ตอนที่ 72 หนึ่งสายโทรศัพท์กับหนึ่งเรื่องเข้าใจผิด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบ ปรากฏชื่อ "อาฟาง" ขึ้นมาสองคำ

ภายในห้อง 504 เวลานี้กำลังคึกคักเป็นพิเศษ

หานตงสวมหูฟัง เปลือยท่อนบนนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เคาะแป้นพิมพ์รัวดังสนั่น ปากก็พ่นสำเนียงอีสานแท้ ๆ ดวลฝีปากกับเพื่อนร่วมทีมในหุบเขาอย่างดุเดือด

"มึงเก็บอัลติไว้ห่อเกี๊ยวฉลองปีใหม่ที่บ้านมึงเหรอไงวะ!"

"รีบเข้าไปสิวะ!"

อีกด้านหนึ่ง แม้เฉินจื่ออั๋งจะพยายามฝืนตัวไม่ให้ทิ้งตัวไหลลงไปกับเก้าอี้ แต่ทั้งร่างก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในความแอบยินดีปรีดาว่า "ในที่สุดปอร์เช่ 718 ของฉันก็มีตัวตนอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว" มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในมือก็หมุนปากกาเล่นไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย

มีเพียงจ้าวอี้ฟานเท่านั้น

เขาพลิกเปิดตำราวิชาการไปหนึ่งหน้าอย่างเงียบเชียบ ทว่าหางตากลับเหลือบมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของลู่ชวนอย่างเป็นธรรมชาติตั้งแต่วินาทีที่มันสว่างขึ้น

ลู่ชวนมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะโทรศัพท์ไปหาอยู่แล้ว

ค่ารถสองล้านสามแสนห้าหมื่นเพิ่งจะโอนไป ไม่ว่าระหว่างนั้นรถคันนี้จะต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากมากเพียงใด แต่ทางฝั่งฟางจื้อหย่วนก็ทุ่มเทใส่ใจและใช้เส้นสายไปไม่น้อยจริง ๆ

น้ำใจต้องจดจำ คำขอบคุณต้องส่งไปให้ถึง

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า ตัวเองยังไม่ทันได้กดโทรออก อีกฝ่ายกลับชิงโทรเข้ามาก่อนเสียแล้ว

ลู่ชวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เสียงตะโกนโวยวายของหานตงในห้องพักดังเกินไป ชัดเจนว่าไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การกล่าวขอบคุณสักเท่าไร

เขาไม่ได้กดรับสายต่อหน้าเพื่อนร่วมห้อง แต่ลุกขึ้นแล้วเปิดประตูเดินออกไปข้างนอก

บรรยากาศตรงทางเดินก็ไม่ได้เงียบสงบนัก

ประตูห้องพักข้าง ๆ สองสามห้องเปิดอ้าไว้ มีคนถือกะละมังเดินไปเดินมา เสียงรองเท้าแตะย่ำลงบนพื้นหินขัดดังต๊อกแต๊ก ๆ เป็นจังหวะ

ลู่ชวนเดินไปตามทางเดิน จนกระทั่งถึงริมระเบียงตรงสุดทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงบ

สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านช่องลูกกรงเหล็กดัดเข้ามา หอบเอาไอแห้งกรังและความร้อนช่วงบ่ายติดมาด้วยจาง ๆ

ลู่ชวนกดปุ่มรับสาย

"อาฟางครับ"

ปลายสายมีเสียงของฟางจื้อหย่วนดังลอดออกมา ยังคงเป็นน้ำเสียงสุขุมหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ตามแบบฉบับของผู้ใหญ่

"เสี่ยวชวน ไม่ได้กวนเวลาพักผ่อนใช่ไหม?"

"ไม่เลยครับ"

ลู่ชวนเอนหลังพิงผนังกระเบื้องตรงระเบียง ทอดสายตามองนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเป็นระยะอยู่ด้านล่าง

"เพิ่งกลับถึงหอพัก กำลังจะโทรหาคุณอาอยู่พอดีครับ"

ฟางจื้อหย่วนหัวเราะเบา ๆ มาจากปลายสาย น้ำเสียงดูเป็นกันเองมาก

"ขับรถแล้วรู้สึกเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"ดีมากเลยครับ"

ลู่ชวนไม่ได้พูดจาอ้อมค้อม จัดการรายงานเรื่องสำคัญที่สุดให้ชัดเจนก่อนเป็นอันดับแรก

"ทำป้ายทะเบียนเรียบร้อยราบรื่นดีครับ เพิ่งขับกลับมาถึงมหาวิทยาลัย"

"แล้วก็ เงินค่ารถสองล้านสามแสนห้าหมื่น ผมเพิ่งโอนเข้าบัญชีคุณอาไปเมื่อกี้นี้เองครับ"

น้ำเสียงของลู่ชวนจริงใจยิ่งนัก ปราศจากการปรุงแต่งถ้อยคำตามมารยาทที่เสแสร้งใด ๆ

"ครั้งนี้ต้องขอบคุณอาฟางจริง ๆ ครับ"

"คุณอาจัดการได้รอบคอบมาก เงื่อนไขสองสามข้อที่ผมขอไว้ได้ครบหมดเลย รถขับเงียบมาก เหมาะเอาไว้ใช้เดินทางจริง ๆ ครับ"

ลู่ชวนรู้สึกว่าเรื่องนี้จัดการได้สะดวกสบายอย่างแท้จริงจากใจจริง

ตนเองไม่ต้องไปยืนเถียงกับเซลส์ที่โชว์รูม และไม่ต้องไปยืนต่อแถวยาวเหยียดทำเรื่องยุ่งยากที่สำนักงานขนส่ง แค่โทรศัพท์สายเดียว ทุกความต้องการก็ได้รับการตอบสนองอย่างสมบูรณ์แบบ

"โดยเฉพาะเรื่องทำป้ายทะเบียนครับ"

ลู่ชวนเอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างลื่นไหล

"คุณอาจัดการได้เฉียบขาดมาก ไม่เสียเวลาเลยสักนิด ราบรื่นมากจริง ๆ ครับ"

คำพูดเหล่านี้ในมุมของลู่ชวน คือการกล่าวขอบคุณที่บริสุทธิ์และธรรมดาสามัญที่สุด

ทว่า

เมื่อถ้อยคำเหล่านี้ถูกส่งผ่านคลื่นสัญญาณไร้สาย เข้าสู่โสตประสาทของฟางจื้อหย่วนที่อยู่อีกฟากฝั่งของสายโทรศัพท์ ความหมายกลับเริ่มบิดเบือนไปในทิศทางที่ไม่อาจกู่กลับได้เสียแล้ว

ฟางจื้อหย่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานไม้พะยูงตัวใหญ่ในห้องทำงานของตน

นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ แววตาล้ำลึกยากจะหยั่งถึง

ก่อนหน้านี้ไม่นาน สายโทรศัพท์จากเฉินซงเหนียน อธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียงต้า เพิ่งจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ที่มีชื่อว่า "เจียง A 00006" ลงในสมองของเขา

เขารู้ดีแก่ใจ

รถเฟตันคันนั้น เป็นเขาที่ส่งคนไปคัดสรรมาให้อย่างพิถีพิถันจริง ๆ

แต่ไอ้ป้ายทะเบียนศูนย์หกที่สื่อถึงอภิสิทธิ์ชนขั้นสูงสุดและเส้นสายใหญ่โตเทียมฟ้าอันนั้น มันไม่ใช่ฝีมือของเขาเลยสักนิดเดียว

อย่าว่าแต่ตัวเขาฟางจื้อหย่วนเลย ต่อให้เป็นบิ๊กเบิ้มในแวดวงการเมืองระดับแถวหน้าของเมืองเจียงเฉิง หากคิดจะเอาป้ายทะเบียนนี้ออกมา ก็ยังต้องออกแรงแทบกระอักเลือด ซ้ำยังต้องติดหนี้บุญคุณผู้คนอีกนับไม่ถ้วน

ดังนั้น เมื่อเขาได้รับสายจากลู่ชวน และได้ยินประโยคที่ว่า "จัดการเรื่องป้ายทะเบียนได้เฉียบขาดมาก"

หัวใจของฟางจื้อหย่วนก็พลันเต้นกระตุกเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ

สิ่งที่เขาอยากจะยืนยันให้แน่ชัดที่สุดในตอนนี้ก็คือ ป้ายทะเบียน เจียง A 00006 ใบนี้ แท้จริงแล้วเป็นตระกูลลึกลับจากเมืองหลวงที่หนุนหลังลู่ชวนลงมาออกหน้าจัดการด้วยตัวเองใช่หรือไม่

และการที่ลู่ชวนโทรมาในตอนนี้ เป็นแค่การโทรมาขอบคุณธรรมดา หรือว่ากำลังส่งสัญญาณอะไรบางอย่างมาให้เขาทางอ้อมกันแน่

ฟางจื้อหย่วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจนโลก

ย่อมไม่มีทางทำตัวเหมือนพวกไก่อ่อน ด้วยการเอ่ยถามทื่อ ๆ โง่ ๆ ออกไปตรง ๆ ว่า "ป้ายทะเบียนนั่นคนทางบ้านเธอจัดการให้ใช่ไหม" อย่างแน่นอน

การถามแบบนั้นมันทำให้เสียระดับ ทั้งยังดูไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง

เขาจึงเลือกใช้น้ำเสียงที่กลมกลืนแนบเนียนที่สุด และหยั่งเชิงได้ดีที่สุด

"เธอใช้แล้วถูกใจก็ดีแล้ว"

ฟางจื้อหย่วนเอ่ยรับตามน้ำเสียงเรียบ ไม่ช้าไม่เร็ว

"เรื่องขั้นตอนเอกสารต่าง ๆ ให้เด็กข้างล่างไปจัดการ คงไม่ได้สร้างความลำบากอะไรเพิ่มให้เธอใช่ไหม?"

ฟางจื้อหย่วนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะโยนคำหยั่งเชิงที่สำคัญที่สุดออกไป

"โดยเฉพาะไอ้ป้ายทะเบียนแผ่นนั้นน่ะ"

ลู่ชวนยืนอยู่ตรงระเบียง ฟังเสียงที่ดังมาจากลำโพง โดยไม่ได้เอะใจเลยแม้แต่น้อยว่า ในประโยคที่ฟังดูเรียบเฉยธรรมดานี้ จะซุกซ่อนข้อมูลมหาศาลเอาไว้มากมายเพียงใด

ในตรรกะความคิดของเขา

ช่องทางด่วนพิเศษที่สำนักงานขนส่งนั้นอาเฉียงเป็นคนไปเดินเรื่องให้ ส่วนไอ้ป้าย 00006 ที่เกินจริงขนาดนั้น ก็ต้องเป็นฟางจื้อหย่วนที่อยากจะช่วยคนให้ถึงที่สุด จึงใช้เส้นสายในฐานะประธานหอการค้าเมืองเจียงเฉิงช่วยจัดแจงให้อย่างแน่นอน

ส่วนสาเหตุที่หาเบอร์โอเวอร์ขนาดนี้มาให้ ก็คงเป็นเพราะฟางจื้อหย่วนรู้สึกว่า มีเพียงป้ายทะเบียนระดับนี้เท่านั้นถึงจะคู่ควรกับรถคันนี้ และถือเป็นการมอบน้ำใจครั้งใหญ่ให้แก่เขาด้วย

ดังนั้น ลู่ชวนจึงตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น

"ไม่ลำบากเลยครับ"

น้ำเสียงของลู่ชวนแฝงความรู้สึกทึ่งอยู่หลายส่วน

"ป้ายทะเบียนนี้...พิเศษจริง ๆ ครับ"

พอลู่ชวนนึกถึงสีหน้าของเฉินจื่ออั๋งตอนยืนอยู่หน้าตู้กดเลือกเบอร์ที่เหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้นมา

"เรื่องรถกับเรื่องป้ายทะเบียน ผมจำใส่ใจไว้หมดแล้วครับ"

"วันหน้าถ้ามีโอกาส น้ำใจครั้งนี้ผมจะต้องตอบแทนคืนให้แน่นอนครับ"

ตูม—!

ในหัวของฟางจื้อหย่วน ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมาอย่างจัง

มือที่ถือถ้วยชาดินเผาจื่อซาชะงักค้างอยู่กลางอากาศอย่างแผ่วเบา

ลู่ชวนกำลังชี้แนะเขานี่หว่า!

ในการรับรู้ของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ คำพูดของลู่ชวนถูกถอดรหัสออกมาทีละชั้น จนกลายเป็นรหัสลับระดับสูงที่มีความหมายแตกต่างไปคนละเรื่องอย่างสิ้นเชิง

ป้ายทะเบียนนี้พิเศษจริง ๆ

เรื่องรถกับเรื่องป้ายทะเบียนผมจำใส่ใจไว้หมดแล้ว

น้ำใจครั้งนี้ผมจะต้องตอบแทนคืนให้แน่นอน

รูม่านตาของฟางจื้อหย่วนหดเกร็งลงเล็กน้อย นี่มันการกล่าวขอบคุณที่ไหนกัน?

ชัดเจนว่าลู่ชวนกำลังบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า ฉันรู้ว่าป้ายทะเบียนนี้คุณไม่ได้เป็นคนทำเรื่องให้ แต่ฉันก็รู้ว่าตอนนี้คุณกำลังสงสัยอะไรอยู่ ตอนนี้ฉันขอมอบผลงานที่ตระกูลเบื้องหลังของฉันลงมือทำในครั้งนี้ มัดรวมเป็นหนี้บุญคุณก้อนโตส่งต่อให้ถึงมือคุณ!

ฟางจื้อหย่วนสูดหายใจเข้าลึก

"เสี่ยวชวนเอ๊ย"

ฟางจื้อหย่วนชะลอความเร็วของคำพูดลงช้ามาก ทุกถ้อยคำคล้ายกับผ่านการชั่งน้ำหนักบนปลายลิ้นมาแล้วเป็นอย่างดี

"เรื่องบางเรื่อง ความจริงพวกเราต่างก็รู้กันอยู่ในใจ"

"คำพูดน่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดให้กระจ่างแจ้งเกินไปหรอก เธอคิดว่าไงล่ะ?"

สายลมโชยพัดผ่านระเบียง

ลู่ชวนฟังประโยคนี้แล้วก็นึกว่าฟางจื้อหย่วนหมายถึงความตั้งใจของเขาที่อยากจะทำตัวเรียบง่าย ไม่อยากเอิกเกริกเกินไปในรั้วมหาวิทยาลัย

เพราะตั้งแต่เริ่มคิดจะซื้อรถ ข้อเรียกร้องหลักของเขาก็คือความเรียบง่ายไม่เป็นจุดเด่น ตอนนี้พอได้ป้าย 00006 ที่เตะตาสุดโต่งมา ก็ขัดกับความตั้งใจเดิมจริง ๆ

"คุณอาพูดถูกครับ"

ลู่ชวนพยักหน้า พลางเอ่ยรับตามน้ำ

"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องเอาไปป่าวประกาศข้างนอกอีกแล้วครับ"

เขามองดูกลุ่มคนที่ลานกีฬากลางแจ้งที่อยู่ไกลออกไป น้ำเสียงแฝงความจนใจอย่างแท้จริง

"ทำตัวเรียบ ๆ ไว้ดีที่สุดครับ"

"เรื่องป้ายทะเบียนก็ให้ถือว่าทำเรื่องตามขั้นตอนปกติได้มาก็พอครับ"

กริ๊ก

ในสมองของฟางจื้อหย่วน จิ๊กซอว์ทางตรรกะชิ้นสุดท้าย ได้ประกบลงล็อกอย่างสนิทแนบแน่นไร้รอยต่อในวินาทีนี้เอง

วงจรปิดสมบูรณ์แบบ

ฟางจื้อหย่วนรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากแนวกระดูกสันหลังพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

ว่าแล้วเชียว!

ถูกเผงทั้งหมด!

ตระกูลใหญ่โตมหาศาลและลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงที่หนุนหลังลู่ชวน ไม่ต้องการทิ้งร่องรอยการลงมืออย่างเปิดเผยใด ๆ ไว้ในสถานที่อย่างเมืองเจียงเฉิงเลยสักนิด

พวกเขาอยากมอบป้ายทะเบียนระดับแถวหน้าให้ลูกหลานของตระกูล แต่ก็ไม่สะดวกที่จะออกหน้าทิ้งร่องรอยไว้เอง

เพราะฉะนั้น

การที่ลู่ชวนโทรมาในวันนี้ ก็เพื่อมาส่งซิกบอกกล่าวอย่างชัดเจนนั่นเอง

เขากำลังบอกตนเองว่า ที่มาของป้าย เจียง A 00006 แผ่นนี้ ให้เธอโมเมไปเลยว่าเป็นฝีมือของฟางจื้อหย่วนที่ไปวิ่งเต้นตามขั้นตอนที่สำนักงานขนส่งมาเอง!

นี่มันคือกลวิธีใช้ถุงมือขาวของตระกูลใหญ่ระดับชนชั้นนำชัด ๆ

ให้เธอเป็นคนแบกหม้อใบนี้

ให้เธอเป็นคนทำหน้าที่เป็นโล่กำบัง

ในเวลาเดียวกัน ก็เท่ากับเป็นการประทานน้ำใจบุญคุณอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้าให้แก่เธอไปด้วยในตัว

ฟางจื้อหย่วนโลดแล่นอยู่ในสมรภูมิการค้ามาหลายสิบปี เขารู้จักกฎกติกาของเกมพวกนี้ทะลุปรุโปร่ง โอกาส "ช่วยแบกหม้อ" ที่ลอยมาประเคนให้ถึงที่แบบนี้ ต่อให้คนอื่นกราบกรานอ้อนวอนแทบตายก็ไม่มีวันคว้ามาได้

ขอเพียงเขาจัดการเรื่องนี้ให้เนียนกริบอย่างมั่นคงไร้ที่ติ

ตัวเขาฟางจื้อหย่วน ก็เท่ากับก้าวเข้าสู่สายตาของตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ ซ้ำยังกลายเป็นบุคคลที่พวกเขาเลือกใช้สอยได้ในแถบนี้ไปโดยปริยาย

ฟางจื้อหย่วนวางถ้วยชาในมือกระแทกลงบนโต๊ะอย่างหนักแน่น

เขายืดแผ่นหลังตรง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังอย่างถึงที่สุด

"เสี่ยวชวน เธอวางใจได้เลย"

เสียงของฟางจื้อหย่วนทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นน่าเชื่อถือและรู้ธรรมเนียมปฏิบัติอันเป็นเอกลักษณ์ของคนเจนโลก

"ที่เธอพูดมา อาฟางเข้าใจกระจ่างหมดแล้ว"

"ควรจะพูดยังไง ควรจะทำยังไง ในใจอารู้ดี"

ฟางจื้อหย่วนเอ่ยคำสัญญาที่หนักแน่นที่สุดของตนออกมา

"เรื่องแค่นี้ อยู่ที่อาไม่มีทางเกิดปัญหาเด็ดขาด เธอตั้งใจเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยให้สบายใจเถอะ เรื่องข้างนอก อาฟางจะจัดการแทนเธอเอง"

ลู่ชวนยืนอยู่ตรงระเบียง เมื่อได้ยินคำพูดชุดนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งระคนทึ่ง

อาฟางคนนี้

ได้ใจจริง ๆ ใจกว้างและเปิดเผยเหลือเกิน

ตัวเขาเพียงแค่โทรมาขอบคุณตามมารยาท อีกฝ่ายกลับกลัวว่าเขาจะไม่สบายใจเพราะป้ายทะเบียนที่เด่นสะดุดตาเกินไป ถึงกับช่วยรับคำซุบซิบนินทาที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดเอาไว้เอง

ชั้นเชิงในการเข้าสังคมและจัดการเรื่องราวระหว่างผู้คนระดับนี้ ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นสบายใจเหมือนสายลมวสันต์พัดผ่านจริง ๆ

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนอาฟางแล้วครับ"

ลู่ชวนไม่ได้เอ่ยปฏิเสธให้มากความ ยอมรับน้ำใจนี้ไว้อย่างเปิดเผยผ่าเผย

"วันไหนว่าง ผมจะแวะไปเยี่ยมคุณอานะครับ"

"ได้ ตามนั้นเลย"

วางสายไปแล้ว

หน้าจอโทรศัพท์ดับมืดลง

ลู่ชวนเก็บโทรศัพท์ใส่ลงในกระเป๋าเสื้อ

เขายืนอยู่ที่ปลายทางเดิน ทอดสายตามองท้องฟ้าด้านนอก ในใจรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายเป็นอย่างยิ่ง

เขาหันหลัง เดินก้าวย่างอย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้ากลับไปยังห้อง 504

เขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ว่าที่ปลายสายอีกฝั่งหนึ่งนั้น คนเจนโลกผู้มีอิทธิพลเรียกฟ้าเรียกฝนในเมืองเจียงเฉิง ได้ตีความเรื่องราวอันแสนเรียบง่ายนี้เตลิดไปไกล จนถึงขั้นขยายเป็นมิติอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถพลิกคว่ำแวดวงชนชั้นนำของเมืองเจียงเฉิงได้ทั้งเมืองแล้ว

......

อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้องทำงานอันกว้างขวางของประธานหอการค้า

ฟางจื้อหย่วนวางโทรศัพท์มือถือลง ค่อย ๆ เอนแผ่นหลังพิงกับเก้าอี้ทำงานไม้พะยูงตัวใหญ่

เขาไม่ได้เรียกเลขาฯ เข้ามา และไม่ได้ไปแตะต้องกองเอกสารที่สุมเป็นภูเขาเลากาบนโต๊ะ

เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น

สีหน้าอารมณ์บนใบหน้าหลากหลายจนถึงขีดสุด

มีทั้งความประหลาดใจ

มีทั้งความปวดเศียรเวียนเกล้า

หรือแม้กระทั่งความขุ่นเคืองอยู่นิด ๆ ที่เฉินซงเหนียน ไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่นหาเรื่องลองเชิงไม่เข้าเรื่อง จนดึงเอาเรื่องยุ่งยากนี้เข้ามาหาตัว

แต่ยิ่งไปกว่านั้น

คือความรู้สึกหวาดหวั่นจนขนสันหลังลุกซู่ ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอำนาจยักษ์ใหญ่ปริศนาที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้

"เจ้าเด็กคนนี้..."

ฟางจื้อหย่วนนวดหว่างคิ้วที่เริ่มบวมตึง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขื่น ๆ พึมพำออกมาคนเดียวในห้องทำงานอันเงียบสงัด

"ช่างทิ้งโจทย์ยากไว้ให้คนอื่นเก่งจริง ๆ"

ความตลกร้ายของเรื่องนี้มันน่าขันอยู่ตรงนี้เอง

ตัวเขาไม่ได้ทำอะไรลงไปเลยสักอย่าง

ไอ้ป้าย เจียง A 00006 แผ่นนั้นตกลงว่าหลุดมาจากมือของเซียนเทพองค์ไหน ตัวเขาในตอนนี้ก็ยังมืดแปดด้านอยู่เหมือนกัน

ทว่าในตอนนี้

เขาจำเป็นต้องเค้นสมองสุดชีวิต งัดเอาสารพัดกลเม็ดเด็ดพรายทั้งหมดที่มี มาทำให้เรื่องที่ตนเองไม่ได้ทำเลยสักนิด ให้กลายเป็นเรื่องที่ "ฉันฟางจื้อหย่วนเป็นคนจัดการวิ่งเต้นมาเอง" อย่างแนบเนียนไร้รอยต่อที่สุด

หม้อใบนี้ เขาต้องยอมแบกอย่างแน่นอนแล้ว

ซ้ำยังต้องแบกให้ออกมางดงาม ต้องแบกให้เนียนตาจนไม่มีใครมองเห็นจุดพิรุธได้เลยแม้แต่คนเดียว

ฟางจื้อหย่วนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

แม้จะยุ่งยาก แต่เขารู้ดีว่า การค้าข้อตกลงครั้งนี้ มีแต่คุ้มกับคุ้ม ไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอน

เขานั่งตัวตรงขึ้นมา

แววตากลับมาเฉียบคมและล้ำลึกอีกครั้งหนึ่ง

ฟางจื้อหย่วนหยิบโทรศัพท์มือถือสายเฉพาะอีกเครื่องหนึ่งบนโต๊ะทำงานขึ้นมา

เรื่องนี้เขามอบหมายให้คนข้างล่างไปสืบไม่ได้ จำเป็นต้องลงมือหาทางสืบเสาะด้วยตัวเองเท่านั้น

เขาต้องปั้นแต่งเรื่องโกหกนี้ให้แนบเนียนไร้รอยต่ออย่างถึงที่สุด