ตอนที่ 73 ความสุขของลูกผู้ชายกับสายโทรศัพท์ของหานตง

แสงอัสดงทอประกายลอดผ่านเหล็กดัดระเบียงเข้ามา ทาบลงบนกระเบื้องปูพื้นหอพักชายอาคารห้าของมหาวิทยาลัยเจียงต้าจนเปล่งประกายสีทองอบอุ่น

ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เด็กปีหนึ่งกลุ่มนี้จะต้องบอกลาช่วงเวลาปรับตัวอย่างแท้จริง เพื่อก้าวเข้าสู่โหมดการเรียนตามตารางสอนปกติ

ภายในห้อง 504 อบอวลไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลายสบายอารมณ์อย่างที่หาได้ยาก

เฉินจื่ออั๋งเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิง ก้มหน้าไถมือถือไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย

จ้าวอี้ฟานนั่งอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ บนโต๊ะกางหนังสือนวนิยายภาษาอังกฤษเล่มหนาเตอะทิ้งไว้ ทว่าในเวลานี้เขากลับไม่ได้อ่านมัน แต่กำลังเหม่อมองแสงอาทิตย์อัสดงนอกหน้าต่าง

ลู่ชวนถือแก้วน้ำอุ่นที่เพิ่งรินเสร็จ ยืนจิบอยู่ข้างเก้าอี้

หานตงเพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ มีผ้าขนหนูพาดคอไว้ผืนหนึ่ง เปลือยท่อนบน ร่างกายส่งกลิ่นหอมของสบู่เหลวราคาถูกคละคลุ้ง

เขาใช้ผ้าขนหนูขยี้หัวส่งๆ พลางก้าวมายืนกลางห้องพัก

"พวกมึง"

หานตงกระแอมเคลียร์คอ สะบัดผ้าขนหนูพาดบ่า ทำลายความเงียบสงบภายในห้องพักลง

"พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนจริงจังแล้วนะเว้ย"

"คืนนี้ไม่จัดสักหน่อยเหรอวะ?"

เขากวาดตามองอีกสามคนที่เหลือ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความกระตือรือร้นชอบชักชวนอันเป็นเอกลักษณ์ของคนแดนอีสาน

"ตั้งแต่เปิดเทอมมาจนป่านนี้ ห้องเรายังไม่เคยได้ล้อมวงก๊งเหล้าด้วยกันสักมื้อเลย"

ข้อเสนอนี้ถูกจริตทุกคนอย่างยิ่ง

จบการฝึกทหาร คืนก่อนเปิดเรียนอย่างเป็นทางการ

ห้วงเวลานี้ เหมาะเจาะลงตัวที่สุดสำหรับการรวมตัวสังสรรค์เฮฮาตามประสาหอพักชายมหาวิทยาลัย

เฉินจื่ออั๋งคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะ

"เอาดิวะ"

เฉินจื่ออั๋งรับมุกต่อด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

"คืนนี้กูเลี้ยงเอง"

"อยากกินอะไรเลือกได้ตามสบาย เดี๋ยวฉันจัดการให้"

เขาพูดด้วยความจริงจัง ไม่ได้มีเจตนาจะอวดร่ำอวดรวยแต่อย่างใด เพียงแค่เคยชินกับการจัดการเรื่องราวในแบบฉบับของคุณชายตระกูลใหญ่

ทว่าในห้อง 504 ตอนนี้ ไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลเสียแล้ว

"ไม่ได้เว้ย"

หานตงโพล่งขึ้นเป็นคนแรก รีบเบรกเฉินจื่ออั๋งไว้อย่างเด็ดขาด

"ตอนฝึกทหารมึงก็เลี้ยงกระทิงแดงพวกกูไปแล้ว"

เขาเลื่อนเก้าอี้ตัวเองออกมาแล้วทิ้งตัวลงนั่ง

หานตงโบกมือไปมา ยกเหตุผลอันแสนเรียบง่ายขึ้นมาอ้าง

"มื้อนี้ยังไงก็ให้มึงออกไม่ได้เด็ดขาด"

เฉินจื่ออั๋งอ้าปาก หมายจะยื้อแย่งสิทธิ์ต่ออีกสักหน่อย

แต่หานตงก็ตบหน้าอกตัวเองดังปึ้กอย่างใจถึงไปเสียแล้ว

"มื้อนี้กูเลี้ยงเอง!"

หานตงส่งเสียงดังลั่น แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายน้ำใจนักเลงที่ไม่ยอมให้ใครปฏิเสธ

ปกติเวลาอยู่ในห้อง เขาเป็นคนที่ชอบโวยวายเรื่อง "หารเท่ากันแฟร์สุด" บ่อยที่สุด พอเจอเรื่องที่ต้องควักกระเป๋าจ่ายก็ประหยัดได้เป็นประหยัด

แต่วันนี้ เขารู้สึกจากใจจริงว่าพวกเพื่อนฝูงออกไปกินข้าวด้วยกัน จะให้คนอื่นมารับจบฝ่ายเดียวตลอดไปไม่ได้

"อย่ามาแย่งกูนะเว้ย!"

หานตงเบิ่งตากว้าง ให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเหมาะ

"ถึงกูจะจนไปหน่อย แต่ถ้าเลี้ยงพวกมึงไปนั่งกินปิ้งย่างจิบเบียร์ข้างนอกสักมื้อ แค่นี้กูจ่ายไหวสบายมาก!"

พอคำพูดเหล่านี้หลุดออกมา

บรรยากาศในห้องก็พลันชวนขบขัน ทว่ากลับแฝงความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจพองโต

เฉินจื่ออั๋งมองท่าทีองอาจเปี่ยมอุดมการณ์ของหานตงแล้วก็หลุดหัวเราะหึออกมาตรงๆ

"พอเถอะมึงน่ะ"

เฉินจื่ออั๋งแทงใจดำอย่างไม่ไว้หน้า

"เงินค่าขนมกระจิริดของมึงเก็บไว้กินข้าวหน้าซี่โครงหมูที่โรงอาหารเพิ่มอีกสักสองมื้อเถอะ ตรงนี้ไม่ต้องมาฝืนทำเท่"

นิสัยของหานตงที่ไม่ชอบวางมาดอวดรวยและจริงใจไปถึงที่สุดนั้น ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ ยิ่งเป็นแบบนี้ ทุกคนก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้เขาต้องควักเงินก้อนนี้จริงๆ

ขณะที่เฉินจื่ออั๋งกับหานตงกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น

จ้าวอี้ฟานที่นั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้องมาตลอด ก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง

"ให้ฉันออกเองดีกว่าไหม"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้หนักแน่นอะไร

ราบเรียบราวกับกำลังพูดว่าเดี๋ยวจะแวะไปซื้อน้ำที่มินิมาร์ทระหว่างทาง

นิสัยของจ้าวอี้ฟานมักไม่ชอบแย่งชิงกับใครมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าหากเจอเรื่องที่จำเป็นต้องรับช่วงต่อ เขาก็พร้อมจะรับมือได้อย่างมั่นคงเสมอ

ทว่าทันทีที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา ก็ถูกทุกคนลงมติคัดค้านเป็นเอกฉันท์ทันที

"อย่านะมึง"

เฉินจื่ออั๋งหันขวับกลับมา รีบเอ่ยปากขัดขึ้นก่อน

"คราวก่อนที่เคาน์เตอร์ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย นายรูดปรื๊ดเดียวห้าหมื่นแปดตาไม่กะพริบ ถ้ามื้อนี้ยังจะให้นายออกเงินอีก หน้าฉันในห้องนี้คงไม่รู้จะเอาไปมุดไว้ที่ไหนแล้ว"

หานตงรีบเออออสำทับตามทันควัน

"ใช่ๆ อี้ฟาน มึงรีบเก็บอภินิหารของมึงกลับไปเลย"

ทุกคนเริ่มสร้างสมุดบัญชีที่มีไว้เฉพาะสำหรับห้อง 504 ขึ้นมาในใจแล้ว

ไม่ใช่การคิดเล็กคิดน้อยแบบเห็นแก่ได้

หากแต่เป็นการใส่ใจในความเกรงอกเกรงใจซึ่งกันและกัน รู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งต้องเป็นฝ่ายแบกรับอยู่ฝ่ายเดียว

คราวนี้ บรรยากาศในห้องพลันเกิดช่องว่างขึ้นชั่วขณะ

เฉินจื่ออั๋งถูกเบรก

หานตงถูกปัดตก

จ้าวอี้ฟานก็โดนห้ามไว้เช่นกัน

ความเงียบเข้าปกคลุมไปสองวินาที

ลู่ชวนถือแก้วน้ำ ยืนอยู่ข้างโต๊ะอ่านหนังสือของตัวเอง

เขามองรูมเมตทั้งสามคนที่เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาแล้วรู้สึกน่าขัน จุดประสงค์ของเขานั้นเรียบง่ายมาก ในเมื่อไม่มีใครเหมาะจะจ่ายสักคน และเกี่ยงกันไปมาก็ไร้ความหมาย อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ขัดสนเงินค่าข้าวมื้อนี้อยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ ลู่ชวนจึงเอ่ยปากขึ้นอย่างสบายๆ

"งั้นฉันเลี้ยงเองแล้วกัน"

เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะตามสบาย เกิดเสียง "กึก" เบาๆ

เดิมทีลู่ชวนคิดว่า

จากตรรกะการเกี่ยงกันไปมาของสองสามคนนี้เมื่อครู่ พอตนพูดประโยคนี้ออกไป อย่างน้อยก็น่าจะต้องผ่านขั้นตอนมารยาทประเภท "อย่าเลยๆ หารกันดีกว่า" อีกสักรอบ

ถึงขนาดที่เขาคิดหาข้ออ้างแบบไม่ยอมให้ใครปฏิเสธเอาไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว เพื่อจะได้เป็นคนจ่ายบิลนี้

ทว่าผลลัพธ์

ภาพเหตุการณ์อันพิลึกกึกกือพลันบังเกิดขึ้น

ทันทีที่คำพูดของลู่ชวนสิ้นสุดลง

ทั่วทั้งห้องพัก กลับไม่มีใครคิดจะแสร้งทำเป็นปฏิเสธตามมารยาทเลยแม้แต่คนเดียว

"จัดไปเพื่อนรัก!"

หานตงเป็นคนแรกที่ตอบรับเสียงใส ใบหน้าฉีกยิ้มบานเป็นกระด้ง

เฉินจื่ออั๋งเองก็ไม่มีท่าทีคัดค้านแม้แต่น้อย

ไม่เพียงไม่คัดค้าน เขายังจัดปกเสื้อตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติพลางพยักหน้ารับ

กระทั่งจ้าวอี้ฟานที่ถือสาเรื่องขอบเขตช่องว่างระหว่างบุคคลมาโดยตลอด

ก็ทำเพียงแค่ปรายตามองลู่ชวนอย่างสงบนิ่ง แล้วผงกศีรษะให้เบาๆ ทีหนึ่ง

ทุกคนตอบรับกันอย่างเป็นธรรมชาติ

เป็นธรรมชาติเสียจนไม่มีการลังเลเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

ปฏิกิริยาที่พร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมายและไร้การเสแสร้งนี้ กลับเป็นฝ่ายทำให้ลู่ชวนอึ้งไปเองเสียอย่างนั้น

มือของลู่ชวนยังคงแตะอยู่ที่แก้วน้ำ

เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองใบหน้าของคนทั้งสามตรงหน้าไปมาหนึ่งรอบ

ความงุนงงสับสนเล็กๆ นั้น พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ "คุณชายใหญ่แห่งเมืองหลวง" ผู้กุมชัยชนะในกำมือมาโดยตลอดอย่างหาได้ยากยิ่ง

"เดี๋ยวนะ"

ลู่ชวนมองพวกเขา แววตาแฝงความกังขาจากใจจริง

"ตามธรรมเนียมการเข้าสังคมในหอพักปกติแล้วเนี่ย"

เขาชี้ไปทางหานตง

"พวกนายไม่ควรจะเกรงใจปฏิเสธฉันสักนิดก่อน แล้วค่อยเสนอว่าหารกันดีกว่าหรอกเหรอ?"

เมื่อได้ยินลู่ชวนบ่นอุบด้วยความตะลึงปนงุนงงเช่นนี้

หานตงก็รีบคว้าจังหวะต่อปากต่อคำทันควัน

เขาใช้วิธีการที่มีกลิ่นอายชาวหอพักและสมจริงสมจังอย่างยิ่ง มาอธิบายเหตุผลที่ทุกคนตอบตกลงในทันทีได้อย่างหน้าตาเฉยและเต็มปากเต็มคำ

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงเล่า!"

หานตงที่เปลือยท่อนบนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าลู่ชวน

"ไอ้หมอนี่มึงหมกเม็ดไว้ลึกขนาดนั้น จะเลี้ยงข้าวพวกกูสักมื้อเป็นค่าปิดปาก มันไม่ผิดธรรมเนียมตรงไหนเลยสักนิด!"

คำพูดประโยคนี้เปี่ยมไปด้วยคุณค่ามหาศาล

มันเป็นทั้งมุกตลกชั้นยอดที่ช่วยคลี่คลายความกระอักกระอ่วนใจทั้งหมดลง

ทั้งยังใช้แนวทางแบบหอพักชายที่ดิบเถื่อนที่สุดแต่ก็จริงใจที่สุด มารวบรวมข้อมูลระดับสะเทือนเลื่อนลั่นที่สะสมอยู่ในใจของทุกคนตลอดช่วงที่ผ่านมา ให้คลี่คลายกลับมาสู่จุดเริ่มต้นได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ

หานตงเริ่มหักนิ้วมือ คิดบัญชีแค้นกับลู่ชวนทีละเรื่อง

"มึงดูสิ่งที่มึงทำลงไปตลอดช่วงที่ผ่านมานี้สิ"

"เบนท์ลีย์สีขาวคันละหลายล้าน มึงเรียกมันว่ารถมือสองเอาไว้ขับเล่น ป้ายทะเบียนเจียง A 54321 คนเขากระหน่ำตามหามึงกันทั่วบอร์ดบอกรัก มึงก็นั่งเงียบกริบอยู่ในห้องไม่ยอมปริปากสักแอะ"

หานตงเบิ่งตากว้าง น้ำเสียงยิ่งพูดยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

"แล้วยังมีงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่อีก"

หานตงกล่าวโทษ "ความผิดมหันต์" ของลู่ชวนอย่างเจ็บแค้นปวดใจ

"ไอ้หมอนี่ยังเสือกเป็นตัวแทนนักศึกษาใหม่อีก กระทั่งอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเจียงต้าเราที่อยู่สูงเสียดฟ้า ยังพูดออกปากต่อหน้านักศึกษาหลายพันคนว่าล้อเล่นกับมึง! แถมมึงยังได้เข้าไปนั่งจิบชาในห้องทำงานอธิการบดีอีกต่างหาก!"

ความเหลื่อมล้ำทางข้อมูลและช่องว่างทางชนชั้นที่ได้เผชิญมาตลอดหลายวันนี้

แม้คนในห้อง 504 จะมองเห็นอยู่ในสายตา แต่ทุกคนต่างก็รู้กันอยู่ในทีโดยไม่ยอมพูดเปิดประเด็นออกมาตรงๆ

ทว่าตอนนี้

การรัวคำด่าราวกับปืนกลของหานตง ได้ย่อยสลายเรื่องราวสะเทือนฟ้าดินเหล่านั้น ให้กลายเป็นเพียงวิถีชีวิตคนธรรมดาที่แสนเรียบง่ายไปโดยสิ้นเชิง

"มึงเจ๋งขนาดนี้ แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยปริปากบอกสักนิด ไอ้หมอนี่มึงไม่ได้เห็นพวกกูเป็นพี่น้องเลยนี่หว่า"

หานตงยืนเท้าสะเอว พูดจาอย่างมีเหตุผลเต็มประดา

"ข้าวมื้อนี้ ถ้าพวกกูยังขืนเกรงใจมึงอีก นั่นก็คือการไม่เคารพตัวเองแล้วเว้ย!"

พอสิ้นเสียงของหานตง

เฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็กลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะพรวดออกมา

จ้าวอี้ฟานดันแว่นสายตาเลนส์ใสขึ้น มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศภายในห้องผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้

ช่องว่างทางชนชั้นทั้งหมด การหยั่งเชิงและจินตนาการคาดเดาทั้งมวล ต่างถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมิตรภาพลูกผู้ชายอันลึกซึ้งต่อหน้ามื้ออาหารที่กำลังจะมาถึง

ลู่ชวนมองท่าทางเอาจริงเอาจังอย่างหน้าตาเฉยของหานตงแล้ว ก็อดที่จะหลุดยิ้มออกมาไม่ได้เช่นกัน

เขาชักมือที่แตะแก้วน้ำกลับมา

ไม่คิดจะไปใส่ใจกฎเกณฑ์เรื่องใครเลี้ยงหรือหารเท่ากันอะไรนั่นอีกต่อไป

เขาตัดสินใจฟันธงทันที

"ได้"

ลู่ชวนโบกมือ กำหนดทิศทางอันหนักแน่นลงตัวที่สุดสำหรับมื้อค่ำในคืนนี้

ร้านที่จะไปต้องไม่ใช่ร้านอาหารตะวันตกหรูหรา และยิ่งต้องไม่ใช่พวกร้านยอดฮิตติดกระแสที่หน้าตาดูดีแต่กินไม่อิ่มท้อง

จำเป็นต้องหวนคืนสู่วิถีชีวิตที่เป็นแก่นแท้ที่สุดของเหล่านักศึกษา

"ไป กินปิ้งย่างกัน"

ลู่ชวนมองเพื่อนร่วมห้องอีกสามคน

"แล้วค่อยจัดเบียร์เย็นๆ สักหน่อย"

พอประโยคนี้หลุดออกมา บรรยากาศของห้อง 504 ก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา

เพราะการกินปิ้งย่างแกล้มเบียร์ มันคือตัวแทนของความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุดระหว่างลูกผู้ชายด้วยกันอยู่แล้ว

"แจ่มเลย!"

หานตงขานรับเป็นคนแรก หมุนตัวกลับไปรื้อค้นเสื้อผ้าในตู้ของตัวเองอย่างกระตือรือร้น

แม้ปากของเฉินจื่ออั๋งจะบ่นตามความเคยชินว่า "ไปร้านควันขโมงแบบนั้นอีกแล้วเหรอ" ทว่ามือไม้กลับหยิบมือถือกับกุญแจได้ไวกว่าใคร ร่างกายตอบสนองอย่างซื่อตรงถึงขีดสุด

ส่วนจ้าวอี้ฟานก็ยอมรับอย่างสงบในทำนอง "ไปไหนก็ได้ทั้งนั้น" แล้วก้มลงสวมรองเท้าลำลองเงียบๆ

ทั้งสี่คนเริ่มง่วนอยู่กับการเตรียมตัวภายในห้องพัก

บ้างก็ใส่รองเท้า บ้างก็หยิบพาวเวอร์แบงก์ บ้างก็ถือโอกาสคว้าซองบุหรี่บนโต๊ะติดมือมา

ภายในห้อง 504 เต็มไปด้วยความโกลาหลที่มีระเบียบและคึกคักมีชีวิตชีวาตามแบบฉบับก่อนออกจากห้อง

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนเตรียมตัวพร้อมสรรพ และหานตงกำลังเอื้อมมือไปดึงลูกบิดประตูห้องนั่นเอง

"ครืด— ครืด— ครืด—"

เสียงสั่นเตือนสายเรียกเข้าอันเร่งเร้าของโทรศัพท์มือถือ พลันดังขึ้นภายในห้องพัก

เสียงสั่นนั้นดังเล็ดลอดออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีดของหานตง

การเคลื่อนไหวอันผ่อนคลายและสนุกสนานภายในห้องเมื่อครู่ พลันชะงักงันลงโดยสัญชาตญาณในเสี้ยววินาทีนี้

หานตงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

ใบหน้าที่เดิมทียังประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใสของเขา เมื่อมองเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสายเรียกเข้าได้อย่างชัดเจน

ก็พลันแข็งค้างไปในทันที