ตอนที่ 53 โต้รุ่งดูโอ้กับบัตรทองที่จู่ๆ ก็ใช้การไม่ได้

เช้าตรู่วันถัดมา

บนไหล่เขาแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิง ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร

ภายในทางเดินของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย ไฟสีส้มสลัวสำหรับกลางคืนยังไม่ได้สลับกลับไปเป็นโหมดสว่างจ้าของเวลากลางวัน

มีพนักงานในชุดเครื่องแบบเข็นรถผ้าเดินผ่านไปอย่างเงียบเชียบเป็นครั้งคราว ล้อรถที่บดลงบนพรมหนานุ่มแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย

ภายในห้องสวีทของห้องรับรองส่วนตัว

หลังผ่านค่ำคืนแห่งการสังสรรค์เฮฮา ในอากาศยังคงหลงเหลือไอน้ำจางๆ และกลิ่นอายอโรมาของเนื้อไม้

บนโต๊ะน้ำชามีกระป๋องเรดบูลล์เปล่าที่ถูกบี้แบนล้มระเนระนาดอยู่หลายใบ ข้างกันเป็นขวดน้ำแร่ที่ดื่มเหลือ ชุดคลุมอาบน้ำที่ใส่เมื่อคืนถูกพาดไว้บนพนักพิงโซฟาตามอำเภอใจ ส่วนข้างๆ นั้นมีชุดคลุมอาบน้ำตัวใหม่เอี่ยมแบบใช้แล้วทิ้งของคลับพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทั่วทั้งห้องรับรองอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเกียจคร้านที่งานเลี้ยงใกล้จะเลิกรา แต่ความสนุกสนานยังคงหลงเหลืออยู่

ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออก

ลู่ชวนสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีเทาอ่อนไร้ลวดลายโลโก้ตัวนั้น มือหนึ่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดคราบน้ำบนมือ พลางก้าวเดินออกมา

กิจวัตรประจำวันของเขาเป็นเวลาสม่ำเสมอ

เมื่อคืนหลังจากแช่ออนเซ็นส่วนตัวและทำสปาฟื้นฟูผิวขั้นพื้นฐานเสร็จ เขาก็กลับเข้าไปนอนในห้องสวีททันที

คนที่นอนหลับเต็มอิ่มอย่างเขาทั่วทั้งร่างจึงแผ่ซ่านความผ่อนคลายสบายตัวออกมา ไม่มีอาการบวมน้ำจากการแช่น้ำพุร้อนนานเกินไป แววตากระจ่างใส แผ่นหลังเหยียดตรงผึ่งผาย

อีกฟากหนึ่งของห้องโถง

จ้าวอี้ฟานก็จัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

เขาเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลองสะอาดสะอ้านตัวเดิม บนสันจมูกสวมแว่นตากรองแสงสีฟ้ากลับเข้าไปใหม่ สีหน้าสงบนิ่ง ท่าทางสุขุมสำรวม ทั่วทั้งร่างกลับคืนสู่มาดทายาทตระกูลผู้ดีที่ดูหรูหราแบบไม่ส่งเสียงดังและมีสติสัมปชัญญะพร้อมเต็มร้อยอีกครั้ง

ชายสองคนที่รู้วิธีควบคุมจังหวะชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริง ต่างแสดงความสุขุมเยือกเย็นที่เข้าขากันอย่างยิ่งยามตื่นนอนในเช้าวันถัดมา

และในตอนนั้นเอง

ประตูห้องรับรองก็ถูกคนจากด้านนอกผลักเข้ามาอย่างแรง

ร่างมหึมาดั่งกองโคลนเละๆ ก้าวโซเซผ่านประตูเข้ามาอย่างทุลักทุเล

หานตงมาพร้อมกับทรงผมรังนกที่กระเซิงจนกู่ไม่กลับ ใต้ตามีรอยคล้ำดำปื้นใหญ่จนน่าใจหาย ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำขึ้นพรึ่บ

สองขาของเขาอ่อนปวกเปียก เดินซวนเซมาถึงหน้าโซฟาแล้วทิ้งตัวกระแทกลงไปทั้งตัว

"กูไม่ไหวแล้ว"

หานตงนอนแผ่หราอยู่บนโซฟา อ้าปากพะงาบๆ หอบหายใจคำโต สภาพดูราวกับปลาหัวโตตัวอ้วนที่เกยตื้นไม่มีผิด

"กูรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นไปร้อยแปดสิบแล้วมั้งเนี่ย บรรพบุรุษกูมายืนกวักมือเรียกอยู่บนสวรรค์แล้วว่ะ"

ลู่ชวนแขวนผ้าขนหนูเข้าที่ หันไปมองสภาพอันน่าเวทนาของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้

เมื่อคืนเฉินจื่ออั๋งอุตส่าห์วางแผนเส้นทางสายสุขภาพไว้อย่างดิบดีว่า "ทำสปาฟื้นฟูผิวแล้วนอนหลับลึก" แต่ผลลัพธ์คือเจ้าอสูรกายแห่งแดนอีสานตัวนี้ดันไม่เล่นตามบทเลยสักนิด

พอได้ยินว่าในคลับมีโซนอีสปอร์ตสเปกเทพติดตั้งอยู่จริงๆ หานตงก็ไม่เอาแม้แต่คอร์สบำรุงผิวราคาแพง หลังจากซัดเนื้อวากิวรอบดึกไปอีกมื้อ เขาก็มุดหัวเข้าไปนั่งเล่นเกมในห้องอีสปอร์ตทันที

"แต่พูดก็พูดเถอะ"

แม้หานตงจะง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่จิตใจกลับอยู่ในภาวะตื่นตัวดีดจัดอย่างประหลาด

เขาฟาดฝ่ามือลงบนที่วางแขนของโซฟาอย่างแรง

"โซนอีสปอร์ตของที่นี่มันโคตรเจ๋งเลยว่ะพับผ่าสิ!"

"จอภาพนั่น อัตรารีเฟรชเรตนั่น! สัมผัสตอนเคาะคีย์บอร์ดกลไกอีก! เมื่อคืนกูรู้สึกเหมือนร่างหลี่ชิงของกูถูกสิงวิญญาณเข้าไปตรงๆ เลยว่ะ!"

สิ้นเสียงของหานตงได้ไม่ทันไร

นอกประตูก็มีอีกคนค่อยๆ ลากสังขารเข้ามา

เฉินจื่ออั๋งใช้มือข้างหนึ่งเกาะกรอบประตูไว้ ย่างก้าวปวกเปียกราวกับกำลังเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย

คุณชายใหญ่แห่งเจียงเฉิงที่เดิมทีตั้งใจจะนอนหลับเอาความงามให้สบายใจเฉิบ เพื่อจะตื่นมาดูดีมีราศีในวันรุ่งขึ้น เวลานี้สภาพอนาถกว่าหานตงถึงสิบเท่า

ใต้ตาของเขาเขียวคล้ำเป็นปื้น

สีหน้าซีดเผือดไร้เรี่ยวแรง

เส้นผมที่เซตมาอย่างประณีตลีบแบนแนบติดหน้าผาก ราศีคุณชายมาดนิ่งประเภท "วันนี้กูเอาอยู่ทุกสถานการณ์" ถูกการอดนอนทำลายล้างจนพังยับเยินไปหมดแล้ว

ลู่ชวนมองดูสภาพของเฉินจื่ออั๋งที่เหมือนโดนปีศาจสาวดูดพลังหยางไปจนหมดร่างแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เฉินจื่ออั๋งเกาะผนังเดินโซซัดโซเซไปยังโซฟาอีกตัว ทรุดตัวลงนั่งอย่างยากลำบาก แล้วยกสองมือขึ้นกุมหน้าด้วยความทรมาน

เมื่อคืนนอนไปได้ครึ่งคืน เขาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาพบว่าเตียงข้างๆ ว่างเปล่า หานตงหายตัวไปแล้ว

ในฐานะเจ้าภาพผู้เปิดโต๊ะในวันนี้ ความรู้สึกรับผิดชอบบ้านั่นก็ผุดขึ้นมาในใจทันที เขากลัวว่าเจ้าหมีแดนอีสานบ้านนอกคอกนาตัวนี้จะหลงทางในคลับ หรือเผลอไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลคนไหนเข้า จึงจำต้องกัดฟันคว้าชุดคลุมอาบน้ำเดินออกไปตามหา

ผลปรากฏว่า

ทันทีที่เขาเจอหานตงกำลังใส่หูฟังรัวคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่งอยู่ในห้องอีสปอร์ต

ก็โดนไอ้หมอนี่กดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เกมมิ่งเอเลี่ยนแวร์ข้างๆ อย่างแน่นหนาทันที

"ไหนๆ ก็มาแล้ว!"

ตอนนั้นหานตงเอ่ยอย่างมีหลักการ สีหน้าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

"บอสเฉิน ไม่เสียเวลาแค่สองตานี้หรอกน่า! กูเล่นคนเดียวเจอแต่พวกสุ่มทีมมันไม่มัน มึงต้องมาคุมเชิงให้กู!"

ตอนแรกเฉินจื่ออั๋งปฏิเสธเสียงแข็ง

เขารังเกียจว่ามันดึกเกินไป รังเกียจว่าจะเสียผิวพรรณ และที่สำคัญคือรังเกียจว่าตอนเช็กเอาต์พรุ่งนี้ตัวเองจะดูไม่ภูมิฐาน

ทว่าสุดท้ายเขากลับประเมินลูกตื๊ออันไร้ยางอายของหานตงต่ำเกินไป ในที่สุดก็โดนลากเข้าสู่เกมจัดอันดับจนได้

ภาพการเล่นคู่ของทั้งสองคนเรียกได้ว่าวินาศสันตะโร

ฝีมือของเฉินจื่ออั๋งยังคงกากจนน่าเวทนา แต่อารมณ์คุณชายกลับรุนแรงเหลือร้าย ตายทีไรเป็นต้องทุบโต๊ะด้วยความโมโห ส่วนหานตงก็แปลงร่างเป็นเทพพิทักษ์ปฐพี คอยตะโกนสั่งให้เขาเดินตำแหน่งในเกมไปพลาง และรัวแป้นพิมพ์ด่ากราดปกป้องบุพการีอันเป็นที่รักแทนเขาไปพลาง

หากไม่ใช่เพราะห้องอีสปอร์ตของคลับมีระบบเก็บเสียงชั้นยอด พนักงานก็คงพังประตูเข้ามาตั้งนานแล้ว

เล่นกันไปเล่นกันมาแบบนั้น

เฉินจื่ออั๋งกลับเกิดอาการหัวร้อนติดลมขึ้นมาจริงๆ เสียอย่างนั้น

พอเขารู้สึกตัวอีกที ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็สว่างโร่เสียแล้ว

หน้าตาและบารมีที่อุตส่าห์กอบกู้คืนมาได้ในวงน้ำพุร้อน สุดท้ายก็ถูกหานตงลากกลับเข้าสู่วงจรอุบาทว์แบบเด็กหนุ่มมหา'ลัยโต้รุ่งร้านเน็ตด้วยวิธีที่พิลึกพิลั่นที่สุดจนได้

ลู่ชวนมองดู "ซากศพ" สองร่างที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา ก่อนจะหันไปสบตากับจ้าวอี้ฟาน

ทั้งคู่สบตากัน

ต่างฝ่ายต่างเห็นความจนใจที่รู้กันอยู่ในแววตา

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตาขึ้น

เขาไม่ได้เอ่ยปากแซวสภาพอันดูไม่จืดของเฉินจื่ออั๋ง แต่เบนสายตาข้ามโซฟาไปหยุดอยู่ที่ลู่ชวน

"ที่นี่ก็ใช้ได้นะ"

น้ำเสียงของจ้าวอี้ฟานเป็นธรรมชาติยิ่ง ไม่ได้มีความจงใจเน้นย้ำแต่อย่างใด

"วันหลังถ้าว่างๆ แวะมาแช่น้ำพุร้อนบ่อยๆ ก็ดีเหมือนกัน"

เขาไม่ได้พูดกับเฉินจื่ออั๋งว่า "คราวหน้าพวกเรามากันอีกนะ"

ลู่ชวนฟังออกถึงการหยั่งเชิงและการยอมรับที่แฝงอยู่ในประโยคนี้

เขาไม่มีคำพูดไร้สาระเกินจำเป็น และไม่ได้คิดจะอวดอ้างบัตรไดมอนด์ที่ล็อกเก็บไว้ในตู้ล็อกเกอร์ของตนเอง

ลู่ชวนเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ

"ได้สิ"

คนอื่นมองที่นี่เป็นสถานบริการหรูหราที่ต้องแหงนหน้ามอง แต่พวกเขาสองคนกลับมองที่นี่เป็นสถานที่ธรรมดาๆ ที่แวะเวียนมาได้บ่อยครั้งในวันข้างหน้าไปเสียแล้ว

เวลาสิบโมงเช้า

ในที่สุดหานตงกับเฉินจื่ออั๋งก็อาศัยการกระดกน้ำเย็นจัดไปคนละสองขวดใหญ่ ดึงวิญญาณที่ล่องลอยให้กลับเข้าร่างได้แบบกระท่อนกระแท่น

แต่ละคนเก็บข้าวของส่วนตัวเตรียมตัวเช็กเอาต์ออกจากสถานที่

หานตงเดินนำหน้าสุด ปากยังคงพร่ำบ่นด้วยความติดอกติดใจไม่หาย

"เก้าอี้เกมมิ่งนั่นของแท้แน่นอน โคตรกระชับหลังเลยว่ะ แล้วเมาส์นั่นอีก เสียงคลิกแน่นๆ สะใจกว่าไอ้ของพังๆ เหนียวเหนอะหนะตามร้านเน็ตเป็นร้อยเท่า"

เฉินจื่ออั๋งเดินตามอยู่ด้านหลัง

แม้ฝีเท้าจะปวกเปียก ใต้ตาจะดำคล้ำ แต่ในจังหวะที่ก้าวพ้นประตูห้องรับรองออกมา เขาก็ยืดแผ่นหลังตรงขึ้นตามสัญชาตญาณ

งานนี้เขาเป็นคนเปิดโต๊ะ

ทั้งห้องรับรองพิเศษ ออนเซ็นส่วนตัว บุฟเฟต์อาหารทะเลและเนื้อวากิวเมื่อวาน รวมถึงค่าบริการใช้ห้องอีสปอร์ตสเปกเทพเกินเวลา ล้วนถูกบันทึกไว้ใต้ชื่อบัตรสมาชิกทองคำของพ่อเขาทั้งสิ้น

เขาจะโดนหานตงกดหัวจมน้ำจนสำลักน้ำในบ่อออนเซ็นส่วนตัวก็ได้

หรือจะโดนลากไปดูโอ้กลางดึกจนสภาพจิตใจพังยับเยินก็ช่าง

แต่เมื่อถึงเวลาเดินออกจากที่นี่ เขาต้องเป็นคุณชายใหญ่แห่งเจียงเฉิงผู้เดินไปหน้าเคาน์เตอร์ รูดบัตรเซ็นบิลอย่างสง่างาม และปิดฉากงานนี้ได้อย่างไร้ที่ติ

"ไปกันเถอะ"

เฉินจื่ออั๋งฝืนดึงสติ จัดปกเสื้อให้เข้าที่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงของคนคุมเกมตามความเคยชิน

"ออกไปพร้อมกันเลย เดี๋ยวฉันเคลียร์บิลเสร็จพวกเราค่อยกลับมหา'ลัย"

คนทั้งสี่เดินลัดเลาะไปตามทางเดินยาวที่ปูด้วยไม้ จนกระทั่งกลับมาถึงห้องโถงใหญ่ของคลับ

ห้องโถงในยามสายเงียบสงบกว่าตอนที่มาถึงเมื่อวานมาก

มีเพียงลูกค้าไม่กี่กลุ่มที่กำลังทำเรื่องเช็กเอาต์ แสงแดดส่องผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้น ทอดประกายลงบนพื้นหินธรรมชาติสีเทาเข้ม สายน้ำจำลองตรงมุมห้องยังคงไหลรินอย่างไร้สุ้มเสียง

เฉินจื่ออั๋งเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์หินอ่อนขนาดใหญ่

เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ ท่าทางเริ่มวางมาดขึ้นมาใหม่โดยไม่รู้ตัว พยายามแผ่รังสีความมั่นใจของลูกคุณชายใหญ่ออกมาอย่างเต็มที่

"เฉินจื่ออั๋งครับ"

น้ำเสียงของเฉินจื่ออั๋งแหบพร่าเล็กน้อย

"เช็กบิล"

พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบสีเข้มส่งยิ้มให้ นิ้วมือทั้งสองข้างเคาะลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วอยู่สองสามครั้ง

"สวัสดีค่ะคุณเฉิน"

พนักงานต้อนรับตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอเสร็จก็เงยหน้าขึ้น

"ยอดการใช้บริการของคุณในครั้งนี้รวมแพ็กเกจพิเศษสำหรับสี่ท่าน ค่าบริการห้องชุดอีสปอร์ตเกินเวลา และค่าอาหารเครื่องดื่มเพิ่มเติม ยอดรวมการใช้จ่ายทั้งหมด เป็นเงินห้าหมื่นแปดพันหยวนถ้วนค่ะ"

ห้าหมื่นแปดพันหยวน

สำหรับนักศึกษาทั่วไปนี่คือเงินจำนวนไม่น้อยเลย ทว่าสำหรับเฉินจื่ออั๋งแล้ว มันยังอยู่ในงบประมาณที่กะไว้ อย่างไรเสียคนที่รูดจ่ายก็คือพ่อของเขา

แม้เขาจะอดนอนจนเรี่ยวแรงหดหาย แต่เมื่อถึงขั้นตอนสุดท้ายที่สามารถแสดงความเหนือชั้นได้ดีที่สุดเช่นนี้ ท่วงท่าของเขาก็ยังคงลื่นไหลและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เฉินจื่ออั๋งดึงบัตรสมาชิกทองคำที่มีน้ำหนักตึงมือใบนั้นออกมาจากกระเป๋าสตางค์ คีบไว้ด้วยสองนิ้วแล้วยื่นออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

"รูดใบนี้ครับ"

เขาสั่งเรียบๆ

พนักงานต้อนรับใช้สองมือรับบัตรทองคำอันเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะใบนั้นมา ก่อนจะหันไปทาบลงบนเครื่องอ่านบัตรข้างตัวเบาๆ

"ติ๊ด—"

ระบบส่งเสียงสแกนสั้นๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ทว่า วินาทีต่อมา

บนหน้าจอกลับไม่มีหน้าต่างยืนยันการหักเงินเด้งขึ้นมาตามปกติ

พนักงานต้อนรับชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอคิดว่าระบบเซนเซอร์ของเครื่องอ่านบัตรอาจมีปัญหา หรือไม่ก็หน้าบัตรมีคราบสกปรก จึงหยิบผ้ากำมะหยี่ที่เตรียมไว้มาเช็ดทำความสะอาดตัวบัตร แล้ววางกลับลงไปบนจุดสแกนอีกครั้ง

ทำการสแกนซ้ำอีกหน

"ติ๊ด—"

ยังคงมีเสียงแจ้งเตือนการปฏิเสธดังขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี

เฉินจื่ออั๋งที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ตอนแรกยังไม่รู้ตัวว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น เขาคิดเพียงแค่ว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตของคลับอาจจะกระตุก หรือไม่ก็เครื่องสแกนเก่าเกินไป

อารมณ์หงุดหงิดจากการอดนอนเพราะหานตงเมื่อคืน ผสมโรงกับความรำคาญใจที่ยังตื่นไม่เต็มตา ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นอย่างอดไม่ได้

"ลองอีกรอบซิ"

เฉินจื่ออั๋งเคาะนิ้วลงบนเคาน์เตอร์สองครั้งอย่างหมดความอดทน

"เครื่องของพวกคุณมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย เร่งมือหน่อยครับ พวกผมยังต้องรีบกลับมหา'ลัย"

พนักงานต้อนรับยังคงรักษารอยยิ้มตามมารยาทวิชาชีพไว้ เธอก้มหน้าตรวจสอบรหัสข้อผิดพลาดที่ระบบแสดงขึ้นมาอย่างละเอียด

และในจังหวะที่มองเห็นข้อความตัวอักษรสีแดงบนหน้าจอได้อย่างชัดเจนนั้นเอง

ในแววตาของเธอก็ฉายประกายประหลาดใจวูบขึ้นมา ราวกับได้เห็นข้อมูลที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นมาในเวลานี้เด็ดขาด

จากนั้น

เธอจึงเงยหน้าขึ้น

เอ่ยปากอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ ทว่าเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นยืนแข็งทื่อไปในทันที

"ขออภัยด้วยนะคะคุณเฉิน"

พนักงานต้อนรับใช้สองมือยื่นบัตรทองใบนั้นกลับมาวางบนเคาน์เตอร์ น้ำเสียงของเธอดังก้องชัดเจนท่ามกลางห้องโถงอันเงียบสงบ

"ระบบแจ้งว่า"

"บัตรสมาชิกใบนี้ของคุณ ถูกระงับการใช้งานไปแล้วค่ะ"

มือของเฉินจื่ออั๋งที่ยื่นออกไปเตรียมจะหยิบบัตรกลับมา ชะงักค้างอยู่กลางอากาศทันที

เขายืนนิ่งอึ้งตาค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกใครบางคนร่ายมนตร์สะกดตรึงร่างเอาไว้แน่นหนา