ตอนที่ 78 เถ้าแก่ตาถั่วกับประโยค ทำเนื้อกวางก่อน

"ผู้น้อยลู่เต๋อเสาครับ"

ลู่เต๋อเสาฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าประดับไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

"ไม่ทราบว่าท่านไหนต้องการพบผมหรือครับ?"

คำพูดหลุดออกจากปาก ทว่าดวงตาอันแสนว่องไวที่ผ่านการขัดเกลามานานปีในแวดวงการต้อนรับขับสู้ กลับกวาดมองคนทั้งสี่รอบโต๊ะกลมอย่างรวดเร็วก่อนที่เสียงจะทันตกถึงพื้นเสียอีก

คนทำงานร้านอาหารส่วนตัวลึกลับแบบพวกเขานี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือสายตาอันเฉียบคม ก้าวแรกที่ย่างเท้าเข้าประตูมา ก็ต้องชั่งน้ำหนักสถานะ ภูมิหลัง และความลึกของกระเป๋าเงินลูกค้าให้ออกสักเจ็ดแปดส่วน

พอกวาดตามองรอบนี้ ความคาดหวังอันเร่าร้อนในใจลู่เต๋อเสาที่เดิมทีนึกว่าจะได้เจอบอสใหญ่แล้วฟันกำไรเน้น ๆ สักดาบ ก็พลันเย็นวาบลงไปครึ่งหนึ่ง

คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ ล้วนเป็นพวกไก่อ่อนไร้เดียงสากันทั้งสิ้น

เสื้อยืดแขนสั้น กางเกงลำลอง บนใบหน้ายังติดกลิ่นอายความเป็นนักศึกษาที่ยังไม่เคยโดนสังคมทุบตีสั่งสอน

ไอ้หนุ่มตัวโตที่สุดคนนั้น กำลังเบิกตากลมโตที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมองไปทั่ว คนประเภทนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกตัวแถมมาช่วยสร้างบรรยากาศ ในกระเป๋าควักออกมาไม่ได้กี่บาทหรอก

เด็กหนุ่มอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง แม้บุคลิกจะดูดีมาก และไม่เหมือนพวกเด็กเมื่อวานซืนที่ชอบโวยวายทั่วไป แต่ทั่วทั้งร่างกลับแฝงกลิ่นอายเรียบง่ายไม่โอ้อวด มองไม่เห็นความหรูหราเปิดเผยอะไรเลยสักนิด

ลู่เต๋อเสาลอบถอนหายใจอยู่ในใจ

จากออร์เดอร์ใหญ่กลายเป็นโต๊ะเด็กมหาลัย มื้อนี้คงขายอาหารป่าเลิศรสที่ฟันกำไรสูงลิบลิ่วไม่ได้แล้วสิ

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะละสายตากลับมานั้น สายตากลับหยุดชะงักลงที่ร่างของเฉินจื่ออั๋งอย่างกะทันหัน

สายตาของลู่เต๋อเสากวาดผ่านปกเสื้อ ท่าทางการนั่ง และข้อมือของเฉินจื่ออั๋งอย่างรวดเร็ว

เจ้าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

ท่าทางที่พิงพนักเก้าอี้พลางแฝงความจับผิดและช่างเลือกอย่างไม่รู้ตัวนั้น มันช่างเหมือนพวกคุณชายน้อยในเจียงเฉิงที่บ้านเอาเงินถมมาตั้งแต่เด็กไม่มีผิด โดยเฉพาะมือซ้ายที่วางพาดบนขอบโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ นาฬิกาข้อมือที่เปล่งประกายแสงโลหะเย็นเยียบเรือนนั้น กระแทกเข้าตาของลู่เต๋อเสาเข้าอย่างจัง

เจ็ดหมื่นหยวนเป็นอย่างต่ำ

ตราชั่งในใจของลู่เต๋อเสาพลันดีดกลับมาทันที

แม้รอยยิ้มบนใบหน้าจะไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ในใจกลับเริ่มดีดลูกคิดรางแก้วใหม่อีกรอบ

เดิมทีนึกว่าเป็นเด็กนักศึกษาถังแตกสี่คนมาเปิดหูเปิดตา เผลอ ๆ พอกินเสร็จยังต้องรวมเงินกันหารจ่าย

แต่ดูตอนนี้สิ กระเป๋าเงินตัวจริงของโต๊ะนี้นั่งอยู่นี่เอง ขอแค่ปรนนิบัติคุณชายน้อยท่านนี้ให้ถูกอกถูกใจ ไม่แน่อาหารมื้อนี้อาจจะคั้นผลกำไรออกมาได้เป็นกอบเป็นกำจริง ๆ

ตอนที่ลู่เต๋อเสากำลังประเมินคน เฉินจื่ออั๋งเองก็กำลังประเมินเขาอยู่เช่นกัน

การที่ตามผู้ใหญ่ที่บ้านวนเวียนอยู่ในงานเลี้ยงหรูหราของเจียงเฉิงมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เฉินจื่ออั๋งคุ้นเคยกับการหยั่งเชิงเพื่ออ่านสีหน้าท่าทางแบบนี้เป็นอย่างดี

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หลังจากเถ้าแก่ที่ดูซอมซ่อคนนี้เดินเข้ามา ความสนใจส่วนใหญ่ก็เอนเอียงมาทางเขาไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

ความรู้สึกที่ได้เป็นจุดศูนย์กลางของทั้งโต๊ะแบบนี้ ทำให้ความทะนงตนในฐานะคุณชายท้องถิ่นที่ฝังลึกในกระดูกของเฉินจื่ออั๋งได้รับการเติมเต็มอย่างยิ่ง

เขายืดหลังตรงตามความเคยชิน เตรียมพร้อมจะยึดอำนาจการพูดคุยในห้องส่วนตัวนี้

แต่ก่อนจะเอ่ยปาก เฉินจื่ออั๋งก็ไม่ได้ออกคำสั่งในทันที

เขาเอียงศีรษะอย่างเป็นธรรมชาติ สายตามองข้ามหานตงไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลู่ชวนครู่หนึ่ง

การกระทำอันละเอียดอ่อนนี้ไม่ใช่การขออนุญาต แต่เป็นขอบเขตตามสัญชาตญาณที่ก่อตัวขึ้นในก้นบึ้งหัวใจของเฉินจื่ออั๋ง หลังจากผ่านการถูกทุบตีสั่งสอนติด ๆ กันในหอพักมาตลอดหลายวันนี้

เขาอยากจะยืนยันดูว่า ในมื้อนี้ "คุณชายใหญ่แห่งเมืองหลวง" ผู้ยากแท้หยั่งถึงคนนี้คิดจะลงมาคุมเรื่องเองหรือไม่

ลู่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ

เขารับรู้ถึงสายตาของเฉินจื่ออั๋ง

สำหรับเรื่องการแย่งหน้าตาหรือโอ้อวดบารมีพรรค์นี้ หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เขาก็หมดความสนใจไปนานแล้ว วันนี้ที่เขาตามมาที่นี่ เป้าหมายบริสุทธิ์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด นั่นก็เพื่อลิ้มลองรสชาติของโต๊ะกวางระดับยอดฝีมือที่ชาติก่อนไม่เคยได้กินเท่านั้นเอง

ลู่ชวนไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่มองเฉินจื่ออั๋ง แล้วพยักหน้าให้เล็กน้อยพร้อมส่งสายตาเรียบเฉยกลับไป

เฉินจื่ออั๋งดึงสายตากลับมา

เขาเอนตัวไปข้างหลัง มือทั้งสองข้างประสานวางไว้บนหน้าขา สลับเข้าสู่โหมดคุณชายในการเจรจากับเจ้าของร้านอาหารที่เขาคุ้นเคยที่สุดทันที

"เถ้าแก่"

เฉินจื่ออั๋งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว แฝงไว้ด้วยความมั่นใจของคนไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง

"ไม่ขอพูดพล่ามทำเพลงแล้วกัน"

เขาไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าร้านอาหารลึกลับแห่งนี้มีเมนูเด็ดอะไรบ้าง

"ที่หน้าประตูใหญ่ชั้นล่าง มีกล่องโฟมวางอยู่กล่องหนึ่ง"

เฉินจื่ออั๋งมองลู่เต๋อเสา

"ข้างในมีเนื้อกวางอยู่เต็มกล่อง"

"รบกวนคุณให้คนไปยกขึ้นมาหน่อย เลือกวิธีปรุงที่คุณถนัด ทำออกมาสักสองสามอย่างให้พวกเราชิมก่อน ส่วนเนื้อที่เหลือ ช่วยเก็บไว้ในห้องเย็นของครัวหลังร้านให้ด้วย วันหลังพวกเราจะได้แวะมากินได้ตลอดเวลา"

สิ้นเสียงคำพูดนี้

รอยยิ้มต้อนรับทรัพย์อันเป็นมิตรบนใบหน้าของลู่เต๋อเสาก็พลันชะงักค้างไปชั่วครู่

เขาอึ้งไป

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในใจคือไม่อยากจะเชื่อ

เนื้อกวางเต็มกล่องเนี่ยนะ?

ยุคนี้การหิ้วปูสองสามชั่งหรือปลาสดสักสองตัวมาจ่ายค่าปรุงที่ร้านอาหารน่ะพบเห็นได้ทั่วไป แต่การแบกเนื้อกวางมาทั้งกล่องเพื่อมาสั่งอาหารที่ร้านงานเลี้ยงกวางบริสุทธิ์ของเขาแบบนี้ ตั้งแต่เปิดร้านมานี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเพิ่งเคยเจอ

ทันใดนั้น ดวงตาของลู่เต๋อเสาก็พลันเป็นประกายวับขึ้นมา

วัตถุดิบป่าชั้นยอดอย่างเนื้อกวางไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะหามาได้

เขาหันไปมองเฉินจื่ออั๋งอีกครั้ง การประเมินที่มีต่อคุณชายน้อยคนนี้ในใจก็พลันยกระดับขึ้นไปอีกสองขั้นทันที

นักศึกษาทั่วไปเวลาเข้าร้านอาหาร ประโยคแรกที่ถามย่อมต้องเป็นราคาเฉลี่ยต่อหัวเท่าไหร่ จานใหญ่ไหม สี่คนสั่งกับข้าวสามอย่างซุปหนึ่งอย่างพอกินหรือเปล่า

ทว่าคุณชายน้อยที่ใส่นาฬิกาหรูเรือนละเจ็ดหมื่นตรงหน้านี้ พอมาถึงแม้แต่ค่าปรุงก็ยังไม่เอ่ยถึงสักคำ แต่เปิดปากสั่งตรง ๆ ว่า "ทำมาสักสองสามอย่าง ที่เหลือเก็บไว้"

ท่าทางแบบนี้ น้ำเสียงแบบนี้

ไม่ใช่สิ่งที่พวกนักศึกษาจน ๆ ที่นาน ๆ ทีจะเก็บเงินมาเปิดหูเปิดตาจะแกล้งทำกันได้เลย

เจ้าเด็กคนนี้ไม่เพียงแต่มีเงิน แต่ยังเป็นพวกที่ปกติกินข้าวนอกบ้านจนชิน และไม่มีมโนสำนึกเรื่องการใช้เงินเลยสักนิดแน่นอน

ลู่เต๋อเสาดีดลูกคิดในใจอย่างรวดเร็ว

วันนี้ถ้าปรนนิบัติพวกคุณชายเหล่านี้จนเป็นที่พอใจได้ ด้วยกำลังทรัพย์และลู่ทางที่สามารถขนเนื้อกวางมาได้ทั้งกล่องของพวกเขา ต่อไปจะต้องพัฒนามาเป็นท่อน้ำเลี้ยงระยะยาวของร้านได้อย่างแน่นอน

"ไม่มีปัญหาครับ!"

ลู่เต๋อเสาตบหน้าขาฉาด ท่าทีเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

"พวกน้องชายนี่เป็นผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ เอาของเด็ดติดตัวมาเองด้วย ยอดเยี่ยมไปเลย งานนี้ผมรับเองครับ"

บรรยากาศกำลังก่อตัวขึ้นมาถึงตรงนี้

หานตงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ในที่สุดก็ทนความปากเปราะของตัวเองไม่ไหว

เดิมทีเขาก็รู้สึกขัดหูขัดตากับการแต่งตัวซอมซ่อของลู่เต๋อเสาอยู่แล้ว เมื่อกี้ตอนที่เฉินจื่ออั๋งเจรจากับเจ้าของร้าน เขาก็ชำเลืองตามองสำรวจลู่เต๋อเสาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ข้าง ๆ มาตลอด

"เดี๋ยวสิ ผมว่านะเถ้าแก่"

พอหานตงอ้าปาก สำเนียงเหน่อแดนอีสานแท้ ๆ ก็พลันอบอวลไปทั่วทั้งห้องส่วนตัว

"คุณทำเนื้อกวางเป็นจริง ๆ ปะเนี่ย?"

เขาชี้นิ้วไปยังชุดเชฟสีออกเหลืองของลู่เต๋อเสา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างไม่ปิดบัง

"ผมดูการแต่งตัวของคุณแล้ว ยังไงก็ดูไม่เหมือนหัวหน้าเชฟเลยสักนิด"

"ข้างนอกห้องโถงจัดซะหรูหรา ผมก็นึกว่าพ่อครัวที่เข้ามาอย่างน้อยต้องใส่หมวกทรงสูง ผูกผ้าพันคอสีแดงอะไรทำนองนั้นสิ นี่บนตัวคุณมีแต่คราบน้ำมัน แม้แต่ส้นรองเท้าหนังยังเหยียบจนบี้แบนเลย ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้เพิ่งนอนตื่นงัวเงียอยู่ในครัวหลังร้าน แล้วโดนผู้จัดการลากตัวมาขัดตาทัพหรอกนะ?"

ถ้าคำพูดนี้ไปพูดในภัตตาคารใหญ่ที่เน้นความหรูหราด้านนอก เถ้าแก่คงอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว

แต่จุดที่ยอดเยี่ยมที่สุดของลู่เต๋อเสาก็อยู่ตรงนี้เอง

เขาไม่เพียงแต่ไม่เคอะเขิน ทว่ากลับขำกลิ้งไปกับคำพูดแขวะตรงไปตรงมาของหานตงเสียอีก

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

ลู่เต๋อเสาหัวเราะร่าออกมา โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"น้องชาย คุณพูดจาอะไรแบบนี้กันครับ"

เขาไม่เพียงไม่หลบสายตา แต่กลับก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วเริ่มหยอกล้อตามน้ำของหานตงทันที

"งั้นคุณลองบอกมาสิ ว่าหัวหน้าเชฟมันต้องหน้าตาเป็นยังไงกันล่ะ?"

ลู่เต๋อเสาชี้นิ้วไปที่หน้าผากของตัวเอง

"หรือต้องสลักคำว่า 'ผมทำกับข้าวเป็น' ตัวโต ๆ ไว้ตรงนี้ด้วยไหมครับ?"

"หรือว่าผมต้องถือกระทะมือซ้าย มือขวากำกระเทียมหัวใหญ่ แล้วเอาผ้ากันเปื้อนสีขาวมารัดไว้ที่เข็มขัดกางเกงแน่น ๆ คุณถึงจะคิดว่าฝีมือผมไว้ใจได้ล่ะครับ?"

ในเวลานี้ ดีเอ็นเอที่ซ่อนอยู่ในกระดูกของคนแดนอีสานก็เริ่มทำงาน นั่นคือคำพูดจะปล่อยให้ตกพื้นไม่ได้เด็ดขาด

"มันก็แน่อยู่แล้วสิพี่"

หานตงตบอกตัวเองอย่างมาดมั่น

"คุณดูหุ่นผมสิ ดูไหล่ผม ดูความบึกบึนล่ำสันนี่ซะก่อน"

เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ผมดูยังไงก็เหมือนหัวหน้าเชฟตัวจริงมากกว่าคุณซะอีก"

ลู่เต๋อเสากวาดสายตามองหานตงตั้งแต่หัวจรดเท้าสองรอบ มุมปากกระตุกยิ้ม แล้วสวนกลับไปทันควัน

"โบราณเขาว่าไว้ หัวโตคอสั้น ไม่เป็นเถ้าแก่ก็เป็นกุลีในครัว รูปร่างคุณเนี่ย มันรวมสองอย่างนี้ไว้พอดีเลยไม่ใช่เหรอครับ"

เฉินจื่ออั๋งเห็นสองคนนี้ต่อปากต่อคำรับส่งมุกกันเหมือนเล่นตลกก็หัวเราะร่า ในใจรู้สึกพึงพอใจกับทิศทางของมื้อนี้เป็นอย่างยิ่ง เขารู้สึกว่านอกจากตัวเองจะคุมสถานการณ์ไว้ได้อย่างมั่นคงแล้ว ยังช่วยปลุกให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกด้วย

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่ที่มุมห้อง

เขาจิบน้ำชา สายตาหยุดอยู่ที่ตัวลู่เต๋อเสาครู่หนึ่ง

เขามองออกว่าแม้เถ้าแก่คนนี้จะพูดจาเรื่อยเปื่อยไร้สาระ แต่ความสามารถในการรับมุกอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดนั้น ย่อมเป็นพวกเขี้ยวลากดินที่คลุกคลีอยู่ในยุทธภพวงการอาหารมานานปี และรู้วิธีรับมือกับผู้คนร้อยพ่อพันแม่เป็นอย่างดีแน่นอน

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เขาไม่สอดปาก และไม่คิดจะแย่งซีนใคร

เพียงแค่นั่งมองหานตงกับลู่เต๋อเสาหยอกล้อกันเงียบ ๆ ปล่อยให้เสียงหัวเราะเฮฮาสไตล์หอพักชายที่เปี่ยมด้วยบรรยากาศมีชีวิตชีวา ช่วยชะล้างความเย็นชาห่างเหินของร้านอาหารส่วนตัวเมื่อครู่ออกไปจนหมดสิ้น

ลู่เต๋อเสาขณะที่หัวเราะฮ่า ๆ พลางแขวะหานตงไปพลาง ในใจก็แอบเพิ่มข้อประเมินใหม่ให้แก่ลูกค้าโต๊ะนี้อย่างเงียบ ๆ

ตอนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ในหัวเขาคิดแต่เรื่องการคิดเงิน

นึกว่านักศึกษาสี่คนอย่างมากก็คงสั่งกับข้าวราคาถูกไม่กี่อย่าง ยังดีที่มีคุณชายรวยใส่นาฬิกาหรูคอยช่วยพยุงหน้าตาเอาไว้

แต่ในตอนนี้ เขาพบว่าคนโต๊ะนี้น่าสนใจกว่าที่เขาจินตนาการไว้เยอะมาก

ไม่ถือตัว

พูดจาตรงไปตรงมา แฝงไว้ด้วยความมีชีวิตชีวาที่ไร้ซึ่งความเก๊กหล่อ

โดยเฉพาะไอ้หนุ่มตัวโตที่พูดสำเนียงแดนอีสานเต็มปากคนนี้ แม้ปากจะเปราะจนน่าเอาผ้าขี้ริ้วมาอุด แต่กลับเป็นตัวสร้างบรรยากาศโดยธรรมชาติ แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำให้สถานการณ์ที่เคยแปลกหน้ากลายเป็นคุ้นเคยและอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์

การรับมือกับลูกค้าแบบนี้นับว่าสบายใจที่สุดแล้ว

พวกเขาไม่จู้จี้กับองศาการโค้งคำนับของพนักงานเสิร์ฟ ไม่ถือสากับอุณหภูมิในห้องส่วนตัว ขอแค่กับข้าวที่คุณทำออกมามีคุณภาพคับแก้ว รสชาติถึงเครื่อง พวกเขาก็สามารถกินได้อย่างมีความสุขยิ่งกว่าใคร

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เต๋อเสาเปลี่ยนเป็นจริงใจขึ้นมาอีกหลายส่วน

เขาดีดลูกคิดในใจอย่างรวดเร็ว

หากเนื้อกวางที่อยู่ชั้นล่างกล่องนั้นมีคุณภาพดีสมกับความมั่นใจที่เด็กพวกนี้แสดงออกมา

การค้าในวันนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเขากินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ไม่แน่อาจจะอาศัยพวกนักศึกษาที่มีชีวิตชีวากลุ่มนี้ ช่วยสร้างชื่อเสียงในแวดวงของพวกเขาได้อีกด้วย ต่อไปพาเพื่อน ๆ ที่อยากมาเปิดหูเปิดตาแวะเวียนมาเป็นครั้งคราว นั่นย่อมเป็นรายได้ที่ไหลมาเทมาไม่ขาดสาย

ความครึกครื้นในห้องส่วนตัวยังคงดำเนินต่อไป

หานตงที่เพิ่งโดนคำว่า "กุลีในครัว" ตอกกลับมาจนไปไม่เป็น กำลังคอตั้งพยายามเค้นสมองหาคำมาตอกกลับ

ลู่เต๋อเสายืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างอารมณ์ดี ปากยังคงคุยโม้เรื่อยเปื่อย อวดอ้างว่าสองมือของตนไม่เพียงแต่ทำเนื้อกวางได้ ต่อให้เป็นตับมังกรไขกระดูกหงส์มาถึงมือเขา ก็ยังพลิกแพลงทำออกมาได้อย่างวิจิตรพิสดาร

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าการหยอกล้อเฮฮานี้จะดำเนินต่อไปอีกสักพักนั้น

ลู่ชวนที่นั่งเงียบมาตลอด ก็เปิดปากพูดขึ้นมา

เขาไม่ได้ขึ้นเสียงเพื่อข่มใคร

และไม่ได้ใช้น้ำเสียงที่มีเจตนาออกคำสั่งใด ๆ

ในช่วงเวลาที่บรรยากาศกำลังคึกคักที่สุดและมีความระแวดระวังต่ำที่สุดนี้เอง เขากลับเอ่ยประโยคบอกเล่าที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุดออกมา

"ผมอยากกินเนื้อกวาง"

หกคำอันแสนเรียบง่ายนี้ ประดุจลูกตุ้มน้ำหนักตัน ๆ ที่ตกลงบนโต๊ะกลมไม้พะยูงอย่างหนักแน่นมั่นคง

ความครึกครื้นทั่วทั้งห้องส่วนตัว ราวกับเกิดปาฏิหาริย์ที่หดตัวกลับมาอย่างเงียบสงบไปพร้อมกับประโยคนี้

ปากที่อ้าค้างของหานตงหุบลงทันที

คำพูดอวดรวยที่มาถึงริมฝีปากของเฉินจื่ออั๋งก็ถูกกลืนกลับลงคอไปเช่นกัน

เพราะทุกคนต่างตระหนักได้ในจังหวะนี้เองว่า มุกตลกน่ะเล่นได้ตามสบาย แต่หัวข้อหลักที่แท้จริงของค่ำคืนนี้ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ แล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เต๋อเสาชะงักค้างไปเล็กน้อยตามกัน

ในดวงตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความลื่นไหลและหยอกล้อคู่นั้น พลันปรากฏประกายแห่งความจริงจังที่แท้จริงของคนเป็นพ่อครัวรวมตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว