ตอนที่ 66 พัสสาทมีตัวอักษรกับป้ายทะเบียนที่อยากให้เรียบง่าย

"นายเปลี่ยนมาขับโฟล์กสวาเกน พัสสาทเนี่ยนะ"

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่ข้างรถเก๋งสีดำที่แผ่กลิ่นอายหนักแน่นคันนั้น ในหัวใคร่ครวญวนไปรอบหนึ่ง ในที่สุดก็สะกดกลั้นไม่อยู่ หลุดคำพูดที่ชวนให้รู้สึกเหนือจริงอย่างที่สุดประโยคนั้นออกมา

ลู่ชวนกำลังเตรียมจะร้องเรียกเฉินจื่ออั๋งให้เดินไปที่ห้องโถงบริการ พอได้ยินคำประเมินที่เรียกได้ว่าเพี้ยนหลุดโลกนี้ มือที่ถือซองเอกสารอยู่ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เฟตัน

รถคันนี้ถึงแม้จะติดตราโฟล์กสวาเกน แต่ถึงอย่างไรก็เคยเป็นรถเก๋งระดับเรือธงคลาส D ตัวท็อปที่เทียบชั้นกับเบนซ์ S-Class และบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 7 มาก่อน ทางฝั่งฟางจื้อหย่วนจัดรถคันนี้มาให้ ตอนแรกเริ่มลู่ชวนยังรู้สึกด้วยซ้ำว่ามันดูเด่นเกินไปหน่อย

ผลปรากฏว่าในสายตาของเฉินจื่ออั๋ง นี่กลับเป็นแค่พัสสาทคันหนึ่งเนี่ยนะ

ลู่ชวนมองสีหน้าจริงจังของเฉินจื่ออั๋ง ในใจเริ่มจากชะงักไป จากนั้นก็พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ทันที

เขาลืมไปเลย

ณ ช่วงเวลานี้ มุกเก่าที่ภายหลังโด่งดังไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตอย่าง "ไม่กลัวเบนซ์ไม่กลัวแลนด์โรเวอร์ แต่กลัวโฟล์กสวาเกนมีตัวอักษร" ยังห่างไกลจากคำว่าแพร่หลายอยู่มากนัก

อย่าว่าแต่คนทั่วไปเลย ต่อให้เป็นในแวดวงทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่สำคัญตัวเองว่ารอบรู้เรื่องรถอย่างเฉินจื่ออั๋ง เฟตันก็ยังคงเป็นตัวตนที่อยู่นอกกระแสอย่างยิ่งและมีคนรู้จักน้อยมาก

พอคิดถึงตรงนี้ ความกังวลในใจของลู่ชวนที่ว่า "รถคันนี้จะยังสะดุดตาเกินไปอยู่ไหม" ก็มลายหายไปในพริบตา

เขามองเฉินจื่ออั๋ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่ก็ถูกเขากดเก็บกลับไปอย่างรวดเร็ว

ลู่ชวนไม่ได้คิดจะอธิบายอะไร

เขาแค่มองเฉินจื่ออั๋งอย่างนิ่งสงบ ยอมรับการตัดสินอันเพี้ยนหลุดโลกของอีกฝ่ายไปโดยปริยาย

เฉินจื่ออั๋งถูกลู่ชวนจ้องมองจนรู้สึกขนลุกเล็กน้อย ความทะนงตนในสายเลือดลูกเศรษฐีถูกสะกิดขึ้นมา เขาไม่ยอมแพ้ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วเดินวนสำรวจรอบรถเก๋งสีดำคันนี้อีกรอบ พยายามใช้ "ความรู้ระดับมืออาชีพ" ของตัวเองมาสนับสนุนข้อสันนิษฐานของตน

คราวนี้ เขาไม่ได้กวาดตามองผ่านๆ อีกต่อไป

หากแต่ใช้สายตาที่พินิจพิเคราะห์รถระดับพรีเมียมมาจำแนกอย่างแท้จริง

"ไม่ถูกสิ"

ฝีเท้าของเฉินจื่ออั๋งก้าวมาหยุดที่ท้ายรถ

สายตาของเขาจับจ้องไปยังตราสัญลักษณ์ "โฟล์กสวาเกน" ที่แสนจะธรรมดาสามัญ จากนั้นก็เลื่อนลงมาหยุดตรงแถวตัวอักษรภาษาอังกฤษสีเงินที่เรียงรายอยู่อย่างเงียบสงบใต้ตราสัญลักษณ์พอดี

P-H-A-E-T-O-N

เฉินจื่ออั๋งจ้องแถวตัวอักษรนี้ คิ้วขมวดมุ่น เผยสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจกระจ่างแจ้งในที่สุด

"อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว!"

เขาตบหน้าขาฉาดใหญ่ หมุนตัวกลับมา แล้วเริ่มต้นวิเคราะห์สดตรงนั้นด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจประหนึ่งว่า "ฉันมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว"

"ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมรถคันนี้ดูยาวกว่าแล้วก็กว้างกว่าพัสสาททั่วไป ที่แท้ความลับมันอยู่ตรงนี้นี่เอง!"

เขาชี้ไปยังแถวตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ท้ายรถ ประหนึ่งโคลัมบัสที่ค้นพบทวีปใหม่

"นายดูสิ ใต้ตราโฟล์กสวาเกนยังมีตัวอักษรด้วย นี่ไม่ใช่พัสสาทธรรมดาแน่ๆ นี่ต้องเป็นตัวท็อปเวอร์ชันนำเข้าชัวร์ กะดูแล้วน่าจะชื่อพัสสาท Pro Max อะไรทำนองนั้น"

เฉินจื่ออั๋งยิ่งพูดยิ่งมั่นใจ ถึงขั้นเริ่มภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตัวเอง

"มุกนี้ฉันทัน ก็เหมือนไอโฟนนั่นแหละ แบ่งเป็นรุ่นธรรมดา รุ่น Pro แล้วก็ Pro Max ส่วนของนายคันนี้ ก็คือรุ่นจักรพรรดิตัวท็อปสุดในบรรดาพัสสาท"

ลู่ชวนยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินตรรกะความคิดอันพิสดารพันลึกนี้ แทบจะหลุดขำก๊ากออกมาตรงนั้น

พัสสาท Pro Max เนี่ยนะ

จินตนาการของเฉินจื่ออั๋งคนนี้ ถ้าไม่ไปเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตภัณฑ์ก็นับว่าเสียของจริงๆ

ทว่าบนใบหน้าของลู่ชวนยังคงรักษาท่าทีที่ไร้คลื่นลมระลอกใดเอาไว้

เขาไม่ได้ไปทำลายจินตนาการเพ้อฝันของเฉินจื่ออั๋ง และยิ่งไม่ได้คิดจะไปแก้ไขความเข้าใจผิดอันงดงามนี้

เพราะความเข้าใจผิดแบบนี้ สำหรับเขาแล้ว มันคือการพรางตัวอันสมบูรณ์แบบที่สวรรค์ประทานให้ชัดๆ

แม้แต่ลูกคนรวยอย่างเฉินจื่ออั๋งยังมองมันเป็นแค่พัสสาทเกรดพรีเมียม ถ้าขับกลับไปที่มหาวิทยาลัย ใครเล่าจะเอาไปเชื่อมโยงกับรถหรูระดับท็อปราคาหลายล้านได้

ลู่ชวนถือซองเอกสาร เดินไปข้างกายเฉินจื่ออั๋ง ใช้ซองเอกสารในมือสะกิดแขนของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วดึงจังหวะกลับเข้าสู่เรื่องสำคัญทันที

"เลิกศึกษาได้แล้ว ไปทำเรื่องให้เสร็จก่อนเถอะ"

ลู่ชวนก้าวเดินตรงไปยังห้องโถงบริการของสำนักงานขนส่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่ท้ายรถ "พัสสาท Pro Max" เดาะปากอย่างพึงพอใจ รู้สึกกระหยิ่มใจในสายตาอันเฉียบคมของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

เขามองแผ่นหลังที่เดินอย่างฉับไวเด็ดขาดของลู่ชวน แล้วรีบสาวเท้าตามไป ในใจยังคงแอบพึมพำกับตัวเอง

รสนิยมและความรู้เรื่องรถของลู่ชวนแย่เกินไปแล้ว รถหรูระดับพวกซีรีส์ 5, E-Class หรือ A6 ยังเหนือกว่าพัสสาทตั้งเยอะ

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องโถงบริการของสำนักงานขนส่ง

ภายในห้องโถงบริการในวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนเบียดเสียดกันหนาแน่น แถวรอคิวทอดยาวเหยียด

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของเฉินจื่ออั๋ง การมาทำเรื่องจดทะเบียนป้ายรถใหม่ในสถานที่แบบนี้ ต่อให้จ้างนายหน้ามาดำเนินการแทน ก็ยังหนีไม่พ้นการกดบัตรคิว นั่งรอเรียกคิว แล้วก็เดินเทียวไปเทียวมาเพื่อยื่นเอกสารเพิ่มเติม ชวนให้หงุดหงิดเสียเวลาเป็นที่สุด

ทว่า

ขั้นตอนในวันนี้กลับราบรื่นจนชวนให้รู้สึกพิลึกกึกกือ

ลู่ชวนเดินตรงดิ่งไปยังช่องบริการด้านข้างที่มีป้ายแขวนไว้ว่า "ดำเนินการงานเฉพาะทาง"

เจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ข้างในไม่แม้แต่จะให้พวกเขากดบัตรคิวด้วยซ้ำ

พอเห็นเอกสารหลักฐานที่ลู่ชวนยื่นส่งไป เจ้าหน้าที่ก็รับไปอย่างรวดเร็ว แล้วลงมือจัดการในระบบด้วยความชำนาญ

ไม่ต้องต่อคิว

ไม่มีการซักไซ้ตรวจสอบให้มากความ

รายละเอียดจุกจิกมากมายที่ควรจะต้องติดขัดหรือถูกถามซ้ำสักสองสามประโยค ล้วนถูกผลักดันด้วยพลังที่มองไม่เห็นบางอย่าง ทำให้ผ่านฉลุยไปอย่างราบรื่นไร้รอยต่อ

แฟ้มข้อมูลเอกสารทั้งหมดราวกับถูกจัดเตรียมไว้ในระบบหลังบ้านเรียบร้อยตั้งนานแล้ว

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่ข้างลู่ชวน ตอนแรกยังคิดว่าแค่วันนี้โชคดี

แต่ยิ่งดูไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ถึงแม้รถที่ลู่ชวนซื้อจะเป็นแค่ "พัสสาทตัวท็อป" ที่รสนิยมชวนให้ส่ายหน้า แต่อิทธิพลเบื้องหลังของเขานั้นแข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ขั้นตอนดำเนินไปอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

ไม่ถึงสิบนาที ขั้นตอนก่อนหน้านี้ทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง

เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายและสำคัญที่สุด

การเลือกหมายเลขป้ายทะเบียน

สำหรับคนที่ซื้อรถส่วนใหญ่แล้ว นี่คือขั้นตอนที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมีพิธีรีตองที่สุดในกระบวนการทั้งหมด

ทว่าลู่ชวนกลับไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้หน้าจอของตู้เลือกหมายเลข

เขากลับถอยหลังไปครึ่งก้าว สละตำแหน่งนั้นออกมา

ลู่ชวนยื่นมือออกไป ดันหลังของเฉินจื่ออั๋งอย่างเป็นธรรมชาติ ดันเขาไปยืนอยู่ตรงหน้าจอของตู้เลือกหมายเลขพอดี

"จื่ออั๋ง"

ลู่ชวนมองเขา น้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

"นายช่วยฉันเลือกหน่อยสิ"

เฉินจื่ออั๋งชะงักไป ชี้นิ้วมาที่จมูกตัวเองอย่างงุนงง

"ฉันเนี่ยนะ"

"อืม"

ลู่ชวนพยักหน้า สีหน้าแฝงไว้ด้วยความจริงจังที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ซ้ำยังเน้นย้ำน้ำเสียงกำชับเป็นพิเศษ

"มีข้อเรียกร้องแค่อย่างเดียว"

"อย่าเลือกเบอร์ที่มีเลข 6 กับเลข 8 ยิ่งเรียบง่าย ยิ่งธรรมดาได้เท่าไรยิ่งดี"

พอลู่ชวนนึกถึงเรื่องวุ่นวายที่รถเบนท์ลีย์คันนั้นก่อขึ้น คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

"ตอนนี้ซื้อรถคันนี้มาก็เพื่อความเรียบง่ายไม่สะดุดตา"

ประโยคนี้ฟังดูเผินๆ เหมือนเรียบง่าย ทว่าเบื้องลึกกลับซ่อนความกังวลอย่างลึกซึ้งของลู่ชวนเอาไว้

ถ้าหากเขาเห็นป้ายทะเบียนสวยๆ ถูกใจด้วยตาตัวเองขึ้นมา ร้อยทั้งร้อยเขาก็ต้องเลือก มีป้ายทะเบียนดีๆ แล้วไม่เลือก นั่นมันคนโง่ชัดๆ

ดังนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเลือดร้อนขึ้นมา วิธีที่รัดกุมที่สุดก็คือตัดใจไม่มองเสียเลย แล้วมอบอำนาจการเลือกหมายเลขออกไปให้หมด

พอเฉินจื่ออั๋งได้ยินคำกำชับเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ของลู่ชวน ในใจกลับรู้สึกขบขันอยู่บ้าง

เขาหันกลับมา วางมือข้างหนึ่งพาดบนเคาน์เตอร์ของตู้เลือกหมายเลขอย่างตามสบาย มองลู่ชวนแล้วส่ายหัวอย่างจนใจ

"เหล่าลู่ นายจะตีตนไปก่อนไข้เกินไปหน่อยมั้ง"

เฉินจื่ออั๋งเบะปาก ในฐานะคนท้องถิ่น เขารู้จักกฎเกณฑ์การเลือกหมายเลขของที่นี่ดีเกินไปแล้ว

"ระบบเลือกหมายเลขบ้านเรามันไม่เหมือนที่อื่น นั่นมันกลไกสุ่มสิบเลือกหนึ่งอย่างแท้จริงเลยนะ แถมยังมีโอกาสกดยืนยันเริ่มกับหยุดได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น"

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว แกว่งไปมาตรงหน้าลู่ชวน

"มีโอกาสแค่ครั้งเดียว ระบบจะสุ่มเด้งเบอร์ออกมาสิบเบอร์ นายจะได้เบอร์อะไรขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ"

"อย่าว่าแต่คิดจะจงใจหลบเลข 6 กับเลข 8 เลย ต่อให้นายอยากจะเจาะจงเลือกป้ายสวยที่มีเลข 6 กับเลข 8 โอกาสยังต่ำกว่าถูกหวยซะอีก ร้อยละเก้าสิบเก้าที่เด้งขึ้นมา มันก็เป็นแค่เบอร์ขยะมั่วๆ ไร้ระเบียบที่อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจทั้งนั้นแหละ"

เฉินจื่ออั๋งตบหน้าอกตัวเอง แสดงท่าทีว่ามั่นใจเต็มเปี่ยม

"นายวางใจได้เลย"

"ด้วยสันดานการสุ่มของระบบนี้ นายอยากจะเด่นยังเด่นไม่ขึ้นเลย ฉันหลับตาจิ้มยังเลือกเบอร์ที่ธรรมดาแสนธรรมดา โยนเข้าไปในดงรถก็ยังหาไม่เจอให้นายได้เลย"

พอเฉินจื่ออั๋งพูดจบ ก็หมุนตัวกลับไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เขานั่งลงบนเก้าอี้หน้าตู้เลือกหมายเลขอย่างผึ่งผาย มือขวาจับเมาส์ไว้อย่างมั่นคง

สภาพจิตใจผ่อนคลายอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความรู้สึกสบายๆ เหมือนแค่มาช่วยทำให้มันผ่านๆ ไปตามขั้นตอน

"ดูให้ดีล่ะ"

นิ้วชี้ของเฉินจื่ออั๋งขยับเบาๆ

คลิกปุ่มสีเขียวคำว่า "เริ่ม" ตรงกลางหน้าจออย่างเด็ดขาด

ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ออกมาครั้งหนึ่ง

หมายเลขป้ายทะเบียนบนหน้าจอพลันกลายเป็นภาพเบลอพร่าลายตา เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

ห้าเก้าสิบวินาทีผ่านไป

เฉินจื่ออั๋งคลิกปุ่มซ้ายของเมาส์อีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจนัก

"หยุด"

ตัวเลขที่หมุนวนหยุดชะงักลงกะทันหัน ภาพบนหน้าจอนิ่งสนิทในเสี้ยววินาที

ป้ายทะเบียนผู้สมัครสิบหมายเลข เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนหน้าจอสีฟ้า

สายตาของเฉินจื่ออั๋งกวาดมองไปอย่างไม่กระตือรือร้น เตรียมจะสุ่มชี้กลุ่มตัวเลขผสมตัวอักษรที่ห่วยแตกที่สุดสักอันเพื่อส่งงานให้เสร็จๆ ไป

วินาทีถัดมา

ทั่วทั้งร่างของเขาราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว แข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ตรงนั้นทันที

มือที่จับเมาส์อยู่ยังคงค้างอยู่ในท่าคลิก ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ปากอ้าออกเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่

เพราะตัวเลขทั้งสิบหมายเลขที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ มันไม่ใช่เบอร์ขยะมั่วๆ แบบที่เขาคาดคิดและให้คำมั่นสัญญาไว้เลยแม้แต่น้อย

เจียง A 68686

เจียง A 86868

เจียง A 88886

เจียง A 66668

เจียง A 66688

เจียง A 88866

……

ทั้งหมดสิบหมายเลขเต็มๆ!

ล้วนประกอบขึ้นมาจากเลข "6" และเลข "8" สองตัวเลขที่เป็นตัวแทนแห่งความมั่งคั่งและสิริมงคลขั้นสูงสุดทั้งสิ้น!

การรวมกลุ่มแบบนี้ ขบวนแถวแบบนี้ แต่ละหมายเลขหากดึงแยกออกไปเดี่ยวๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเถ้าแก่ในเมืองเจียงเฉิงที่งมงายเรื่องฮวงจุ้ยและบ้าหน้าตายอมแย่งกันจนหัวร้างข้างแตก ถึงขั้นยอมทุ่มเงินหลายแสนหลายล้านเพื่อวิ่งเต้นเส้นสายกันแล้ว!

นิ้วมือของเฉินจื่ออั๋งกระตุกอย่างแรง เมาส์ครูดกับหน้าโต๊ะจนเกิดเสียงเสียดสีบาดหู

ในหัวของเขาว่างเปล่าไปหมด

วินาทีที่แล้วเขายังพูดจาโอ้อวดบรรยายความรู้ว่า "การสุ่มจับเบอร์มันจะมีอะไรให้เลือกได้" อยู่เลย

วินาทีถัดมา ระบบกลับโยนป้ายทะเบียนโคตรสวยระดับท็อปที่สว่างวาบจนตาแทบบอดมาให้เต็มจอเสียอย่างนั้น