ตอนที่ 68 เรื่องโอละพ่อที่สำนักงานขนส่งกับความจริงอันน่าขัน

เวลาย้อนกลับไปสองนาทีก่อนที่ลู่ชวนกับเฉินจื่ออั๋งจะก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงบริการของสำนักงานขนส่ง

ชั้นสองของสำนักงานขนส่งเจียงเฉิง ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการที่ตู้เอกสารอัดแน่นจนล้น

เครื่องปรับอากาศที่นี่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมานานหลายปี ประสิทธิภาพการทำความเย็นย่ำแย่ถึงขีดสุด ลมที่พัดออกมายังเจือกลิ่นเหม็นอับของกองกระดาษเก่าๆ ที่ลอยอบอวลไม่ยอมจาง

ผู้อำนวยการเปาซุ่นทงกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหารที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

มือของเขาถือแก้วเก็บความเย็นทรงป้อมที่ชงเก๋ากี้ไว้ กำลังเตรียมจะเป่าใบชาบนผิวน้ำ ทำทีเปิดแฟ้มเซ็นเอกสารธรรมดาๆ สองสามฉบับ พลางเสพสุขกับความว่างอันหาได้ยากในยามสาย

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา

เปาซุ่นทงเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า เป็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาในสายงานคมนาคมของเทศบาลเมือง ซึ่งตอนนี้ย้ายไปเป็นหัวหน้าอีกแผนกหนึ่งแล้ว

เขากดรับสาย เพิ่งจะเปล่งเสียง "ฮัลโหล" ออกไปคำเดียว

ข่าวสารที่ส่งผ่านมาตามสาย ก็ราวกับค้อนปอนด์หนักแปดปอนด์ที่ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ท้ายทอยของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

อดีตผู้บังคับบัญชาเก่าของเขา คนที่ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอยู่ระดับมณฑลเมื่อไม่กี่ปีก่อน บัดนี้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในสายงานคมนาคม เกิดเรื่องเข้าให้แล้ว

เพียงแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เจ้าตัวถูกเจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยบุกเข้าควบคุมตัวจากห้องทำงานไปสอบสวนทันทีเพราะคดีเก่าในอดีตเรื่องหนึ่ง โดยไม่ทันได้บอกกล่าวใครล่วงหน้า คอมพิวเตอร์และลิ้นชักในห้องทำงานทั้งหมดถูกแปะเทปปิดผนึกคาที่

ทันทีที่ได้ยินข่าวนี้

มือของเปาซุ่นทงก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง

"เพล้ง!"

เขาถือแก้วเก็บความเย็นไม่อยู่ กระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างจัง น้ำชาร้อนลวกผสมเม็ดเก๋ากี้สีแดงสาดกระจายออกมาในพริบตา ท่วมเอกสารตรงหน้าเขาจนเปียกโชก

ทว่าเขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปเช็ดมันแม้แต่น้อย

เปาซุ่นทงรู้สึกเพียงว่าขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ทั้งร่างคล้ายถูกถอดกระดูก ไถลรูดลงไปตามพนักพิงเก้าอี้ เกือบจะมุดลงไปอยู่ใต้โต๊ะทำงาน

ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัว ไม่ใช่ความตกตะลึงที่เจ้านายเก่าล้มจากอำนาจ และไม่ใช่ความเสียดายอาลัยอาวรณ์ในยามที่ร่มโพธิ์ร่มไทรพังทลาย

แต่เป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุดที่แทรกซึมลึกเข้าไปถึงไขกระดูก

ชิบหายแล้ว

ไฟกองนี้ จะลามเลียไปตามสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น แล้วพุ่งตรงมาเผาหัว "คนสนิท" อย่างตนที่ได้รับการสนับสนุนชูคอขึ้นมาด้วยมือของเจ้านายเก่าในตอนนั้นหรือไม่

ในใจเขารู้ซึ้งดีกว่าใคร ว่าตลอดหลายปีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตำแหน่งนี้ ก้นของตัวเองไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่องเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้จะไม่ได้ทำเรื่องทุจริตคอร์รัปชันสะเทือนฟ้าดินอะไร แต่เขาก็กุมอำนาจการจัดสรรหมายเลขทะเบียนรถทั้งหมดของเมืองเจียงเฉิงเอาไว้ในมือ ปฏิบัติการใต้โต๊ะสีเทาเพื่ออำนวยความสะดวก เพื่อขอความอนุเคราะห์ เพื่อขอให้ "ยืดหยุ่นเป็นกรณีพิเศษ" ในยามปกติ เขามีเอี่ยวด้วยไม่ใช่น้อยๆ เลย

โดยเฉพาะหมายเลขทะเบียนรถชุดพิเศษที่สามารถขายได้ราคาสูงลิ่ว หรือเอาไปใช้ผูกไมตรีทำบุญคุณน้ำใจ

เปาซุ่นทงจ้องมองแอ่งน้ำชาที่ยังคงมีควันร้อนกรุ่นอยู่บนโต๊ะ เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายออกมาเต็มหน้าผาก เสื้อเชิ้ตด้านหลังเปียกชุ่มเป็นวงกว้างในชั่วพริบตา

ยามที่มนุษย์ตื่นตระหนกถึงขีดสุด มักจะตัดสินใจเอาตัวรอดด้วยวิธีที่ชวนหัว ทว่าโง่เง่าไร้สติสิ้นดี

เขารีบคิดคำนวณในหัวอย่างรวดเร็ว

ตราบใดที่ในมือเขายังกำหมายเลขทะเบียนพิเศษพวกนั้นที่สมควรปล่อยลงสู่ระบบสุ่มสาธารณะเอาไว้

นั่นก็คือหลักฐานมัดตัวชั้นดีที่ตรวจเจอเมื่อไหร่ก็ดิ้นไม่หลุดเมื่อนั้น!

เปาซุ่นทงไม่สนใจจะเช็ดเหงื่อ เขายกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมา นิ้วมือสั่นระริกขณะกดเบอร์ห้องปฏิบัติการระบบหลังบ้าน

พอปลายสายรับโทรศัพท์ เขาก็ไม่เอ่ยแม้แต่คำทักทาย น้ำเสียงบีบคั้นแหบแห้ง แต่ยังพยายามแสร้งวางอำนาจแบบหัวหน้า ทว่าเสียงที่พูดออกไปกลับสั่นเครือจนคุมไม่อยู่

"เสี่ยวหลิว!"

"เดี๋ยวนี้! ทันทีเลยนะ! ไอ้ป้ายทะเบียนพิเศษสองสามเบอร์ที่ฉันเคยสั่งให้แกกันเอาไว้ในระบบน่ะ ปล่อยมันออกไปให้หมด!"

เสี่ยวหลิว เจ้าหน้าที่ควบคุมระบบที่ปลายสายอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด คล้ายจะยังตั้งสติไม่ทัน

เปาซุ่นทงร้อนรนจนตบโต๊ะไปฉาดใหญ่ ผลคือฝ่ามือฟาดลงไปบนน้ำชาร้อนๆ ที่เพิ่งหก ร้อนจนเขาร้อง "โอ๊ย" ลั่นห้อง

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า! รีบไปจัดการสิโว้ย!"

"อย่าให้เหลือร่องรอยในระบบหลังบ้าน ปล่อยเข้าไปในระบบสุ่มเลือกหมายเลขเลย! ทำให้มันแนบเนียนหน่อย ปล่อยตามปกติเข้าใจไหม!"

คำสั่งพวกนี้เอ่ยออกไปอย่างตะกุกตะกักสับสนและขัดแย้งกันเองสิ้นดี

ปากบอกว่า "ปล่อยตามปกติ" แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าแบบไหนถึงจะเรียกว่าปกติ ในใจเขาก็ดังหนึ่งกลัวว่าการเคลื่อนไหวเอิกเกริกเกินไปจะกลายเป็นเป้าสายตา แต่อีกใจหนึ่งก็แทบอยากจะล้างบาง "ระเบิดเวลา" ที่ซุกอยู่ในคลังให้เกลี้ยงภายในสิบนาที

ตรรกะหลักของเขานั้นทั้งเรียบง่ายและน่าขัน

ขอแค่ปล่อยหมายเลขพวกนี้ออกไปให้หมด

ไร้หลักฐานมัดตัว เบื้องบนก็สืบมาไม่ถึงหัวฉันแล้ว!

ภายในห้องปฏิบัติการระบบหลังบ้านที่ชั้นหนึ่ง

เสี่ยวหลิว เจ้าหน้าที่ควบคุมระบบวางสายโทรศัพท์ พลางยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ปกติเขาเป็นแค่คนทำงานหาเช้ากินค่ำกินเงินเดือนตายตัว สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือคำสั่งด่วนที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย เช้าสั่งอย่างเย็นสั่งอีกอย่างของพวกผู้นำแบบนี้นี่แหละ

เจตนาเดิมของผู้อำนวยการ อาจจะอยากให้เขาทยอยปล่อยหมายเลขสวยๆ เหล่านั้นทีละชุด ให้กลืนหายเข้าไปในกองป้ายทะเบียนธรรมดานับพันนับหมื่นเพื่อค่อยๆ เจือจางมันออกไป

ทว่าในหูของเสี่ยวหลิว น้ำเสียงร้อนรนกระวนกระวายของผู้อำนวยการเมื่อครู่นี้ แทบไม่ต่างอะไรจากคนกำลังโดนหมาไล่กวดหลัง

"หัวหน้าร้อนใจแล้ว"

"วันนี้ต้องรีบล้างสต็อกให้เกลี้ยง ยิ่งเร็วยิ่งดี!"

เขาเปิดระบบหลังบ้านขึ้นมา แล้วคลิกเลือกหมายเลขทะเบียนรถระดับท็อปสิบเบอร์ที่เดิมทีกดซ่อนไว้ในคลังลับทั้งหมด

เพื่อแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพการทำงานอันรวดเร็วของตน และเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระความกังวลของเจ้านาย

เขาจึงจัดแจงยัดหมายเลขทั้งสิบชุดที่มีแต่เลข "6" กับ "8" ล้วนๆ มัดรวมส่งเข้าไปในพอร์ตสุ่มเลือกหมายเลขที่กำลังมีคำขอส่งข้อมูลเข้ามาพอดิบพอดี

คลิกเมาส์หนึ่งครั้ง

ยืนยันการส่ง

และนี่เองจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้

เฉินจื่ออั๋งซึ่งกำลังช่วยลู่ชวนกดเลือกป้ายทะเบียนอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง หลังจากกดปุ่ม "เริ่มต้น" แล้วกดหยุดลงไป

บนหน้าจอกลับไม่มีหมายเลขทะเบียนธรรมดาๆ โผล่ขึ้นมาแม้แต่เบอร์เดียว แต่มีเลข 68686 และ 88886 โผล่หราขึ้นมาเต็มสองตาแบบเต็มรัก

ภายในห้องทำงานชั้นสอง

เปาซุ่นทงมองเห็นการปล่อยหมายเลขทะเบียนที่แทบไม่ต่างอะไรจากการก่อวินาศกรรมพลีชีพผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ของระบบหลังบ้าน

เขาโกรธจนแทบจะเส้นเลือดในสมองแตกตายคาที่

"ไอ้หมูโง่เอ๊ย!"

เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะด่าเปิดเปิงไปถึงโคตรเหง้าศักราชของเสี่ยวหลิว แต่นิ้วเพิ่งจะแตะโดนแป้น เขาก็ชะงักไป

ช่างเถอะ

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะไปเอาความกับวิธีการบ้าบออะไรอีก

ยังไงก็ปล่อยออกไปหมดแล้ว ต่อให้มันจะสะดุดตาไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่ากำของพรรค์นี้ที่พร้อมจะระเบิดใส่ตัวเอาไว้รอความตายอยู่คนเดียว

เปาซุ่นทงผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่ ดึงกระดาษทิชชูออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วทรุดกายนอนแผ่บนเก้าอี้พลางซับเหงื่อบนหน้าผาก

ทว่าในตอนที่เขาคิดว่าวิกฤตการณ์ระลอกนี้พอจะถูไถหลอกตบตาผ่านพ้นไปได้แล้วนั้น

ในหัวของเขาก็ดัง "วิ้ง" ขึ้นมาเฉียบพลัน

แย่แล้ว!

ยังมีอีกเบอร์หนึ่งที่ยังไม่ได้จัดการ!

นั่นไม่ใช่ป้ายทะเบียนเลขตองเลขเรียงธรรมดาทั่วไป

แต่มันเป็นป้ายทะเบียนพิเศษที่เขาต้องทุ่มเทแรงกายแทบแย่ ใช้สิทธิ์เข้าถึงระบบในระดับที่ลึกกว่าเดิม กดล็อกซ่อนไว้ที่ก้นบึ้งของระบบหลังบ้านมาโดยตลอด ตั้งใจจะรอให้อดีตเจ้านายที่เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นไปเดินทางมาตรวจงานที่เจียงเฉิงในคราวหน้า เพื่อนำไปมอบให้เป็น "เซอร์ไพรส์" เอาไว้ประจบสอพลอ

เจียง A 00006

ความพิเศษของหมายเลขนี้ กลุ่มตัวเลข 6 และ 8 ที่ดูดาษดื่นพวกนั้นเทียบไม่ติดฝุ่น มันหายาก เจือกลิ่นอายแห่งเอกสิทธิ์ที่มิอาจปฏิเสธได้ เป็นป้ายประเภทที่คนมีเส้นสายบารมีใหญ่โตคับฟ้าตัวจริงเท่านั้นถึงจะหมายปอง

ทันทีที่เปาซุ่นทงนึกขึ้นได้ว่าป้ายทะเบียนใบนี้ยังแขวนค้างอยู่ในระบบหลังบ้านที่อยู่ใต้การควบคุมของตน หัวใจเขาก็แทบจะวายตายลงตรงนั้น

ป้ายทะเบียนตัวเลขสวยๆ ธรรมดาพวกนั้นปล่อยออกไปแล้ว หากเบื้องบนตรวจสอบลงมา อย่างมากเขาก็แค่โดนลงโทษทางวินัยข้อหาบริหารจัดการคลังทะเบียนบกพร่อง

แต่ป้ายที่มีเลขศูนย์เรียงกันยาวเหยียดซึ่งบ่งบอกถึงสถานะพิเศษอย่างชัดเจนขนาดนี้ หากยังเก็บล็อกเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ทันทีที่คนของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยตรวจพบร่องรอยการล็อกหมายเลขจากบันทึกการใช้งานระบบ ต่อให้มีปาก เขาก็ไม่มีปัญญาแก้ตัวได้เลย!

คราวนี้เปาซุ่นทงนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไปแล้ว

เขาคว้าหูโทรศัพท์ ต่อสายตรงไปยังเบอร์ภายในของเสี่ยวจาง โปรแกรมเมอร์ฝ่ายสารสนเทศที่ดูแลระบบหลังบ้านทันที

"เสี่ยวจาง!"

"รีบเปิดสิทธิ์เข้าถึงระดับลึกสุดของแกเดี๋ยวนี้! จัดการปล่อยไอ้ป้าย เจียง A 00006 นั่นออกไปให้ฉันที!"

เสี่ยวจางกำลังสวมหูฟังนั่งเคาะโค้ดอยู่ พอเจอคำสั่งสายฟ้าแลบแบบนี้เข้าก็ถึงกับมึนงงไปหมด

"ผอ.เปาครับ ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ"

เสี่ยวจางอธิบายผ่านโทรศัพท์ด้วยความลำบากใจ

"หมายเลขนั้นมันไม่ได้อยู่ในกระบวนการทำงานปกติ มันถูกโค้ดระบบหลังบ้านล็อกตายเอาไว้ แถมมีมาร์กสัญลักษณ์พิเศษ ถ้าตอนนี้จะบังคับปลดปล่อยออกมา มันจะเข้าไปในระบบสุ่มปกติไม่ได้ มันจะขึ้นเออร์เรอร์นะครับ"

เปาซุ่นทงไม่มีอารมณ์มารับฟังคำอธิบายทางเทคนิคอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขาแค่อยากรักษาชีวิตตัวเองไว้ให้รอด

เขาจึงงัดเอาน้ำเสียงวางอำนาจของหัวหน้าออกมาบีบกดดันอย่างหนัก

"ฉันไม่สนว่าแกจะใช้วิธีไหน!"

"สั่งให้ปล่อยก็ปล่อยไปเถอะ อย่ามาถามซักไซ้!"

"รีบจัดการให้ฉันเดี๋ยวนี้ วินาทีเดียวก็เก็บไว้ไม่ได้ทั้งนั้น!"

เสี่ยวจางโดนด่าจนหดคอหนี

ในเมื่อเจ้านายสั่งลงมาแล้ว โปรแกรมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างเขาคงทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น

"ผอ.เปาครับ ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะครับ"

เสี่ยวจางเคาะแป้นพิมพ์ไปพลาง รายงานด้วยความจนใจไปพลาง

"ในเมื่อเข้าสู่ระบบสุ่มปกติไม่ได้ ผมคงทำได้แค่เขียนสคริปต์ชั่วคราวขึ้นมา แก้ไขช่องโหว่ระบบตรง 'จัดสรรอัตโนมัติเมื่อหมดเวลา' ในกรณีปกติ ถ้าผู้ใช้งานไม่เลือกหมายเลขภายในเวลาที่กำหนด ระบบจะสุ่มเลือกหมายเลขหนึ่งเบอร์จากสิบเบอร์นั้นมาให้ แต่ตอนนี้ผมจะอาศัยช่องโหว่นี้ ขอแค่มีผู้ใช้งานหมดเวลา ระบบจะมองข้ามสิบเบอร์นั้นไปเลย แล้วยัดหมายเลข 'เจียง A 00006' ส่งไปให้ทันทีครับ"

"ทำแบบนี้จะเร็วที่สุด ทิ้งร่องรอยน้อยที่สุด ดูผิวเผินแล้วเหมือนเป็นแค่ข้อผิดพลาดบังเอิญของระบบครับ"

เปาซุ่นทงผงกศีรษะหงึกหงักอยู่หน้าโทรศัพท์ เขาไม่มีทางเข้าใจเรื่องเขียนโค้ดเรื่องช่องโหว่อะไรพวกนั้นอยู่แล้ว

"ช่างหัวมันสิว่าจะตกไปอยู่ที่ใคร!"

"ขอแค่ไม่ค้างอยู่ที่ฉันก็พอ! รีบจัดการเดี๋ยวนี้เลย!"

เสี่ยวจางกดปุ่ม Enter

โค้ดหนึ่งบรรทัดรันผ่านฉลุย

ป้ายทะเบียน เจียง A 00006 ที่เดิมทีควรจะเป็นของบุคคลสำคัญระดับบิ๊ก จึงถูกยัดเยียดเข้าไปในกระบวนการบั๊กแจกจ่ายอัตโนมัติอย่างน่าขันด้วยประการฉะนี้

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น

เปาซุ่นทงก็วางสายโทรศัพท์

ทั้งร่างของเขาหมดเรี่ยวแรงลงอย่างสิ้นเชิง

เขานอนแผ่หมดสภาพเหมือนกองโคลนอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ

"สืบมาไม่ถึงฉันหรอก"

ปากของเขาพร่ำบ่นพึมพำซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ

"คงสืบมาไม่ถึงฉันแล้วล่ะ"

"ยังไงก็ปล่อยออกไปหมดแล้ว ใครดวงดีได้ไปก็เป็นของคนนั้น ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว..."

ภายใต้แรงกดดันจากความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ถึงกับทำให้เขาเกิดปรัชญาสำนึกอันพิลึกพิลั่นขึ้นมาในหัว

ตราบใดที่หลักฐานความผิดไม่ได้อยู่ในมือฉัน

ฉันก็เป็นผู้บริสุทธิ์

เขาเช็ดเหงื่อไปพลาง ปลอบประโลมใจตัวเองไปพลางว่าการลงมือในคราวนี้ช่างเด็ดขาดและทันท่วงทียิ่งนัก

ทว่าเขาไม่ได้ตระหนักเลยแม้แต่น้อย ว่าการดิ้นรนเอาตัวรอดอันน่าขันในยามลนลานจนถึงขีดสุดของตนนั้น ได้ไปสร้างผลลัพธ์สะเทือนเลื่อนลั่นที่หลุดโลกกว่าเดิมเป็นหมื่นเท่าอยู่ข้างนอกนั่นเข้าให้แล้ว

ภาพตัดกลับมาที่ห้องโถงบริการชั้นหนึ่งของสำนักงานขนส่ง

ณ วินาทีนี้ ลู่ชวนกับเฉินจื่ออั๋งยังคงยืนอยู่หน้าตู้กดเลือกป้ายทะเบียน

พวกเขาไม่รู้เลยสักนิด ว่าภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการบนชั้นสอง เพิ่งจะผ่านพ้นมหกรรมหนีตายสุดระทึกและละครฉากใหญ่แห่งการโยนเผือกร้อนไปหมาดๆ

ชายหนุ่มสองคน ต่างฝ่ายต่างจมดิ่งอยู่กับความเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิง แต่กลับคิดว่าตนเองมองเห็นความจริงเบื้องหลังการใช้อำนาจครั้งนี้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

สภาพการณ์ที่ "ทุกคนต่างเข้าใจผิดกันไปหมด แต่ทุกคนกลับคิดว่าตนเองมองทะลุปรุโปร่ง" นี้นั้น ช่างไร้สาระจนเกือบจะสมบูรณ์แบบ

หลังจากติดป้ายทะเบียนเสร็จเรียบร้อย

ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องโถงของสำนักงานขนส่ง

แสงแดดด้านนอกยังคงแผดจ้าแสบตา

รถยนต์เฟทอนคันนั้นที่รูปลักษณ์ภายนอกเรียบหรูสุขุมกระทั่งใต้โลโก้โฟล์กสวาเกนยังมีตัวอักษรภาษาอังกฤษซ่อนอยู่ กำลังจอดนิ่งสงบอยู่ริมถนน เพื่อรอคอยเจ้านายคนใหม่ของมัน

แท้จริงแล้ว ความจริงของเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้สูงส่งสง่างามเลยสักนิด

ซ้ำยังเรียกได้ว่าทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง

มันคือความตื่นตระหนกจนลนลานของผู้อำนวยการเพื่อเอาชีวิตรอด

มันคือการยัดเบอร์ส่งเดชเพราะเข้าใจคำสั่งผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ควบคุมระบบ

มันคือความจำใจของโปรแกรมเมอร์ที่ถูกบีบให้ต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อเขียนโค้ดสร้างช่องโหว่

ความผิดพลาดอันไร้สาระถึงขีดสุดของผู้ปฏิบัติงานระดับล่างไม่กี่คนนี้ทับซ้อนเข้าด้วยกัน ในที่สุดความบังเอิญที่ประจวบเหมาะก็ส่งมอบป้ายทะเบียน เจียง A 00006 แผ่นนี้ ยัดใส่มือของลู่ชวนอย่างพอดิบพอดี

ทว่าโลกใบนี้ ไม่เคยคิดจะไปสืบสาวราวเรื่องหรอกว่า กระบวนการก่อกำเนิดความจริงนั้นจะน่าขันเพียงใด

คนบนโลกมองดูแค่ผลลัพธ์เท่านั้น

และผลลัพธ์ในวันนี้ก็คือ

นักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียน

ขับรถยนต์เฟทอนตัวท็อปที่เก็บงำความหรูหราไว้จนถึงขีดสุด

ติดป้ายทะเบียนทรงเอกสิทธิ์ เจียง A 00006 ที่เพียงพอจะทำให้บรรดาเถ้าแก่และข้าราชการระดับสูงนับไม่ถ้วนในเมืองเจียงเฉิงต้องเสียววาบไปถึงหนังศีรษะ

ป้ายทะเบียนที่เดิมทีถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อการประจบสอพลอนี้ ไม่มีทางช่วยลดทอนความยุ่งยากใดๆ ให้แก่ลู่ชวนได้เลย

มันมีแต่จะทำให้ทุกคนที่ได้พบเห็น ยิ่งปักใจเชื่ออย่างหนักแน่นและมิอาจปฏิเสธได้ว่า

คนหนุ่มที่มาจากเมืองหลวงผู้นี้

ภูมิหลังเบื้องลึกเบื้องหลังของเขา ย่อมลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงอย่างแท้จริง