ตอนที่ 77 พนักงานเสิร์ฟผู้น่าสงสารกับเถ้าแก่ลึกลับ

เมื่อพนักงานสาวได้ยินคำพูดของลู่ชวน สายตาก็หยุดอยู่ที่กล่องโฟมขนาดยักษ์ใบนั้นอีกครั้งชั่วครู่

จากนั้นเธอก็ไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดหรือดูถูกออกมาเลยแม้แต่น้อย ทั้งไม่ได้ถามอะไรไร้สาระแม้แต่ประโยคเดียว

"เชิญคุณผู้ชายทุกท่านตามฉันมาทางนี้ค่ะ"

พนักงานสาวค้อมตัวลงเล็กน้อย ผายมือทำท่าเชื้อเชิญ

เธอไม่ได้ปล่อยให้ทุกคนยืนรออยู่ในห้องโถงที่ค่อนข้างโล่งกว้าง แต่กลับนำทางพวกเขาเดินตรงไปยังบันไดไม้จริงที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสองทันที

บันไดไม้ที่เหยียบย่ำลงไปไม่มีเสียงสะท้อนทึบกวนใจใด ๆ หลุดออกมา เห็นได้ชัดว่าด้านล่างผ่านการจัดการเก็บเสียงมาเป็นอย่างดี

บนผนังตลอดทางเดินไม่มีการประดับตกแต่งด้วยทองหยกอันโอ่อ่าดาษดื่น

มีเพียงภาพวาดพู่กันจีนและอักษรประดิษฐ์ที่ใส่กรอบอย่างประณีตบรรจงไม่กี่ภาพ รับกับแสงไฟติดผนังอันนุ่มนวลและสุขุม

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ช่วยสะกดไอความอบอ้าวในค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงไว้ภายนอกประตูอย่างสิ้นเชิง

สถานที่แห่งนี้ไม่ครึกครื้น

ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกฎระเบียบและความพิถีพิถันอย่างยิ่งยวด

เมื่อมาถึงสุดทางเดินบนชั้นสอง พนักงานสาวก็ผลักบานประตูห้องส่วนตัวที่ทำจากไม้จริงและเก็บเสียงได้อย่างยอดเยี่ยมเปิดออก

"เชิญทุกท่านด้านในค่ะ"

พื้นที่ภายในห้องส่วนตัวไม่เล็กเลย อีกทั้งยังตกแต่งได้อย่างโบราณมีระดับ

ตรงกลางมีโต๊ะกลมไม้พะยูงตัวใหญ่ตั้งอยู่ ตรงมุมห้องจุดเตากำยานเอาไว้เตาหนึ่ง

พนักงานสาวลวกชำระอุปกรณ์ชงชาด้วยน้ำเดือดอย่างคล่องแคล่ว แล้วรินน้ำชาอุ่น ๆ ให้ทุกคนคนละหนึ่งจอก

ท่วงท่าได้มาตรฐาน

ปราศจากความติดขัดล่าช้าเลยแม้แต่น้อย

"รบกวนแขกผู้มีเกียรติทุกท่านรอสักครู่นะคะ"

พนักงานสาวยกถาดรองถ้วยชาถอยไปอยู่ที่ข้างประตู

"ฉันจะไปเรียนเชิญเถ้าแก่มาเดี๋ยวนี้ค่ะ"

บานประตูห้องส่วนตัวถูกปิดลงเบา ๆ

หานตงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือไม้ชิงชันที่รองด้วยเบาะนุ่ม พลางถอนหายใจออกมาด้วยความสบายตัว

"โอ้โฮเฮะ"

เขากดเสียงต่ำ พลางกวาดสายตามองการตกแต่งภายในห้องส่วนตัวไปรอบ ๆ

"ที่นี่ดูภายนอกไม่สะดุดตาเอาซะเลย แต่พอเข้ามานั่งข้างในแล้วได้ฟีลจริง ๆ ว่ะ"

"นี่มันเหมือนร้านข้าวตรงไหนกัน เงียบสงบจนฉันนึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโรงน้ำชาไฮเอนด์ที่ไหนซะอีก"

หานตงลูบหน้าโต๊ะอันเรียบเนียน เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

"ทั้งโต๊ะทั้งเก้าอี้นี่ ดูยังไงก็โคตรแพง พอนั่งแล้วสบายตัวชะมัด"

เฉินจื่ออั๋งยกถ้วยชาขึ้น จิบเบา ๆ หนึ่งคำ

อุณหภูมิของน้ำชากำลังพอเหมาะพอดี

คุณชายใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิงคนนี้ ปกติแล้วมีภูมิคุ้มกันต่อร้านอาหารหรูหราจอมปลอมพวกนั้นมานานแล้ว

แต่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องพยักหน้าเห็นด้วยในใจ

เขารู้ดีแก่ใจว่าเบื้องหลังการตกแต่งที่ดูเหมือนเรียบง่ายเช่นนี้ จำเป็นต้องทุ่มเทเงินทองจริง ๆ ลงไปมากเพียงใด

สไตล์ผู้ดีเก่าของแท้ ก็คือการเอาเงินไปละลายกับระบบเก็บเสียง คุณภาพเนื้อไม้ และระบบกรองอากาศในจุดที่มองไม่เห็นนี่แหละ

"ที่นี่ไม่เลวเลยจริง ๆ"

เฉินจื่ออั๋งวางถ้วยชาลง แล้วให้ความเห็นอย่างเป็นธรรมยิ่ง

"กล้าเปิดร้านในทำเลแบบนี้ แถมไม่มีคนต้อนรับแขกสักคน อาศัยแค่สภาพแวดล้อมภายในกับกฎระเบียบมาค้ำหน้าตาเอาไว้"

"ถ้าไม่มีระดับและหน้าตักที่แท้จริง เถ้าแก่ไม่มีทางกล้าทำแบบนี้เด็ดขาด"

จ้าวอี้ฟานไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงดื่มชาอย่างเงียบสงบ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องส่วนตัว

กลิ่นอายของร้านนี้ ช่างเข้ากับสไตล์การทำสิ่งต่าง ๆ ตามปกติของลู่ชวนจริง ๆ

ลู่ชวนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน สีหน้าสงบนิ่งที่สุด

เขาย่อมรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของร้านนี้เป็นอย่างดี และรู้ว่าตัวละครที่จะปรากฏตัวต่อไปคือคนแบบไหน

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องพักพนักงานที่อยู่ลึกที่สุดบนชั้นสองของชิงลู่เยี่ยน

สภาพภายในห้องระเกะระกะไม่เป็นท่า

ตามมุมห้องมีกล่องเครื่องปรุงที่ยังไม่ได้เปิดกล่องวางกองอยู่หลายกล่อง

เก้าอี้ผ้าใบพับได้ที่มีอายุการใช้งานหลายปีตัวหนึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่าง

ชายวัยราวสามสิบปีกำลังนอนกางแขนกางขาอยู่บนนั้น

เขาสวมชุดเชฟสีขาวที่เปลี่ยนเป็นสีเหลือง บนหน้าอกยังคงมีรอยคราบน้ำมันที่ซักไม่ออกติดอยู่ประปราย

ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนกที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายเดือน

เสียงกรนของชายคนนั้นดังสนั่นหวั่นไหว ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้ผ้าใบ นอนหลับเป็นตายจนไม่รู้เดือนรู้ตะวัน

"ปัง" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ประตูห้องพักถูกคนผลักเข้ามาอย่างแรงจากด้านนอก

พนักงานเสิร์ฟสาวที่เพิ่งจะแสดงออกอย่างสำรวมและอ่อนโยนเอาใจใส่ตรงห้องโถงใหญ่เมื่อครู่ ในเวลานี้กลับราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

เธอสาวเท้าก้าวพรวด ๆ พุ่งเข้ามาข้างใน

ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของชายคนนั้นอย่างไม่เกรงใจสักนิด

"เถ้าแก่!"

พนักงานสาวแผดเสียงตะโกนสุดเสียง

"รีบตื่นเร็ว!"

"มีลูกค้ามาแล้ว!"

เมื่อถูกฝ่ามือที่เปี่ยมด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลนี้ฟาดเข้าใส่ ชายคนนั้นก็สะดุ้งสุดตัว

เขาพลิกตัวไปมาอย่างสะลึมสะลือ ดวงตายังไม่ทันลืมขึ้นด้วยซ้ำ ปากก็พร่ำบ่นละเมอออกมาอย่างอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง

"เนื้อกวางนั่นต้องเคี่ยวให้เปื่อยนุ่มหน่อย..."

"ไฟยังไม่ได้ที่... อย่าเพิ่งกวน..."

พนักงานสาวมองดูสภาพตายซากไม่เอาถ่านของเขาแล้ว โกรธจนกัดฟันกรอด

เธอคว้าแขนของชายคนนั้นไว้หมับ แล้วออกแรงกระชากเขาขึ้นมาจากเก้าอี้ผ้าใบ

"จะมาเคี่ยวเนื้อกวางบ้าบออะไรตอนนี้เล่า!"

พนักงานสาวร้อนใจจนกระทืบเท้าเร่า ๆ

"รีบตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ! ข้างนอกมีคนมาสี่คนในห้องส่วนตัว บอกว่าต้องการพบคุณ!"

"ถ้าวันนี้คุณยังทำออเดอร์นี้ล่มไปอีก เดือนนี้พวกเราได้ล้มละลายของจริงแน่!"

ร่างของชายคนนั้นโงนเงนไปมาสองที

เมื่อได้ยินคำว่า "ล้มละลาย" ดวงตาที่เดิมทีมีขี้ตาเกรอะกรังคู่นั้น ในที่สุดก็ฝืนเปิดขึ้นมาได้เพียงเสี้ยวหนึ่ง

พนักงานสาวมีสีหน้าเจ็บใจที่อีกฝ่ายไม่ได้เรื่อง รัวคำพูดเร็วปรื๋อประหนึ่งปืนกลเริ่มสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง

"คุณดูร้านพัง ๆ นี่สิ!"

"สถานที่ตั้งพันกว่าตารางเมตร ตอนนี้เหลือแค่พวกเราสองคนกัดฟันแบกรับไว้อยู่เนี่ย!"

"ฉันต้องเป็นทั้งคนทำความสะอาด ทั้งพนักงานเสิร์ฟ แล้วยังต้องไปยืนต้อนรับแขกที่ห้องโถงใหญ่อีก!"

เธอชี้หน้าชายคนนั้น ในอกอัดแน่นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความขมขื่น

"เงินเดือนที่คุณรับปากฉันไว้ เดือนนี้ยังจ่ายไม่ออกเลย วัน ๆ เอาแต่แอบมานอนหลับอุตุอยู่ที่นี่!"

"ถ้ายังไม่ทำงานล่ะก็ พรุ่งนี้ฉันจะรื้อประตูใหญ่เอาไปขายเป็นเศษเหล็กซะเลย!"

ชายคนนั้นขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง

ดูเหมือนสมองจะเริ่มประมวลผลทันแล้ว

เขาอึ้งไปสองวินาที

"ลูกค้าเหรอ?"

ชายคนนั้นกระเด้งตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ผ้าใบอย่างแรง ท่าทางตื่นเต้นจนเกือบจะชนกล่องเครื่องปรุงข้าง ๆ คว่ำ

"แถมยังตั้งใจมาหาฉันโดยเฉพาะด้วยเหรอ?"

ความงัวเงียหดหู่ไม่ตื่นเต็มตาสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

ก้นบึ้งของดวงตาชายคนนั้นฉายประกายความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง

เขาคว้าผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนพนักพิงขึ้นมา เช็ดถูหน้าตาตัวเองไปมาอย่างลวก ๆ

"ลูกค้าอยู่ที่ห้องส่วนตัวไหน?"

ชายคนนั้นซักถามอย่างร้อนรน

"ห้องทิงเฟิงเก๋อชั้นสอง!"

พนักงานสาวตอบกลับไปอย่างมะนาวไม่มีน้ำ

สิ้นเสียงพูด

ชายคนนั้นก็พุ่งตัวออกจากห้องพักไปราวกับพายุหมุน

รองเท้าหนังเก่า ๆ ที่เท้าของเขาไม่ได้ดึงส้นขึ้นมาด้วยซ้ำ ได้แต่เหยียบส้นแล้วลากเสียงดังสวบสาบวิ่งไปบนพรมอย่างบ้าคลั่งตลอดทาง

พนักงานสาวมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่ข้างหลังด้วยความโมโหจนเต้นผาง

"เถ้าแก่!"

พนักงานสาววิ่งตามพลางตะโกนไล่หลัง

"อย่างน้อยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิคะ!"

"คุณยังใส่ชุดเชฟที่เปื้อนน้ำมันอยู่นะ!"

แต่ชายคนนั้นไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกด้านหลังเลยสักนิด

ฝีเท้าของเขารวดเร็วอย่างยิ่ง ถึงขั้นเจือความร้อนรนจนทนรอไม่ไหว มุ่งตรงไปตามทางเดินสู่ห้องทิงเฟิงเก๋อทันที

ภายในห้องส่วนตัว

หานตงกำลังถือถ้วยชา พลางพูดคุยกับเฉินจื่ออั๋งเรื่องฝีมือการทำเก้าอี้ไม้ตัวนี้

"ปัง"

บานประตูกรอบคู่ที่ทำจากไม้จริงของห้องส่วนตัวถูกคนผลักเปิดออกอย่างแรง

ทั้งสี่คนหันขวับไปมองพร้อมกัน

ชายคนหนึ่งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เหยียบส้นรองเท้าหนังเก่า ๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตูด้วยอาการหอบแฮ่ก

เสื้อเชฟสีขาวบนตัวของเขาดูตามสบายเกินไป บนนั้นยังมีคราบสกปรกเห็นได้ชัดอยู่หลายจุด

การแต่งกายของทั้งร่าง ซอมซ่อมอซอ

ไม่ดูแลภาพลักษณ์ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับรูปแบบการตกแต่งที่สง่างาม ลุ่มลึก และเปี่ยมไปด้วยกฎระเบียบอันเคร่งครัดของชิงลู่เยี่ยนแห่งนี้

การปรากฏตัวของชายคนนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับคนเก็บขยะร่อนเร่ที่จู่ ๆ ก็บุกรุกเข้ามาในคอนเสิร์ตระดับไฮเอนด์

ความรู้สึกขัดหูขัดตาช่างรุนแรงยิ่งนัก

มือที่ถือถ้วยชาของหานตงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ตาค้างไปเลยทีเดียว

คิ้วของเฉินจื่ออั๋งขมวดมุ่นในทันที เห็นได้ชัดว่ารู้สึกต่อต้านภาพลักษณ์ที่ไร้ซึ่งความภูมิฐานอย่างรุนแรงเช่นนี้

ส่วนจ้าวอี้ฟานหรี่ตาลงเล็กน้อย

ทว่า

ชายที่ดูซอมซ่อคนนี้ ในวินาทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องส่วนตัว

ออร่าบนร่างกายกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด

เขาไม่ได้รู้สึกประหม่าขัดเขินจากการถูกจับจ้องมองสำรวจทั่วทั้งห้องเลยแม้แต่น้อย

ทั้งไม่ได้จัดแจงเสื้อผ้าอันยุ่งเหยิงของตัวเองเลยสักนิด

เขาใช้รอยยิ้มที่ผ่อนคลายอย่างยิ่ง ถึงขั้นเจือกลิ่นอายอารมณ์ขันแบบคนรุ่นเก่า มารับมือกับสายตาที่จับจ้องมาจากทั่วทั้งห้องได้อย่างมั่นคง

ชายคนนั้นก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบาย ๆ

เขาฉีกยิ้มกว้าง

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ"

เสียงหัวเราะอันสดใสเปิดเผยและไร้ซึ่งความเคอะเขินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องส่วนตัว

ชายคนนั้นประสานมือคารวะเล็กน้อย

"ผู้น้อยลู่เต๋อเสา"

แววตาของเขาเป็นประกายสดใส กวาดสายตามองผ่านเด็กหนุ่มปีหนึ่งทั้งสี่คน

"ไม่ทราบว่าท่านไหนต้องการพบผมหรือครับ?"