่อหน้าฝีมือปลายจวักระดับของจริงขั้นสุดยอด ล้วนกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปในพริบตา

หานตงเป็นคนแรกที่ตบะแตก

เขาคว้าซี่โครงกวางย่างถ่านที่ด้านนอกเกรียมกรอบด้านในนุ่มฉ่ำชิ้นนั้นขึ้นมา อ้าปากงับลงไปเต็มเขี้ยวคำใหญ่

เส้นใยเนื้อกวางอันหยาบกร้านถูกกัดขาด น้ำเนื้อร้อนลวกที่ผสมผสานกลิ่นหอมจัดจ้านของยี่หร่าและพริกป่นระเบิดตูมตามไปทั่วทั้งโพรงปากทันที

เขาถึงขั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะอ้าปากพูด

ได้ยินเพียงเสียงกระดูกกระทบกับฟันดังกรึบกรับไม่ขาดสาย รวมไปถึงเสียงสูดปากซี้ดซ้าดเพราะความร้อนลวกของเขา

ไฟในการทำอาหารจานนี้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ทั้งหอม ทั้งเข้มข้น เนื้อแน่นเต็มปากเต็มคำ ช่างเข้ากับตรรกะการสวาปามของไอ้หนุ่มร่างยักษ์จากแดนอีสานคนนี้อย่างไร้ที่ติ

เดิมทีเฉินจื่ออั๋งยังคิดจะวางมาดคุณชายเจ้าถิ่นอยู่บ้าง

เขาตั้งใจว่าจะรอให้อาหารขึ้นโต๊ะครบก่อน ค่อยวิจารณ์เรื่องฝีมือการหั่นสักสองสามคำ หรือไม่ก็ชวนคุยเรื่องความหมายแฝงของการจัดจานเป็นรูปดอกโบตั๋นนี้

ทว่าพอตะเกียบคีบเนื้อสันในกวางที่บางเฉียบราวกับปีกจักจั่นขึ้นมา จุ่มลงในน้ำจิ้มเบา ๆ แล้วส่งเข้าปากไปคำเดียว

ลื่นละมุน

นุ่มลิ้น

มันคือความหวานสดชื่นที่แทบจะไม่ต้องออกแรงเคี้ยว ก็พลันละลายซาบซ่านไปทั่วปลายลิ้น

เฉินจื่ออั๋งหุบปากลงทันที

เขายื่นตะเกียบออกไปเงียบ ๆ คีบชิ้นที่สอง และชิ้นที่สามตามมาติด ๆ ความรู้สึกปลาบปลื้มที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเถ้าแก่ ซึ่งจงใจรังสรรค์เมนูชั้นเลิศสุดอลังการมาให้เขาโดยเฉพาะ ในวินาทีนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันในการกวาดอาหารลงกระเพาะไปจนสิ้น

จ้าวอี้ฟานกินไม่เร็วนัก

เขาใช้ช้อนกระเบื้องเคลือบสีขาวตักเอ็นกวางตุ๋นน้ำซุปขึ้นมาคำหนึ่ง

น้ำซุปใสกระจ่าง ทว่าเมื่อสัมผัสลิ้นกลับไม่มีความจืดชืดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับอบอวลไปด้วยความเข้มข้นกลมกล่อมที่เคี่ยวกรำมาจากแม่ไก่แก่ เอ็นกวางนุ่มหนึบเด้งสู้ฟัน ระดับการใช้ไฟประณีตลึกซึ้งเข้าไปถึงไขกระดูก

ทางด้านลู่ชวนก็ขยับตะเกียบเนิบนาบไม่รีบร้อนเช่นเดียวกัน

เขาคีบเนื้อสามชั้นกวางชิ้นหนึ่ง ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวช้า ๆ อย่างละเอียด

ชาติก่อนในวงสังสรรค์ระดับไฮเอนด์ที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่และไอสุราเหล่านั้น เขาเคยได้ยินถึงความพิถีพิถันของโต๊ะจีนกวางบริสุทธิ์มานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยมีสิทธิ์ได้นั่งลงจริง ๆ เพื่อลิ้มลองรสชาติของเนื้อสัตว์ป่าชั้นยอดที่วัดกันด้วยฝีมือปลายจวักล้วน ๆ แบบนี้เลยสักคำ

มาวันนี้ เนื้อคำนี้ก็ได้ตกถึงท้องของเขาในที่สุด

จังหวะจะโคนของอาหารทั้งโต๊ะ ถูกลู่เต๋อเสาจัดสรรไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่ง

พอกินเนื้อย่างรสชาติเข้มข้นจัดจ้านลงไปได้ไม่กี่คำ

ก็คีบผักคาวตองเย็นฉ่ำกรุบกรอบมากินสักคำ หรือไม่ก็ซดน้ำแกงเป็ดแก่ตุ๋นฮ่วยซัวรสกลมกล่อมสักอึก ถึงแม้ทุกคนจะไม่ค่อยชอบกินผักคาวตองกันเท่าไหร่นัก แต่เห็นแก่ฝีมือระดับนี้ของเถ้าแก่ ก็ต้องยอมลองชิมตามคู่เมนูที่เขาจัดวางมาให้ดูสักหน่อย

ตอนแรกหานตงยังนึกรังเกียจว่าพวกใบไม้ใบหญ้ากับน้ำแกงจืด ๆ พวกนี้มันดูไม่สะใจพอ

พอกินมาถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งจะตระหนักซึ้งถึงรสชาติ

ถ้าไม่มีเครื่องเคียงพวกนี้คอยช่วยตัดเลี่ยน อาศัยแค่ความดุดันจัดจ้านของเนื้อกวางชั้นยอดนี้ ป่านนี้เขาคงเลี่ยนจนหงายหลังพิงเก้าอี้ตาค้างไปนานแล้ว

เถ้าแก่คนนี้ ทำงานได้ประณีตเก็บรายละเอียดเนียนกริบจริง ๆ

เหล้าผ่านไปสามรอบ... ไม่สิ ไม่มีเหล้า

หานตงเพิ่งจะโยนกระดูกซี่โครงกวางชิ้นที่สามลงในจานทิ้งกระดูก ลิ้นเลียเม็ดยี่หร่าที่ติดอยู่ตรงริมฝีปากไปรอบหนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปคว้าแก้วตามสัญชาตญาณ

ปลายนิ้วสัมผัสโดนขอบถ้วยชาอุ่น ๆ

เขาชะงักกึกไปในทันที

"ชิบหายแล้ว!"

หานตงตบฉาดเข้าที่ต้นขาตัวเอง ฝ่ามือนี้ฟาดลงไปอย่างแรงจนส่งเสียงดังลั่นเปรี๊ยะไปทั่วห้องส่วนตัว

เฉินจื่ออั๋งที่กำลังจะคีบกับข้าว ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกับเสียงตบขาแบบกะทันหันนี้

"โอ๊ย! มึงทำบ้าอะไรเนี่ย?"

หานตงมองอาหารจานเด็ดที่วางเต็มโต๊ะ ด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวใจเป็นล้นพ้น

"มัวแต่ก้มหน้าก้มตากระหน่ำยัดเนื้ออย่างเดียวเลย"

เขาชี้ไปยังจานชามที่ถูกกวาดเรียบไปเกินครึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเสียดาย

"ลืมเหล้าไปเลยว่ะ!"

"ได้กินของดีระดับนี้ทั้งที ถ้าไม่จัดสักกรึบ สองกรึบ มื้อนี้มันจะไปมีวิญญาณได้ยังไงวะ!"

พอเฉินจื่ออั๋งได้ยินเข้า ก็รู้สึกว่ามันเป็นเหตุเป็นผลตามนั้นจริง ๆ

วันนี้อาหารมื้อกวางโต๊ะนี้กินได้ถึงเครื่องจริง ๆ ถ้าไม่ได้เหล้ามาช่วยกลั้วคอสักหน่อย บรรยากาศมันก็ดูเหมือนจะขาดอะไรไปจริง ๆ นั่นแหละ

"มันก็ควรต้องดื่มสักหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ"

จ้าวอี้ฟานไม่ได้ส่งเสียง ถือว่ายอมรับไปโดยปริยาย ส่วนลู่ชวนก็เพียงแค่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้พวกมันจัดการกันไปตามสบาย

หานตงเป็นคนใจร้อน ยื่นตัวออกไปนอกประตูห้องส่วนตัวทันทีครึ่งท่อน

"เด็กเสิร์ฟ!"

"รบกวนไปตามเถ้าแก่ของพวกแกมานี่หน่อย!"

ไม่ถึงสองนาที

ลู่เต๋อเสาก็ผลักประตูเดินเข้ามา

สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายสบายใจ พอมองดูกับข้าวบนโต๊ะที่ถูกฟาดเรียบไปเกินครึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าเหล่านักศึกษากลุ่มนี้กินกันอย่างเอร็ดอร่อยเปรมปรีดิ์จริง ๆ

"น้องชายทั้งหลาย"

ลู่เต๋อเสายิ้มแป้นพร้อมกับลากเก้าอี้ว่างมาตัวหนึ่ง

"กินแล้วถูกปากกันไหมครับ?"

"ถูกปากมากเลยเถ้าแก่!"

หานตงปาดคราบมันบนริมฝีปาก

"แต่มันขาดอะไรไปหน่อยว่ะ"

"ขาดอะไรเหรอครับ?"

"เหล้าไงล่ะ!"

หานตงตาเป็นประกายวับ

"ในกล่องนั้น ไม่ใช่ว่ามีเหล้าเลือดกวางอยู่สองขวดเหรอ?"

"เถ้าแก่จัดมาเสิร์ฟเลย วันนี้พวกกูต้องดื่มกันให้ฉ่ำปอดให้ได้!"

ทันทีที่ลู่เต๋อเสาได้ยินคำนี้ ก็โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ไม่ได้เด็ดขาดเลยครับ"

เขาหุบยิ้มลง วางท่าทางสุขุมแบบคนเจนโลกทันที

"เนื้อกวางแต่เดิมก็มีฤทธิ์ร้อนและบำรุงธาตุอย่างแรงอยู่แล้ว"

"ยิ่งไอ้เหล้าเลือดกวางนั่น ยิ่งมีฤทธิ์ดุดันรุนแรงเข้าไปใหญ่"

ลู่เต๋อเสาชี้ไปยังจานเปล่าบนโต๊ะ

"พวกคุณเพิ่งจะซัดเนื้อเข้าไปตั้งเยอะขนาดนี้ ขืนยังเอาเหล้าแรงขนาดนั้นมากดทับลงไปอีก กินหนักมือเกินไปเดี๋ยวจะร้อนในเอาได้ คืนนี้พวกคุณมาหาความสุข ไม่ใช่มาเมาหัวทิ่มหาเรื่องทรมานตัวเอง เหล้านั่นพวกคุณเก็บเอาไว้เถอะ ไว้ค่อย ๆ ดื่มวันหลังดีกว่าครับ"

หานตงได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันควัน

"แล้วจะทำยังไงล่ะวะเนี่ย?"

เขาร้อนใจจนเกาหูเกาหัวไปหมด

"เนื้อก็กินจนฟินขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ได้ดื่มสักหน่อย คืนนี้กูนอนไม่หลับแน่ ๆ โว้ย!"

ลู่เต๋อเสามองท่าทางลนลานหน้าดำหน้าแดงของหานตง ลูกคิดในใจก็เริ่มดีดคำนวณอย่างรวดเร็วเป็นประกาย

คืนนี้แต่เดิมเขาก็อยากหาข้ออ้างมานั่งดื่มร่วมโต๊ะกับพวกนี้สักสองสามจอกอยู่แล้ว

ไอ้เด็กหนุ่มพวกนี้สามารถหิ้วเนื้อกวางเกรดพรีเมียมมาส่งถึงที่ได้ ที่มาที่ไปย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน ขอแค่คนได้ดื่มเหล้าเข้าไป พอเปิดปากพูดคุย เบื้องลึกเบื้องหลังก็จะหลุดออกมาเองโดยธรรมชาติ

เหล้าดีกรีแรงมักทำให้เมาจนหมดสติ ควานหาข้อมูลอะไรไม่ได้

แต่เบียร์มันไม่เหมือนกัน

พอกินอิ่มหนำสำราญ อาหารอร่อยสบายพุง แล้วได้เบียร์เย็นเจี๊ยบมาตบตูด บรรยากาศมันจะชวนให้เปิดอกคุยความจริงกันได้ง่ายที่สุด

"เอาแบบนี้แล้วกันครับ"

ลู่เต๋อเสาแกล้งทำเป็นขบคิดอย่างยากลำบาก

"วันนี้เหล้าเลือดกวางห้ามแตะต้องเด็ดขาด"

"ถ้าอยากจะดื่มจริง ๆ งั้นก็จัดเบียร์สักหน่อยแล้วกัน"

เขาหันหน้าไปตะโกนบอกนอกประตูห้อง

"ไปขนเบียร์แช่เย็นจากซูเปอร์ข้างนอกมาสักสองสามลังซิ!"

ตะโกนเสร็จ เขาก็หันกลับมา

"กินแค่เนื้อกวางแกล้มเหล้ามันยังไม่ถึงเครื่อง เดี๋ยวผมแวะไปครัวหลังผัดกับแกล้มรสจัด ๆ มาให้อีกสองจาน มื้อนี้ผมแถมให้เอง!"

พอหานตงได้ยินว่ามีทั้งเบียร์ทั้งกับแกล้ม ก็ฉีกยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันใด

"เถ้าแก่ใจถึงจริง ๆ ว่ะ!"

เพียงชั่วครู่

พนักงานเสิร์ฟก็ยกเบียร์เย็นเฉียบสองลังก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัว

ตามติดมาด้วยลู่เต๋อเสาที่ยกกับแกล้มเพิ่งขึ้นจากกระทะร้อน ๆ สองจานเดินเข้ามา

จานหนึ่งคือเซี่ยงจี๊ผัดไฟแดง อีกจานคือหนวดปลาหมึกผัดแห้ง

เมนูไม่ได้ซับซ้อนอะไร ทว่ากลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก เค็มเผ็ดกำลังดี มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นกับแกล้มชั้นยอดที่เหมาะจะแกล้มเบียร์ที่สุด

หลังจากเบียร์เย็นเจี๊ยบไหลลงคอไปได้ไม่กี่ขวด บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

จากเมื่อครู่ที่ยังเป็นการชิมอาหารโต๊ะจีนกวางแบบจริงจัง ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นวงเหล้าพี่น้องกลิ่นอายแดนอีสานอันเข้มข้นไปโดยตรง

แก้วเหล้าใสกระทบกันจนเกิดเสียงดังกังวานใส

ลู่เต๋อเสาถือโอกาสดึงเก้าอี้มานั่งลงข้าง ๆ หานตง

"น้องชายทั้งหลาย"

เขาหยิบเบียร์ขึ้นมารินให้ตัวเองจนเต็มแก้ว

"ผมขอร่วมชนแก้วด้วยสักแก้ว ถือโอกาสรับฟังความเห็นเรื่องรสชาติอาหารในวันนี้ไปด้วยเลยครับ"

เดิมทีหานตงก็กินจนอารมณ์ดีอยู่แล้ว พอเห็นเถ้าแก่รู้ความเช่นนี้ ก็รีบดึงลู่เต๋อเสามาชนแก้วอย่างกระตือรือร้นทันที

"ฝีมือเถ้าแก่นี่ ไร้ที่ติจริง ๆ ครับ!"

เบียร์ไหลลงคอไปได้ไม่กี่แก้ว

ลู่เต๋อเสารู้สึกว่าเวลาเริ่มสุกงอมพอดีแล้ว

เขาแสร้งกระแอมไอเคลียร์ลำคอ เตรียมตัวที่จะล้วงความลับ

"พูดตามตรงนะ"

ลู่เต๋อเสามองไปยังหานตง

"เนื้อกวางที่พวกคุณเอามาวันนี้ คุณภาพเนื้อดีมากจริง ๆ ปกติที่บ้านคงได้กินของดีแบบนี้กันบ่อยใช่ไหมครับ?"

คำถามนี้เขาโยนออกไปอย่างมีชั้นเชิง ดูเหมือนคุยสัพเพเหระ แต่เนื้อแท้พุ่งตรงเข้าประเด็นทันที

ทว่า

เขาประเมินระดับความหลุดโลกของหานตงเวลาเมาต่ำเกินไปอย่างสิ้นเชิง

เวลานี้หานตงเริ่มเข้าสู่สภาวะกรึ่ม ๆ ได้ที่ ลำคอแดงก่ำ กล่องคำพูดเปิดอ้าออกจนหมดเปลือก

เขาไม่ได้สนใจคำถามของลู่เต๋อเสาเลยแม้แต่น้อย

หานตงโบกมือใหญ่อย่างแรง พลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมเสียเอง ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าขาของลู่เต๋อเสาฉาดใหญ่

"เถ้าแก่!"

หานตงเรอเอิ๊กออกมาด้วยกลิ่นละมุด แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจสุดขีด

"พี่อย่ามัวแต่มานั่งวิจัยพวกผมเลยน่า!"

"พี่พูดถึงเรื่องตัวเองก่อนเถอะ ฝีมือพี่โคตรเทพขนาดนี้ ความฝันในชีวิตนี้ของพี่คืออะไรวะ?"

ลู่เต๋อเสาโดนฝ่ามือนี้ตบเข้าไปจนถึงกับเหวอไปชั่วขณะ

จังหวะการล้วงความลับที่เขาวางแผนมาอย่างดิบดี ถูกคำถามเชิงปรัชญาวัดจิตวิญญาณแบบไร้ตรรกะของหานตงพุ่งชนจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

เขาเป็นพรานป่าที่ตั้งใจมาสืบหาเบื้องลึกเบื้องหลังแท้ ๆ

ผลปรากฏว่ายังไม่ทันได้ลั่นไก เหยื่อกลับกดตัวเขาลงบนโต๊ะเหล้าแล้วเปิดฉากสัมภาษณ์เจาะลึกชีวิตเฉยเลย

"ความฝันเหรอ?"

ลู่เต๋อเสาอ้าปากค้าง ตามสัญชาตญาณก็อยากจะตอบเฉไฉแบบไว้เชิงรักษาภาพพจน์ไปสักสองสามคำ

แต่พอมองเห็นดวงตาคู่นั้นของหานตงที่เปล่งประกายความจริงใจออกมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วมองดูอาหารและสุราที่ควันกรุ่นเต็มโต๊ะ

เขากลับรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ไอ้คำพูดรักษาภาพพจน์พวกนั้นมันช่างพูดไม่ออกจริง ๆ

"เรื่องแค่นี้มีอะไรให้พูดไม่ได้กันล่ะ"

ลู่เต๋อเสากระดกเบียร์หมดไปครึ่งแก้ว แล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง

"ก็รวยไงล่ะวะ!"

เขาตอบออกมาอย่างติดดิน ไม่ได้วางท่าฟอร์มจัดเลยสักนิด

"ร้านของฉันตอนนี้ผีสักตัวยังไม่มีเลย ถ้าไม่หาทางหาเงิน แล้วฉันจะเอาอะไรแดก?"

"รอวันที่ฉันมีเงิน กอบกู้ร้านนี้ให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้เมื่อไหร่ ฉันจะเอาสูตรโต๊ะจีนกวางบริสุทธิ์ที่อาจารย์ถ่ายทอดมาให้ชุดนี้ ไปสืบสานและพัฒนาให้ยิ่งใหญ่แบบจริงจัง รับลูกศิษย์ เปิดสาขา ทำให้คนทั้งเมืองเจียงเฉิงได้รู้จักฝีมือนี้ให้หมด!"

พอนึกหานตงฟังจบ แววตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาราวกับไฟสปอตไลต์ทันที

นิสัยอย่างเขานี้ แพ้ทางให้กับเรื่องราวความมุ่งมั่นทุ่มเทเพื่อความฝันของเหล่าลูกผู้ชายในยุทธภพแบบนี้เป็นที่สุด

"โถ่เอ๊ย!"

หานตงตบโต๊ะดังปัง สะเทือนจนจานชามบนโต๊ะส่งเสียงกระทบกันกราว

"ผมนึกว่าเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญเทียบเท่าปีนขึ้นสวรรค์อะไรซะอีก!"

เขาโบกมืออย่างห้าวหาญเปี่ยมล้นไปด้วยความบ้าบิ่น

"นี่มันไม่เห็นจะยากตรงไหนเลยสักนิด!"

ลู่เต๋อเสาฟังจนอึ้งกิมกี่ไป

การจะรวยมันยาก และการจะพลิกฟื้นร้านที่จวนเจียนจะล้มละลายให้เติบใหญ่ยิ่งยากกว่าหลายเท่า

"นี่ยังเรียกว่าง่ายอีกเหรอ?"

ลู่เต๋อเสาอดไม่ได้ที่จะย้อนถามกลับไป

"มันโคตรจะง่ายเลยต่างหากเล่า!"

โหมดขี้โม้ของหานตงได้รับการกระตุ้นจากแอลกอฮอล์จนสตาร์ตติดเครื่องอย่างเป็นทางการ

เขายื่นมือออกไปกอดคอเฉินจื่ออั๋งที่อยู่ข้าง ๆ ทันที แรงมหาศาลจนทำให้เฉินจื่ออั๋งแทบจะนั่งทรงตัวไม่อยู่

"เถ้าแก่ วันนี้พี่ได้เจอผู้มีพระคุณเข้าให้แล้ว!"

หานตงชี้นิ้วไปที่เฉินจื่ออั๋ง ตะเบ็งเสียงดังลั่นจนแทบจะเปิดหลังคาบ้านได้

"เห็นไหมเนี่ย? คนคนนี้!"

"คุณชายเฉิน!"

"เจ้าถิ่นของแท้ตัวจริงเสียงจริงในเมืองเจียงเฉิง ขาใหญ่สายบู๊ตัวเป้ง!"

"ขอแค่คุณชายเฉินกระทืบเท้าลงในเจียงเฉิงสักทีเดียว วงการทายาทเศรษฐีรุ่นสองทั้งวงการเป็นต้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปสามตลบ!"

เฉินจื่ออั๋งที่เดิมทีกำลังจิบเบียร์อยู่อย่างช้า ๆ พอโดนเสียงตะโกนลั่นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของหานตงเข้าไป ก็ถึงกับมึนงงไปหมด

เบียร์ในปากแทบจะพ่นพรวดออกมา

"มึงโม้บ้าอะไรเนี่ย..."

"มึงไม่ต้องมาถ่อมตนเลย!"

หานตงไม่เปิดโอกาสให้เฉินจื่ออั๋งได้อธิบายแม้แต่น้อย ยิ่งพูดยิ่งเครื่องติดขึ้นเรื่อย ๆ

"เถ้าแก่ ร้านพี่มันขาดอะไรล่ะ?"

"ขาดลูกค้าเหรอ? ขาดหน้าตาเหรอ? ขาดบิ๊กบอสกระเป๋าหนักที่พร้อมจ่ายมาอุดหนุนเหรอ?"

"เรื่องพวกนั้นขี้ผงทั้งนั้น!"

หานตงโบกมือใหญ่ไปมา วาดภาพชี้นิ้วสั่งการทั่วแคว้นแดนดิน

"คุณชายเฉินเอ่ยปากแค่คำเดียว ก็เหยียบธรณีประตูร้านซอมซ่อของพี่จนพังราบเป็นหน้ากลองได้แล้ว!"

"ไม่ว่าจะเป็นคุณชายมีเงินหรือลูกคนรวยรุ่นสองในเจียงเฉิง ขอแค่คุณชายเฉินลั่นวาจาออกไป จะลากหัวพวกมันทุกคนมานั่งแดกข้าวที่นี่ให้หมดเลย!"

ลู่เต๋อเสาถือแก้วเบียร์ค้างไว้ ทั้งร่างยืนอึ้งตาค้างไปเรียบร้อยแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาล้วงข้อมูลเรื่องช่องทางการได้เนื้อกวางเบื้องหลังของคนกลุ่มนี้แท้ ๆ

ผลปรากฏว่าพอคุยไปคุยมา แผนผังธุรกิจอันยิ่งใหญ่ของตัวเองกลับถูกอีกฝ่ายเหมาเอาไปดูแลจนหมดเกลี้ยงซะงั้น

เขามองดูท่าทางที่ดูจริงใจจนถึงขีดสุดของหานตง ชั่วขณะนั้นถึงกับแยกไม่ออกจริง ๆ ว่าไอ้หนุ่มยักษ์แดนอีสานคนนี้กำลังเมาอาละวาด หรือว่าตัวเขาเองได้บังเอิญมาสะดุดเจอวาสนาครั้งใหญ่หลวงในห้องส่วนตัวซอมซ่อนี้เข้าให้จริง ๆ กันแน่

บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวถูกหานตงปลุกเร้าจนเดือดพล่านถึงจุดเดือด

และในฐานะตัวละครหลักที่ถูกเยินยอยกย่องอย่างบ้าคลั่ง สภาวะอารมณ์ของเฉินจื่ออั๋งก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนขึ้นเช่นกัน

คนเราก็เป็นเสียแบบนี้ พอถูกยกขึ้นไปไว้บนที่สูงต่อหน้าต่อตา

โดยเฉพาะการถูกพี่น้องที่นิสัยตรงไปตรงมาเอาคำพูดโอ่อ่าผ่าเผยบนโต๊ะเหล้ามาค้ำคอยกยอไว้ มันยากที่จะไม่เคลิบเคลิ้มลอยล่องจริง ๆ

เดิมทีเฉินจื่ออั๋งยังคิดจะอ้าปากห้ามปรามคำพูดไร้สาระของหานตงอยู่หรอก

แต่พอฟังไปฟังมา

ท่าทางการนั่งของเขากลับโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แววตาก็เริ่มเป็นประกายเจิดจ้าขึ้นมา

ความรู้สึกในการคุมเกมและความมั่นใจในฐานะคุณชายใหญ่เจ้าถิ่นที่ห่างหายไปนาน ได้หวนกลับคืนสู่ร่างของเขาอีกครั้ง

"ตงจื่อมันเมาน่ะครับ"

เฉินจื่ออั๋งกระตุกยิ้มมุมปาก แกล้งทำท่าทางสุขุมราวกับไม่ยี่หระสิ่งใด

"แต่ถ้าเถ้าแก่คิดจะปั้นร้านนี้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ ปกติผมก็พอจะรู้จักเพื่อนฝูงอยู่บ้าง ถึงตอนนั้นจะพาพวกเขาแวะมาชิมฝีมือพี่ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรหรอกครับ"

ลู่เต๋อเสามองดูคนทั้งสองคนที่รับส่งลูกล้อลูกชนกันไปมา

เขาก็เริ่มประเมินน้ำหนักทองคำของแขกโต๊ะนี้ใหม่อีกครั้ง

หานตงเป็นตัวชงบรรยากาศ แต่คุณชายอย่างเฉินจื่ออั๋งคนนี้ ดูเหมือนว่าจะมีเพาเวอร์ในท้องถิ่นอยู่จริง ๆ

ส่วนลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานที่ไม่ค่อยได้เอ่ยปากพูดอะไรมาตลอด ยิ่งเงียบขรึมเท่าไหร่ ก็ยิ่งบ่งบอกว่าซ่อนลึกเอาไว้มากเท่านั้น

ภายในห้องส่วนตัว

ฟองเบียร์ยังคงผุดพรายไม่หยุดหย่อน กลิ่นหอมของกับแกล้มผสมปนเปกับไอสุราอบอวลไปทั่วสารทิศ

แผนการล้วงความลับที่เต็มหัวของลู่เต๋อเสาถูกโยนทิ้งไปไกลถึงชั้นฟ้าเก้าชั้นตั้งนานแล้ว

ส่วนเฉินจื่ออั๋ง ภายใต้การอวยยศอย่างบ้าคลั่งของหานตงและความมึนเมาของแอลกอฮอล์ ก็ได้ฟื้นคืนภาพลวงตาที่ว่า "วันนี้กูนี่แหละคือหัวหน้าวงตัวจริง" กลับมาจนหมดจดสิ้นเชิง