ตอนที่ 75 ยักษ์เบิ้มหน้าประตูมหาวิทยาลัยและการจัดการเลี้ยงชิ

ทั้งสี่คนแห่งห้อง 504 เดินตามกระแสฝูงชน จนมาถึงจุดรับส่งพัสดุด่วนนอกรั้วมหาวิทยาลัย

หานตงเดินนำอยู่หน้าสุด

ปากเขายังคงพึมพำปลอบใจตัวเองไม่หยุด พยายามสลัดตัวให้หลุดจากคำขู่สุดสยองของน้าชายที่ว่าจะ 'ปล่อยกวางไปขวิด' ให้ได้

ในความคิดของเขา ต่อให้น้าชายจะฮาร์ดคอร์แค่ไหน ของที่ส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากแดนอีสาน อย่างมากก็คงเป็นแค่กล่องกระดาษที่ใหญ่หน่อยเท่านั้นแหละ ทุกคนช่วยกันหิ้วคนละมุมก็ยกกลับหอพักได้สบาย ๆ แล้ว

"เถ้าแก่ มารับพัสดุครับ เลขท้าย 9188 ชื่อหานตง"

หานตงเกาะเคาน์เตอร์จุดรับส่งพัสดุพลางแจ้งข้อมูล

เถ้าแก่จุดรับพัสดุกำลังง่วนจนเหงื่อท่วมหัว ก้มหน้าค้นหาในระบบของเครื่องสแกนดูแวบหนึ่ง

"หานตงใช่ไหม"

เถ้าแก่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพียงแต่ใช้ปากกาชี้ไปยังลานโล่งนอกเพิง

"ไอ้ยักษ์เบิ้มนั่นน่ะ ของนาย"

ตามทิศทางที่นิ้วของเถ้าแก่ชี้ไป

สายตาของทั้งสี่คนแห่งห้อง 504 ก็หันขวับไปมองพร้อมกัน

บนลานโล่งนอกจุดรับพัสดุ มีพัสดุขนาดยักษ์โตผิดมนุษย์มนาจนน่าขนลุกนอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ฐานรองด้วยท่อนไม้พาเลทหนาเตอะ ด้านบนเป็นกล่องโฟมหนาพิเศษที่สูงเกือบครึ่งตัวคน ด้านนอกยังพันด้วยเทปกาวสีเหลืองหน้ากว้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนดูเหมือนก้อนเกราะหุ้มขนาดยักษ์

ภาพนี้เมื่อวางเทียบกับกล่องพัสดุธรรมดาขนาดเท่าฝ่ามือข้าง ๆ แล้ว มันช่างให้ความรู้สึกคนละแนวทางกันโดยสิ้นเชิง

หานตงถึงกับเหวอไปทั้งตัว

เขาเบิกตากว้าง สองมือค้างอยู่กลางอากาศ ขาก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ข้าง ๆ กวาดสายตามองเจ้าสิ่งมหึมานี้ไปสองรอบ นายน้อยตระกูลใหญ่ผู้สุขุมที่สุดในยามปกติคนนี้ บัดนี้ในแววตากลับเผยความเคร่งขรึมที่หาได้ยากยิ่งออกมาเช่นกัน

ในหัวของเขาเริ่มคำนวณปริมาตรของไอ้สิ่งนี้และขีดจำกัดการรับน้ำหนักของพวกเขาทั้งสี่คนอย่างรวดเร็วแล้ว

ลู่ชวนกวาดตามองแวบหนึ่ง

ในใจเขาก็สรุปคำตอบได้ทันที

ของชิ้นนี้ ไม่มีทางที่พวกเขาสี่คนจะช่วยกันยกกลับหอพักด้วยมือเปล่าได้ง่าย ๆ แน่นอน

เฉินจื่ออั๋งเป็นคนแรกที่ดึงสติตัวเองกลับมาจากความตกใจได้

เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ มองกล่องที่ถูกมัดด้วยท่อนไม้และเทปกาวแน่นหนาจนกระดิกไม่ได้แล้ว มุมปากก็กระตุกไปทีหนึ่ง

"ตงจื่อ"

เฉินจื่ออั๋งแซวขึ้นมากึ่งจริงกึ่งเล่น

"น้านายคงไม่ได้ส่งกวางมาให้ทั้งตัวหรอกนะ"

หานตงกลืนน้ำลายเอื๊อก

"ไม่มั้ง"

เขาตอบออกมาอย่างไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

เพราะเขารู้ซึ้งถึงสไตล์สุดโหดเถื่อนของบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่บ้านตัวเองดีเกินไป

จังหวะนั้นเอง เถ้าแก่จุดรับพัสดุก็ถือใบนำส่งเดินออกมาพอดี มือหนึ่งฉีกใบเสร็จ อีกมือก็ทิ้งหมัดฮุกซัดเผด็จศึกใส่อย่างหน้าตาเฉย

"พัสดุชิ้นนี้หนักสองร้อยห้าสิบสามชั่งนะ"

เถ้าแก่ยัดใบนำส่งใส่มือหานตง

"ตรวจนับดู ถ้าไม่มีปัญหาก็รีบเอาไปซะ มันเกะกะที่น่ะ"

สองร้อยห้าสิบสามชั่ง

คำไม่กี่คำนี้เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ ที่ถูกจุดชนวนระเบิดตูมสนั่นขึ้นกลางลานโล่งแห่งนี้

หานตงกลายเป็นหินไปโดยสมบูรณ์

การควบคุมสีหน้าของเฉินจื่ออั๋งพังทลายลงในพริบตา เขารู้สึกว่าคำแซวเมื่อครู่ของตนเฉียดเข้าใกล้ความจริงไปทุกทีแล้ว

"ฉันไม่เชื่อหรอก"

หานตงกัดฟันกรอด หันไปขอยืมคัตเตอร์จากเถ้าแก่จุดรับพัสดุ

"วันนี้ฉันต้องดูให้เห็นกับตา ว่าน้าฉันยัดอะไรไว้ข้างในกันแน่ถึงได้หนักตั้งสองร้อยห้าสิบกว่าชั่งขนาดนี้!"

เขาเดินไปที่หน้ากล่องโฟมขนาดยักษ์ ย่อตัวนั่งลง

คมมีดกรีดผ่านเทปกาวสีเหลืองหน้ากว้างที่พันรอบกล่อง ส่งเสียงฉีกขาดบาดหู เขาต้องออกแรงแทบขาดใจกว่าจะงัดฝาโฟมหนาเตอะชั้นบนสุดเปิดออกได้สำเร็จ

พอเปิดฝาออก

ไอเย็นจัดที่มาพร้อมละอองน้ำแข็งสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า

ในกล่องอัดแน่นไปด้วยเนื้อกวางสีแดงเข้มชิ้นมหึมาที่บรรจุในถุงสุญญากาศพร้อมถุงเจลเก็บความเย็น

"นี่มันเนื้อล้วน ๆ เลยนี่หว่า"

คิ้วของหานตงขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ยื่นมือเข้าไปรื้อค้นระหว่างก้อนเนื้อแช่แข็งเหล่านั้น

"น้าฉันบอกในสายว่ามีเขากวางอ่อนกับเหล้าเลือดกวางด้วยไม่ใช่เหรอ ทับอยู่ข้างล่างสุดงั้นเรอะ"

เขาออกแรงยกเนื้อซี่โครงกวางติดกระดูกชิ้นยักษ์ด้านบนสุดขึ้นมา

วินาทีต่อมา

การเคลื่อนไหวของหานตงก็ชะงักค้าง

ณ ใจกลางของก้อนเนื้อสีแดงสดเหล่านั้น

มีหัวกวางดาวขนาดมหึมาที่ยังมีเขาหักติดอยู่ วางตระหง่านอยู่ตรงนั้นอย่างน่าสะพรึงกลัว

ขนของกวางตัวนั้นถูกเกล็ดน้ำแข็งปกคลุม ดวงตาทั้งสองข้างที่ไร้แววชีวิตเปิดกึ่งปิด ในจังหวะที่หานตงยกก้อนเนื้อออก มันก็สบสายตากับหานตงเข้าอย่างจังพอดี

"เชี่ยเอ๊ย!"

หานตงแผดเสียงร้องลั่นอย่างโหยหวน

ชายชาตรีแดนอีสานร่างยักษ์สูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตร หนักร้อยแปดสิบชั่งคนนี้ ขาอ่อนยวบลงอย่างกะทันหัน ก้นกระแทกลงไปนั่งแหมะกับพื้นซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยฝุ่น

เขาใช้มือและเท้าถอยกรูดไปข้างหลังสองก้าว ชี้ไปที่กล่องนั้นด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา เสียงสั่นเครือ

"มันมองกู!"

"มันกำลังมองกูอยู่!"

คำขู่ในสายของน้าชายที่ว่าจะ 'ปล่อยกวางไปขวิด' รวมทั้งความทรงจำอันเจ็บปวดในวัยเด็กที่เคยถูกกวางตัวผู้โตเต็มวัยขวิดกระเด็นไปสองเมตร ปรากฏเป็นภาพชัดเจนขึ้นมาในจังหวะนี้ พังทลายแนวป้องกันทางจิตวิทยาของหานตงจนย่อยยับ

ตอนแรกเฉินจื่ออั๋งยังยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ

พอได้ยินเสียงกรีดร้องของหานตง เขาก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูในกล่องด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แค่เพียงแวบเดียว

คุณชายใหญ่ในท้องถิ่นผู้รักความสะอาดและหน้าตาทางสังคมเป็นชีวิตจิตใจคนนี้ ใบหน้าก็พลันซีดเผือดลงทันควัน ถอยหลังรวดเดียวสามสี่ก้าว

"ตงจื่อ น้านายนี่มันคนโหดตัวจริงเสียงจริงเลยว่ะ"

เฉินจื่ออั๋งเอามืออุดปาก ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา

"นี่เขาเล่นแพ็กส่งมาให้ยันศพเลยนะเว้ย"

จ้าวอี้ฟานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่เบือนสายตาไปมองทางอื่นเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งของในพัสดุที่ฮาร์ดคอร์เกินไปนี้เช่นกัน

มีเพียงลู่ชวนที่สงบนิ่งที่สุด

เขาเดินก้าวไปข้างหน้า มองดูหัวกวางที่ตายตาไม่หลับตรงใจกลางกล่อง

ลู่ชวนไม่ได้ถอยหนี

เขายื่นมือออกไป เลื่อนหัวกวางขนาดใหญ่นั้นไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วผ่านพลาสติกหุ้ม

เมื่อหัวกวางถูกย้ายออกไป

สิ่งของที่ห่อหุ้มด้วยบับเบิลกันกระแทกอย่างมิดชิดด้านล่างก็เผยออกมาให้เห็นในที่สุด

เหล้าเลือดกวางสีแดงเข้มสองถังใหญ่ เอ็นกวางชั้นเลิศคุณภาพเยี่ยมสองสามห่อ และยังมีเขากวางอ่อนที่ห่อด้วยพลาสติกถนอมอาหารอย่างหนาแน่น

"ของอยู่ข้างใต้นี่หมดเลย"

ลู่ชวนชักมือกลับ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

หานตงยังคงนั่งกองอยู่กับพื้น ใบหน้าขาวซีด

"น้ากูฆ่ากวางจริง ๆ ด้วยว่ะ..."

ในน้ำเสียงของเขาเจือความสิ้นหวังที่สลัดไม่หลุด

"ส่งเนื้อมาให้ก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับเอาหัวมาวางไว้ตรงกลางเดี่ยว ๆ นี่มันคำเตือนชัด ๆ! เป็นคำเตือนเรื่องที่กูอึกอักอ้ำอึ้งในโทรศัพท์แน่นอน!"

แม้เรื่องนี้จะฟังดูเหมือนมุกตลกปมฝังใจในวัยเด็กที่น่าขัน

ทว่าปัญหาในชีวิตจริงที่วางอยู่ตรงหน้าคนทั้งสี่แห่งห้อง 504 กลับไม่ตลกเลยสักนิด

หานตงยันตัวลุกขึ้นจากพื้น มองกล่องของสดขนาดใหญ่หนักสองร้อยห้าสิบกว่าชั่งนี้ด้วยความกลัดกลุ้มจนต้องขยี้หัว

"แล้วจะทำไงดีวะเนี่ย"

หานตงชี้ไปยังกองถุงน้ำแข็งที่เริ่มละลายจนมีหยดน้ำเกาะพราว

"พวกนี้มันเนื้อสดทั้งนั้น หอพักพวกเราไม่มีแม้แต่ตู้เย็นเล็ก ๆ แล้วดูสภาพอากาศผีบ้าในเจียงเฉิงนี่สิ วางทิ้งไว้คืนเดียวมีหวังเน่าเหม็นขึ้นหนอนแน่!"

เฉินจื่ออั๋งแสดงจุดยืนปฏิเสธเต็มที่ทันควัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"เอาขึ้นหอพักไม่ได้เด็ดขาด"

"ถ้าเนื้อสดสองร้อยกว่าชั่งนี่ไปเน่าอยู่บนชั้นห้า ต่อไปพวกเราคงก้าวขาเข้าห้องไม่ได้แน่"

จ้าวอี้ฟานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นพ้องด้วยเช่นกัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังจนปัญญาอยู่รอบ ๆ "ระเบิดชีวเคมี" ขนาดยักษ์นี้

ลู่ชวนก็เอ่ยปากขึ้น

"คืนนี้ยกเลิกไปกินปิ้งย่างเสียบไม้ก่อน"

เขามองดูของในกล่อง แล้วเสนอแนวทางแก้ไขปัญหาที่สะดวกและสมเหตุสมผลที่สุดออกมา

"ฉันรู้จักร้านอาหารที่เชี่ยวชาญเรื่องทำเนื้อกวางอยู่ร้านหนึ่ง"

ลู่ชวนหันไปมองหานตง

"พวกเราขนกล่องนี้ไปที่นั่นได้เลย"

"ให้ทางครัวของเขาช่วยจัดการเตรียมของสดให้เรียบร้อย แล้วฝากแช่ไว้ในห้องเย็นของร้าน วันหลังถ้าพวกเราอยากกินเมื่อไหร่ ก็แวะไปให้เขาปรุงสด ๆ ให้ได้ตลอดเวลา"

ทันทีที่คำพูดนี้เอ่ยออกมา

ปัญหาก็คลี่คลาย

ไม่ต้องกังวลว่าเนื้อกวางจะเน่าเสีย

ไม่ต้องเหนื่อยแบกขึ้นไปชั้นห้าให้เสียแรง

แถมยังสามารถเปลี่ยนวัตถุดิบเลอค่าชุดนี้ ให้กลายเป็นเสบียงอาหารมื้อพิเศษประจำห้อง 504 ในอนาคตได้อีกด้วย

แววตาที่กำลังมึนตึบของหานตงพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

"วิธีนี้เข้าท่าเว้ย!"

เขาตบหน้าขาฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ลืมไปสนิทเลยว่าเมื่อนาทีที่แล้วตัวเองเพิ่งถูกหัวกวางนั่นหลอกหลอนจนตกใจก้นจ้ำเบ้า

"พี่ลู่ พี่ช่วยชีวิตหมา ๆ ของผมไว้อีกแล้ว"

เฉินจื่ออั๋งเองก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

"เอาสิ งั้นก็รีบไปกันเถอะ"

"ก่อนที่ถุงน้ำแข็งจะละลายหมด รีบส่งไอ้ตัวปัญหาก้อนนี้ไปให้พ้น ๆ ดีกว่า"

แผนการลงตัวแล้ว

แต่ปัญหาในความเป็นจริงตรงหน้าคือ พวกเขาต้องช่วยกันย้ายกล่องโฟมขนาดยักษ์หนักสองร้อยห้าสิบสามชั่งที่ไม่มีแม้แต่หูหิ้วนี้ จากมุมของจุดรับพัสดุไปยังสี่แยกที่สะดวกต่อการเรียกบริการรถขนส่งในเมือง

งานที่ต้องใช้แรงกายจริง ๆ เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"มา ๆ ช่วยกันจับมุมข้างใต้คนละมุม"

ทั้งสี่คนค่อย ๆ แบกกล่องขนาดยักษ์นี้ก้าวไปทีละก้าว จนกระทั่งมาถึงบริเวณสี่แยก

ไฟข้างทางสว่างพรึบขึ้นครบทุกดวงแล้ว

ทันทีที่กล่องวางแตะพื้น ทั้งสี่คนก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน ยืนหอบหายใจแฮก ๆ อยู่ริมถนน

ลู่ชวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เปิดแอปพลิเคชันบริการขนส่งสินค้าในเมือง ก้มหน้ากดทำรายการอยู่สองสามที

ไม่นานนัก รถกระบะบรรทุกขนาดเล็กแบบตู้ทึบก็ขับแล่นมาตามทางคู่ขนาน และค่อย ๆ ชะลอจอดเทียบข้างทาง

คนขับเลื่อนกระจกลง ชะโงกหน้าออกมามองแวบหนึ่ง

"คุณที่เรียกใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

ลู่ชวนพยักหน้า เดินตรงไปเปิดประตูบานเปิดคู่ด้านหลังของตู้บรรทุก

อีกสามคนรีบลงมือทันที

กัดฟันรวมแรงกันยกกล่องโฟมขนาดมหึมาขึ้น แล้วดันเข้าไปในตู้บรรทุกของรถอย่างสุดแรง

เสียงทึบดัง "ปัง"

ประตูตู้บรรทุกปิดสนิทลงอย่างแรง

ในที่สุดตัวปัญหาใหญ่ที่ชวนปวดหัวที่สุดในค่ำคืนนี้ ก็ถูกยัดเข้าไปจนหมดสิ้น

หานตงปาดเหงื่อบนหน้าผาก รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบไปจนหมดสิ้น

เฉินจื่ออั๋งปัดฝุ่นที่มือ รู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

ที่นั่งในห้องโดยสารของรถบรรทุกมีจำกัด นั่งได้ไม่ครบสี่คน

หานตงเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับ หันไปมองอีกสามคนที่เหลือ

"พวกนายเรียกรถแท็กซี่ไปละกัน พวกเราขับตามพวกนายไป"

จังหวะนั้นเองเฉินจื่ออั๋งก็โบกเรียกรถแท็กซี่ได้พอดี

เขาขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ ส่วนลู่ชวนกับจ้าวอี้ฟานนั่งที่เบาะหลัง

ลู่ชวนมองไปยังคนขับแท็กซี่ น้ำเสียงราบเรียบ ช่วยกำหนดเส้นทางสุดท้ายสำหรับศึกหนักที่ไม่คาดคิดในค่ำคืนนี้

"พี่ครับ"

"ไปชิงลู่เยี่ยนครับ"