ตอนที่ 52 การเอาคืนในบ่อกับหนามยอกในใจของจ้าวอี้ฟาน

ในสถานที่ที่เด็กหนุ่มในหอพักเปิดเผยเรือนร่างต่อกันอย่างหมดเปลือกเช่นนี้ พอถอดเสื้อผ้าออก สภาพร่างกายที่แท้จริงก็ไม่มีทางซ่อนเร้นได้เลย

ลายเส้นกล้ามเนื้อบนตัวของลู่ชวนเฉียบคมหมดจด เป็นสรีระประเภทที่ใช้งานได้จริงและเปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดอันมหาศาล

ท่อนแขนมีโครงร่างกล้ามเนื้อชัดเจน โดยเฉพาะบริเวณเอวและหน้าท้องยิ่งกระชับแน่นจนคุมจุดศูนย์ถ่วงได้อย่างมั่นคง ไร้ไขมันส่วนเกินแม้แต่เศษเสี้ยว ทุกตารางนิ้วล้วนสะท้อนถึงการควบคุมพละกำลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ภายในบ่อออนเซ็นส่วนตัว หานตงที่เดิมทีสาดน้ำใส่เฉินจื่ออั๋งอยู่ หางตาก็เหลือบมองมาโดยไม่ตั้งใจ

การเคลื่อนไหวในมือของชายร่างยักษ์แดนอีสานพลันหยุดชะงักลงในทันที

"เช็ดเข้!"

หานตงปาดน้ำพุร้อนบนหน้า ตาเบิกกว้างโตเท่าไข่ห่าน

"เหล่าลู่ หุ่นมึงนี่ไม่เบาเลยนี่หว่า!"

เขากวาดสายตามองลู่ชวนที่กำลังก้าวลงบันไดมาในบ่อตั้งแต่หัวจรดเท้า เสียงดังกังวานก้องไปทั่วห้องพักที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ

"ปกติเห็นมึงใส่เสื้อผ้า ดูเงียบ ๆ เรียบร้อย ๆ นึกว่าเป็นแค่บัณฑิตหน้าหยกซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าหุ่นมึงจะมีของขนาดนี้ มองดูแล้วยังบึกบึนกว่าพวกนักกีฬาซะอีก"

เฉินจื่ออั๋งก็หยุดการเคลื่อนไหวลงเช่นกัน แล้วมองตามสายตาของหานตงไป

ปกติคุณชายใหญ่เจ้าถิ่นคนนี้ก็แวะไปเข้าฟิตเนสที่มีเทรนเนอร์ส่วนตัวอยู่บ้าง ทว่าพอได้เห็นลายเส้นกล้ามเนื้อที่งดงามตามธรรมชาติของลู่ชวน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความอิจฉาและแอบเปรียบเทียบขึ้นมา

ลู่ชวนก้าวลงไปในน้ำพุร้อน สายน้ำอุ่นซัดผ่านเอวไปในพริบตา

"ปกติก็แค่ออกกำลังกายเล่น ๆ น่ะ"

เขาพิงขอบบ่อ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้เก็บคำชมนี้มาใส่ใจเลยสักนิด

ทว่าคนอย่างหานตงพออยู่ในน้ำกลับอยู่นิ่งไม่เป็น

เพิ่งจะชมลู่ชวนเสร็จ ลูกตาก็กลอกไปมา ความขี้แกล้งที่เป็นสันดานดิบของเด็กมหาลัยชายก็ผุดขึ้นมาทันควัน

เขาอาศัยจังหวะที่ลู่ชวนเพิ่งก้าวลงน้ำและดูเหมือนกำลังปรับตัวกับอุณหภูมิจนยังยืนได้ไม่มั่นคงดี

หานตงสูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง ร่างมหึมาดั่งควายป่าแหวกว่ายพาน้ำในบ่อกระเพื่อมเป็นคลื่นยักษ์ โผเข้าใส่ลู่ชวนพร้อมกับกางเขี้ยวเล็บ

"พี่ลู่!"

หานตงตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น

"เจอกันแล้วก็อย่าให้เสียเที่ยว วันนี้พี่น้องคนนี้จะจัดแพ็กเกจสระผมในน้ำพุร้อนแบบฟูลคอร์สให้มึงเอง!"

เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เพียงแค่เล่นจนเครื่องติดจัด ใครอยู่ตรงหน้าก็อยากจะลากลงน้ำมากดหัวให้หนำใจทั้งนั้น

ในสายตาของเขา ด้วยสรีระหนักเก้าร้อยกว่ากรัมบวกกับแรงส่งตอนพุ่งตัว การจะกดลู่ชวนให้อยู่หมัดย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ทว่า เขาประเมินลู่ชวนต่ำเกินไป

และประเมินร่างกายของลู่ชวนที่ได้ชีวิตใหม่มา ซึ่งสมรรถภาพทางกายและความเร็วในการตอบสนองพัฒนาไปถึงขั้นผิดมนุษย์มนาต่ำเกินไปอย่างสิ้นเชิง

เพียงหนึ่งวินาทีก่อนที่มือใหญ่คู่นั้นของหานตงจะแตะลงบนไหล่ของลู่ชวน

ลู่ชวนไม่ได้เลือกใช้แรงเข้าปะทะกับแรงกระแทกของหมีแดนอีสานตัวนี้ตรง ๆ

ร่างของลู่ชวนเอี้ยวหลบในน้ำอย่างปราดเปรียว แกนกลางลำตัวออกแรงเฉียบพลัน หลบออกมาได้ครึ่งช่วงตัวตรงหน้าขอบบ่ออันคับแคบได้อย่างน่าอัศจรรย์

หานตงคว้าลม ร่างกายยังคงพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

แขนของลู่ชวนยื่นออกไปดุจสายฟ้าฟาด ล็อกข้อมือของหานตงไว้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

อาศัยแรงส่งที่หานตงพุ่งมาเพื่อยืมแรงต้านแรง พลิกข้อมือ บิดย้อนศร แล้วกดไหล่ลงตามไปติด ๆ

ท่วงท่าทั้งหมดลื่นไหลไร้รอยต่อ รวดเร็วเสียจนมองตามไม่ทัน

ได้ยินเพียงเสียงดังซ่าสนั่นหวั่นไหว

วินาทีก่อนหานตงยังหัวเราะร่าอย่างอหังการ แต่วินาทีต่อมากลับถูกลู่ชวนกดท้ายทอย ทิ่มหัวจมลงไปในน้ำพุร้อนอย่างจัง

"บุ๋ง ๆๆๆ..."

ฟองอากาศลูกใหญ่ผุดพรายขึ้นมาบนผิวน้ำเป็นสาย

หานตงตะเกียกตะกายอยู่ใต้น้ำอย่างบ้าคลั่ง สองมือปัดป่ายไปทั่ว กว่าจะดิ้นหลุดออกมาได้ก็รีบโผล่หัวพ้นผิวน้ำขึ้นมาทันที

"แค่ก ๆๆ... เชี่ยเอ๊ย!"

หานตงสำลักน้ำไปสองอึกติด ๆ ปาดละอองน้ำบนหน้าออก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เหล่าลู่ การตอบสนองของมึงนี่มันจะประหลาดเกินไปแล้วนะ! กวยังมองไม่ทันเลยว่ามึงลงมือยังไง!"

บรรยากาศในห้องพัก ระเบิดความสนุกสนานขึ้นมาจนแทบแตกในจังหวะนี้

เฉินจื่ออั๋งที่หลบอยู่อีกฟากของบ่อ เห็นเหตุการณ์ที่หานตงโดนเผด็จศึกในกระบวนท่าเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ

ทีแรกเขาอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หลุดหัวเราะก๊ากออกมาทันที

เมื่อกี้เขาเพิ่งจะโดนหานตงกดหัวรังแกในน้ำอยู่นานสองนาน ผมเผ้าของคุณชายกระเซอะกระเซิงไปหมด มาตอนนี้พอเห็นศัตรูคู่อาฆาตตกน้ำ ความคิดอยากจะแก้แค้นในสันดานก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

เวลานี้เฉินจื่ออั๋งไม่สนความสง่างามภูมิฐานของคุณชายใหญ่ประจำถิ่นอะไรอีกต่อไปแล้ว

เขาทำตัวลื่นไหลเหมือนปลาไหล อาศัยจังหวะที่หานตงยังไอสำลักน้ำอยู่ ว่ายลอบเข้าไปจากทางด้านข้างโดยตรง

"ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร เมื่อกี้มึงกดกูดีนักนะ!"

เฉินจื่ออั๋งยื่นสองมือออกไปพร้อมกัน จ้วงแทงเข้าไปที่เนื้อนิ่มตรงซี่โครงซึ่งเป็นจุดที่หานตงบ้าจี้ที่สุดอย่างไร้ความปรานี

"โอ๊ยเชี่ย!"

เดิมทีหานตงยังไม่ทันได้สติกลับมาจากแรงกดของลู่ชวนดีด้วยซ้ำ

พอโดนเฉินจื่ออั๋งจู่โจมซี่โครงเข้าอย่างจัง ทั้งร่างของเขาก็บิดเร่าไปมาในน้ำราวกับโดนไฟช็อต พลางตะเกียกตะกายพลางส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

"เฉินจื่ออั๋ง ไอ้เวรเอ๊ย! อย่าจิ้มตรงนั้น! ฮ่า ๆๆๆ ช่วยด้วยโว้ยเหล่าลู่!"

หานตงทั้งหัวเราะทั้งด่า ละอองน้ำสาดกระจายไปทั่วทั้งบ่อ

เฉินจื่ออั๋งท่ามกลางความสะใจที่ได้ "ซ้ำเติมคนล้ม" เพื่อแก้แค้น ได้สลัดคราบความเย็นชามาดขรึมที่เคยวางฟอร์มไว้ทิ้งไปจนหมดสิ้น เขาหลบละอองน้ำที่หานตงเตะตีขึ้นมาอย่างไร้ทิศทาง พลางลงมือจิ้มต่อไปเรื่อย ๆ หัวเราะเสียงดังกว่าใครเพื่อน

ลู่ชวนยืนอยู่ในน้ำ มองดูคนสองคนที่กำลังนัวเนียกันจนวุ่นวาย มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตามไปด้วย

เมื่อเทียบกับบรรยากาศอันร้อนแรงและครึกครื้นภายในบ่อ

จ้าวอี้ฟานย่อมเป็นคนที่เงียบสงบที่สุดในห้องพักแห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่ได้ลงน้ำไปร่วมเล่นพิเรนทร์ด้วย และไม่ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความห่างเหินเย็นชาเหมือนตอนเปิดเทอมใหม่ ๆ

เขายืนอยู่ในโซนพักผ่อนของห้องโถง ในมือถือผ้าขนหนูแห้ง กำลังเช็ดผมที่แห้งไปครึ่งหนึ่ง

สายตาของเขาทอดมองไปยังทั้งสามคนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในบ่อ

บนใบหน้า คือรอยยิ้มอย่างแท้จริง

มันคือความผ่อนคลายที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ หลังจากได้รับอิทธิพลจากความสุขที่บริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มในหอพักชาย

ทว่า

แม้ภายนอกจะกำลังดื่มด่ำกับงานสังสรรค์ของพี่น้อง แต่สมองของจ้าวอี้ฟานกลับไม่เคยหยุดทำงานเลย

บัตรสมาชิกโปร่งแสงดุจคริสตัลใบนั้น เปรียบเสมือนหนามยอกเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงลงบนเส้นประสาทของเขาอย่างแนบแน่น

จ้าวอี้ฟานวางผ้าขนหนูพาดไว้บนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่ใส่ใจ

อาศัยจังหวะที่เดินไปหยิบเครื่องดื่ม ผลักประตูห้องพักเดินออกไปด้านนอกอย่างเป็นธรรมชาติ

บนทางเดินปูด้วยพรมหนานุ่ม แสงไฟสลัวนวลตา

จ้าวอี้ฟานเดินไปยังโซนพักผ่อนชมวิวแห่งหนึ่ง และบังเอิญพบกับพนักงานประจำชั้นที่สวมเครื่องแบบระดับพรีเมียมคนหนึ่งพอดี

"สวัสดีครับ"

จ้าวอี้ฟานพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางเป็นกันเอง แฝงไว้ด้วยมารยาทและการอบรมสั่งสอนอันเป็นเอกลักษณ์ของทายาทตระกูลใหญ่

"ขอรบกวนหน่อยนะครับ ผมอยากจะสอบถามว่า ระดับสมาชิกของคลับเรา มีการแบ่งเกณฑ์อย่างไรบ้างหรือครับ"

พนักงานมองดูชายหนุ่มตรงหน้าที่เห็นได้ชัดว่าเป็นแขกคนสำคัญพามา ท่าทีย่อมเป็นมืออาชีพและนอบน้อมอย่างยิ่ง

"สวัสดีครับท่าน"

"ระดับสมาชิกของคลับเรา เรียงจากระดับล่างขึ้นไปหาสูง แบ่งออกเป็นสี่ระดับ ได้แก่ โกลด์ แพลทินัม แบล็กโกลด์ และไดมอนด์ครับ"

จ้าวอี้ฟานถามต่อด้วยน้ำเสียงชวนคุยตามปกติ

"แล้วการจะสมัครสมาชิกพวกนี้ มีเกณฑ์ข้อกำหนดอะไรบ้างหรือครับ"

พนักงานยังคงรอยยิ้มที่สุภาพเหมาะสมเอาไว้ แล้วอธิบายให้ฟัง

"เกณฑ์ค่อนข้างเข้มงวดมากทีเดียวครับ"

"สมาชิกระดับโกลด์ จำเป็นต้องได้รับการรับรองด้วยชื่อจริงจากสมาชิกโกลด์ปัจจุบันหนึ่งท่าน และต้องผ่านการตรวจสอบทรัพย์สินส่วนตัวขั้นต่ำหนึ่งร้อยล้านหยวนครับ"

"สมาชิกระดับแพลทินัม จำเป็นต้องได้รับการรับรองร่วมจากสมาชิกแพลทินัมสองท่าน และเกณฑ์การตรวจสอบทรัพย์สินอยู่ที่ห้าร้อยล้านหยวนครับ"

พนักงานชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงยิ่งแฝงความจริงจังหนักแน่นมากขึ้น

"ส่วนสมาชิกระดับแบล็กโกลด์ จะต้องได้รับการรับรองร่วมจากสมาชิกแบล็กโกลด์สามท่าน และเกณฑ์ขั้นต่ำของการตรวจสอบทรัพย์สินของตระกูลหรือส่วนบุคคลจะอยู่ที่หนึ่งพันล้านหยวนครับ"

จ้าวอี้ฟานยืนฟังเงียบ ๆ แววตาวูบไหวเล็กน้อย

ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวเฉินจื่ออั๋งก็อยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยล้านหยวน ซึ่งคาบเกี่ยวอยู่ตรงเกณฑ์ผ่านของสมาชิกระดับโกลด์พอดีเป๊ะ

"แล้วสมาชิกระดับไดมอนด์ล่ะครับ"

จ้าวอี้ฟานโยนคำถามที่ตัวเองให้ความสนใจอย่างแท้จริงออกไป

เมื่อพนักงานได้ยินคำนี้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคารพยำเกรงอย่างถึงที่สุด

"บัตรไดมอนด์ คือสัญลักษณ์แห่งสิทธิพิเศษขั้นสูงสุดของคลับเราครับ มีผู้ถือครองรวมกันไม่เกินสิบคนเท่านั้น"

"บัตรนี้ไม่เปิดรับการยื่นขอหรือตรวจสอบทรัพย์สินจากภายนอกไม่ว่าในรูปแบบใดทั้งสิ้นครับ มีเพียงการได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษจากผู้บริหารระดับสูงของคลับ หรือผู้ถือหุ้นหลักเพียงไม่กี่คนเท่านั้น โดยจะส่งมอบให้ในลักษณะการเทียบเชิญแบบเจาะจงบุคคล บัตรไดมอนด์ทุกใบจึงเป็นของที่ไม่มีไว้ขายครับ"

เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ ในใจของจ้าวอี้ฟานก็กระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว

จ้าวอี้ฟานเอ่ยขอบคุณพนักงาน ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังสุดทางเดินยาว

ตรงนั้นมีระเบียงที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวอยู่แห่งหนึ่ง

เขายืนอยู่ใต้เงามืดของระเบียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดโทรออกหาคนขับรถของที่บ้านอย่างคุ้นเคย

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว

"ครับ นายน้อย"

จ้าวอี้ฟานทอดสายตามองความมืดมิดยามค่ำคืนแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิง น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับกำลังสั่งการเรื่องมื้อเช้าของวันพรุ่งนี้

"เหล่าหลิน นายช่วยติดต่อทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยแถวชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิงหน่อย"

"ใช้ชื่อของที่บ้าน เตรียมเอกสารรับรองทรัพย์สิน แล้วสมัครบัตรสมาชิกที่นี่ไว้ใบหนึ่ง"

คนขับรถที่อยู่อีกฟากของสายตอบรับทันที

"ได้ครับนายน้อย ต้องให้ผมช่วยเดินเรื่องวิ่งเต้นเอาบัตรรุ่นสูงสุดให้เลยไหมครับ"

"ไม่ต้อง"

แววตาของจ้าวอี้ฟานดูลึกล้ำ เขาสั่งการออกไปอย่างสุขุมเยือกเย็น

"ไม่จำเป็นต้องจงใจเอาเกรดสูงเกินไป เอาแค่บัตรแบล็กโกลด์ก็พอ"

บัตรโกลด์และแพลตทินัมดูธรรมดาเกินไปสำหรับตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้ ส่วนบัตรไดมอนด์นั้นเป็นบัตรเชิญเฉพาะกลุ่ม หากดึงดันจะเอาให้ได้ไม่เพียงแต่จะชนกำแพงได้ง่าย ทว่ายังจะดึงดูดความสนใจมากจนเกินเหตุ อย่างไรเสียที่นี่ก็คือเจียงเฉิง ไม่ใช่มณฑลจี้

บัตรแบล็กโกลด์ การตรวจพิสูจน์ทรัพย์สินหนึ่งพันล้านหยวนนับเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับตระกูลจ้าว ส่วนผู้รับรองระดับแบล็กโกลด์สามคน เหล่าหลินก็อาศัยเส้นสายของตระกูลจ้าวจัดการได้อย่างสบายๆ

ระดับนี้กำลังพอเหมาะพอเจาะ

ทั้งสามารถแสดงถึงความมั่งคั่งอันหยั่งรากลึกของตระกูลจ้าว และยังเพียงพอที่จะทำให้เขาได้ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะเจรจาในระดับที่ใกล้เคียงกับลู่ชวนได้อย่างสง่าผ่าเผย

คนขับรถรับคำสั่งแล้ววางสายไป

จ้าวอี้ฟานกำโทรศัพท์มือถือไว้ สายลมราตรีพัดปะทะร่าง ทำให้ความคิดอ่านของเขายิ่งกระจ่างชัดเป็นพิเศษ

เขาไม่ได้แค่ต้องการสมัครบัตรสมาชิกคลับบ่อน้ำพุร้อนทั่วไปใบหนึ่ง

ทว่ากำลังใช้วิธีนี้เพื่อส่งสารบางอย่างไปถึงลู่ชวน

ว่าทั้งกำลังทรัพย์และอิทธิพลของตระกูลจ้าวของตนนั้น ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

เขาเก็บโทรศัพท์ลง แล้วหันหลังเดินกลับไปตามทางเดิน

ตอนที่ผลักประตูห้องรับรองส่วนตัวเข้าไป

เสียงเอะอะมะเทิ่งในบ่อออนเซ็นส่วนตัวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

จ้าวอี้ฟานไม่ได้พูดอะไร

เขาเดินกลับไปยังโซนโซฟาในห้องโถง หยิบน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมาจิบหนึ่งอึก ทำราวกับว่าเมื่อครู่นี้ตนแค่เดินออกไปสูดอากาศข้างนอก และไม่เคยออกไปไหนเลยแม้แต่น้อย