ตอนที่ 70 การประเมินพลาดของอธิการบดีและความตกใจของประธานฟาง

มหาวิทยาลัยเจียงต้า ชั้นบนสุดของตึกอำนวยการ ห้องทำงานอธิการบดี

เฉินซงเหนียนเพิ่งจัดการร่างเอกสารฉบับสุดท้ายเกี่ยวกับการวางผังวิทยาเขตใหม่เสร็จ เขาทอดกายพิงเก้าอี้ทำงานตัวกว้าง พลางเอื้อมมือไปยกถ้วยชาข้างโต๊ะที่ชงทิ้งไว้จนเข้มขึ้นมา จิบหวังจะดับกระหายคลายคอแห้ง

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์สายในบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นถี่

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าขึ้นชื่อเหล่าเสิ่นแห่งฝ่ายจัดการยานพาหนะของงานบริการส่วนหลัง

เฉินซงเหนียนกดปุ่มเปิดลำโพง เอนหลังพิงพนักพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เหล่าเสิ่น มีธุระอะไรเหรอ"

ปลายสายนั้น น้ำเสียงของเหล่าเสิ่นแฝงความเคร่งครัดหลังปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น และความตื่นเต้นบางอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น

"ท่านอธิการครับ นักศึกษาลู่ชวนที่คุณสั่งการไว้ก่อนหน้านี้ เขาติดต่อผมมาแล้วครับ"

"ผมเปิดสิทธิ์ผ่านทางระดับสูงสุดสำหรับรถคันใหม่ของเขาเรียบร้อยแล้วตามที่คุณต้องการครับ"

เฉินซงเหนียนส่งเสียง "อืม" คำหนึ่ง เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

"อีกอย่างครับ" เหล่าเสิ่นชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนเสริมว่า "ผมจัดการเคลียร์ช่องจอดรถหมายเลขหนึ่งประจำตัวท่านอธิการที่ใต้ดินตึกอำนวยการให้เขาไปแล้วด้วยครับ"

พอได้ยินประโยคนี้ มือของเฉินซงเหนียนที่ถือถ้วยชาอยู่ก็ชะงักค้างกลางอากาศไปวูบหนึ่ง

เขาขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด

เหล่าเสิ่นที่ปลายสายก็ชิงเทข้อมูลทั้งหมดที่ทำให้ตนตัดสินใจแบบนั้นออกมาเป็นชุดราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่

"ท่านอธิการครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ นักศึกษาลู่โทรมาบอกว่าเขาเปลี่ยนรถใหม่ เป็นรถโฟล์กสวาเกน เฟตัน ครับ"

"ป้ายทะเบียนคือ เจียง A 00006 ครับ"

ตอนที่คำว่า "โฟล์กสวาเกน เฟตัน" เข้าหู เฉินซงเหนียนแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารู้ว่ารถคันนี้ราคาไม่เบา แต่มันยังห่างไกลจากระดับที่จะทำให้เขาเสียกิริยาได้

ทว่าพอตัวเลขชุด "เจียง A 00006" ถูกถ่ายทอดผ่านหูฟังมาอย่างแจ่มชัด

ผู้กุมบังเหียนมหาวิทยาลัยเจียงต้า ผู้มีอิทธิพลกว้างขวางในแวดวงการศึกษาเจียงเฉิง ชนิดที่ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงมาตรงหน้าก็อาจไม่เปลี่ยนสีหน้าคนนี้

สีหน้าของเขากลับพลันว่างเปล่าสนิทเป็นครั้งแรก

เขาถึงกับลืมไปเลยว่าในมือตัวเองยังถือถ้วยชาอยู่ ทั้งร่างแข็งทื่อติดเก้าอี้ราวกับถูกร่ายมนตร์สะกด

"นายว่าอะไรนะ"

ในน้ำเสียงของอธิการบดีเฉินมีความตกใจที่ไม่อาจสะกดกลั้นเจือปนอยู่เป็นครั้งแรก กระทั่งตัวเขาเองยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าระดับเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ฝั่งเหล่าเสิ่นตกใจกับปฏิกิริยากะทันหันของอธิการบดีจนสะดุ้ง นึกว่าตนทำอะไรผิดพลาดไป จึงรีบอธิบายความเป็นมาของเรื่องทั้งหมดใหม่อย่างละเอียดยิบ

เขารายงานชัดเจนหมดเปลือก ทั้งเรื่องที่ตัวเองตกใจแค่ไหนตอนได้ยินเลขทะเบียนนี้ ทั้งการที่กล้าจัดแจงแบบนี้เพราะยึดถือคำสั่งการระดับสูงสุดของอธิการบดีว่าให้ 'อำนวยความสะดวกให้มากที่สุด' รวมถึงกระบวนการคิดทั้งหมดที่มองว่ารถที่ติดป้ายทะเบียนแบบนี้จะปฏิบัติต่อเขาเหมือนนักศึกษาทั่วไปไม่ได้เด็ดขาด

ที่ปลายสายฝั่งนี้ เฉินซงเหนียนรับฟังอย่างเงียบเชียบ

ความตื่นตระหนกบนใบหน้าเขาค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสุขุมลุ่มลึกและแววรู้แจ้งที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ซ้ำยังเจือรอยยิ้มเจื่อนอยู่หลายส่วน

ในที่สุดเขาก็ฟังเข้าใจแล้ว

และคิดทะลุปรุโปร่งแล้วเช่นกัน

หลังฟังรายงานของเหล่าเสิ่นจบ เฉินซงเหนียนไม่ได้แสดงอารมณ์เสียการควบคุมใด ๆ ออกมาทางโทรศัพท์เลย

เขาเพียงแต่ปรับลมหายใจให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ทำให้น้ำเสียงกลับมาสุขุมและสงบนิ่งดังเดิม

"เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว"

"เหล่าเสิ่น เรื่องนี้นายทำได้ดีมาก"

อธิการบดีเฉินถึงกับเอ่ยปากชมการตัดสินใจเฉพาะหน้าของเหล่าเสิ่นเสียด้วยซ้ำ

"จัดการตามนี้ไปเลย ต่อไปเรื่องรถทั้งหมดของนักศึกษาลู่ชวนในมหาวิทยาลัย ให้จัดการด้วยมาตรฐานสูงสุด"

"รับทราบครับท่านอธิการ ผมเข้าใจแล้วครับ!"

วางสายไปแล้ว

ภายในห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบสงัดขั้นเด็ดขาดอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของผู้บริหารระดับสูงอีกครั้ง

มีเพียงช่องลมของระบบปรับอากาศส่วนกลางที่ยังคงส่งไอเย็นออกมาอย่างเงียบเชียบ

เฉินซงเหนียนไม่ได้รีบก้มหน้าจัดการเอกสารอื่นต่อ

เขาค่อย ๆ วางถ้วยชาในมือกลับลงบนโต๊ะ ก้นถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบกับผิวโต๊ะไม้มะฮอกกานี เกิดเสียงทึบเบา ๆ ดังขึ้นระลอกหนึ่ง

จากนั้น เขาก็ทอดกายพิงลึกเข้าไปในเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ประสานสองมือวางทาบไว้บนหน้าท้อง แล้วหลับตาลง

มู่ลี่ริมหน้าต่างห้องทำงานตัดแสงแดดยามบ่ายออกเป็นริ้วแสงเงาสลับฟันปลา ทอดเฉียงลงมาทาบทับบนร่างของเขา

สมองของเฉินซงเหนียนกำลังแล่นพล่านด้วยความเร็วสูง เชื่อมโยงรายละเอียดทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับลู่ชวนในช่วงที่ผ่านมาเข้าด้วยกันทั้งหมด

อย่างแรก คือฟางจื้อหย่วน ประธานหอการค้าเมืองเจียงเฉิง เพื่อนเก่าที่กระทืบเท้าทีเดียวก็ทำเอาพื้นเจียงเฉิงสะเทือนไปทั้งเมืองคนนั้น จงใจโทรหาเขาก่อนเปิดเทอม ในสาย ฟางจื้อหย่วนระบุชัดเจนว่าเด็กหนุ่มจากเมืองหลวงในหมู่นักศึกษาใหม่รุ่นนี้ไม่ธรรมดา

อย่างที่สอง คือการพบกันครั้งแรกที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยชานเมืองฝั่งตะวันตก ความสุขุมและสง่าราศีที่เกินวัยของลู่ชวนสร้างความประทับใจให้เขาอย่างลึกซึ้ง

อย่างที่สาม คืองานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ทั้งมหาวิทยาลัยเมื่อช่วงเช้าวันนี้ ตัวเขาเกิดนึกสนุก หรือจะเรียกว่ามีเจตนาลองเชิงอยู่ครึ่งหนึ่งก็ว่าได้ จึงแอบเปลี่ยนตัวแทนนักศึกษาใหม่เป็นลู่ชวนกะทันหันเมื่อวาน เพื่ออยากดูว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีน้ำยาแค่ไหนกันแน่

ผลปรากฏว่า ลู่ชวนก้าวขึ้นเวทีด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ทั้งที่ไม่มีการเตรียมตัวใด ๆ หรือแม้แต่โพยคำกล่าวก็ไม่มีสักแผ่น แล้วกล่าวสุนทรพจน์สดแบบไร้โพยได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตรรกะแน่นหนา มุมมองเฉียบคมทะลุปรุโปร่ง

อย่างที่สี่ คือหลังงานเสร็จสิ้น ตนเรียกเขามาที่ห้องทำงาน อีกฝ่ายเรียกเขาว่า "อาเฉิน" อย่างเต็มปาก ให้เกียรติเขาจนถึงที่สุด กระทั่งข้ออ้างที่ว่าตน "แค่ล้อเล่น" เขาก็ยังยิ้มรับโดยดุษณี ไม่แสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

ทว่าหลังเรื่อง "ล้อเล่น" นั้นผ่านไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมง

ลู่ชวนกลับขับรถโฟล์กสวาเกน เฟตัน ที่ดูเรียบหรูโลว์โปรไฟล์จนคนส่วนใหญ่แทบไม่รู้จักออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น บนรถเฟตันคันนี้ ยังติดป้ายทะเบียนที่ทำให้ทั้งแวดวงข้าราชการและนักธุรกิจทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิงต้องเหลียวมองจนคอแทบเคล็ด

เจียง A 00006

เมื่อนำเศษเสี้ยวเหล่านี้มาต่อเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นวงลูปทางตรรกะที่สมบูรณ์

สุนัขจิ้งจอกเฒ่าอย่างเฉินซงเหนียน ผู้เจนจัดในยุทธจักรความสัมพันธ์อันซับซ้อนมาหลายสิบปี ก็พลันรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นเม็ดละเอียดที่ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังอย่างควบคุมไม่ได้

เขาคิดทะลุแล้ว

เขานึกว่าเมื่อเช้านี้ในงานปฐมนิเทศ ตนอาศัยความได้เปรียบในถิ่นตัวเอง "ชี้แนะ" เด็กหนุ่มจากเมืองหลวงคนนี้อย่างแนบเนียน เล่นชั้นเชิงอำนาจของผู้เหนือกว่าได้อย่างหมดจด ลองเชิงได้พอเหมาะพอเจาะ

แต่พอดูตอนนี้แล้ว

ชั้นเชิงนั้นของตน อาจจะเล่นล้ำเส้นเกินไปหน่อยแล้ว

เด็กหนุ่มอย่างลู่ชวนคนนี้ ภายนอกไม่พูดอะไรจริง ๆ ซ้ำยังยอมลงตามบันไดที่ทอดให้ ให้ความเคารพตนอย่างเต็มที่

แต่เขาอาจไม่ได้ปล่อยผ่านไปโดยไม่คิดอะไรจริง ๆ

คนที่มีเบื้องหลังและชั้นเชิงอย่างแท้จริง จะไม่ฉีกหน้าคุณบนโต๊ะเจรจาเด็ดขาด และยิ่งไม่มีทางเต้นผางอาละวาดทันทีที่ถูกล่วงเกิน

พวกเขาจะทำเพียงแค่ยกข้อมือขึ้นแสดงชั้นเชิงให้เห็นเบา ๆ ด้วยวิธีที่ดูสง่างาม นิ่งสงบ แต่เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างยิ่งกว่า

เพื่อให้คุณตระหนักได้ด้วยตัวเองว่า ระหว่างคุณกับเขานั้น มีระยะห่างที่ไกลกันลิบขนาดไหน

เพื่อให้คุณชั่งน้ำหนักให้ชัดเจนว่า คนแบบไหนที่คุณจะ "ล้อเล่น" ได้ตามอำเภอใจภายใต้กรอบกติกา

และคนแบบไหน ที่แม้แต่สิทธิ์จะลองเชิง คุณก็ยังไม่มี

รถเฟตันคันนี้

ป้ายทะเบียน เจียง A 00006 แผ่นนี้

ในสายตาของเฉินซงเหนียน มันคือการเชือดไก่ให้ลิงดูที่ส่งมาอย่างเงียบเชียบที่สุด และดุดันที่สุดจากลู่ชวน

ราวกับกำลังเตือนเขาอย่างเงียบงันว่า

เฉินซงเหนียน แกที่เป็นถึงอธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียงต้า อย่าได้คิดมองฉันเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่แกจะนึกอยากชักใยเล่นยังไงก็ได้เชียวนะ

เฉินซงเหนียนนั่งอยู่ในห้องแอร์เย็นยะเยือก ทว่ากลับรู้สึกว่าขมับของตนร้อนผ่าวขึ้นมา

เขาไม่ได้กลัวตัวลู่ชวนเอง

นักศึกษาอายุสิบแปดปี ต่อให้มีเล่ห์เหลี่ยมแค่ไหน ก็ยังไม่พอที่จะทำให้คนระดับเขาหวาดกลัวได้

สิ่งที่เขากลัว คือเบื้องหลังอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ข้างหลังลู่ชวน ซึ่งตนมองไม่ออกจนปรุโปร่ง กระทั่งฟางจื้อหย่วนก็ยังไม่รู้ต่างหาก

อิทธิพลระดับนั้น มันเกินกว่าขอบเขตที่อธิการบดีมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างเขาจะเอื้อมถึงและทำความเข้าใจได้ไปแล้ว

ยิ่งเฉินซงเหนียนคิด ใจก็ยิ่งฝ่อ ยิ่งทบทวนย้อนหลัง แผ่นหลังก็ยิ่งเย็นวาบ

ในที่สุดเขาก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป

เขาต้องยืนยันเรื่องหนึ่งให้แน่ชัด

ว่ารถเฟตันคันนี้กับป้ายทะเบียน 00006 แผ่นนี้ เป็นการที่ลู่ชวนส่งสัญญาณเตือนตนผ่านคนเบื้องหลังจริงหรือไม่

เฉินซงเหนียนหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวขึ้นมา นิ้วปัดหน้าจอเพื่อค้นหาเบอร์ที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้น

ฟางจื้อหย่วน

ไม่นานปลายสายก็รับ

"เหล่าฟาง"

น้ำเสียงของเฉินซงเหนียนไม่มีความเย้าแหย่แบบเพื่อนเก่าอย่างยามปกติหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงความจริงจังที่แฝงไว้ซึ่งยากจะสังเกตเห็น

ฝั่งฟางจื้อหย่วนดูเหมือนกำลังจิบชาอยู่ น้ำเสียงจึงผ่อนคลายสบายอารมณ์มาก

"ว่าไงเอ้อร์โก่ว ไม่ใช่เพิ่งคุยสายกันไปเมื่อสามชั่วโมงก่อนเรอะ นี่คิดจะไถเงินบริจาคให้กิจกรรมไร้สาระอะไรของมหาวิทยาลัยนายอีกล่ะสิ"

เฉินซงเหนียนไม่มีอารมณ์จะมาล้อเล่นด้วย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดเข้าประเด็นโดยตรง

"ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อย"

"ลู่ชวนที่นายเคยเปรยกับฉันไว้ เขาเพิ่งบันทึกทะเบียนรถทำบัตรผ่านเข้ามหาวิทยาลัยไปเมื่อกี้"

"หือ" ฟางจื้อหย่วนขานรับมาจากปลายสาย

"เขาเปลี่ยนรถใหม่ เป็นโฟล์กสวาเกน เฟตัน"

ฟางจื้อหย่วนส่งเสียง "อืม" จากปลายสาย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะถึงอย่างไรก็เป็นรถที่เขาไหว้วานคนไปจัดหามาให้เอง

"ป้ายทะเบียน" เฉินซงเหนียนเน้นทีละคำ กดเสียงลงต่ำอย่างยิ่ง "คือ เจียง A 00006"

พอประโยคนี้สิ้นสุดลง เสียงหายใจอันผ่อนคลายของฟางจื้อหย่วนที่ปลายสายก็พลันชะงักค้างไปในทันที

เฉินซงเหนียนถึงกับได้ยินเสียงทึบดังชัดเจนจากในหูฟัง เป็นเสียงถ้วยชาถูกกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง

"นายว่าเลขอะไรนะ"

น้ำเสียงของฟางจื้อหย่วนเจือความตกใจอย่างไม่ปิดบังขึ้นมาเป็นครั้งแรก

"00006 เหรอ"

"นายแน่ใจนะ"

พอได้ยินปฏิกิริยาจริงแท้เช่นนี้ของฟางจื้อหย่วน ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจของเฉินซงเหนียนก็พุ่งทะยานแตะจุดสูงสุดทันที

ขนาดฟางจื้อหย่วนยังไม่รู้ที่มาที่ไปของป้ายทะเบียนแผ่นนี้เลย!

"เขาบอกว่าอยากเปลี่ยนเป็นรถที่ดูเรียบ ๆ หน่อย รถเฟตันน่ะฉันเป็นคนจัดหาให้เอง"

น้ำเสียงของฟางจื้อหย่วนแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่งยวด

"แต่เรื่องป้ายทะเบียนแผ่นนี้ ฉันไม่รู้เรื่องด้วยเลย"

"ในเจียงเฉิง คนที่สามารถโอนป้ายทะเบียนระดับนี้ใส่ชื่อนักศึกษาปีหนึ่งได้หน้าตาเฉย อิทธิพลระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะไปแตะต้องได้แล้ว"

สองฟากฝั่งของสายโทรศัพท์ สุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้ทรงอิทธิพลที่สุดสองคนของเมืองเจียงเฉิงต่างจมดิ่งสู่ความเงียบงันอันยาวนาน

สุดท้าย ก็ยังคงเป็นฟางจื้อหย่วนที่เอ่ยปากก่อน

ในน้ำเสียงของเขาไม่มีความสบายอารมณ์หลงเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อย มีเพียงความระมัดระวังรอบคอบขั้นสูงสุดยามต้องเผชิญหน้ากับอำนาจในระดับที่เหนือกว่า

"เหล่าเฉิน นายอย่าเพิ่งตื่นตูมไป"

"แล้วก็อย่าเพิ่งเดาสุ่มไปเอง"

"เรื่องนี้เดี๋ยวฉันหาทางเอง"

เสียงของฟางจื้อหย่วนกดต่ำลงอย่างยิ่ง เน้นทีละคำอย่างหนักแน่น

"เดี๋ยวฉันจะไปสืบดูเอง ว่าป้ายนี้มันหลุดมาจากมือเซียนองค์ไหนกันแน่"

ตัดสายไปแล้ว

เฉินซงเหนียนนั่งพิงเก้าอี้ทำงานนิ่งงัน ไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นเวลานาน

แสงแดดนอกหน้าต่างยังคงเจิดจ้า ทว่าเขากลับรู้สึกราวกับว่าภายในห้องทำงานของตน กำลังถูกกลุ่มเงาทะมึนขนาดมหึมาที่ไม่อาจปัดเป่าให้สลายไป นามว่า 'ความไม่รู้' เข้าครอบงำเสียแล้ว