ตอนที่ 76 ความเงียบเหงาหน้าชิงลู่เยี่ยนกับเถ้าแก่ในความทรงจำ

ราตรีแห่งเมืองเจียงเฉิงค่อย ๆ ทวีความมืดมิด

รถแท็กซี่และรถกระบะคันเล็กแล่นตามกันหน้าหลัง เลี้ยวผ่านสี่แยกที่คึกคักจอแจหลายแห่ง กระทั่งแล่นเข้าสู่ถนนสายร่มรื่นอันเงียบสงบและห่างไกลผู้คน

แตกต่างจากถนนด้านหลังมหาวิทยาลัยเจียงต้าที่เซ็งแซ่ไปด้วยเสียงผู้คนและคละคลุ้งไปด้วยไอดินกลิ่นควันอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เงียบสงบเสียจนเกือบจะดูผิดปกติ

สองข้างทางเรียงรายไปด้วยต้นอู๋ถงสูงใหญ่ แสงไฟข้างทางลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้สาดลงบนพื้นยางมะตอย แลดูสลัวรางและลุ่มลึก สองฝั่งถนนไร้ซึ่งร้านรวงที่ผู้คนพลุกพล่าน แม้กระทั่งคนเดินถนนก็แทบไม่มีให้เห็น

รถมาจอดลงหน้าอาคารอิสระสูงสามชั้นหลังหนึ่งตรงช่วงกลางถนน

ไม่มีแสงไฟนีออน ไม่มีเสียงขานต้อนรับแขก หรือแม้แต่ป้ายหน้าร้านสะดุดตาก็ไม่มีสักอัน

มีเพียงป้ายไม้สีเข้มที่ไม่สะดุดตาเอาเสียเลยแขวนอยู่บนผนังหน้าประตู สลักอักษรด้วยลายมือโซ่วจินไว้สามคำ

ชิงลู่เยี่ยน

เฉินจื่ออั๋งผลักประตูรถแท็กซี่ก้าวลงมา

เขาจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ก่อน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองอาคารหลังนี้และทิวทัศน์รอบข้างรอบหนึ่ง

คิ้วของคุณชายใหญ่แห่งเมืองนี้พลันขมวดเข้าหากันทันที

ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ อาหารสูตรส่วนบุคคล หรือคลับเฉพาะสมาชิกที่มีหน้ามีตาในเมืองเจียงเฉิง เขาติดตามคนในบ้านไปเยือนมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เด็ก ร้านไหนตั้งอยู่ทำเลใด ชูจุดเด่นที่อาหารตระกูลไหน ยอดใช้จ่ายขั้นต่ำเท่าไร เขารู้ทะลุปรุโปร่งแทบทั้งหมด

ทว่า "ชิงลู่เยี่ยน" ตรงหน้านี้ เขาค้นหาจนทั่วสมองแล้ว ก็ยังไม่มีความประทับใจหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

"เหล่าลู่"

เฉินจื่ออั๋งเดินมาข้างกายลู่ชวน น้ำเสียงเจือแววสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

"นายแน่ใจนะว่าที่นี่?"

เขาชี้นิ้วไปยังป้ายไม้อันมืดสลัวแผ่นนั้น

"ที่นี่ดูเหมือนไม่มีแขกเลยสักคน ประตูก็เหมือนไม่ได้เปิด ร้านอาหารที่มีหน้ามีตาในเมืองเจียงเฉิงฉันรู้จักแทบทั้งหมด แต่ร้านนี้นี่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยจริง ๆ"

รถกระบะจอดเทียบข้างทาง หานตงกระโดดลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

เขามองหน้าร้านอันเงียบเหงาวังเวงตรงหน้า ความคาดหวังที่จะได้ลิ้มลองอาหารมื้อใหญ่ในใจพลันเย็นชืดลงไปครึ่งหนึ่งในทันที

"นั่นสิพี่ลู่"

หานตงขยับเข้ามาใกล้พลางกดเสียงต่ำ

"ที่นี่ไม่มีแม้แต่กลิ่นหอมของกับข้าวลอยออกมาสักนิดเลย เนื้อกวางที่น้าแท้ ๆ ส่งมาให้ฉันน่ะเกรดพรีเมียมระดับท็อปเลยนะ ถ้าเกิดเอาไปให้พวกพ่อครัวฝีมือไม่เอาถ่านข้างในทำเจ๊งขึ้นมา ฉันคงปวดใจจนเลือดซิบแน่"

ลู่ชวนไม่ได้รีบร้อนตอบ

เขายืนอยู่ใต้เสาไฟข้างทาง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงขายาว สายตาทอดมองป้ายไม้ "ชิงลู่เยี่ยน" แผ่นนั้นอย่างนิ่งสงบ

เฉินจื่ออั๋งไม่เคยได้ยินชื่อร้านนี้ เป็นเรื่องปกติยิ่งกว่าปกติ

หานตงจะรู้สึกว่าที่นี่เงียบเหงา ก็สมเหตุสมผลทุกประการเช่นกัน

เพราะในช่วงเวลานี้ ชิงลู่เยี่ยนแห่งนี้เพิ่งจะเปิดกิจการได้ไม่นาน ชื่อเสียงที่แท้จริงของมันยังห่างไกลจากการเป็นที่รู้จักในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองเจียงเฉิงนัก

แต่ในความทรงจำของลู่ชวน ชื่อของร้านนี้กลับดังก้องกังวานราวกับเสียงฟ้าร้อง

ในชาติก่อน น่าจะช่วงประมาณปีสอง

ชิงลู่เยี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่ในถนนอันห่างไกลผู้คนแห่งนี้ จะปรากฏตัวขึ้นสู่สายตาชาวโลกด้วยท่าทีที่สะเทือนเลื่อนลั่น

เถ้าแก่หนุ่มที่อยู่เบื้องหลังร้านแห่งนี้ ไม่เพียงเชี่ยวชาญอาหารตระกูลแดนอีสาน หากแต่ยังมีพรสวรรค์ขั้นปีศาจในการปรุงเนื้อสัตว์ป่าชั้นสูงอย่างเนื้อกวางและเอ็นกวาง จนกวาดรางวัลเกียรติยศสำหรับเชฟที่มีมูลค่าสูงลิ่วทั้งในและต่างประเทศไปติด ๆ กันหลายรายการ

เท่านั้นยังไม่พอ เถ้าแก่คนนี้ไม่เพียงเป็นเชฟอัจฉริยะ แต่ยังเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจที่หาตัวจับยากอีกด้วย

หลังจากสร้างชื่อเสียงจนโด่งดัง

เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แค่หนึ่งปี อาศัยการบริหารจัดการเงินทุนและการสร้างภาพลักษณ์แบรนด์ที่มีวิสัยทัศน์ก้าวหน้าอย่างยิ่ง อีกฝ่ายก็ได้ขยาย "ชิงลู่เยี่ยน" จากร้านอาหารส่วนตัวเล็ก ๆ ในเมืองเจียงเฉิง ให้กลายเป็นอาณาจักรร้านอาหารระดับไฮเอนด์ที่แผ่ขยายไปทั่วเมืองระดับแนวหน้าหลายแห่งทั่วโลกอย่างรวดเร็ว

ลู่ชวนในชาติก่อน เพื่อหาหัวข้อสนทนาในแวดวงระดับท็อปเหล่านั้น เคยเปิดอ่านอัตชีวประวัติที่เถ้าแก่คนนี้ตีพิมพ์ในเวลาต่อมาซ้ำไปซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน

เขารู้ดีกว่าใครว่าฝีมือของเถ้าแก่คนนั้นในการจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศอย่างเนื้อกวาง มันเข้าขั้นวิเศษพิสดารเพียงใด

ทว่าในชาติที่แล้ว

แม้ลู่ชวนจะรู้จักสถานที่แห่งนี้ และรู้ถึงตำนานของเถ้าแก่ผู้นี้ ทว่าเขากลับไม่เคยมีคุณสมบัติพอที่จะได้นั่งลงกินอาหารที่เถ้าแก่คนนี้ลงมือเข้าครัวทำด้วยตัวเองเลยสักคำเดียว

ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีปัญญาจ่ายค่าจองโต๊ะหลายหมื่นหยวนนั่น

แต่เป็นเพราะหลังจากที่เถ้าแก่คนนั้นประสบความสำเร็จจนมีชื่อเสียง เขาก็ไม่ลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองนานแล้ว นานทีปีหนเกิดอารมณ์อยากทำเลี้ยงสักโต๊ะ คนที่ได้รับการต้อนรับก็ล้วนแต่เป็นบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดทั้งสิ้น

ลู่ชวนในชาติก่อนที่ต้องอาศัยการเช่ารถสปอร์ตมาค้ำจุนหน้าตา แม้แต่สิทธิ์ที่จะได้ดมกลิ่นก็ยังไม่มี

ลู่ชวนค่อย ๆ ดึงความคิดกลับมา

เขาหันไปมองกล่องโฟมขนาดยักษ์ที่วางอยู่ท้ายกระบะรถบรรทุก

หากเป็นเพียงการกินข้าวทั่วไป วันนี้เขาจะพารูมเมตไปร้านอาหารส่วนตัวริมหาดแม่น้ำ หรือหาร้านอาหารที่คุ้นเคยสักร้านก็ย่อมได้

ทว่าในกล่องนี้ คือเนื้อกวาง เขากวางอ่อน เอ็นกวาง และเหล้าเลือดกวางน้ำหนักกว่าสองร้อยห้าสิบจินที่ส่งตรงมาจากน้าแท้ ๆ ของหานตง

ของบำรุงชั้นยอดที่เปี่ยมไปด้วยความดุดันดั้งเดิมของพงไพรเยี่ยงนี้

หากสุ่มหาร้านอาหารสักแห่ง แล้วส่งมอบให้พวกพ่อครัวธรรมดาที่รู้แค่ใช้ความมันและความเผ็ดจัดมากลบกลิ่นคาวกลิ่นสาบ นั่นถึงจะเป็นการผลาญของล้ำค่าอย่างแท้จริง

มีเพียงส่งมอบให้อัจฉริยะทางธุรกิจในอนาคตที่เข้าใจเนื้อกวางดีที่สุดในชิงลู่เยี่ยนเท่านั้น

ถึงจะนับว่าใช้ประโยชน์จากสิ่งของได้อย่างคุ้มค่าแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น

ในเมื่อสวรรค์ให้เขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง และประจวบเหมาะกับช่วงเริ่มต้นที่ร้านแห่งนี้ยังไม่โด่งดังเป็นพลุแตก

ลู่ชวนก็อยากจะลิ้มรสฝีมือที่ในชาติก่อนเคยเห็นแค่ในหนังสืออัตชีวประวัติ แต่ไม่เคยได้สัมผัสจริงด้วยตัวเองดูสักครั้ง

ลู่ชวนมองไปยังเฉินจื่ออั๋งและหานตงที่เปี่ยมไปด้วยความคลางแคลงใจ

"ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่ามันจะมีชื่อเสียงหรือเปล่า"

น้ำเสียงของลู่ชวนราบเรียบ เจือความมั่นใจอันไม่อาจปฏิเสธได้

"เถ้าแก่ร้านนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการเนื้อกวางตัวจริง ส่งของให้เขาน่ะ วางใจได้มากกว่าส่งเข้าครัวหลังของโรงแรมห้าดาวแห่งไหนแน่นอน"

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ด้านข้าง พลางดันแว่นกรองแสงสีฟ้าตรงสันจมูกขึ้น

เขาไม่ได้กังขาในการตัดสินใจของลู่ชวนเลย

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ภูมิหลังอันลึกล้ำหลากหลายด้านที่เผยออกมาบนตัวลู่ชวน ได้ทำให้จ้าวอี้ฟานเกิดความเชื่อมั่นแบบหลับหูหลับตาไปแล้ว ในเมื่อลู่ชวนบอกว่าที่นี่ใช้ได้ เช่นนั้นที่นี่ก็ต้องมีคุณค่าอันไม่อาจหาใครมาทดแทนได้อย่างแน่นอน

"ยกของกันเถอะ"

จ้าวอี้ฟานเดินไปที่ท้ายกระบะรถ แล้วยื่นมือออกไปช่วยก่อนเป็นคนแรก

เมื่อหานตงเห็นว่าจ้าวอี้ฟานยังแสดงท่าทีเช่นนี้ จึงไม่พูดมากความอีกต่อไป เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับเฉินจื่ออั๋ง

ทั้งสี่คนร่วมแรงร่วมใจกัน กัดฟันยกกล่องโฟมขนาดยักษ์หนักสองร้อยห้าสิบสามจินลงมาจากท้ายรถกระบะอย่างทุลักทุเล

"หนึ่ง สอง ซำ ยก!"

เสียงฝีเท้าอันหนักอึ้งดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบของท้องถนน

ทีละก้าว ๆ ทั้งสี่คนช่วยกันแบกกล่องขนาดยักษ์เกินจริงใบนี้ ก้าวขึ้นสู่บันไดหินหน้าประตูร้านชิงลู่เยี่ยน

ยามที่เข้าใกล้บานประตูหนาหนักสีแดงคล้ำบานนั้น

สภาพจิตใจของทุกคนก็กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ

ความดูแคลนในตอนแรกของเฉินจื่ออั๋งค่อย ๆ ถูกเก็บงำลงไปแล้ว อย่างไรเสียเขาก็เติบโตมาจากครอบครัวนักธุรกิจ ย่อมรู้วิธีการมองสิ่งต่าง ๆ ในอีกมุมหนึ่ง

กล้าเปิดร้านอาหารในทำเลที่เงียบเหงาขนาดนี้ แม้แต่คนต้อนรับแขกก็ยังไม่มี หากเถ้าแก่ไม่ได้เป็นบ้า ก็ต้องเป็นเพราะที่นี่มีความมั่นใจเด็ดขาดโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาลูกค้าขาจรเพื่อประคองการอยู่รอด

ในหัวของหานตงมีแต่เรื่องที่ว่าเนื้อสองร้อยกว่าจินนี้จะต้องปรุงแบบไหนถึงจะอร่อยที่สุด ลูกกระเดือกจึงขยับขึ้นลงไม่หยุด

จ้าวอี้ฟานมีสีหน้าสงบ พร้อมที่จะเปิดหูเปิดตาหาประสบการณ์ที่นี่แล้ว

ส่วนลู่ชวน

กลับเป็นคนที่สุขุมมั่นคงที่สุดในบรรดาทั้งสี่คน

เขาเดินนำอยู่ข้างหน้า ปล่อยมือข้างหนึ่งออกแล้วออกแรงผลักบานประตูอันหนักอึ้งนั้นเปิดออก

"เอี๊ยด——"

ทันทีที่ประตูเปิดออก

ไอเย็นที่เจือกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์และเครื่องเทศชั้นสูงก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้าในทันที

สภาพแวดล้อมภายในแตกต่างจากถนนอันเงียบเหงาและห่างไกลภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีการตกแต่งอันดาษดื่นที่หรูหราโอ่อ่า โทนสีโดยรวมค่อนข้างมืด ฉากกั้นห้องสีไม้ธรรมชาติ กระถางบอนไซที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบสวยงาม โคมไฟติดผนังสีส้มอมเหลืองอันอบอุ่น ทั้งหมดสรรค์สร้างความรู้สึกเงียบสงบที่สำรวมตนและเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง

บนพื้นปูด้วยพรมสีเข้มหนานุ่ม เวลาเดินเหยียบลงไปจึงไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา

เมื่อเห็นประตูถูกผลักเปิดออก

พนักงานเสิร์ฟหญิงในชุดยูนิฟอร์มเรียบหรูตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับส่วนโถงใหญ่ก็เดินตรงเข้ามาทันที

สายตาของเธอชะงักไปชั่วครู่เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มสี่คนที่กำลังแบกกล่องโฟมขนาดยักษ์ ในแววตามีประกายแห่งความตื่นตะลึงที่สังเกตได้ยากวาบผ่าน

แต่เธอก็ปกปิดมันได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอย่างมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

"สวัสดีตอนค่ำค่ะคุณผู้ชายทุกท่าน"

พนักงานเสิร์ฟค้อมตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวล

"ไม่ทราบว่าได้จองไว้ล่วงหน้าไหมคะ?"

ทั้งสี่คนค่อย ๆ วางกล่องโฟมอันหนักอึ้งลงบนพื้นที่ว่างด้านข้างของโถงใหญ่ ทำให้เกิดเสียงทึบดัง "ปัง"

หานตงหอบหายใจแรง พลางนวดแขนที่เมื่อยล้า

เฉินจื่ออั๋งยืดหลังตรง วางท่าทางแบบผู้นำกลุ่มอย่างติดเป็นนิสัย

เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ยถามว่าสามารถจัดห้องส่วนตัวให้ได้หรือไม่

ทว่าลู่ชวนกลับชิงพูดขึ้นก่อนหนึ่งก้าว สบตากับพนักงานเสิร์ฟคนนั้นโดยตรง

"ไม่ได้จองครับ"

น้ำเสียงของลู่ชวนเป็นธรรมชาติ

"ผมต้องการพบเถ้าแก่ของพวกคุณ"