ตอนที่ 67 ป้ายทะเบียนที่เด้งออกมาเองกับการพลัดหลงเข้าวังหลวง

ภายในห้องโถงบริการของสำนักงานขนส่ง ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางพัดโชยมาเอื่อยๆ

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่หน้าตู้เลือกหมายเลข รู้สึกราวกับก้านสมองของตัวเองกำลังถูกคนจับไปย่างไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โครงสร้างความรับรู้ในใจเกี่ยวกับเรื่องที่ลู่ชวนอยากจะ "เปลี่ยนรถแบบเรียบง่ายไม่สะดุดตา" เพิ่งจะผ่านพ้นการพังทลายและสร้างขึ้นใหม่แบบแหลกละเอียดไร้ความปรานีไปหมาดๆ

หน้าจอของตู้เลือกหมายเลขตรงหน้า ตบหน้าเขาฉาดใหญ่เข้าให้อย่างจัง

หมายเลขตัวเลือกทั้งสิบหมายเลข

ไม่มีเบอร์มั่วเลยสักอัน ไม่มีตัวอักษรธรรมดาเลยแม้แต่ตัวเดียว มีแต่การผสมผสานของเลข 6 กับเลข 8 ล้วนๆ ที่สว่างวาบจนตาพร่า

เจียง A 68686

เจียง A 88886

ป้ายทะเบียนระดับท็อปที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอวดรวย มั่งคั่ง และสไตล์เถ้าแก่บ้านนอกแบบนี้ เรียงรายอยู่บนหน้าจออย่างเป็นระเบียบราวกับกำลังตั้งแถวรอรับการตรวจพล

มือของเฉินจื่ออั๋งที่จับเมาส์อยู่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ลู่ชวนได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนว่าหยุดทำงาน จึงก้าวเท้าเดินมาจากด้านหลัง

เดิมทีที่เขายกอำนาจการเลือกหมายเลขให้เฉินจื่ออั๋ง ก็เพื่อความสบายใจล้วนๆ

เขารู้จักตัวเองดีเกินไป ถ้าหากจ้องหน้าจอด้วยตาตัวเอง เกิดเห็นป้ายทะเบียนสวยๆ ถูกใจขึ้นมาจริงๆ ร้อยทั้งร้อยเขาก็ต้องเลือก

เรื่องวุ่นวายที่รถเบนท์ลีย์กับป้าย 54321 นั่นก่อไว้ยังคงติดตา บนบอร์ดบอกรักกระทั่งผู้ชายยังโพสต์ตามหาตัวเขาเลย

คราวนี้เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำตัวเรียบง่ายไม่สะดุดตาให้ถึงที่สุด

ผลปรากฏว่า

สายตาของลู่ชวนมองข้ามไหล่ของเฉินจื่ออั๋งไป แล้วตกลงบนหน้าจอที่เปล่งแสงสีฟ้านั้น

ฝีเท้าของเขาชะงักค้างไปดื้อๆ

ทั้งสิบหมายเลขนี้ ไม่ว่าจะกดเลือกอันไหน หากขับกลับเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้า ความฮือฮาย่อมไม่ด้อยไปกว่าเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวคันนั้นแน่นอน

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้เน้นย้ำเป็นพิเศษแล้วเหรอ"

ลู่ชวนขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความจนใจที่หาได้ยากยิ่ง

"ให้เลือกเบอร์ธรรมดาหน่อย อย่าเอาที่มีเลข 6 กับเลข 8"

พอเฉินจื่ออั๋งได้ยินประโยคนี้ ทั่วทั้งร่างก็สติแตกไปในทันที

เขาดีดตัวผึ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้เหมือนแมวถูกเหยียบหาง สองมือขยำผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าบนใบหน้านั้นดูแย่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้เสียอีก

"พี่ชาย!"

เฉินจื่ออั๋งชี้นิ้วไปที่หน้าจอ น้ำเสียงแหบพร่าหลงโทนเพราะความพูดไม่ออกขั้นสุด

"นายมาบอกให้ฉันทำตัวเรียบง่าย นายดูสิว่าไอ้ระบบบ้านี่มันให้ตัวบ้าอะไรมาบ้าง!"

"นายคิดว่านี่ฉันจงใจเลือกขึ้นมาหรือไง นี่มันคือสิบตัวเลือกที่ระบบบังคับยัดเยียดมาให้โว้ย! มีแต่ 6 กับ 8 ทั้งโคตร!"

ลู่ชวนมองแถวตัวเลขสีทองอร่ามบนหน้าจอ แล้วก็นิ่งเงียบไปเช่นกัน

นี่ไม่ใช่ความผิดของเฉินจื่ออั๋งจริงๆ

"ไม่เลือกแล้วกดสุ่มใหม่อีกรอบได้ไหม"

"ขั้นตอนที่นายทำไปก่อนหน้านี้มันผูกข้อมูลรถไปแล้ว ไม่มีโอกาสให้สุ่มใหม่แล้วโว้ย!"

เฉินจื่ออั๋งคลั่งจนกู่ไม่กลับแล้ว

เขากดเสียงต่ำเปิดศึกโต้วาทีอันชวนให้รู้สึกเหนือจริงกับลู่ชวนกลางห้องโถงบริการ

ลู่ชวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"งั้นนายช่วยฉันเลือกอันที่ดูเรียบง่ายที่สุดในนี้หน่อยสิ"

"นายจะให้ฉันเลือกยังไงวะ?!"

เฉินจื่ออั๋งชี้ไปยังแถวบนสุดของหน้าจอ

"เจียง A 88886 ป้ายนี้ติดออกไป คนเขาจะคิดว่านายเป็นเถ้าแก่เหมืองถ่านหินที่เพิ่งขุดถ่านเสร็จแล้วโผล่หัวออกมา!"

นิ้วของเขาเลื่อนต่ำลงมาอีกช่องหนึ่ง

"เจียง A 66668 นี่หนักข้อเข้าไปใหญ่! ดูยังไงก็เหมือนพวกเศรษฐีใหม่เปิดไนต์คลับชัดๆ! นายบอกฉันมาซิว่าในสิบเบอร์นี้ มันมีเบอร์ไหนที่เฉียดใกล้คำว่า 'เรียบง่าย' บ้าง?!"

ลู่ชวนมองหน้าจอ ก็ถูกความอลังการของหมายเลขพวกนี้จุกอกจนพูดไม่ออกไปเหมือนกัน

ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าตู้เลือกหมายเลขแบบนั้น เผชิญหน้ากับกองป้ายทะเบียนระดับท็อปที่ทำให้บรรดาบอสใหญ่ในเมืองเจียงเฉิงนับไม่ถ้วนต้องน้ำลายสอ แล้วตกอยู่ในความสับสนลังเลอย่างลึกซึ้ง

เฉินจื่ออั๋งถึงขั้นเริ่มคิดสั้นๆ ว่า สรุปแล้วเลข 6 เยอะหน่อยจะดูไม่เสี่ยวเท่าไร หรือเลข 8 เยอะหน่อยจะดูมีภูมิฐานกว่า หรือว่าเอา 6 กับ 8 ผสมกันจะดูสำรวมขึ้นมานิดหนึ่งหรือเปล่า

ขณะที่พวกเขาสองคนมัวแต่เกี่ยงกันไปมา ไม่มีใครยอมกดปุ่มยืนยันลงไปเสียที

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงตรงมุมขวาบนของหน้าจอกำลังกระโดดลดลงทีละวินาที

3

2

1

"ติ๊ด——!"

เสียงสัญญาณยาวดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หมายเลขตัวเลือกทั้งสิบบนหน้าต่างเลือกเบอร์พลันอันตรธานหายไปในพริบตา

กล่องข้อความแจ้งเตือนอันเย็นชาเด้งขึ้นมาแถวหนึ่ง

[หมดเวลาเลือกหมายเลข ระบบได้เข้าสู่การจัดสรรอัตโนมัติให้แก่ท่านแล้ว]

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ทั้งลู่ชวนและเฉินจื่ออั๋งต่างยืนอึ้งค้างอยู่กับที่พร้อมกัน

ชิบหายแล้ว

ความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในหัวของเฉินจื่ออั๋ง

มัวแต่เถียงกันว่าเบอร์ไหนจะเสี่ยวกว่า ดันปล่อยให้เวลาเลือกเบอร์หมดไปซะได้! ระบบมันเลือกเองไปแล้ว!

เครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กในช่องบริการเริ่มส่งเสียง "ซือๆ" ดังขึ้น

กระดาษความร้อนสีขาวแผ่นหนึ่งค่อยๆ ถูกพ่นออกมาจากช่องจ่ายกระดาษ

เฉินจื่ออั๋งมือไวตาไว กระชากดึงใบเสร็จแผ่นนั้นออกมาทันที

เขาก้มหน้าลงมอง

เพียงแค่แวบเดียว

ลมหายใจของเฉินจื่ออั๋งก็หยุดชะงักไปโดยสิ้นเชิง

บนใบเสร็จ พิมพ์ข้อความตัวหนาสีดำแถวหนึ่งไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

หมายเลขทะเบียนรถ: เจียง A 00006

ทันทีที่หมายเลขนี้ปรากฏ แรงกระแทกที่มันนำพามา แตกต่างจากพวกเลข 6 และ 8 ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเศรษฐีใหม่บนหน้าจอเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

มันไม่ฉูดฉาด

มันไม่มีความโอ้อวดประเภทที่แทบจะสลักคำว่า "กูรวย" ไว้บนใบหน้า

แต่มันดุดันยิ่งกว่า

เพราะมันเป็นระเบียบเกินไป

เป็นระเบียบเสียจนชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ป้ายทะเบียนเลขศูนย์เรียงยาวแล้วลงท้ายด้วยเลขหลักเดียวแบบนี้ ในสถานที่อย่างเมืองเจียงเฉิง ไม่มีทางโผล่มาในคลังหมายเลขสุ่มสำหรับพลเรือนทั่วไปได้เลย

นี่คือของหายากที่จะมีเฉพาะคนที่มีเส้นสายและมีอภิสิทธิ์อย่างแท้จริงเท่านั้นถึงจะได้ครอบครอง

ตอนที่เห็นพวก 6 กับ 8 กองโตก่อนหน้านี้ เฉินจื่ออั๋งแค่ถูกคลื่นความร่ำรวยอันเกินจริงซัดจนมึนงง

แต่พอมาเห็นเบอร์ 00006 นี้ หลังจากความสั่นสะเทือนใจขั้นสุด เขากลับสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

เฉินจื่ออั๋งจ้องใบเสร็จในมือ ฟันเฟืองในสมองเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

เขาหวนนึกถึงหมายเลขตัวเลือกทั้งสิบที่ปรากฏบนหน้าจอเมื่อครู่อย่างรวดเร็ว

เขามั่นใจมาก

มั่นใจมากๆ มั่นใจที่สุด

ในแถวตัวเลือกพวกนั้น ไม่มี 00006 แน่นอน!

นั่นหมายถึงเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวเรื่องหนึ่งในสายตาของเขา

ผลลัพธ์ที่ระบบจัดสรรให้อัตโนมัตินี้ ไม่ได้สุ่มจับขึ้นมาจากแถวตัวเลขเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

ในห้วงความคิดของเฉินจื่ออั๋ง ทำการปะติดปะต่อมโนภาพขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบในทันที

เลข 6 กับเลข 8 ที่สว่างจ้าบาดตาเป็นแถวเมื่อครู่ เป็นแค่ตัวเลือกระดับผิวเผินที่เอาไว้ให้คนธรรมดาดูเท่านั้น

ผลลัพธ์ที่แท้จริง ตั้งแต่วินาทีที่ลู่ชวนยื่นบัตรประชาชนส่งไป ก็ถูกเบื้องบนระดับสูงกว่าจัดการกำหนดไว้ตายตัวตั้งนานแล้ว

ไม่ว่าเมื่อกี้เขาจะคลิกเลือกอันไหน ท้ายที่สุดสิ่งที่ตกมาอยู่บนหน้ากระดาษใบนี้ ร้อยทั้งร้อยก็คงจะเป็นป้าย เจียง A 00006 แผ่นนี้อยู่ดี

ในวินาทีนี้ ข้างหูของเฉินจื่ออั๋งราวกับมีดนตรีประกอบแนวคลาสสิกที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกแห่งชะตากรรมดังก้องขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

พลัดหลงเข้าวังหลวง

เฉินจื่ออั๋งในตอนนี้รู้สึกแบบนี้จริงๆ

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนมดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่ระวังจนพลัดหลงเข้ามายังโต๊ะเดิมพันที่ไม่ใช่ระดับชั้นของตัวเองโดยสิ้นเชิง

ลู่ชวนไม่ได้แค่พอมีเส้นสายธรรมดาๆ แล้ว

แต่นี่มันมีเส้นสายระดับฟ้าประทานต่างหาก

กระทั่งสถานที่ที่ยากจะเจาะทะลวงอย่างสำนักงานขนส่ง หลังบ้านยังยอมแก้ผลลัพธ์เพื่อเขาโดยตรงได้เลย

ลู่ชวนเห็นเฉินจื่ออั๋งยืนนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างอยู่ตรงนั้น จึงเอื้อมมือไปดึงเอาใบเสร็จมาจากมือของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เขาก้มลงมองแวบหนึ่ง

เจียง A 00006

มือของลู่ชวนที่ถือใบเสร็จอยู่ก็ชะงักไปเช่นกัน

หมายเลขนี้ เกินความคาดหมายเรื่อง "ความเรียบง่าย" ของเขาไปไกลลิบอย่างเห็นได้ชัด

ในมุมมองของเขา ตัวเองอุตส่าห์ยอมสละสิทธิ์การเลือกเบอร์ออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงป้ายทะเบียนสวยๆ แท้ๆ

ผลสุดท้ายวนไปเวียนมา ดันได้ป้ายทะเบียนที่มีกลิ่นอายอำนาจข้าราชการระดับสูง ซึ่งสะดุดตายิ่งกว่า 54321 ตกใส่หัวเสียอย่างนั้น

ลู่ชวนหันศีรษะไป มองเฉินจื่ออั๋งที่ยังอยู่ในสภาวะสมองค้าง

"นายไปเลือกเบอร์ที่เด่นขนาดนี้มาได้ไงเนี่ย..."

น้ำเสียงของลู่ชวนแฝงความพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอย่างลึกซึ้ง บ่นอุบออกมาอย่างเป็นธรรมชาติประโยคหนึ่ง

พอประโยคนี้หลุดออกมา

เฉินจื่ออั๋งกระทั่งเรี่ยวแรงที่จะเถียงกลับก็แทบจะไม่มีเหลือแล้ว

สภาพจิตใจของเขาในยามนี้ ก้าวข้ามความน้อยเนื้อต่ำใจไปสู่ความชาชินอย่างหมดจดแล้ว

เขาทิ้งแขนทั้งสองข้างลง

สายตาว่างเปล่าเหม่อมองเพดานของห้องโถงบริการสำนักงานขนส่ง

ในใจของเฉินจื่ออั๋งเหลือเพียงตัวอักษรใหญ่ๆ ห้าคำ

เหนื่อยแล้ว พังพินาศไปซะเถอะ

ตอนเริ่มต้นเขาก็แค่มาช่วยแท้ๆ มาช่วยรูมเมตเดินเรื่องธรรมดาๆ เพื่อ "จดทะเบียนป้ายรถแบบเรียบง่าย"

แต่ผลที่ได้ในตอนนี้

ถึงแม้รถจะเป็น 'พัสสาท' ตัวท็อป

แต่ป้ายทะเบียนกลับเป็น 00006 ที่เส้นสายทะลุฟ้า

ตัวเขาราวกับถูกเส้นสายเบื้องบนที่มองไม่เห็นกดหัวแนบลงกับพื้นแล้วไถลไปอย่างบ้าคลั่ง บังคับให้เขาสัมผัสกับกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวของอีกโลกหนึ่งอย่างไม่อาจขัดขืน

ลู่ชวนพับใบเสร็จอย่างประณีต แล้วเก็บใส่เข้าไปในซองเอกสาร

เขาไม่ได้ตำหนิเฉินจื่ออั๋ง

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ คำอธิบายในที่แจ้งตามหลักตรรกะของลู่ชวนนั้นชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่แล้ว

รถเฟตันคันนี้ฟางจื้อหย่วนเป็นคนจัดการให้

ช่องทางพิเศษของสำนักงานขนส่งก็เป็นอาเฉียงผู้ช่วยคนสนิทของฟางจื้อหย่วนที่เป็นคนจัดการ

ถ้าอย่างนั้น ป้ายทะเบียน 00006 ที่โอเวอร์จนหลุดโลกแผ่นนี้ ส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นผลมาจากการที่ประธานฟางส่งคนไปทักทายกำชับไว้เป็นพิเศษ เพื่อที่จะช่วยคนให้ถึงที่สุด

บุญคุณน้ำใจครั้งนี้ช่างหนักหนาเกินไปจริงๆ

ลู่ชวนคิดคำนวณในใจอย่างเงียบๆ

กลับไปแล้วจะต้องคิดบัญชีนี้ให้ชัดเจน พอกลับถึงหอพักก็จะโอนเงินค่าซื้อรถก้อนนี้เคลียร์ให้เรียบร้อย

ส่วนเรื่องบุญคุณน้ำใจ คงได้แต่วันหน้าค่อยหาโอกาสทยอยชดใช้คืนทีละนิด

เขาหมุนตัวกลับไป ตบไหล่ของเฉินจื่ออั๋งเบาๆ

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

"ไปรับป้ายทะเบียน"

เฉินจื่ออั๋งราวกับวิญญาณเร่ร่อน เดินตามหลังลู่ชวนออกจากห้องโถงบริการไปอย่างเหม่อลอย

ลู่ชวนเข้าใจไปแบบนั้น

เฉินจื่ออั๋งก็มโนไปแบบนั้น

ในวงวนตรรกะที่ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลนี้ พวกเขาทั้งสองคนต่างคิดว่าตัวเองมองเห็นความจริงของเรื่องราวทะลุปรุโปร่งแล้ว