ตอนที่ 71 เฉินจื่ออั๋งผู้ยิ้มร่าอย่างโง่งมกับสายเรียกเข้าจาก

"พัสสาท Pro Max" สีดำค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ประตูใหญ่มหาวิทยาลัยเจียงต้า

ทันทีที่ป้ายทะเบียนถูกสแกนผ่านไป

ไม้กั้นก็ยกตัวขึ้นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

ลู่ชวนนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ขับตรงเข้าไปตามถนนสายหลัก

ที่เบาะข้างคนขับ

สภาพของเฉินจื่ออั๋งในตอนนี้ แตกต่างไปจากตอนที่มุ่งหน้าไปสำนักงานขนส่งอย่างสิ้นเชิง

เขาเอนหลังพิงเบาะ สายตาเหลือบมองถนนเบื้องหน้าสลับกับล้วงมือคลำโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงเป็นระยะ

ความดีใจบนใบหน้านั้น ปิดเอาไว้ไม่อยู่จริง ๆ

อารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเขาในวันนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกจับโยนเข้าไปปั่นในเครื่องซักผ้าฝาหน้าก็ไม่ปาน

เริ่มจากเบนท์ลีย์สีขาวกับป้ายเจียง A 54321 ที่ทำให้เขากลายเป็นไอ้หนูน้อยไปในทันตา

ตอนนั้นเขาอิจฉาตาร้อนจนแทบกระอัก ถึงขั้นแวบคิดขึ้นมาว่า ปอร์เช่ 718 ของตัวเองเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ชวนแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรจากของเล่นเด็ก

แต่พอหันกลับมา

ลู่ชวนกลับซื้อโฟล์กสวาเกนจริง ๆ เพื่อความเรียบง่ายไม่ตกเป็นเป้าสายตา

แม้เฉินจื่ออั๋งจะมโนไปเองว่านี่คือ "พัสสาท Pro Max" รุ่นท็อปสุดนำเข้าสำหรับจักรพรรดิ แต่ต่อให้ท็อปแค่ไหน มันก็ยังเป็นแค่โฟล์กสวาเกนอยู่ดี

วินาทีนั้น ความอึดอัดคับข้องใจที่ถูกเบนท์ลีย์กดทับไว้ ในที่สุดก็แอบคลายตัวลงได้บ้าง

เขายังแอบคิดกระหยิ่มใจอยู่ลึก ๆ เสียด้วยซ้ำ

เอาเถอะ

ในแง่ความมั่งคั่งมหาศาล แก ลู่ชวน เหนือชั้นจนหยั่งไม่ถึง เรื่องนี้ฉันยอมรับ

แต่ถ้าพูดถึงรถที่ขับใช้งานทั่วไปในรั้วมหาวิทยาลัย ปอร์เช่ 718 สีไมอามีบลูคันนี้ของเขาก็น่าจะพอกอบกู้หน้ากลับคืนมาได้บ้าง

ทว่าความโล่งใจอันน้อยนิดนั้น อยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

เจียง A 00006

ทันทีที่ป้ายทะเบียนนี้ปรากฏออกมา

เฉินจื่ออั๋งก็ตระหนักได้อย่างถ่องแท้ว่า ตนเองก็ยังคงเป็นได้แค่มดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น

ตราบใดที่แขวนป้ายทะเบียนนั้นไว้

การเปรียบเทียบใด ๆ ล้วนกลายเป็นเรื่องน่าขัน

แต่ถึงอย่างนั้น

ตอนนี้เขาก็ยังคงดีใจอยู่ดี

เพราะในที่สุดปอร์เช่ 718 ของเขาก็ได้บัตรผ่านระยะยาวมาครองแล้ว

ต่อไปนี้เวลาขับรถเข้ามหาวิทยาลัยเจียงต้า ไม่ต้องลงทะเบียน ไม่ต้องแก้ตัว ไม่ต้องจอดทิ้งไว้นอกมอแล้วเดินเข้ามาไกล ๆ และยิ่งไม่ต้องกังวลว่า รปภ. จะโพล่งประโยค "รถนักศึกษาจอดค้างระยะยาวไม่ได้" มาขวางไว้ที่หน้าประตูอีกต่อไป

สำหรับคุณชายท้องถิ่นที่อยากได้ทั้งหน้าตาและความสะดวกสบายควบคู่กันไป เรื่องนี้ถือเป็นโชคดีชิ้นโตที่จับต้องได้จริง ๆ

ตัวรถแล่นลงไปตามทางลาด เข้าสู่อาคารจอดรถชั้นใต้ดินของตึกอำนวยการ

ลานจอดรถใต้ดินแห่งนี้เงียบสงบกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด

แสงไฟสว่างกว่า พื้นผิวผ่านการขัดเงาและเคลือบกันลื่นมาเป็นอย่างดี แม้แต่ป้ายบอกทางบนผนังทั้งสองฝั่งก็ยังแฝงไว้ด้วยความประณีตพิถีพิถัน

ลู่ชวนขับตรงไปข้างหน้าหลายสิบเมตรตามตำแหน่งที่เหล่าเสิ่นบอกไว้

ไม่นานนัก

ช่องจอดรถช่องหนึ่งที่ถูกกั้นแยกไว้เป็นสัดส่วน ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

อยู่ใกล้ลิฟต์ที่สุด

ซ้ำยังไม่ใช่ช่องจอดธรรมดาทั่วไปที่ขนาบข้างติดกับคันอื่น

แต่เป็นช่องจอดเดี่ยวที่กว้างกว่าช่องอื่นอย่างเห็นได้ชัด มีพื้นที่เหลือเฟือทั้งด้านซ้ายและขวา คล้ายกับถูกแบ่งพื้นที่ออกมาต่างหากเป็นพิเศษ

เหนือช่องจอดมีป้ายระบุหมายเลขติดอยู่

หมายเลขหนึ่ง

ลู่ชวนหักพวงมาลัย นำรถเข้าจอดในช่อง

ดับเครื่องยนต์

ปลดเข็มขัดนิรภัย

ผลักประตูลงจากรถ

เขายืนกวาดสายตามองรอบข้างอยู่ข้างตัวรถ พลางทอดสายตาไปยังทางเข้าลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยเปรยขึ้นมาลอย ๆ

"ตรงนี้สะดวกจริง ๆ"

"ใกล้ลิฟต์ที่สุด แถมช่องจอดก็กว้าง"

"ต่อไปจอดตรงนี้คงสบายขึ้นเยอะ"

คำพูดนี้แสนจะธรรมดา

เหมือนกับคำรำพึงรำพันตามธรรมชาติของคนทั่วไป เวลาที่หาที่จอดรถถูกใจได้ในที่สุด

เขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ว่าตำแหน่งที่ว่า "สะดวก" แห่งนี้ เดิมทีไม่ได้มีไว้ให้นักศึกษาจอดเลยสักนิด

เฉินจื่ออั๋งรีบผลักประตูลงจากรถตามมาทันที

เขาเริ่มจากมองช่องจอดแยกเดี่ยวที่กว้างขวางเกินเบอร์ จากนั้นเงยหน้ามองโถงลิฟต์ แล้วหันไปมองป้าย "หมายเลขหนึ่ง" เหนือช่องจอดอีกรอบ

เฉินจื่ออั๋งหัวเราะแหะ ๆ ออกมา

"แหะ ๆ เยี่ยมจริง ๆ ช่องจอดนี้โคตรแจ่มเลย!"

พูดจบ เขาก็เผลอเดินวนรอบขอบช่องจอดไปครึ่งรอบ จังหวะก้าวเท้าดูเบาสบายและอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านี่คือระดับการดูแลชั้นเลิศ

เพียงแต่ความสุขสูงสุดของเขาในเวลานี้ ไม่ใช่การดีใจแทนลู่ชวน หากแต่เป็นการดีใจแทนเจ้าปอร์เช่ 718 ของตัวเองต่างหาก

เมื่อมีบัตรผ่านระยะยาวใบนี้แล้ว

ต่อไปนี้ปอร์เช่ 718 ของเขาในรั้วมหาวิทยาลัย ก็ถือเป็นรถ "มีทะเบียนถูกต้องตามระเบียบ" กับเขาแล้วเหมือนกัน

พอนึกถึงตรงนี้

มุมปากของเฉินจื่ออั๋งก็ยกยิ้มจนหุบไม่ลง เขาเอื้อมมือไปคลำกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดทรงผมอีกครั้ง

ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังโถงลิฟต์

ก้าวเข้าลิฟต์

ขึ้นไปชั้นบน

จากนั้นก็เดินจากตึกอำนวยการมุ่งหน้าไปยังโซนหอพัก

ตลอดทางเดิน สภาพของเฉินจื่ออั๋งดูร่าเริงกระปรี้กระเปร่าจนสังเกตเห็นได้ชัด

เดี๋ยวก็เตะก้อนหินเล็ก ๆ ริมทาง เดี๋ยวก็สะบัดข้อมือไปมาตามความเคยชิน จังหวะก้าวเท้าดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงกว่าปกติ

"เหล่าลู่"

เดินไปได้ครึ่งทาง เฉินจื่ออั๋งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันหน้ามาเอ่ยถาม

"ปอร์เช่ 718 ของฉัน ต่อไปไม่ต้องลงทะเบียนจริง ๆ แล้วใช่ไหม?"

ลู่ชวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"บันทึกข้อมูลเข้าระบบไปหมดแล้ว ไม่มีปัญหาหรอก"

"แบบนี้ก็โล่งอกเลย"

พอได้ยินคำยืนยันหนักแน่น เฉินจื่ออั๋งก็ยิ้มหน้าระรื่นขึ้นมาทันที

เขาพยายามข่มความดีใจเอาไว้ แต่มันกลั้นไม่อยู่ มุมปากยังคงยกยิ้มขึ้นตลอดเวลา

"นายไม่รู้หรอก เมื่อก่อนเวลาฉันขับรถกลับมอแล้วต้องเอาไปจอดข้างนอก มันน่าหงุดหงิดขนาดไหน"

"มีรถทั้งคัน แต่มหาวิทยาลัยดันไม่ให้เข้า ความรู้สึกมันเหมือนถอดกางเกงเตรียมพร้อมแล้วแต่อินเทอร์เน็ตดันตัด อึดอัดทรมานสุด ๆ"

เขาพูดพลางโบกไม้โบกมือประกอบท่าทาง สีหน้าท่าทางออกรสออกชาติเป็นอย่างยิ่ง

"ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"

"ต่อไปปอร์เช่ 718 ของฉันก็มีสถานะถูกต้องเป็นทางการเสียที"

ลู่ชวนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ

ทั้งสองคนเดินกลับมาจนถึงอาคารห้า

ผลักประตูห้อง 504 เข้าไป

บรรยากาศภายในห้องพักยังคงเป็นภาพชีวิตประจำวันอันคุ้นเคย

หานตงสวมหูฟัง กำลังนั่งลุยศึกอย่างเมามันอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แป้นพิมพ์ถูกเคาะรัวเสียงดังสนั่น ปากก็พ่นวาจาออกมาไม่ขาดสาย

"เล่นเป็นไหมวะเนี่ย!"

"ยอมใจจริง ๆ จังหวะนี้ยังแจกแต้มได้ลงคอ?"

"มาเลย ๆ ดันต่อเลย ดูสิว่าใครจะพังก่อนกัน!"

จ้าวอี้ฟานในคราวนี้ไม่ได้กอดหนังสือ "วรรณกรรมชื่อดัง" ภาษาอังกฤษล้วนเล่มนั้นไว้

เขานั่งตัวตรงอย่างหาได้ยาก บนโต๊ะกางตำราวิชาการไว้เล่มหนึ่ง มีปากกาวางทับอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนเขาจะดึงสมาธิกลับมาจดจ่อกับการเรียนอย่างจริงจังแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

จ้าวอี้ฟานเงยหน้าขึ้น มองลู่ชวนแวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองเฉินจื่ออั๋งที่ท่าทางดูผิดปกติไปอย่างเห็นได้ชัด

"กลับมาแล้วเหรอ?"

ยังไม่ทันที่ลู่ชวนจะได้พูดอะไร

เฉินจื่ออั๋งก็ชิงหัวเราะแหะ ๆ ออกมาก่อน

"แหะ ๆ กลับมาแล้ว"

เสียงหัวเราะแหะ ๆ นี้ ทำเอาบรรยากาศในห้องพักถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

แม้แต่หานตงที่สวมหูฟังอยู่ยังอดไม่ได้ที่จะหันมามองแวบหนึ่ง

ส่วนจ้าวอี้ฟานชะงักนิ่งไปครึ่งวินาทีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเบนสายตาไปมองหน้าลู่ชวน แววตาแฝงความหมายชัดเจนเป็นที่สุด

นายไปทำอะไรเขามา?

ทำไมออกไปข้างนอกรอบเดียว กลับมาถึงดูเหมือนโดนของเข้าตัวแบบนี้

ลู่ชวนจับที่จับประตูไว้ด้วยมือข้างเดียว พลางส่งสายตาสุดแสนจนใจกลับไปให้จ้าวอี้ฟาน

เขาก็หมดปัญญาเหมือนกัน

ก็แค่บัตรผ่านระยะยาวใบเดียว

ใครจะไปคิด ว่าจะทำให้คุณชายใหญ่แห่งเมืองนี้ฟินจนเป็นบ้าเป็นหลังได้ขนาดนี้

หานตงยังคงวุ่นอยู่กับการด่าทอในหุบเขาแห่งเกม ได้แต่ตะโกนหันมาบอกทางนี้ประโยคหนึ่ง

"กลับมาแล้วเหรอวะ?"

"กูขอเล่นเกมก่อน ตาหนี้ไอ้เวรนั่นขี้เก๊กชิบหาย กูต้องจัดหนักเอาคืนให้สาสม!"

พูดจบ เขาก็มุดหัวกลับเข้าไปจดจ่อกับหน้าจอต่อทันที

ลู่ชวนเดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง

เขาไม่ได้ย้อนคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในสำนักงานขนส่งวันนี้

แต่สิ่งแรกที่ทำคือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

ค้นหาข้อมูลบัญชีที่ฟางจื้อหย่วนเคยทิ้งไว้ให้

รถคันนี้ฟางจื้อหย่วนเป็นคนจัดแจงส่งคนไปคัดเลือกให้

เรื่องเอกสารขั้นตอนก็เป็นคนของฟางจื้อหย่วนที่ปูทางไว้ให้ล่วงหน้า

ป้ายทะเบียนก็คงเป็นฟางจื้อหย่วนที่ใช้เส้นสายจัดการให้อีกเช่นกัน

เรื่องพวกนี้นับเป็นน้ำใจ เป็นความรวดเร็ว และเป็นความช่วยเหลือได้

แต่ตัวเงินค่ารถนั้น จะปล่อยให้คลุมเครือไม่ได้เด็ดขาด

บัญชีต้องเคลียร์ให้ชัดเจน

นี่คือหลักการพื้นฐาน

เขาเปิดเข้าไปในหน้าระบบโอนเงิน

กรอกจำนวนเงิน

2350000

สองล้านสามแสนห้าหมื่น

ปลายนิ้วกดยืนยันลงไปทันทีโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

โอนเงินสำเร็จ

เมื่อตัวเลขบนหน้าจอเด้งขึ้นมา สีหน้าของลู่ชวนก็ไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่นิดเดียว

หากไม่โอนเงินจำนวนนี้ไป

น้ำใจไมตรีทั้งหมด ในภายหลังอาจจะผิดเพี้ยนไปจากเดิมได้

เฉินจื่ออั๋งที่เดิมทียังจมปล่อมอยู่กับความสุขอันล้นพ้นเรื่อง "ในที่สุดปอร์เช่ 718 ก็มีสถานะถูกต้องตามกฎหมายแล้ว" บังเอิญเหลือบตาไปเห็นยอดเงินที่โอนบนหน้าจอมือถือของลู่ชวนเข้าพอดี

รอยยิ้มโง่งมที่เพิ่งผุดขึ้นมา จึงชะงักค้างไปอีกรอบ

สองล้านสามแสนห้าหมื่น

โอนออกไปหน้าตาเฉยแบบนั้นเลย

ไม่มีแม้แต่จังหวะลังเล

ขาใหญ่คนนี้ซื้ออะไรไปอีกแล้ววะเนี่ย?

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า การที่ตัวเองดีใจจนดูเหมือนคนโง่เง่าในวันนี้ มันก็ดูสมเหตุสมผลดีเหมือนกัน

เพราะโลกของคนบางคน มันช่างแตกต่างจากโลกของเขาจริง ๆ

ลู่ชวนเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่

เคลียร์บัญชีเรียบร้อยแล้ว

ต่อไปตามมารยาท ก็ควรโทรศัพท์ไปกล่าวขอบคุณ

ไม่ใช่แค่คำทักทายตามธรรมเนียม

แต่เป็นขอบเขตที่พึงมี

เขากำลังจะแตะเปิดสมุดรายชื่อโทรศัพท์

ทว่าวินาทีถัดมา

มือถือก็ชิงสั่นขึ้นมาก่อน

หวึ่ง—

หน้าจอสว่างวาบ

ชื่อผู้โทรเข้าแสดงไว้อย่างชัดเจน

อาฟาง

เขากำลังคิดจะติดต่อหาฟางจื้อหย่วนอยู่พอดี

คาดไม่ถึงเลยว่า

อีกฝ่ายจะชิงโทรเข้ามาเสียก่อน