ตอนที่ 69 บัตรผ่านเข้าออกมหาวิทยาลัยของ 718 กับช่องจอดรถประจำตัวที่สะดวกที่สุดของตึกอำนวยก

บนเส้นทางที่ขับกลับไปยังมหาวิทยาลัยเจียงต้าจากสำนักงานขนส่ง ภายในรถเฟตันสีดำรูปลักษณ์เรียบหรูคันนั้น บรรยากาศแฝงความกระอักกระอ่วนจนถึงขีดสุด

การเก็บเสียงของรถเก๋งระดับเรือธงคันนี้ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมจนแทบจะเรียกได้ว่าเหนือมนุษย์ เมื่อปิดกระจกหน้าต่างสนิท ความจอแจของกระแสรถราบนถนนสายหลักของเมืองภายนอกก็ราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง แม้แต่เสียงยางบดถนนส่วนเกินสักนิดก็ยังเล็ดลอดเข้ามาไม่ได้

ภายในห้องโดยสารเงียบสงัดจนเหลือเพียงเสียงแผ่วเบาของช่องลมเครื่องปรับอากาศ

ลู่ชวนจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ขับรถไปด้วยสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ

ในหัวเขากำลังคำนวณอยู่ว่า รถเฟตันที่เฉินจื่ออั๋งฟันธงว่าเป็น "พัสสาท Pro Max" คันนี้ ต่อไปควรจะใช้อย่างไร จึงจะรักษาความสะดวกสบายในชีวิตประจำวันเอาไว้ได้ ขณะเดียวกันก็ลดทอนความสนใจส่วนเกินที่อาจจะตามมาให้เหลือน้อยที่สุด

ส่วนเฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับนั้น ทั้งร่างได้ตกอยู่ในภาวะด้านชาเหมือนสมองค้างไปแล้วโดยสิ้นเชิง หลังจากที่โลกทัศน์ถูกรื้อสร้างใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมงในวันนี้ สำหรับเขาแล้วมันแทบไม่ต่างอะไรจากการถูกทรมานอย่างทารุณ

อารมณ์ของเขาราวกับได้ขึ้นรถไฟเหาะที่หวาดเสียวที่สุดในโลก

เริ่มแรก รถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที ราคาหลายล้านกับป้ายทะเบียนเลขเรียง เจียง A 54321 ของลู่ชวน ก็บดขยี้นายน้อยเจ้าถิ่นอย่างเขาจนแบนติดดินราวกับมดปลวกตัวจ้อย แม้แต่จะหายใจก็ยังรู้สึกติดขัด

ทว่าถัดจากนั้น เขากลับได้เห็นกับตาตัวเองว่าเพื่อความ "เรียบง่าย" แล้ว ลู่ชวนถึงกับยอมเปลี่ยนมาขับ "พัสสาทตัวท็อป" จริงๆ นั่นทำให้ศักดิ์ศรีคุณชายที่เคยแตกสลายไปของเขาพลันฟื้นคืนชีพกลับมาได้ในชั่วพริบตา

ต่อให้เป็นตัวท็อปแค่ไหน มันก็เป็นแค่โฟล์กสวาเกนคันหนึ่ง ปอร์เช่ 718 สีไมอามีบลูของเขา ไม่ว่าจะมองจากเหลี่ยมของแบรนด์ สมรรถนะ หรืออัตราการเหลียวมอง ก็ข่มเจ้า "พัสสาท" คันนี้ได้อย่างมิดชิดแน่นอน

แต่เขายังไม่ทันได้ดีใจเกินสิบห้านาทีด้วยซ้ำ

ป้ายทะเบียน "เจียง A 00006" ที่เด้งออกมาจากตู้กดป้ายของสำนักงานขนส่ง ก็เปรียบเสมือนหมัดเหล็กอันไร้ความปรานีที่ซัดเปรี้ยงลงมาอีกครา บดขยี้ความรู้สึกเหนือกว่าและความมั่นใจอันน่าสมเพชเพียงน้อยนิดของเขาจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

ตอนนี้กระทั่งความรู้สึกริษยาหรือความคิดอยากเอาชนะ เขาก็ยังก่อตัวไม่ขึ้นแล้ว

เพราะเขารู้ซึ้งแก่ใจดีแล้วว่า ตัวเขากับลู่ชวนนั้น ตั้งแต่เริ่มแรกก็ไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกันเลยสักนิด

เขาเคยคิดว่าการติดตามลู่ชวนมาจัดการธุระเที่ยวนี้ จะได้ถือโอกาสแสดงคอนเนกชันและความกว้างขวางของตัวเองให้อีกฝ่ายได้เห็น

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า ตลอดเส้นทางเขาทำตัวไม่ต่างจากคนบ้านนอกที่ไม่เคยพบเคยเห็นโลกกว้าง เดินตามบิ๊กบอสในเมืองใหญ่ตระเวนไปในแวดวงชั้นสูงระดับท็อปที่เขาไม่มีทางเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย

การเดินทางไปสำนักงานขนส่งในเที่ยวนี้ สำหรับเฉินจื่ออั๋งแล้ว มันแทบจะเป็นการประหารชีวิตในที่สาธารณะอย่างทารุณไร้มนุษยธรรมชัดๆ

เมื่อรถแล่นมาใกล้จะถึงบริเวณมหาวิทยาลัยเจียงต้า ลู่ชวนก็เหลือบมองสภาพการจราจรบนระบบนำทางแวบหนึ่ง

จู่ๆ เขาก็นึกถึงปัญหาที่ตรงไปตรงมาที่สุดขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง

หากวันข้างหน้าจะขับรถเฟตันคันนี้เข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้า สิทธิ์การจอดรถและการสัญจรผ่านเข้าออกในชีวิตประจำวันก็จำเป็นต้องจัดการล่วงหน้าให้เรียบร้อยเสียก่อน

ลู่ชวนไม่ได้คิดเรื่องราวให้ซับซ้อนยุ่งยาก

เขาเบี่ยงรถเข้าเทียบจอดตรงช่องจอดรถชั่วคราวริมทางอย่างเป็นธรรมชาติ

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อหน้าต่อตาเฉินจื่ออั๋ง

เปิดแอปวีแชต แล้วค้นหารายชื่อติดต่อที่อธิการบดีเฉินส่งมาให้เขาด้วยตัวเองเมื่อช่วงสายในห้องทำงานอธิการบดี ซึ่งก็คือเหล่าเสิ่นแห่งฝ่ายจัดการยานพาหนะของงานบริการส่วนหลัง มหาวิทยาลัยเจียงต้า

ลู่ชวนกดโทรคุยสายเสียงผ่านวีแชตไปหาอีกฝ่ายโดยตรง

สัญญาณดังอยู่สองครั้ง ปลายสายก็รีบกดรับอย่างรวดเร็ว

เสียงผู้ชายวัยกลางคนที่เจือความระแวดระวังและสุภาพตามแบบฉบับคนทำงานดังรอดออกมาจากลำโพง

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

ลู่ชวนเปิดบทสนทนาอย่างเรียบง่าย

"อาจารย์เสิ่นครับ ผมลู่ชวนเองครับ"

"เมื่อเช้าอธิการบดีเฉินบอกไว้ว่าถ้ามีธุระอะไรให้ติดต่อหาอาจารย์ได้น่ะครับ"

เหล่าเสิ่นที่อยู่ปลายสาย เมื่อได้ยินคำว่า "อธิการบดีเฉิน" น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"อ๋อๆ นักศึกษาลู่สินะ ท่านอธิการบดีกำชับไว้แล้วครับ คุณมีธุระอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ"

ลู่ชวนเอนกายพิงเบาะนุ่มของรถเฟตัน ทอดสายตามองทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่าง น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ขี้ประติ๋วอย่างยิ่ง

"พอดีผมเปลี่ยนรถใหม่น่ะครับ เลยอยากจะลงทะเบียนข้อมูลไว้ทางฝั่งอาจารย์สักหน่อย เพื่อทำบัตรผ่านเข้าออกมหาวิทยาลัยแบบระยะยาวครับ"

เหล่าเสิ่นตอบรับทันควัน

"ได้เลยครับนักศึกษาลู่ คุณแจ้งรุ่นรถกับหมายเลขทะเบียนมาให้ผมได้เลย เดี๋ยวผมจะบันทึกสิทธิ์ลงระบบหลังบ้านให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

ลู่ชวนขานรับ "อืม" คำหนึ่ง แล้วบอกข้อมูลยานพาหนะออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

"โฟล์กสวาเกน เฟตัน ครับ"

ทันทีที่คำว่า "โฟล์กสวาเกน เฟตัน" หลุดออกมาจากปากของลู่ชวน ปลายสายอย่างเหล่าเสิ่นก็ชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ปรากฏชัดเจนว่าไม่เคยได้ยินชื่อรุ่นนี้มาก่อน

"เฟ...ตันเหรอครับ นักศึกษาลู่ นี่เป็นรุ่นใหม่ที่โฟล์กสวาเกนเพิ่งเปิดตัวหรือเปล่าครับ"

"ก็แค่รถเก๋งโฟล์กสวาเกนคันหนึ่งน่ะครับ" ลู่ชวนขี้เกียจจะอธิบายความ

"อ๋อๆ ได้ครับ โฟล์กสวาเกนสินะครับ" เหล่าเสิ่นหาชื่อแบรนด์เจอในระบบ แต่หาชื่อรุ่นไม่พบ จึงทำหมายเหตุลงไปตรงๆ ว่า "โฟล์กสวาเกน (รถเก๋งหรู)"

สำหรับเขาแล้ว รุ่นของรถไม่ใช่สาระสำคัญอะไร

"หมายเลขทะเบียนคือ เจียง A 00006 ครับ"

เมื่อได้ยินหมายเลขทะเบียน จังหวะหายใจของเหล่าเสิ่นก็เกิดการสะดุดหยุดลงไปชั่วครู่ ซึ่งเป็นความชะงักงันที่สั้นกระชับแต่ไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้เลยแม้แต่น้อย

ในฐานะขิงแก่ที่คลุกคลีอยู่ในระบบบริการส่วนหลังของมหาวิทยาลัยเจียงต้ามาครึ่งค่อนชีวิต เขาย่อมกระจ่างแจ้งแก่ใจดีว่าป้ายทะเบียนที่มีตัวเลขพิเศษพรรค์นี้มีความหมายอย่างไรในเมืองเจียงเฉิง

เหล่าเสิ่นยืดแผ่นหลังตรงขึ้นตามสัญชาตญาณ กระทั่งท่าทางที่ถือสายโทรศัพท์ก็ยังเปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาหลายส่วน

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นระมัดระวังรอบคอบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพื่อเอ่ยถามยืนยันซ้ำอีกครั้ง

"นะ...นักศึกษาลู่ หมายเลขทะเบียนที่คุณบอกเมื่อกี้คือ..."

"เจียง A ศูนย์สี่ตัว หกหนึ่งตัว ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

ลู่ชวนเอ่ยตอบยืนยันกลับไปอย่างนิ่งสงบ

ทางฝั่งเหล่าเสิ่นที่ปลายสาย หลังจากได้รับการยืนยัน การสนทนาก็พลันเปลี่ยนเป็นฉับไวคล่องแคล่วขึ้นมาในทันที

"รับทราบครับนักศึกษาลู่ ผมเข้าใจแล้วครับ!"

"ข้อมูลรถของคุณ ผมจะลงทะเบียนเข้าสู่ระบบสิทธิ์การผ่านทางระดับสูงสุดของมหาวิทยาลัยให้เดี๋ยวนี้เลยครับ อีกหนึ่งนาที รถคันนี้ของคุณจะสามารถสัญจรเข้าออกได้ตลอด ยี่สิบสี่ ชั่วโมงโดยไม่มีสิ่งกีดขวางในทุกวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยเจียงต้า รวมถึงเขตพักอาศัยของบุคลากรและเส้นทางภายในที่ไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าด้วยครับ"

"ไม้กั้นระบบตรวจจับทุกจุดจะยกขึ้นเปิดทางให้อัตโนมัติในทันทีที่สแกนพบป้ายทะเบียนของคุณครับ"

เหล่าเสิ่นถือโอกาสเกาะกระแสบทสนทนา เอ่ยถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

"แล้วไม่ทราบว่านักศึกษาลู่ ปกติเวลาอยู่ในมหาวิทยาลัย ตั้งใจจะจอดรถไว้ตรงจุดไหนเหรอครับ"

อันที่จริงลู่ชวนยังไม่ทันได้คิดเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเพียงแค่เอ่ยตอบไปตามสบาย

"ขอให้อยู่ใกล้ๆ กับตึกเรียนของตึกเศรษฐศาสตร์และการจัดการหน่อย ไม่ต้องยุ่งยากมากก็พอครับ"

ปลายสายอย่างเหล่าเสิ่นแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเสนอแผนการจัดการระดับพรีเมียมให้ทันควัน

"เรื่องนี้คุณวางใจได้เลยครับ"

น้ำเสียงของเหล่าเสิ่นเปี่ยมไปด้วยความรอบคอบใส่ใจ

"ก่อนหน้านี้ท่านอธิการบดีเฉินได้กำชับเป็นพิเศษเอาไว้แล้วครับ ให้ผมจัดเตรียมช่องจอดรถประจำที่สะดวกสบายที่สุดในลานจอดรถชั้นใต้ดินของตึกอำนวยการไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยครับ"

เฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับได้ยินบทสนทนาตั้งแต่ต้นจนจบอย่างแจ่มชัดเต็มสองหู

เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าอาจารย์ฝ่ายพัสดุที่อยู่ปลายสายคนนั้น พอได้ยินหมายเลขทะเบียนรถนี้เข้าไป จังหวะการหายใจก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องในทันที

เฉินจื่ออั๋งไม่กล้าใช้ตรรกะแบบ "ทายาทเศรษฐีเจ้าถิ่น" ของตัวเองไปคาดเดาภูมิหลังของลู่ชวนอีกต่อไปแล้ว

เขายิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า การคาดเดาทั้งหมดเกี่ยวกับตัวลู่ชวนก่อนหน้านี้ของเขานั้น มันยังประเมินต่ำเกินไปและน่าขันสิ้นดี

จังหวะที่ลู่ชวนกำลังเตรียมจะวางสายโทรศัพท์

เฉินจื่ออั๋งมองดูลู่ชวน แล้วก็นึกย้อนไปถึงปอร์เช่ 718 ของตนเองที่ยังจอดทิ้งไว้อย่างเดียวดายที่บ้าน หากขับมามหาวิทยาลัยก็อาจจะทำบัตรผ่านเข้าออกไม่ได้จนต้องจอดทิ้งไว้นอกรั้วมหาวิทยาลัยเท่านั้น

เฉินจื่ออั๋งหันหน้ามามองลู่ชวน ใบหน้าพลันปรากฏสีหน้าที่หาดูได้ยาก หรืออาจเรียกได้ว่าเจือความน่าสงสารอยู่นิดๆ

มันเป็นแววตาที่ซับซ้อน ปะปนไปด้วยการอ้อนวอน ความปรารถนา และความกระดากอาย

ราวกับกำลังส่งเสียงไร้คำพูดว่า พี่ใหญ่ เกมนี้ได้เปรียบสุดๆ แล้ว! ช่วยพาผมขึ้นรถไปด้วยคนได้ไหมครับ?

สีหน้าที่ขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มมาดนิ่งสูงศักดิ์ยามปกติอย่างสิ้นเชิงนี้ เผยให้เห็นถึงความทึ่มทื่อและชวนขบขันอย่างใสซื่อ

เมื่อลู่ชวนเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา ก็เข้าใจความหมายได้ในเสี้ยววินาที

ลู่ชวนยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้ง

"อาจารย์เสิ่นครับ ยังไม่วางสายใช่ไหมครับ"

"อยู่ครับๆ นักศึกษาลู่มีอะไรจะสั่งการเพิ่มเติมอีกไหมครับ"

"ถ้าสะดวกน่ะครับ"

น้ำเสียงของลู่ชวนฟังดูสบายๆ ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องที่เล็กน้อยจนไม่รู้จะเล็กน้อยอย่างไร

"ช่วยทำบัตรผ่านเข้าออกมหาวิทยาลัยแบบระยะยาวให้รูมเมตผมอีกคนด้วยได้ไหมครับ"

เหล่าเสิ่นที่อยู่ปลายสายตอบรับทันทีแทบไม่มีการหยุดคิด

"ได้แน่นอนครับนักศึกษาลู่!"

ลู่ชวนเอียงหน้าไปมองเฉินจื่ออั๋ง เอ่ยสั้นกระชับได้ใจความ

"ทะเบียนรถ"

เฉินจื่ออั๋งอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาทันควัน ราวกับกลัวว่าจะพลาดโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปีนี้ เขารีบรัวปากบอกหมายเลขทะเบียนรถปอร์เช่ 718 ของตนเองออกไปอย่างรวดเร็ว

"เจียง A NB945"

เหล่าเสิ่นรีบจดบันทึกไว้ทางปลายสาย และรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะลงทะเบียนเข้าสู่ระบบไปพร้อมกันทันที

"ครับ ถ้างั้นก็รบกวนอาจารย์เสิ่นด้วยนะครับ"

ลู่ชวนกดวางสายสนทนา

ภายในห้องโดยสารกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ รู้สึกกระดากปากเกินกว่าจะเอ่ยคำว่า "ขอบคุณ" ออกไปแล้ว

รสชาติความรู้สึกในใจของเขาซับซ้อนสับสนจนถึงขีดสุด

ทั้งมีความสะใจที่บรรลุเป้าหมาย วันข้างหน้าจะสามารถขับรถสปอร์ตแล่นฉิวไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยได้โดยไม่มีอะไรมาขวางกั้น

ทั้งยังรู้สึกยำเกรงและยอมสยบต่อวิธีการหยิบใช้ทรัพยากรของลู่ชวน ที่จัดการเรื่องราวได้อย่างเรียบง่ายสบายๆ ราวกับแค่แวะช่วยรูมเมตเปิดคีย์การ์ดเข้าหมู่บ้านอย่างไรอย่างนั้น

ส่วนลู่ชวนก็ยังคงขับรถต่อไป ราวกับเรื่องเมื่อครู่นี้เป็นเพียงธุระปะปังในชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้น

ขณะเดียวกัน

ภายในห้องทำงานของฝ่ายจัดการยานพาหนะของงานบริการส่วนหลัง มหาวิทยาลัยเจียงต้า

เหล่าเสิ่นวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วรีบจัดการตั้งค่าสิทธิ์ขั้นสูงสุดของรถทั้งสองคันในระบบหลังบ้านจนเสร็จสรรพ

โฟล์กสวาเกน เฟตัน, เจียง A 00006

ปอร์เช่ 718, เจียง A NB945

หลังจากบันทึกข้อมูลเสร็จสิ้น เขาก็ยังเปลี่ยนป้ายช่องจอดรถประจำตัวที่สะดวกสบายที่สุดในลานจอดรถชั้นใต้ดินของตึกอำนวยการให้กลายเป็น "เฉพาะลู่ชวน" อีกด้วย

เมื่อจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เรียบร้อย เหล่าเสิ่นก็ลังเลไปเล็กน้อย

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีน้ำหนักความสำคัญมากเกินไป จำเป็นต้องรายงานให้เบื้องบนรับทราบเสียหน่อย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมา แล้วกดต่อสายตรงภายในไปยังห้องทำงานอธิการบดี

สัญญาณต่อติดอย่างรวดเร็ว

เหล่าเสิ่นกรอกเสียงลงไปในหูฟัง เริ่มต้นรายงานด้วยน้ำเสียงที่รัดกุมรอบคอบและไร้ช่องโหว่

"ท่านอธิการบดีครับ"

เสียงของเหล่าเสิ่นทุ้มต่ำและมั่นคงอย่างยิ่ง

"นักศึกษาลู่ชวนคนที่ท่านเคยมอบหมายไว้ก่อนหน้านี้ เขาติดต่อมาหาผมแล้วครับ"

"ผมได้ดำเนินการเปิดสิทธิ์การผ่านทางทั้งหมดให้เขาเรียบร้อยตามความประสงค์ของท่านแล้วครับ"

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหยอดประโยคที่สำคัญที่สุดของวันนี้ออกไป

"นอกจากนี้ ผมยังได้เคลียร์ช่องจอดรถหมายเลขหนึ่งประจำตัวของท่าน มอบให้เขาไปแล้วด้วยครับ"