ตอนที่ 74 คำว่าหลานชายคนโตกับปมในใจของหานตง

ในวินาทีที่สายตาของหานตงทอดมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์จากแดนอีสานที่เมื่อครู่นี้ยังส่งเสียงเอะอะโวยวาย อวดอ้างว่าจะกินวัวให้หมดตัว ทั้งร่างกลับราวกับถูกใครบางคนถอดกระดูกสันหลังท่อนใหญ่ออกไปดื้อๆ

ความคึกคักแบบ "ออกไปกินปิ้งย่างข้าคอแข็งที่สุด" บนใบหน้า สลายหายไปจนหมดจดในพริบตา

เขากลืนน้ำลายเอื๊อกหนึ่ง

แม้แต่ช่วงไหล่ก็ยังห่อลู่ลงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

หานตงกุมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ พลางหดตัวถอยกรูดไปชิดริมประตูอย่างไม่สมกับสรีระร่างกาย ราวกับกำลังหลบหลีกรังสีอันตรายอะไรสักอย่าง

เขากดปุ่มรับสาย

น้ำเสียงที่ปกติก้องกังวานดั่งลำโพงซับวูฟเฟอร์ หดลีบเล็กลงจนกลายเป็นเสียงสั่นเครือแผ่วเบาในทันที

"น้า..."

พอน้ำเสียงที่เอ่ยเรียกอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวนี้หลุดออกมา

คนอีกสามคนในห้อง 504 ก็ชะงักมือจากสิ่งที่ทำอยู่พร้อมๆ กัน

ทุกคนหันมาสบตากันเอง

นี่มันเรื่องแปลกใหม่ชวนตื่นตาตื่นใจแท้ๆ

ปกติแล้วหานตงในห้องพักเป็นพวกจอมหน้าหนาที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นหมอนี่มีช่วงเวลาที่ว่านอนสอนง่ายและเจี๋ยมเจี้ยมได้ถึงเพียงนี้

ไม่ต้องเอ่ยถามก็รู้

นี่มันต้องเจอกับการกดข่มทางสายเลือดแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเข้าให้แล้วแน่ๆ

แม้หานตงจะพยายามกดเสียงให้ต่ำลงอย่างจงใจ แต่มันก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

เพราะคนที่อยู่ปลายสายไม่มีความคิดที่จะร่วมมือพูดจาเบาๆ นุ่มนวลกับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ฝั่งตรงข้ามของโทรศัพท์มือถือ

สุ้มเสียงมาตรฐาน ทุ้มลึก และเปี่ยมไปด้วยความห่ามดิบของชายชาตรีแดนอีสาน ราวกับเปิดลำโพงขยายเสียงเอาไว้ มันทะลักล้นผ่านกระบอกหูฟังเข้ามายึดครองพื้นที่ทั่วทั้งห้อง 504 ในทันที

"ไอ้หลานชายคนโต!"

"ทำเหี้ยไรอยู่! ฝึกทหารเสร็จแล้วล่ะสิ!"

เสียงตะโกนที่มีพลังทะลุทะลวงขั้นสุดยอดนี้ ทำเอาแก้วหูของหานตงถึงกับชาหนึบ

เขารีบขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย ยืนตัวตรงแหน็บราวกับเด็กประถมที่โดนคุณครูประจำชั้นเรียกชื่อ

"เพิ่งเสร็จไปได้สองวันเองครับน้า"

น้าที่อยู่ปลายสายเริ่มเปิดฉากกระบวนการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามแบบฉบับญาติผู้ใหญ่แดนอีสานทันควัน

"ฝึกทหารเหนื่อยไหมวะ"

"ทางใต้แดดร้อนชิบหาย ตอนกลางคืนเปิดแอร์นอนพอยาไส้ไหมล่ะนั่น"

"กับข้าวโรงอาหารกินถูกปากหรือเปล่า มีใครรังแกแกไหม มีเรื่องอะไรก็บอกน้ามาได้เลยนะโว้ย!"

หานตงถือโทรศัพท์พลางพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด

"ไม่เหนื่อยครับ"

"กินได้ครับ อิ่มทุกมื้อ"

"ไม่มีใครรังแกผมเลยครับ รูมเมตคอยดูแลผมดีกันทุกคนเลย"

คำพูดคำจาของเขาฟังดูกักข่มอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งคำพูดไร้สาระส่วนเกินสักคำก็ยังไม่กล้าเอ่ยแซม

เฉินจื่ออั๋งยืนพิงประตูตู้เสื้อผ้าของตัวเอง พลางมองดูสภาพที่แสนจะเชื่องและว่าง่ายของหานตง จนแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

นี่มันยังใช่หมีแดนอีสานตัวเดิมที่ปกติชอบเดินกร่างคับห้องอยู่ตรงไหนกัน

นี่มันลูกหมีที่โดนหิ้วหนังคอชัดๆ

น้าที่อยู่ปลายสายฟังรายงานของหานตงจบ ดูท่าทางจะพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

"ไม่มีใครรังแกก็ดีแล้ว!"

"แกฟังให้ดีนะเว้ย น้าส่งของจากบ้านเราไปให้แกหน่อยนึง ตอนนี้ของน่าจะถึงจุดรับส่งพัสดุด่วนหน้าประตูใหญ่มหา'ลัยแกแล้ว รีบไปเอามาซะ"

หานตงชะงักไปแวบหนึ่ง

"ส่งอะไรมาเหรอครับน้า ของกินที่แม่ยัดมาให้ผมยังกินไม่ทันหมดเลยครับ"

"ของขี้หมาที่แม่แกยัดให้มันจะมีปัญญาไปเทียบอะไรได้วะ!"

เสียงของน้าทั้งห้าวทั้งห้วน เจือความเด็ดขาดดิบเถื่อนที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ

"ข้าหากวางมาให้แกหน่อยนึง มีทั้งเอ็นกวางแล้วก็เขากวางอ่อนด้วย! แล้วข้ายังแยกใส่ขวดเหล้าเลือดกวางที่ดองเองไว้ให้อีกสองขวด!"

พอชื่อของเหล่านี้ถูกร่ายออกมา

ทุกคนในห้องพักต่างก็พากันยืนอึ้งตาค้าง

นี่มันไม่ใช่ของฝากพื้นบ้านประเภทขนมกรุบกรอบหรือขนมเผ็ดธรรมดาทั่วไปแล้ว

นี่มันล้วนเป็นของบำรุงขนานหนักที่ฟังดูก็รู้ว่าสรรพคุณดุดัน และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความดุร้ายของพงไพรทั้งนั้น

น้าในสายเริ่มสาธยายวิธีกินอย่างละเอียดยิบ

"ไอ้เนื้อกวางกับเอ็นกวางนั่น แกไปหาหม้อมาตุ๋นกินซะ!"

"ส่วนเขากวางอ่อนอย่าไปกินซี้ซั้วนะโว้ย ฤทธิ์มันร้อนแรง ให้กินทีละนิดทีละหน่อย!"

"แล้วก็เหล้าเลือดกวางนั่น นั่นเป็นของดีที่น้าตั้งใจเก็บไว้ให้แกคนเดียว เก็บรักษาไว้ให้ดีๆ ล่ะ!"

พอกำชับเรื่องพวกนี้เสร็จ น้าก็พลันนึกถึงคำพูดที่หานตงเพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่ขึ้นมาได้

"เออใช่ เมื่อกี้แกบอกว่าพวกรูมเมตคอยดูแลแกดีใช่ไหมวะ"

"งั้นแกเอาของพวกนี้กลับไป แล้วแบ่งให้พวกนั้นกินด้วยล่ะ!"

"ออกไปอยู่ข้างนอก คนเขาทำดีกับเรา แกจะมามัวทำตัวขี้เหนียวนั่งแทะเนื้ออยู่คนเดียวไม่ได้นะเว้ย เสียชื่อคนอีสานหมด!"

ถ้อยคำตรงไปตรงมาไม่กี่ประโยคนี้ลอยทะลุผ่านโทรศัพท์ออกมา

ทำให้บรรยากาศภายในห้องพักแปรเปลี่ยนเป็นแปลกใหม่และอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

นี่ไม่ใช่การซื้อขนมไม่กี่ห่อมาแบ่งกันกินตามใจชอบ

แต่นี่เป็นของดีที่ญาติผู้ใหญ่ทางบ้านส่งมาให้อย่างจริงจัง ซ้ำยังกำชับเป็นพิเศษว่าให้นำออกมาแบ่งปันกัน นั่นย่อมหมายความว่า คำพูดที่หานตงบอกในสายว่า "รูมเมตคอยดูแลผมดี" นั้น เขาได้มองคนพวกนี้เป็นพวกพ้องของตัวเองจริงๆ

ลู่ชวนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ พอได้ยินถึงตรงนี้ก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ

หานตงรีบขานรับเป็นพัลวัน

"รับทราบครับน้า เดี๋ยวผมไปเอามาแบ่งให้ทุกคนเลยครับ"

"เออ"

ดูเหมือนน้าจะสั่งการเรื่องสำคัญเสร็จสิ้นแล้ว และเตรียมตัวจะวางสาย

ทว่าในจังหวะที่หานตงกำลังเตรียมจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกนั่นเอง

ปลายสายตรงนั้น

น้ำเสียงของน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาอย่างยิ่ง กระทั่งแฝงกลิ่นอายความเหี้ยมเกรียมอันทรงพลังกดดันมหาศาลเอาไว้ด้วย

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง แกฟังข้าไว้ให้ดีนะไอ้หนู!"

หานตงยืนตัวตรงเป๊ะขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

"แกยังอายุน้อย ไอ้เหล้าเลือดกวางนั่นน่ะปกติเพลาๆ มือลงหน่อย อย่าไปเสือกกินเยอะ!"

เสียงตวาดอันกึกก้องของน้าหนักแน่นและชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ยิ่งอย่าได้ทะลึ่งคิดว่าพอดื่มเข้าไปแล้ว มีไฟราคะพลุ่งพล่านขึ้นมา จะไปเที่ยวทำระยำตำบอนข้างนอกล่ะโว้ย!"

"ถ้าข้ารู้ว่าแกไปทำเรื่องบัดสีข้างนอก ทำตระกูลหานต้องขายขี้หน้าล่ะก็..."

น้าพ่นลมหายใจฮึดฮัดเสียงเย็นชา

"ข้าจะปล่อยกวางไปขวิดมึง! ได้ยินไหม!"

พอคำข่มขู่ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปฐพีนี้หลุดออกมา

มวลอากาศในห้อง 504 ก็แข็งค้างไปโดยสมบูรณ์

มือของลู่ชวนที่เพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ปลายนิ้วที่กำลังดันแว่นตาของจ้าวอี้ฟานก็หยุดนิ่งไปเช่นกัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉินจื่ออั๋งที่อ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ปล่อยกวางไปขวิดมึงเนี่ยนะ?

นี่มันคือบทลงโทษสุดฮาร์ดคอร์รูปแบบไหนที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนกันแน่?

ทว่า

ในฐานะผู้ประสบเหตุโดยตรงอย่างหานตง

ตอนที่ได้ยินประโยคนี้ เขากลับไม่มีอารมณ์ขันหรือรู้สึกตลกโปกฮาเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาราวกับเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับแบบอัตโนมัติ ลำคอหดเกร็งถอยร่นไปข้างหลังอย่างแรง บนใบหน้าถึงกับฉายแววหวาดผวาขึ้นมาอย่างแท้จริง

"รับทราบครับน้า!"

หานตงรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ความขี้ขลาดในน้ำเสียงพุ่งทะลุเพดานบินไปไกลโขแล้ว

"ผมไม่ดื่มครับ!"

"ผมไม่ทำเรื่องมั่วซั่วแน่นอนครับ!"

"น้าอย่าปล่อยกวางมาเด็ดขาดเลยนะครับ!"

"เออ พอได้แล้ว ไสหัวไปเอาพัสดุได้แล้วโว้ย!"

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

สายถูกตัดทิ้งไปอย่างเด็ดขาดฉับไว

วินาทีที่เสียงสัญญาณสายว่างดังออกมาจากโทรศัพท์

หานตงก็ราวกับคนหมดเรี่ยวหมดแรง พ่นลมหายใจขุ่นมัวที่อัดอั้นอยู่ในช่องอกออกมาเฮือกใหญ่

เสียงถอนหายใจนี้ดังลั่นเป็นพิเศษ

มันเจือความรู้สึกผ่อนคลายอย่างถึงที่สุดของการรอดตายมาราวปาฏิหาริย์และผ่านด่านมาได้อย่างปลอดภัยในที่สุด

เขายัดโทรศัพท์มือถือกลับลงไปในกระเป๋ากางเกง ช่วงไหล่ที่เคยเกร็งตรงแหน็บพลันทรุดฮวบลงมาทันที กลับคืนสู่สภาพลอยชายไม่เอาถ่านตามปกติอีกครั้ง

ในเวลานี้

คนอีกสามคนในห้องพักต่างก็กลั้นหัวเราะจนแทบจะบอบช้ำภายในกันอยู่แล้ว

ภาพของหานตงที่เจี๋ยมเจี้ยมเมื่อครู่นี้ เมื่อนำมาจับคู่กับคุณน้าพลังทำลายล้างมหาศาลในโทรศัพท์ ความตลกขบขันที่ระเบิดออกมามันช่างบ้าคลั่งเกินไปแล้วจริงๆ

ทุกคนเริ่มส่งสายตาแลกเปลี่ยนกันไปมา

เหล่าพี่น้องพร้อมเปิดโต๊ะไต่สวนกันแล้ว

เฉินจื่ออั๋งเป็นคนแรกที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ปกติเขาชอบวางมาดคุณชายใหญ่เป็นที่สุด แต่หลังจากใช้ชีวิตคลุกคลีกันมาพักหนึ่ง เขาก็เริ่มเคยชินกับจังหวะการรับส่งมุกตลกในห้องพักไปนานแล้ว

เขามองดูหานตงที่ทำท่าทางเหมือนยกภูเขาออกจากอก แล้วเดินเข้าไปตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยแซวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ตงจื่อ"

"น้าแกเขาก็ดีออกไม่ใช่เหรอวะ"

เฉินจื่ออั๋งพยายามกลั้นขำ

"อุตส่าห์ส่งของอร่อยๆ มาให้ตั้งไกล แถมยังไม่ลืมเผื่อแผ่ให้พวกเราได้พลอยอานิสงส์ไปด้วยอีก"

"ฉันจำได้ว่าตอนเพิ่งเปิดเทอมแกยังเคยเล่าเลยนี่ ว่าน้าแกอุตส่าห์ขึ้นเขาไปหาเม็ดสนป่ามาให้แก รักแกจะตายไป ทำไมแค่รับสายโทรศัพท์แกถึงกลัวจนหัวหดขนาดนี้วะ"

ทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง

หานตงที่เมื่อครู่ยังทำตัวเป็นกุ้งไร้กระดูก ก็พลันดีดผึงขึ้นมาราวกับแมวที่โดนเหยียบหางในทันที

เขากระโดดตัวลอยขึ้นมาจากพื้นตรงนั้นเลยทีเดียว!

"คนที่ไปหาเม็ดสนนั่นมันน้ารองกูโว้ย!"

อารมณ์ของหานตงพลุ่งพล่านถึงขีดสุด ระดับเสียงพุ่งทะยานสู่เดซิเบลสูงสุด หน้าดำหน้าแดงแผดเสียงแก้ต่างลั่นห้อง

"น้ารอง!"

"น้ารองน่ะคนดี!"

เขาโบกแขนล่ำสันทั้งสองข้างไปมา ราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต

"ส่วนคนที่โทรมาเมื่อกี้นี้ มันน้าเล็กกู!"

"น้าเล็กกูทำฟาร์มเพาะพันธุ์กวางดาวโว้ย!"

เขาชี้ไปที่โทรศัพท์ แทบจะแผดเสียงคำรามออกมาพร้อมน้ำตา

"น้าเล็กน่ะตัวร้าย!!!"

คำสามคำนี้

ทุกถ้อยคำล้วนกลั่นออกมาจากคราบเลือดและน้ำตา

นี่ไม่ใช่การต่อว่าเรื่องนิสัยใจคออย่างแน่นอน

แต่มันคือการกรีดร้องประณามด้วยเลือดและน้ำตาอย่างแท้จริง จากมุมมองอันแสนรันทดของเหยื่อผู้มีปมในวัยเด็ก ต่อวิธีการสั่งสอนอันแสนป่าเถื่อนทารุณอย่าง "ปล่อยกวางไปขวิดมึง"

พอเสียงคำรามที่ตัดกับภาพลักษณ์อย่างสุดขั้วนี้ระเบิดออกมา

แนวป้องกันในห้องพักก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เฉินจื่ออั๋งหัวเราะกิ๊กจนตัวงอ ไม่สนใจกระทั่งภาพลักษณ์ที่ปกติรักษาไว้อย่างดีเลิศอีกต่อไปแล้ว

ลู่ชวนยืนพิงตู้เสื้อผ้า แววขบขันในดวงตานั้นกดไม่อยู่เลยแม้แต่น้อย ไหล่ทั้งสองข้างสั่นระริกตามไปด้วย

แม้กระทั่งจ้าวอี้ฟานที่วางตัวเป็นคนเงียบขรึมเย็นชามาตลอด ก็ยังต้องหันหลังกลับไป เผยรอยยิ้มกว้างอย่างหาดูได้ยาก ไหล่สั่นสะท้านไม่หยุด

มวลอากาศแห่งความสุขสำราญอันแสนบริสุทธิ์ใจระหว่างลูกผู้ชายในห้อง 504 ถูกประโยค "น้ารองคนดี น้าเล็กตัวร้าย" ผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที

หานตงมองดูทั้งสามคนที่พากันหัวเราะจนตัวงอ

ตัวเขาเองก็ยอมแพ้ที่จะดิ้นรนขัดขืนแล้วโดยสิ้นเชิง

ภายใต้การซักไซ้ไล่เลียงและเสียงหยอกเย้าไม่หยุดหย่อนของเหล่ารูมเมต เขาจึงทำหน้าบอกบุญไม่รับ แล้วคายเรื่องราวในอดีตวัยเด็กที่ไม่อยากจะเหลียวมองย้อนหลังออกมาจนหมดเปลือก

"พวกมึงคิดว่ากูอยากจะกลัวเขาหรือไงวะ"

หานตงเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วทิ้งตัวนั่งลง หน้าตาหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

"ตอนเด็กๆ กูชอบพวกสัตว์ตัวเล็กๆ มาก มีอยู่ปีหนึ่งช่วงปิดเทอมหน้าร้อน กูเลยวิ่งแจ้นไปที่ฟาร์มเพาะพันธุ์กวางดาวของน้าเล็กแม่งทุกวัน"

"ตอนนั้นกูก็ยังไม่รู้ประสีประสา มันซนล้วนๆ วันนี้ไปดึงขนกวาง พรุ่งนี้ไปแย่งอาหารจากปากลูกกวางพวกนั้น วันไหนว่างๆ ก็นึกครึ้มเอากิ่งไม้หักๆ ไปแหย่ฝูงกวางเล่น"

หานตงเอามือกุมหน้า

"แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง กูซนเกินขอบเขตไปหน่อย เสือกดึงดันจะปีนขึ้นไปขี่หลังกวางตัวผู้ให้ได้"

"น้าเล็กกูแม่งตาเขียวปั๊ดขึ้นมาทันทีเลย"

ในน้ำเสียงของหานตงแฝงความสั่นสะท้านที่ยังคงยากจะลืมเลือนมาจนถึงทุกวันนี้

"แกไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินไปเปิดประตูกรงของกวางหนุ่มตัวเต็มวัยที่อารมณ์ฉุนเฉียวและดุร้ายที่สุดออกมาตรงๆ เลย"

"กูยังไม่ทันได้วิ่งหนีด้วยซ้ำ!"

หานตงทำไม้ทำมือประกอบ บรรยายภาพเหตุการณ์อันน่าอนาถในตอนนั้นอย่างออกรสออกชาติ

"ไอ้กวางตัวนั้นมันพุ่งเข้ามาขวิดกูจนหงายหลังลอยข้ามกองฟางไปเลย กูบินเคว้งอยู่กลางอากาศตั้งสองเมตรเต็มๆ!"

"สองเมตรเต็มๆ เลยนะเว้ย!!!"

"กูนอนหมอบแอ้งแม้งอยู่บนพื้น เจ็บก้นไปทั้งเดือนเต็มๆ กระทั่งเวลานอนยังต้องนอนคว่ำเลย"

เล่ามาถึงตรงนี้ หานตงก็เจ็บแค้นจนแทบจะขาดใจ

"ตอนนั้นกูร้องไห้โฮลั่นเลยนะเว้ย ร้องจนแทบจะหายใจไม่ทัน พวกมึงลองเดาสิว่าน้าเล็กกูเดินเข้ามาแล้วพูดว่ายังไง?"

"พอน้ากูแน่ใจว่ากูไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร เขาก็อัดยาเส้นเข้าปอดไปคำหนึ่ง ชี้นิ้วใส่หน้ากูแล้วด่าว่า เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ แต่เสือกโดนกวางขวิดเอาได้ โคตรน่าขายหน้าชะมัด!"

ภายในห้องพักพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาอีกระลอก

ลู่ชวนขำจนต้องพิงโต๊ะไว้ถึงจะยืนทรงตัวอยู่

ภาพในหัวมันชัดเจนจนทนไม่ไหวจริงๆ

"ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พอกูเห็นกวางทีไรก็ขาแข้งอ่อนไปหมด"

หานตงแบมือทั้งสองข้างออกอย่างสิ้นหวังในชีวิต

"ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ตั้งแต่นั้นมาน้าเล็กก็เอาเรื่องนี้มาขู่กูตลอด"

"ตอนเด็กๆ เวลากูไม่ทำการบ้าน เขาก็บอกจะปล่อยกวางมาขวิดกู"

"เวลากูไปก่อเรื่อง เขาก็บอกจะปล่อยกวางมาขวิดกู"

"กระทั่งช่วงตรุษจีนกูกลับบ้านเกิดโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า เขายังบอกว่าจะปล่อยกวางมาขวิดกูเลย"

พอเล่าเรื่องจบ

เฉินจื่ออั๋งก็หัวเราะจนตัวงอ ยืดหลังแทบไม่ขึ้นแล้ว

หานตงลุกพรวดขึ้นมาด้วยความอับอายจนกลายเป็นโมโห

แต่เมื่อเห็นทุกคนขำกันอย่างมีความสุขขนาดนี้ ก็เลยปล่อยเลยตามเลยไปเสียฉิบ

"พอได้แล้วโว้ย! พวกมึงขำกันพอหรือยังวะ!"

หานตงสบถด่าพึมพำพลางเดินไปที่หน้าประตู แล้วกระชากประตูห้องพักเปิดออก

เขาหันกลับมา ชี้นิ้วใส่เพื่อนอีกสามคนอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"พวกมึงอย่ามัวแต่นั่งขำกันสิวะ เดี๋ยวตอนออกไปเอาพัสดุด่วนที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย พวกมึงต้องไปเป็นเพื่อนกูทุกคนเลยนะ!"

หานตงกัดฟันกรอด

ลู่ชวนหยิบกุญแจบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเดินยิ้มๆ เข้าไปหา

"ไปสิ"

"ไปเอาบาดแผลในใจของแกมาก่อน เอาเสร็จแล้วค่อยออกไปหาอะไรกินกัน"

ทั้งสี่คนหยอกล้อส่งเสียงเอะอะโวยวายเดินออกจากห้อง 504

ตรงระเบียงทางเดิน ยังคงแว่วเสียงหานตงพูดย้ำซ้ำๆ ลั่นขึ้นมาไม่หยุด

"น้ารองน่ะคนดี! แต่น้าเล็กน่ะตัวร้าย!"