ตอนที่ 65 ผู้ช่วยอาเฉียงกับรถคันสีดำคันนั้น

เบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงภายในบริเวณสำนักงานขนส่ง

พอมองลอดผ่านกระจกบังลมหน้าออกไป

เฉินจื่ออั๋งก็มองเห็นรถเก๋งซีดานสีดำที่จอดอยู่ด้านข้างคันนั้นได้ในแวบแรก

ข้างหน้ารถ มีชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่

อายุอานามราวสามสิบห้าปี ผมเผ้าเซตเรียบแปล้ไร้ที่ติ เขาไม่ได้มองซ้ายแลขวาเหมือนพวกพ่อค้ารถมือสองหรือเซลส์ขายรถตามโชว์รูม หากแต่ยืนนิ่งอย่างมั่นคงยิ่ง

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่อยู่รับใช้ข้างกายเจ้านายคอยจัดการงานสำคัญมานานปี ทั้งรู้กาลเทศะและเจนจัดในทุกสถานการณ์

ชายในชุดสูทสังเกตเห็นเบนท์ลีย์สีขาวที่ค่อย ๆ แล่นเข้ามาใกล้

เขายืนอยู่ที่เดิม มองไปยังทิศทางของห้องโดยสารฝั่งคนขับ แล้วยกมือขวาขึ้นทำสัญญาณอย่างสำรวมยิ่ง

เฉินจื่ออั๋งหักพวงมาลัย จอดเบนท์ลีย์เทียบด้านหน้ารถเก๋งสีดำคันนั้นอย่างนุ่มนวล

เครื่องยนต์ดับลง

ลู่ชวนผลักประตูหนาหนักฝั่งผู้โดยสารออก แล้วก้าวลงจากรถ

สีหน้าของเขาสงบนิ่งเป็นที่สุด กระทั่งยังแฝงไว้ด้วยความสุขุมเป็นธรรมดาธรรมชาติ ราวกับแค่ลงมารับพัสดุที่นัดแนะเวลากันไว้เรียบร้อยแล้วใต้ตึก

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้รีบร้อนผลุนผลันลงจากรถไปผสมโรงในทันที

เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ในรถ คอยสังเกตปฏิสัมพันธ์ระหว่างลู่ชวนกับชายชุดสูทคนนั้นผ่านกระจกมองหลังอย่างเงียบ ๆ

ภายนอกรถ

ชายชุดสูทเห็นลู่ชวนลงจากรถ จึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

เขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ท่าทีนอบน้อมทว่าไม่ส่อแววประจบประแจง

"สวัสดีครับคุณลู่"

น้ำเสียงของชายชุดสูทนิ่งสนิท ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ

"ผมเป็นผู้ช่วยของประธานฟาง คุณเรียกผมว่าอาเฉียงก็ได้ครับ"

การแนะนำตัวสั้น ๆ เพียงประโยคนี้ ได้บ่งบอกถึงระดับขั้นของการส่งมอบงานในครั้งนี้อย่างตรงไปตรงมา

เขาคือคนสนิทระดับแกนนำที่ฟางจื้อหย่วน ประธานหอการค้าเมืองเจียงเฉิง มอบหมายให้มาจัดการธุระเรื่องนี้โดยเฉพาะ

อาเฉียงไม่ได้พูดจาโอ้อวดเอาหน้าไร้สาระ และยิ่งไม่เสียเวลาทักทายตามมารยาทแบบผิวเผิน

เขารู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีน้ำหนักในใจของประธานฟางมากเพียงใด จึงเบี่ยงตัวไปด้านข้างแล้วเข้าประเด็นทันที

"ตามที่ประธานฟางกำชับไว้ รถคันนี้คัดสรรมาเป็นพิเศษตามความต้องการของคุณครับ"

อาเฉียงผายมือไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ข้างกาย

เขาไม่ได้ทำตัวเหมือนพวกเซลส์ขายรถที่ท่องจำสเปกเครื่องยนต์อันน่าเบื่อหน่าย และไม่ได้คุยโวเรื่องอัตราเร่งศูนย์ถึงร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง

ทิศทางในการรายงานของเขา จับประเด็นความต้องการหลักสี่ข้อที่ลู่ชวนระบุไว้ก่อนหน้านี้ได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

"รูปลักษณ์ภายนอกของรถคันนี้ธรรมดาพอครับ เวลาที่คุณจอดในมหาวิทยาลัยเจียงต้าหรือขับอยู่บนท้องถนนตามปกติ จะไม่ดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็นอย่างแน่นอน ไม่สะดุดตาเป็นพิเศษครับ"

"ตัวรถทั้งคันได้รับการเก็บเสียงด้วยกระจกสองชั้นระดับท็อปสุด ระบบซับแรงสั่นสะเทือนของช่วงล่างก็ผ่านการปรับจูนมาเป็นพิเศษ"

"ขับขี่ได้นุ่มนวลราบรื่น ประสบการณ์การนั่งทั้งที่เบาะข้างคนขับและเบาะหลัง สามารถรับประกันความสบายและความเงียบสงบได้อย่างสมบูรณ์แบบครับ"

อาเฉียงหยุดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย

"เอกสารและขั้นตอนที่เกี่ยวข้อง ผมประสานงานและแจ้งทางนี้ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วเรียบร้อยแล้วครับ"

"ส่วนป้ายทะเบียนเหล็กอย่างเป็นทางการ ต้องรบกวนคุณเข้าไปดำเนินการด้วยตัวเองที่สำนักงานขนส่งครับ"

นี่คืออำนาจบารมีอันน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงของสายสัมพันธ์อย่างฟางจื้อหย่วน

ลู่ชวนเพียงแค่โทรศัพท์ไปสายเดียวเมื่อช่วงสาย และเอ่ยปากบอกความต้องการไปสี่ข้อ

ผ่านไปเพียงแค่ชั่วโมงเศษเท่านั้น

รถคันใหม่ที่ตอบโจทย์ความต้องการได้อย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมด้วยเอกสารขั้นตอนอันยุ่งยากซับซ้อนทั้งหมด ก็ถูกนำมาจอดรออยู่ตรงหน้าเขาอย่างครบถ้วนกระบวนความแล้ว

ลู่ชวนมองไปยังรถเก๋งสีดำคันนั้น

เขาไม่ได้ทำตัวเหมือนคนซื้อรถทั่วไปที่ต้องเดินวนรอบคันตรวจดูสภาพสี และไม่ได้เปิดประตูเข้าไปลูบคลำเนื้อหนังบนคอนโซลกลาง

"เท่าไหร่"

ลู่ชวนมองไปยังอาเฉียง ถามเพียงแค่สองคำนี้

อาเฉียงค้อมตัวลงเล็กน้อย

"คุณลู่ครับ ค่าตัวรถและค่าธรรมเนียมการดำเนินการทั้งหมด รวมเป็นเงินสองล้านสามแสนห้าหมื่นหยวนครับ"

"ท่านประธานกำชับมาเป็นพิเศษว่า เรื่องค่าใช้จ่ายคุณไม่ต้องรีบร้อนครับ"

ทว่าเมื่อลู่ชวนฟังจบ กลับส่ายหน้าเบา ๆ

เขายอมรับให้ฟางจื้อหย่วนใช้เส้นสายและช่องทางมาช่วยจัดการธุระให้เขาได้ เพราะนั่นช่วยให้เขาลดความยุ่งยากและประหยัดเวลาไปได้มหาศาลจริง ๆ

ทว่า

เงินค่าซื้อรถ เขาไม่มีทางยอมให้ฟางจื้อหย่วนออกให้เป็นอันขาด

น้ำใจส่วนน้ำใจ

บัญชีส่วนบัญชี

ขืนเอามาปนกัน เส้นทางข้างหน้าก็จะตีบตันลงไปเรื่อย ๆ

"เดี๋ยวสาย ๆ ผมจะโอนเงินค่ารถเข้าบัญชีอาฟางโดยตรง"

น้ำเสียงของลู่ชวนไม่มีช่องว่างให้ต่อรองแม้แต่น้อย

"พอกลับไปคุณก็บอกอาฟางไปตามจริงได้เลย"

อาเฉียงเป็นคนฉลาด

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดอย่างไม่เสแสร้งของลู่ชวน เขาก็เข้าใจถึงขอบเขตของชายหนุ่มคนนี้ได้ในทันที จึงไม่ปฏิเสธต่ออีก หากแต่พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

"เข้าใจแล้วครับคุณลู่"

"ผมจะเรียนท่านประธานไปตามที่คุณบอกครับ"

ลู่ชวนพยักหน้า แล้วจัดแจงขั้นตอนต่อไปในทันที

เขาไม่ได้กะจะทิ้งเบนท์ลีย์สีขาวไว้ที่สำนักงานขนส่ง และไม่อยากเสียเวลาขับมันกลับไปด้วยตัวเองอีกรอบ

"รู้จักจิ้งหยวนไหม"

ลู่ชวนมองอาเฉียงแล้วถาม

"รู้จักครับคุณลู่"

อาเฉียงตอบอย่างฉะฉาน

ลู่ชวนยกมือขึ้น ชี้ไปยังเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที ที่จอดอยู่ด้านหน้า

"รบกวนคุณช่วยขับเบนท์ลีย์คันนั้นกลับไปจอดที่ลานจอดรถใต้ดินของจิ้งหยวนที"

"พอไปถึงแล้ว เอากุญแจรถส่งมอบให้นิติบุคคลได้เลย ไม่ต้องติดต่อมาคอนเฟิร์มกับผมอีก"

ไม่มีความลังเลรีรอ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยจังหวะที่มีประสิทธิภาพสูงสุด

อาเฉียงรับคำสั่งแล้วไม่ถามซ้ำความแม้แต่ครึ่งประโยค

"รับทราบครับคุณลู่"

ขณะนี้

เฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับในรถเบนท์ลีย์ ก็ทนรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

แม้เขาจะฟังบทสนทนาอย่างละเอียดของคนทั้งสองด้านนอกไม่ถนัด แต่จากภาษากายที่เด็ดขาดและท่าทางการส่งมอบงาน เขาก็รู้ว่าถึงเวลาที่ตัวเองต้องลงจากรถแล้ว

เฉินจื่ออั๋งผลักประตูรถอันหนาหนักแล้วเดินออกมา

เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างกายลู่ชวน ในที่สุดก็ได้พินิจพิจารณา "รถคันใหม่" ในตำนานที่จะนำมาใช้แทนเบนท์ลีย์ในระยะประชิดเป็นครั้งแรก

สายตาของเขากวาดมองไปบนตัวรถเก๋งสีดำคันนั้น

แววตาที่เดิมทีเต็มไปด้วยความใคร่รู้และความคาดหวัง ในวินาทีที่มองเห็นเส้นสายของตัวถังชัดเจน มันก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงันอย่างถึงที่สุด

รูปลักษณ์ภายนอกของรถคันนี้มันธรรมดาเกินไปแล้ว

ธรรมดาจนถึงขั้นแลดูเรียบเฉยไร้จุดเด่น

ไม่มีดาวสามแฉกตั้งเด่นเป็นสง่าอย่างเบนซ์

ไม่มีกระจังหน้าทรงไตคู่อันดุดันทรงพลังอย่างบีเอ็มดับเบิลยู

และไม่มีกระทั่งออร่ารถประจำตำแหน่งข้าราชการระดับสูงในตัวอย่างออดี้

เส้นสายตัวถังดูสุขุมเสียจนออกจะทื่อมะลื่อ รถแบบนี้หากนำไปวิ่งบนท้องถนนเมืองเจียงเฉิง จัดเป็นประเภทที่พอโยนเข้าไปในกระแสจราจรปุ๊บก็พร้อมจะกลืนหายไปในพริบตา

สมองของเฉินจื่ออั๋งเกิดความสับสนปั่นป่วนขึ้นมาชั่วขณะ

เดิมทีเขานึกว่า ต่อให้ลู่ชวนจะเน้นย้ำเรื่องความไม่สะดุดตาแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็น่าจะเลือกแบรนด์หรูราคาหลักแสนสักคัน

ผลลัพธ์กลับกลายเป็น

ไอ้เจ้านี่เนี่ยนะ

นี่คือรถประจำวันคันใหม่ที่ลู่ชวนเอามาแทนที่เบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที คันละหลายล้านจริง ๆ หรือ

เวลานี้อาเฉียงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินจื่ออั๋งแล้ว

"คุณผู้ชายครับ รบกวนส่งกุญแจรถให้ผมด้วยครับ"

เฉินจื่ออั๋งล้วงเอากุญแจรถเบนท์ลีย์ที่มีตราสัญลักษณ์รูปปีกคู่ออกมาจากกระเป๋าด้วยความเหม่อลอย แล้วยื่นส่งไปให้

อาเฉียงรับกุญแจมา ค้อมตัวให้ทั้งสองคนเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดประตูฝั่งคนขับของเบนท์ลีย์แล้วก้าวเข้าไปนั่ง

"บรึ้ม——"

เครื่องยนต์ W12 แผดเสียงคำรามทุ้มต่ำออกมา

คอนติเนนตัล จีที สีขาวค่อย ๆ เคลื่อนตัวออก แล่นพ้นออกไปจากสำนักงานขนส่ง

เฉินจื่ออั๋งยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

สายตาของเขาสลับมองไปมาระหว่างรถสปอร์ตซีดานอัลตราลักชัวรีราคาหลายล้านที่กำลังแล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ กับรถเก๋งซีดานธรรมดาสีดำขลับตรงหน้านี้

ความต่างชั้นทางสายตาอันมหาศาลนี้ ถูกขยายให้เด่นชัดจนถึงขีดสุดในวินาทีนี้เอง

ฝั่งหนึ่งคือภูตสีขาวที่เปี่ยมด้วยออร่าข่มขวัญผู้คนและโอ่อ่าอวดดีถึงที่สุด

อีกฝั่งหนึ่งคือกล่องเหล็กสีดำขนาดใหญ่ที่ดูธรรมดาสามัญเป็นที่สุด กระทั่งไม่มีความสะดุดตาเลยแม้แต่น้อย

ในหัวของเฉินจื่ออั๋งปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุดเขาก็สะกดกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป

เขาหันไปมองลู่ชวน แล้วหลุดคำพูดที่ติดค้างอยู่ในลำคอมาครึ่งค่อนวันและเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือจริงอย่างที่สุดออกมา

"นาย..."

สีหน้าของเฉินจื่ออั๋งดูพิลึกพิลั่นอย่างเหลือเชื่อ

"เปลี่ยนมาขับโฟล์กสวาเกน พัสสาทเนี่ยนะ"