ตอนที่ 79 กล่องเนื้อกวางตรงประตู กับสำรับอาหารที่อ่านคนออกทะ

เสียงหยอกล้อเฮฮาในห้องส่วนตัว พลันเหยียบเบรกหยุดชะงักลงในทันที เพียงเพราะคำพูดเรียบเฉยธรรมดาห้าคำนั้นของลู่ชวน

ปากที่อ้าค้างอยู่ของหานตงยังไม่ทันจะได้หุบลงด้วยซ้ำ

คำหยอกล้อคมคายที่เฉินจื่ออั๋งเตรียมจะปล่อยออกมา ก็ถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้เช่นกัน

มุกตลกก็ส่วนมุกตลก แขวะกันไปมาก็ส่วนแขวะกันไปมา

ทว่ายามที่คำว่า "เนื้อกวาง" สองคำนี้ถูกตอกลงบนโต๊ะจริง ๆ แก่นแท้ของมื้ออาหารในวันนี้ ในที่สุดก็ถูกลากขึ้นมาสู่ฉากหน้าเสียที

รอยยิ้มลื่นไหลกะล่อนบนใบหน้าของลู่เต๋อเสาชะงักค้างไปเสี้ยววินาที

เขาเก็บท่าทีเล่นหัวไม่เอาถ่านพวกนั้นทิ้งไป แล้วยืดตัวยืนตรงขึ้นมา

แววตาที่เคยเฉื่อยชาคลายความเหยาะแหยะลง ประกายเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ของคนคุมกระทะก้นครัวเริ่มรวมตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"ได้เลย"

ลู่เต๋อเสาตบหน้าขาฉาด ตอบรับอย่างกระฉับกระเฉงเด็ดขาด

"น้องชายทั้งหลายนั่งจิบน้ำชาไปพลาง ๆ ก่อน เดี๋ยวผมลงไปตรวจดูของข้างล่างสักหน่อย"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวผลักประตูห้องส่วนตัว แล้วก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉินจื่ออั๋งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางปรับท่านั่งอย่างพออกพอใจเป็นที่สุด

หานตงลูบท้องที่แบนแฟบของตัวเอง สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะจับจ้องไปที่หน้าประตู

ส่วนลู่ชวนกลับยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเงียบสงบ ไม่แก่งแย่ง ไม่เรียกร้อง ปล่อยให้เวทีหลักตกเป็นของเฉินจื่ออั๋งอย่างมั่นคง

ตรงทางเข้าชั้นหนึ่งของร้านชิงลู่เยี่ยน

ลู่เต๋อเสาเดินลงบันไดมา ปรายตากวาดมองเพียงแวบเดียวก็เห็นกล่องโฟมขนาดยักษ์ที่วางอยู่ตรงมุมข้างประตูในทันที

ด้านนอกกล่องพันด้วยเทปกาวสีเหลืองหน้ากว้างรอบแล้วรอบเล่า ดูเผิน ๆ ช่างหยาบและธรรมดายิ่งนัก

เขาเดินไปพลาง ขบคิดพึมพำอยู่ในใจไปพลาง

วัตถุดิบที่เด็กมหาวิทยาลัยไม่กี่คนพกติดตัวมาเอง อย่างเก่งก็แค่ของราคาถูกที่ครอบครัวไปควานซื้อมาจากตลาดสดหรือฟาร์มเพาะเลี้ยงทั่วไปเท่านั้นแหละ

ของอย่างเนื้อกวางนี้ เอาใจยากเป็นที่สุด

หากจัดการไม่ดี กลิ่นสาบกลิ่นคาวของมันสามารถพุ่งกระแทกจนกะโหลกศีรษะแทบเปิดออกได้เลยทีเดียว

เขาค้อมตัวลง ยื่นมือไปเปิดฝากล่องโฟมออก

ชั่วพริบตานั้น ไอเย็นยะเยือกอันเข้มข้นสายหนึ่งก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้าอย่างจัง

ลู่เต๋อเสาขมวดคิ้วเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

ของแช่แข็ง

เขาเป็นพ่อครัวมานานหลายปี ย่อมรู้ซึ้งดีที่สุดถึงหุบเหวแห่งรสสัมผัสระหว่างวัตถุดิบสดใหม่กับวัตถุดิบแช่แข็ง

เนื้อที่ผ่านการแช่แข็ง เยื่อหุ้มเซลล์จะถูกผลึกน้ำแข็งแทงทะลุจนแตก เมื่อละลายน้ำแข็งออก น้ำในเนื้อก็จะสูญเสียไป เพดานคุณภาพสูงสุดของเนื้อสัมผัสจึงตกลงไปฮวบใหญ่โดยธรรมชาติ

"น่าเสียดายจริง"

เขาพึมพำออกมาคำหนึ่ง พลางยื่นมือไปปัดถุงน้ำแข็งที่อยู่ชั้นบนสุดออก

ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนก้อนเนื้อสีแดงเข้มก้อนนั้น

การเคลื่อนไหวของลู่เต๋อเสากลับชะงักงันไปในทันใด

สายตาที่เดิมทีไม่ใส่ใจ คมกริบขึ้นมาในชั่วพริบตา

ลมหายใจของเขาเริ่มชะลอลงไปครึ่งจังหวะเช่นกัน

เขายื่นตัวโน้มไปข้างหน้า จนแทบจะแนบใบหน้าลงกับก้อนเนื้อที่แข็งโป๊กพวกนั้น

ไม่ใช่ของจากฟาร์มเพาะเลี้ยงธรรมดา

ลู่เต๋อเสายื่นนิ้วมือหยาบกร้านออกไป ถูลงบนรอยตัดของก้อนเนื้ออย่างแรงเพื่อขูดเอาเกล็ดน้ำแข็งบนผิวหน้าออก

สีเนื้อแดงเข้มล้ำลึก ไม่มีรอยคั่งเลือดที่ขุ่นมัวแม้แต่น้อย

ลายกล้ามเนื้อหยาบหนาแต่กลับเรียงตัวกันแน่นขนัด ผังผืดห่อหุ้มแนบสนิทไร้รอยต่อ ไม่มีรอยฉีกขาดของเส้นใยกล้ามเนื้อที่เกิดจากการใช้เครื่องจักรหั่นแบบหยาบ ๆ เลยสักนิด

พลิกดูชั้นล่างลงไปอีก

ซี่โครงกวาง สันในกวาง เนื้อส่วนท้อง และเอ็นกวางเส้นหนาอวบ

ฝีมือการตัดแต่งชำแหละระดับมืออาชีพ แทบจะค่อย ๆ เลาะตามแนวโครงกระดูกและกล้ามเนื้อออกมาทีละนิดอย่างประณีต จนเก็บรักษาส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของกวางทั้งตัวเอาไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

นี่มันของชั้นยอด

คำคำนี้ระเบิดขึ้นในหัวของลู่เต๋อเสาทันที

อาจารย์ผู้ล่วงลับของเขาเคยเอาลำกล้องกล้องยาสูบเคาะหัวสั่งสอนเขาเอาไว้

โต๊ะเสวยเนื้อกวางที่แท้จริง ไม่ใช่การโยนทุกอย่างลงไปตุ๋นรวมกันในหม้อเดียวมั่วซั่ว

เนื้อกวางตัวผู้จะแน่นตึง ต้องใช้ไฟแรงจู่โจมอย่างหนักหน่วง เพื่อปลุกเร้ากลิ่นหอมดุดันที่ซุกซ่อนอยู่ในกระดูกและสายเลือดออกมา

เนื้อกวางตัวเมียจะละเอียดนุ่ม ไฟต้องนุ่มนวลอ่อนโยน เดินตามแนวทางการผัดน้ำมันร้อนปานกลางให้หอมสดชื่น

ส่วนลูกกวางต้องดึงเอาความสดหวานบริสุทธิ์ นำมาเคี่ยวน้ำแกงและตุ๋นอย่างพิถีพิถัน ห้ามแตะต้องเครื่องปรุงรสจัดแม้แต่น้อย

ทว่าเนื้อกวางในกล่องตรงหน้านี้

แม้จะผ่านการแช่แข็งมา แต่กลิ่นอายที่โลดแล่นออกมาจากผืนป่าเขากลับยังคงทรงพลังจนกดไม่อยู่ นี่ต้องเป็นกวางชั้นเลิศที่เลี้ยงปล่อยตามธรรมชาติอย่างพิถีพิถันและเติบโตมาด้วยการเล็มหญ้าป่าในหุบเขาอย่างแน่นอน

นี่ไม่ใช่ของฝากพื้นเมืองที่เด็กนักเรียนยากจนไม่กี่คนจะไปหามาได้อย่างเด็ดขาด

ราคาไม่ธรรมดา และที่มาที่ไปยังลึกล้ำยิ่งกว่านั้นมาก

ลู่เต๋อเสานั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น สองมือประคองซี่โครงกวางชิ้นหนึ่งเอาไว้ ดวงตาเริ่มทอประกายวาววับ

สมองของเขาเริ่มหมุนแล่นอย่างบ้าคลั่งโดยไม่อาจควบคุมได้

หากวันหน้าสามารถต่อสายสัมพันธ์กับเจ้าหนุ่มพวกนี้ได้ จนได้วัตถุดิบเนื้อกวางชั้นยอดระดับนี้มาอย่างต่อเนื่อง

วิชาลับก้นหีบที่อาจารย์ของเขาสืบทอดลงมา ก็จะไม่ใช่แค่เช็คเปล่าที่เขียนอยู่บนสมุดเล่มเก่าคร่ำครึอีกต่อไป

ทั้งการย่างไฟแรงของกวางตัวผู้ การผัดน้ำมันละมุนลิ้นของกวางตัวเมีย และน้ำแกงตุ๋นน้ำใสของลูกกวาง

เขาสามารถฝึกปรือมันออกมาทีละกระทะ ๆ ในก้นครัวแห่งนี้ได้อย่างเต็มที่

พอขัดเกลาฝีมือจนเจนจัดแตกฉาน

เขาก็จะสามารถนำเอาชุดโต๊ะเสวยชิงลู่เยี่ยนที่แท้จริงนี้ ไปลงแข่งขันระดับมณฑล

คณะกรรมการได้ชิมเพียงคำเดียว จะต้องตกตะลึงจนยกย่องราวกับอาหารทิพย์แน่นอน

พอคว้าเหรียญทองมาครองได้ หนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ช่วยกันประโคมข่าว

ร้านซอมซ่อแห่งนี้ที่ตอนนี้แม้แต่วิญญาณยังไม่ยอมเฉียดกรายเข้ามา ก็จะเนืองแน่นไปด้วยผู้คนในพริบตา คิวจองโต๊ะจะยาวเหยียดข้ามไปถึงปีหน้าโน่น

ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

เปิดสาขาย่อย

ขยายแฟรนไชส์ไปทั่วทั้งมณฑล

ตัวเขานั่งบัญชาการอยู่ที่สาขาใหญ่ รับลูกศิษย์สักหลายสิบคน

ยามเข้าสู่วัยชรา ก็นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สองมือคลึงผลลูกวอลนัท มองดูลูกศิษย์หั่นเนื้อกวาง เคี่ยวเอ็นกวางอยู่ในครัว หลับตานับเงินสดทุกเมื่อเชื่อวัน

ยิ่งคิดลู่เต๋อเสาก็ยิ่งเคลิบเคลิ้ม มุมปากฉีกยิ้มกว้างแทบจะถึงใบหู

น้ำลายสอแทบจะหยดลงไปในกล่องโฟมรอมร่อ

"เถ้าแก่คะ?"

บริกรหญิงที่เดินผ่านมาเอ่ยทักขึ้นด้วยสีหน้าราวกับเห็นผี

"คุณมายืนยิ้มหัวเราะคนเดียวทำไมตรงนี้คะเนี่ย?"

ลู่เต๋อเสาสะดุ้งโหยงขึ้นมาในทันที

ภาพลวงตาเรื่องความร่ำรวยแตกสลายราวกับฟองสบู่ในพริบตา

เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแรงเพื่อเรียกสติ บังคับตัวเองให้ขับไล่ภาพชีวิตวัยเกษียณอันฟุ้งซ่านเหล่านั้นออกไปจากสมอง

อย่าเพิ่งฝันกลางวัน

ดูแลโต๊ะข้างบนตรงหน้านี้ให้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยว่ากัน

ถ้าหากวันนี้ฝีมือตกจนทำพัง เนื้อกวางชั้นยอดนี้ก็ถือว่าถูกทำลายย่อยยับ และความฝันที่จะเปิดสาขาเป็นปรมาจารย์ด้านหลังนั้นก็ไร้ค่าไม่ต่างอะไรจากผายลม

ลู่เต๋อเสาลุกขึ้นยืน

เขาไม่ได้เดินกลับขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวชั้นสองในทันที หากแต่หมุนตัวพุ่งพรวดเข้าไปในห้องครัวด้านหลัง

สิบนาทีต่อมา

ประตูห้องส่วนตัวทิงเฟิงเก๋อก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

หานตงที่กำลังเอาไม้จิ้มฟันแคะฟันอยู่ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา และชะงักอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

ลู่เต๋อเสาที่ก้าวเดินเข้ามา

ได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิงแล้ว

ชุดพ่อครัวสีเหลืองหม่นเปื้อนคราบน้ำมันตัวนั้นหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยชุดหัวหน้าเชฟสั่งตัดสีขาวหิมะรีดเรียบกริบไร้รอยยับแม้แต่น้อย

ปกเสื้อติดกระดุมอย่างมิดชิดเรียบร้อย

เส้นผมลูบน้ำจัดแต่งทรง หวีปาดเนี๊ยบเป็นระเบียบ

แม้กระทั่งรองเท้าหนังเก่าเหยียบส้นคู่นั้น ก็เปลี่ยนเป็นรองเท้ากันลื่นสำหรับใส่ในครัวสีดำขัดเงาวับคู่หนึ่ง

ร่างของเฉินจื่ออั๋งที่เอนพิงพนักเก้าอี้อยู่ เผลอยืดตัวขึ้นมานั่งตรงขึ้นสองสามส่วนโดยไม่รู้ตัว

หานตงเก็บท่าทีล้อเล่นทิ้งไป

ส่วนจ้าวอี้ฟานกลับจับกระแสความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าและแววตาของลู่เต๋อเสาได้อย่างเฉียบไว

ไม่ใช่เถ้าแก่กะล่อนที่พูดจาเรื่อยเปื่อยหยั่งเชิงว่าพวกเขามีเงินหรือไม่คนนั้นอีกต่อไปแล้ว

คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาในยามนี้

คือนายท้ายเรือคุมก้นครัวที่เตรียมพร้อมจะลงสู่สนามรบอย่างแท้จริง และมองมื้ออาหารมื้อนี้เป็นศึกพลิกชะตาชีวิต

ลู่ชวนนั่งอยู่ที่เดิม พลางมองดูเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

"น้องชายทั้งหลาย"

ลู่เต๋อเสาเอ่ยปาก น้ำเสียงสุขุมหนักแน่น แฝงไว้ด้วยความมั่นใจในความเป็นมืออาชีพที่ปฏิเสธไม่ได้

"เนื้อนั่นผมดูมาแล้ว"

"เป็นของแช่แข็ง น่าเสียดายนิดหน่อย"

เขาเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน ดวงตาทอประกายเจิดจ้า

"แต่พื้นฐานของวัตถุดิบรุ่นนี้ เป็นของที่ดีที่สุดที่ผมเคยเห็นมาในช่วงสองปีนี้เลย เป็นของชั้นยอดแท้ ๆ"

เขามองตรงไปยังเฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้เจรจาหลัก

"เนื้อดีขนาดนี้จะทำให้เสียของไม่ได้ ผมต้องลงมือตามกฎดั้งเดิมที่อาจารย์ของผมถ่ายทอดมา"

ลู่เต๋อเสายกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว แล้วเคาะเน้นย้ำกลางอากาศอย่างหนักแน่น

"ขอเวลาผมหนึ่งชั่วโมง"

ประโยคนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความเชื่อมั่นอันเด็ดเดี่ยว

ไม่ใช่การปัดสวะให้พ้นตัว

ไม่ใช่การแกล้งถ่วงเวลาเพื่อวางมาด

หากแต่เขาต้องการจะนำเอาวิชาเด็ดก้นหีบพวกนั้น มาร่ายรำลงมืออย่างเต็มเหนี่ยวกับเนื้อกวางชั้นยอดไม่กี่ชิ้นนี้ในเวลาหนึ่งชั่วโมง

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกมองเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจหลักเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง

เขาผงกศีรษะรับเบา ๆ ราวกับคุณชายใหญ่ตัวจริงเสียงจริง แล้วตัดสินใจฟันธงทันที

"ได้"

"คุณจัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ"

ลู่เต๋อเสาไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป

เขาหมุนตัวสาวเท้าก้าวยาวเดินออกจากห้องส่วนตัวไป แผ่นหลังแฝงเร้นไปด้วยความกระตือรือร้นและมุ่งมั่นจนแทบรอไม่ไหว

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

การพูดคุยสัพเพเหระในห้องส่วนตัวดำเนินไปแบบเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ

หานตงซดน้ำชาไปสามถ้วยใหญ่ พยายามหลอกกระเพาะอาหารที่กำลังเริ่มก่อการกบฏเพราะความหิว

ส่วนเฉินจื่ออั๋งก็นึกคาดหวังอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า โต๊ะอาหารเนื้อกวางที่เอิกเกริกขนาดนี้ จะรังสรรค์ลูกเล่นอะไรออกมาได้บ้างกันแน่

ครบหนึ่งชั่วโมงพอดีเป๊ะ

ด้านนอกห้องส่วนตัวมีเสียงล้อเลื่อนบดไปกับพื้นดังแว่วเข้ามาอย่างมั่นคง

ประตูถูกผลักเปิดออก

บริกรเข็นรถเข็นอาหารขนาดใหญ่สามชั้นก้าวเข้ามาด้านใน

ลู่เต๋อเสาเดินตามหลังมา สองมือยกถาดอาหารด้วยตัวเอง

อาหารยังไม่ทันได้ยกขึ้นโต๊ะ กลิ่นหอมเข้มข้นดุดันของเนื้อสัตว์ที่ผสมผสานกับกลิ่นเตาถ่านและเครื่องเทศ ก็พุ่งปะทะเข้าโพรงจมูกของทุกคนในทันที

หานตงสูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ ดวงตากลายเป็นสีเขียวเป็นประกายวาววับในพริบตา

อาหารจานแล้วจานเล่าถูกทยอยยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ

ไม่มีจานเล็กจานน้อยเสิร์ฟแยกคนละที่แบบโอ้อวดอย่างอาหารฝรั่ง

ทั้งหมดล้วนเป็นจานเปลใบโตอันแสนโอ่อ่าตามแบบฉบับอาหารอีสาน ทว่าการจัดจานและหน้าตาของอาหารทุกจาน กลับแฝงไว้ด้วยความพิถีพิถันอย่างถึงที่สุด

ลู่เต๋อเสาชี้ไปยังกระทะเหล็กแผ่นยักษ์ที่วางอยู่ตรงหน้าของหานตงพอดี

"ซี่โครงกวางย่างเตาถ่าน"

บนกระทะเหล็ก ซี่โครงกวางชิ้นอวบใหญ่หลายซี่ถูกย่างจนด้านนอกกรอบเกรียมด้านในนุ่มฉ่ำ น้ำมันบนชั้นผิวยังคงส่งเสียงเดือดซู่ซ่า กลิ่นหอมของยี่หร่าและพริกป่นปะทุขึ้นมาอย่างดุดันชวนน้ำลายสอ

"น้องชายท่านนี้รูปร่างกำยำ เหงื่อออกง่าย กินอาหารชอบความสะใจเป็นหลัก"

ลู่เต๋อเสามองดูหานตง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

"จานนี้ใช้ไฟแรง กลิ่นหอมฟุ้ง เหมาะที่สุดกับการใช้มือจับแทะกินสด ๆ รับรองว่าจะทำให้คุณรู้สึกฟินจนสาแก่ใจแน่นอน"

หานตงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก น้ำลายแทบจะหยดลงไปบนกระทะเหล็กอยู่รอมร่อ

ทันใดนั้น ลู่เต๋อเสาก็ยกถ้วยตุ๋นที่ควันกรุ่นร้อนลอยฟุ้งสองถ้วย ไปวางตรงหน้าของลู่ชวนและจ้าวอี้ฟานตามลำดับ

"เอ็นกวางตุ๋นน้ำแกงชั้นเลิศ"

ภายในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาว น้ำแกงใสกระจ่างดั่งน้ำบริสุทธิ์ เอ็นกวางโปร่งแสงแวววาวหลายท่อนกำลังสั่นไหวดุ๊กดิ๊กอยู่เบา ๆ ภายในนั้น

"น้องชายสองท่านนี้บุคลิกสุขุมลุ่มลึก กินอาหารน่าจะชอบรสสัมผัสที่อบอวลและละเมียดละไม"

"จานนี้ไม่ใส่เครื่องปรุงรสจัด อาศัยเพียงน้ำซุปเข้มข้นที่เคี่ยวสกัดจากแม่ไก่แก่และแฮมยูนนาน มาตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนจนเข้าเนื้ออย่างช้า ๆ สัมผัสนุ่มนวลละมุนลิ้น ความร้อนและเวลาประณีตยิ่ง ยิ่งกินก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นกลมกล่อมที่ลึกซึ้ง"

และในท้ายที่สุด

ลู่เต๋อเสาก็ใช้สองมือประคองจานกระเบื้องลายฉลุขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าครึ่งเมตร วางลงตรงกึ่งกลางหน้าเฉินจื่ออั๋งอย่างมั่นคง

ในวินาทีที่ฝาครอบถูกเปิดออก

ตาของเฉินจื่ออั๋งก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ภายในจาน

เนื้อสันในกวางถูกแล่จนบางเฉียบดั่งปีกจักจั่น ผ่านการผัดสะดุ้งน้ำมันร้อนจัดอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษจนขอบชิ้นเนื้อโค้งม้วนขึ้นมาเล็กน้อย พ่อครัวใช้ฝีมือมีดอันน่าทึ่ง จัดเรียงชิ้นเนื้อเหล่านั้นประกอบขึ้นเป็นดอกโบตั๋นที่กำลังบานสะพรั่งดอกหนึ่ง

ตรงเกสรดอกไม้ประดับแซมด้วยแผ่นทองคำเปลวบริสุทธิ์ที่รับประทานได้ ล้อมรอบแต่งแต้มด้วยผักเคลือบผลึกน้ำแข็งสีเขียวสดและเห็ดมัตสึทาเกะ

หรูหรา

ประณีตงดงาม

ขับเน้นฐานะและหน้าตาบารมีอย่างถึงที่สุด

"สันในกวางหยกทองคำสะดุ้งน้ำมัน"

ลู่เต๋อเสามองเฉินจื่ออั๋ง พลางให้เกียรติและสร้างหน้าตาให้อย่างเต็มพิกัด

"จานนี้ประลองความเร็วของมือและฝีมือมีดล้วน ๆ เนื้อลงกระทะเพียงสามวินาทีต้องตักขึ้นทันที เพื่อลิ้มรสความนุ่มละมุนอันเป็นที่สุดคำนั้น ประกอบกับรูปลักษณ์หน้าตาเช่นนี้ คู่ควรกับเกียรติและฐานะของคุณเป็นที่สุดครับ"

เฉินจื่ออั๋งมองอาหารจานหลักตรงหน้าที่สร้างแรงกระแทกทางสายตาอย่างเต็มเปี่ยม ความทะนงตนในความเป็นคุณชายก้นบึ้งหัวใจได้รับการปรนเปรอจนราบรื่นสบายอกสบายใจอย่างยิ่ง

อาหารจานหลักขึ้นโต๊ะจนครบ

ลู่เต๋อเสาก็โบกมือให้บริกรยกกับข้าวผักและน้ำแกงอีกหนึ่งชามใหญ่เข้ามาเสิร์ฟ

พลูคาวแช่เย็นคลุกน้ำยำหนึ่งจาน เห็ดหูหนูดำภูเขาผัดน้ำมันหนึ่งจาน และน้ำแกงเป็ดแก่ตุ๋นมันเทศสีขาวขุ่นราวน้ำนมอีกหนึ่งชามใหญ่

"เนื้อกวางเป็นของฤทธิ์ร้อน กินมากไปจะร้อนในจนหงุดหงิดกระสับกระส่าย"

ลู่เต๋อเสาอธิบายสั้น ๆ ได้ใจความ

"ผมเลยจัดจานเย็นตัดเลี่ยนกับน้ำแกงบำรุงแบบนุ่มนวลมาเสริมให้ พอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง พวกคุณก็คีบพลูคาวกินล้างความมันสักหน่อย จิบน้ำแกงเป็ดปรับลำไส้ให้คล่องคอ จะได้กินไปจนจบคอร์สโดยไม่รู้สึกเลี่ยนครับ"

เมื่อกำชับสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้น ลู่เต๋อเสาก็ค้อมตัวลงเล็กน้อย

"เชิญทุกท่านค่อย ๆ ทานตามสบายครับ"

เขาถอยหลังก้าวออกจากห้องส่วนตัว แล้วดึงประตูปิดลงเบา ๆ

ไอร้อนกรุ่นลอยอวลอยู่เหนือโต๊ะกลม

หานตงทนรอไม่ไหวอีกต่อไป คว้าซี่โครงกวางชิ้นหนึ่งขึ้นมา เตรียมจะลงมือแทะกินทันที

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่ที่ตำแหน่งของตัวเอง ยังไม่ได้ขยับตะเกียบในทันที

เขาใช้ข้อนิ้วดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนดั้งจมูกขึ้น สายตากวาดมองผ่านซี่โครงกวางอันดุดันตรงหน้าหานตง เอ็นกวางรสละมุนตรงหน้าตัวเอง และท้ายที่สุดก็หยุดลงที่จานสันในกวางสีทองสุกสกาวระยิบระยับของเฉินจื่ออั๋ง

กับข้าวผักแก้ร้อนในไม่กี่จานที่ลู่เต๋อเสายกมาเสิร์ฟเมื่อครู่ ยิ่งผุดขึ้นมาแล่นผ่านสมองของเขาอีกรอบ

ไม่เพียงแต่สามารถแยกแยะชิ้นส่วนของเนื้อกวางเพื่อรังสรรค์รสสัมผัสสุดยอดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงได้เท่านั้น

แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ

ตั้งแต่ตอนก้าวเข้ามาหยอกล้อเฮฮา จนถึงช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสิบกว่านาทีที่ลงไปตรวจดูของข้างล่าง

เถ้าแก่ที่ดูท่าทางซอมซ่อไม่เอาถ่านคนนี้ กลับมองทะลุนิสัยใจคอ ความชอบ หรือแม้กระทั่งความต้องการเรื่องหน้าตาทางสังคมของพวกเขาทั้งสี่คนได้อย่างทะลุปรุโปร่งแจ่มแจ้ง

ซ้ำยังนำข้อสังเกตเหล่านั้น มาจำลองสร้างเป็นอาหารจานยักษ์ทั้งโต๊ะที่เจาะจงเฉพาะตัวบุคคลได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

จ้าวอี้ฟานหยิบตะเกียบขึ้นมา

เขาตัดสินและประเมินน้ำหนักอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ

พ่อครัวคนนี้

มีของไม่เบาเลยทีเดียว