ตอนที่ 54 ฉากขายหน้าสุดขีดกับมือที่ยื่นออกไปของจ้าวอี้ฟาน

ภายในโถงต้อนรับของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย

เสียงสายน้ำที่ไหลรินลงบนกำแพงน้ำตกจำลอง ดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษในเช้าวันนี้

หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อน พนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ไกลออกไปมีลูกค้าสองสามคนกำลังยืนสนทนากันด้วยเสียงแผ่วเบา

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสะท้อนถึงความมีระดับและความเป็นระเบียบเรียบร้อยอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคลับหรู

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่แม้แต่การหายใจแรงยังดูเหมือนไร้มารยาทเช่นนี้ พนักงานต้อนรับสาวหน้าเคาน์เตอร์กลับเอ่ยประโยคที่ฟาดเปรี้ยงใส่เฉินจื่ออั๋งราวกับฟ้าผ่า ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและเป็นมืออาชีพที่สุด

"ขออภัยด้วยนะคะคุณเฉิน"

"บัตรของคุณถูกระงับการใช้งานค่ะ"

เมื่อคำพูดไม่กี่คำนี้หลุดออกมา สมองของเฉินจื่ออั๋งก็พลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เขายังคงค้างอยู่ในท่าทางที่ใช้มือข้างหนึ่งเท้าขอบเคาน์เตอร์ไว้ รู้สึกราวกับว่าเลือดทั่วทั้งร่างกำลังไหลย้อนกลับในเสี้ยววินาทีนี้

แต่ถึงอย่างไร เขาก็ยังเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉินเมืองเจียงเฉิง

เขาคุ้นชินกับสถานการณ์ต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ซึ้งดีว่าในสถานที่แบบนี้ การกระโดดโวยวายหรือสติแตกตะโกนร้องออกมาตรงนั้น มีแต่จะทำให้ตัวเองดูเหมือนพวกเศรษฐีใหม่ที่ไร้รสนิยมและไม่เคยพบเห็นโลกกว้างเท่านั้น

เฉินจื่ออั๋งสูดหายใจเข้าลึกๆ

เขากัดฟันสะกดอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวกระหน่ำลงไป ฝืนตรึงสีหน้าเอาไว้ให้มั่น คงน้ำเสียงของตัวเองให้ฟังดูราบเรียบราวกับกำลังจัดการกับปัญหาระบบขัดข้องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไรเท่านั้น

เขาขมวดคิ้วมุ่น

"เป็นไปไม่ได้"

เฉินจื่ออั๋งมองพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ น้ำเสียงเจือความถือดีที่พยายามดันทุรังเอาไว้เป็นเฮือกสุดท้าย

"เมื่อวานตอนมาถึง บัตรใบนี้ก็ยังใช้ได้ปกติดีอยู่นี่"

"พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ลองเปลี่ยนเครื่องแล้วรูดดูใหม่อีกทีซิ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับข้อกังขาเช่นนี้ รอยยิ้มตามมารยาทแบบมืออาชีพบนใบหน้าของพนักงานสาวกลับไม่ปรากฏรอยปริร้าวแม้แต่น้อย

เธอไม่ได้โต้เถียงกับเฉินจื่ออั๋ง เพียงหยิบบัตรสมาชิกระดับโกลด์ใบนั้นขึ้นมาอย่างว่าง่าย แล้วนำไปรูดซ้ำอีกรอบบนเครื่องอ่านบัตรอีกเครื่องหนึ่ง

ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ยังคงเป็นตัวหนังสือสีแดงแจ้งข้อผิดพลาดเช่นเดิม

พนักงานสาวเงยหน้าขึ้น

"คุณเฉินคะ ในระบบแสดงสถานะว่าถูกระงับการใช้งานจริงๆ ค่ะ"

น้ำเสียงของเธอแสนจะอ่อนโยน ทว่าทุกถ้อยคำกลับทิ่มแทงหัวใจอย่างที่สุด

"ตามกฎระเบียบอันเข้มงวดของคลับน้ำพุร้อนเรา คนที่มีสิทธิ์ระงับการใช้งานบัตรสมาชิกระดับโกลด์ใบนี้ได้ นอกจากผู้บริหารระดับสูงของคลับแล้ว ก็มีเพียงเจ้าของบัตรอย่างคุณเฉินฟู่กุ้ยเองเท่านั้นค่ะ"

พนักงานสาวใช้สองมือยื่นบัตรใบนั้นกลับคืนมา

"ขอแนะนำให้คุณติดต่อยืนยันสถานการณ์กับทางเจ้าของบัตรโดยตรงนะคะ"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา รูปการณ์ของเรื่องนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ทางคลับบอกเขาอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนว่า บัตรใบนี้ของนาย ถูกพ่อแท้ๆ ของนายสั่งระงับเองกับมือ!

คำพูดนี้ต้อนเฉินจื่ออั๋งจนถอยร่นไปติดริมหน้าผาในทันใด

จังหวะนี้ถ้าเขาดึงบัตรกลับคืนมา แล้วเดินคอตกบอกว่าจะไปคุยโทรศัพท์เงียบๆ ด้านข้าง เขาก็จะกลายเป็นเด็กเมื่อวานซืนที่โดนทางบ้านกำราบจนอยู่หมัดต่อหน้าหานตง จ้าวอี้ฟาน และลู่ชวนอย่างแท้จริง

หน้าตานี้เขาเสียไม่ได้เป็นอันขาด

เฉินจื่ออั๋งฝืนปั้นหน้า แข็งใจควักโทรศัพท์มือถือออกมาพรึ่บเดียว

ความจริงในใจเขาเริ่มลนลานขึ้นมาบ้างแล้ว แต่เขาก็จำเป็นต้องใช้ท่าทีที่แข็งกร้าวที่สุดเพื่อประคับประคองสถานการณ์ที่จวนเจียนจะพังทลายนี้ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

กดต่อสายไปที่เบอร์ของพ่อเขา

เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง เฉินจื่ออั๋งถึงขั้นใช้นิ้วกดเปิดลำโพงโดยตรง

เสียงขยายเปิดขึ้น

"ตู๊ด... ตู๊ด..."

เสียงสัญญาณรอสายดังก้องกังวานไปทั่วทั้งโถงต้อนรับ

หานตงยืนชะเง้อคอมองอยู่ข้างๆ ส่วนจ้าวอี้ฟานกับลู่ชวนก็หยุดชะงักการเคลื่อนไหวลงเช่นกัน

โทรศัพท์เชื่อมต่อสายอย่างรวดเร็ว

เสียงทุ้มห้าวที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง พร้อมสำเนียงท้องถิ่นเมืองเจียงเฉิงอันเข้มข้นของเฉินฟู่กุ้ย ดังทะลุออกมาจากลำโพงในทันที

"ลูกชายคนโต มีไรวะ"

ทันทีที่เสียงเรียก "ลูกชายคนโต" คำนี้ดังลั่นออกมา

ทั้งพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์ ลูกค้าที่เดินผ่านไปมาในโถง รวมถึงคนจากห้อง 504 บรรยากาศรอบตัวพลันแปรเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนชวนพิพักพิพ่วนขึ้นมาในพริบตา

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกเพียงว่าใบหน้าของตนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เขาแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น

"พ่อ ผมกำลังเช็กบิลอยู่ที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยเนี่ย"

"พ่อไประงับบัตรสมาชิกระดับโกลด์ทำไมอะ"

เขาคิดไปเองเต็มเปี่ยมว่า เฉินฟู่กุ้ยจะหาข้ออธิบายธรรมดาๆ มาแก้ต่างให้สักประโยคสองประโยคเหมือนทุกที

ขอเพียงมีข้ออ้างที่พอฟังขึ้น หน้าตาของความเป็นคุณชายอย่างเขาก็จะยังรักษาเอาไว้ได้

ทว่าผลลัพธ์

กลับผิดคาดไปคนละเรื่อง

ที่ปลายสาย เฉินฟู่กุ้ยพอได้ยินคำถามนี้ น้ำเสียงก็แฝงแววร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัด

เขาจงใจกดเสียงให้เบาลง ราวกับกำลังพยายามจะปกปิดอะไรบางอย่าง

"เอ่อ คือว่า ลูกเอ๊ย เรื่องนี้มัน... แกฟังพ่ออธิบายก่อนนะ..."

พูดยังไม่ทันจะขาดคำ

วินาทีถัดมา

ในสายพลันมีเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังฉาดใหญ่ฟาดเข้ามาอย่างถนัดถี่!

"เพียะ!"

เสียงเนื้อกระทบกันอันคมชัดและดังกึกก้องนี้ เมื่อผ่านการขยายเสียงจากลำโพง จึงระเบิดลั่นขึ้นกลางห้องโถงคลับหรูที่เน้นความเงียบสงบจนสะเทือนเลื่อนลั่น

สายตาทุกคู่ในเวลานี้ ล้วนถูกเสียงตบฉาดนี้ดึงดูดไปจนหมดสิ้น

ได้ยินเพียงเสียงของเฉินฟู่กุ้ยที่แผดสูงขึ้นแปดหลอดในชั่วพริบตา

"ไอ้ลูกระยำ!"

เฉินฟู่กุ้ยตะเบ็งเสียงแหบห้าวคำรามลั่นผ่านโทรศัพท์

"เมื่อวานแกกลับบ้านมาแล้วไม่มาหาพ่อก็ช่างเถอะ! แต่นี่แม่แกเห็นหน้าแก ยังไม่ทันได้คุยสักคำแกก็วิ่งหนีเตลิดไปแล้ว! เป็นลูกภาษาอะไรวะหา!"

เสียงก่นด่ายังคงดำเนินต่อไป

ทันใดนั้นเอง

ก็มีเสียงตบที่ดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้ดังสวนขึ้นมาอีกฉาดหนึ่ง!

"เพียะ!"

พร้อมไปกับเสียงตบอันคมกริบ ปลายสายก็มีเสียงแผดคำรามที่เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างของหวังชุ่ยผิงผู้เป็นแม่ดังแทรกขึ้นมา

"มึงด่าลูกชายคนโตของกูว่าเป็นไอ้ลูกระยำเหรอ!"

"แล้วกูเป็นอะไรหา!"

เสียงตวาดแหวของหวังชุ่ยผิงแหลมสูงและทรงพลังทะลุทะลวงอย่างยิ่ง

"ไอ้แก่ระยำเอ๊ย!"

เหตุการณ์ทางปลายสายพังทลายจนควบคุมไม่อยู่อย่างสมบูรณ์แบบในบัดดล

เสียงกระแทกประตูดังโครมครามรุนแรงลอดออกมาจากลำโพง ตามด้วยเสียงฝีเท้าสวมรองเท้าแตะที่เหยียบย่ำบนพื้นอย่างชุลมุนวุ่นวาย

ซ้ำยังมีเสียงของเฉินฟู่กุ้ยที่ลนลานวิ่งตามไปขอขมาด้วยความตระหนกตกใจ

เนื่องจากถือโทรศัพท์ไม่มั่นคง เสียงของเขาจึงฟังดูเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล

"เมียจ๋าฉันผิดไปแล้ว!"

"อย่าเพิ่งโมโหสิ! ฟังฉันอธิบายก่อนนะจ๊ะ!"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะด่าลูกชายคนโตของเราจริงๆ นะ! ฉันแค่อยากช่วยเธอระบายอารมณ์เฉยๆ ไงเล่า!"

"ไสหัวไปเลย! อย่าเอาแม่มาเป็นโล่กำบังหน่อยเลย!"

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

ท่ามกลางเสียงทะเลาะวิวาทอันโกลาหลวุ่นวายถึงขีดสุดและเสียงสัญญาณสายว่าง โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

ภายในห้องโถง

อากาศหยุดการไหลเวียนลงอย่างสิ้นเชิง

นี่คือความเงียบงันที่ยากจะทานทนอย่างแท้จริง

พนักงานต้อนรับสาวหน้าเคาน์เตอร์ก้มหน้าลงพลางกัดริมฝีปากแน่น อาศัยความเป็นมืออาชีพขั้นสุดยอดเท่านั้นถึงกลั้นหัวเราะไม่ให้หลุดขำพรืดออกมาตรงนั้นได้

ลูกค้าอีกสองสามคนที่กำลังเช็กเอาต์อยู่ข้างๆ ต่างใช้หางตาเหลือบมองมาทางนี้กันอย่างสุดชีวิต

หานตงอ้าปากค้าง แม้กระทั่งเสียงกลืนน้ำลายก็ยังฟังดูเด่นชัดจนผิดปกติ

เฉินจื่ออั๋งยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่กับที่

มือข้างที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้นั้น ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศโดยไม่ได้ลดลงมาเลยด้วยซ้ำ

ตัวเขาทั้งคนราวกับถูกจับไปขึงย่างอยู่ใต้สปอตไลต์ที่สาดส่องลงมา

วินาทีก่อนหน้านี้ เขายังนึกอยากพึ่งพาการเปิดลำโพงเพื่อกุมสถานการณ์เอาไว้ เพื่อพิสูจน์ศักดิ์ศรีและความภูมิฐานของความเป็นคุณชายให้โลกทั้งใบประจักษ์

ทว่าในวินาทีถัดมา

กลับทำให้คนทั้งโลกได้ยินอย่างแจ่มแจ้งว่า พ่อแม่ของตัวเองเปิดศึกตะลุมบอนกันเละเทะในบ้านเพียงเพราะด่าตัวเขาเอง

เรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าพันธุ์นี้ หากเกิดขึ้นในห้องพักหอพัก ทุกคนก็คงหัวเราะกลบเกลื่อนปล่อยผ่านกันไปได้

แต่ที่นี่มันคือที่ไหนกันล่ะ

ที่นี่คือโถงต้อนรับของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยเชียวนะ!

คนที่ก้าวเข้ามาที่นี่ได้ ล้วนเป็นพวกไม่รวยล้นฟ้าก็มีอำนาจบารมีทั้งนั้น!

ในชั่วขณะนี้

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกจริงๆ ว่าวิญญาณของตนกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

ผิวหน้าของเขาร้อนผ่าวจนแทบจะลุกเป็นไฟ หนังศีรษะชาดิกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่จะฝืนพูดแถข้อแก้ตัวดันทุรังออกมาสักครึ่งคำก็ยังทำไม่ได้ ได้แต่ยืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนั้น

ลู่ชวนมองดูท่าทางของเฉินจื่ออั๋งที่จวนเจียนจะแหลกสลายเต็มที

เขารู้ซึ้งดีว่าความกระอักกระอ่วนใจในสถานที่ระดับสูงแบบนี้มันชวนให้ขายหน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนีขนาดไหน

ยิ่งปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป บรรยากาศก็มีแต่จะยิ่งดูไม่จืด

ในใจของลู่ชวนไม่ได้มีความคิดที่จะรอดูเรื่องตลกเลยแม้แต่น้อย

เมื่อวานทุกคนต่างก็เที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนาน เฉินจื่ออั๋งเองก็ตั้งใจทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพพาทุกคนมาเปิดหูเปิดตาผ่อนคลายจริงๆ

การที่บัตรสมาชิกถูกทางบ้านสั่งระงับกะทันหันในยามนี้ ล้วนเป็นเหตุสุดวิสัยที่ไม่อาจคาดเดาได้ทั้งสิ้น

ขอเพียงมีใครสักคนก้าวออกไปตอนนี้ แล้วใช้บัตรสมาชิกใบอื่นชำระบิลก้อนนี้ให้เรียบร้อย

ตัดความสนใจของทุกคนออกจากประเด็น "บัตรถูกระงับ" และ "พ่อแม่ทะเลาะกัน" ไปเสีย

ให้ทุกคนเดินออกจากที่นี่ไปตามน้ำ การขายหน้าทางสังคมของเฉินจื่ออั๋งในครั้งนี้ก็ยังพอจะมีผ้าคลุมหน้าบางๆ มาช่วยกู้ศักดิ์ศรีที่แหลกเหลวเอาไว้ได้บ้าง

ลู่ชวนขยับก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

มือของเขาเพิ่งจะเตรียมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เพื่อหยิบบัตรไดมอนด์ของตัวเองออกมา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

จ้าวอี้ฟานที่ยืนอยู่ด้านข้าง กลับเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว

จ้าวอี้ฟานยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ขวางลู่ชวนเอาไว้

ลู่ชวนหันหน้าไปมองจ้าวอี้ฟาน

จ้าวอี้ฟานไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแค่ส่ายหน้าให้ลู่ชวนเบาๆ

คุณชายใหญ่แห่งตระกูลจ้าวผู้นี้ ย่อมคิดคำนวณลูกคิดในใจไว้อย่างแจ่มแจ้งชัดเจนแล้ว

ลู่ชวนซ่อนคมลึกซึ้งและมีเส้นสายกว้างขวางปานฟ้าประทานจริงแท้แน่นอน

แต่สำหรับสถานการณ์ในวันนี้ หากให้ลู่ชวนออกหน้าไปจ่ายเงิน แม้จะช่วยคลี่คลายวิกฤตได้ แต่บัตรไดมอนด์ใบนั้นก็จะยิ่งทำให้เฉินจื่ออั๋งเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้และถูกบดขยี้อย่างรุนแรงในใจ

จังหวะเวลาแบบนี้

ย่อมเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมที่สุดที่เขา จ้าวอี้ฟาน จะได้แสดงแสนยานุภาพของตนเอง เพื่อสื่อให้ลู่ชวนและเฉินจื่ออั๋งเห็นถึงระดับชั้นที่แท้จริงของเขา

หลังจากกดมือของลู่ชวนไว้แล้ว

จ้าวอี้ฟานก็ไม่ได้หันไปมองลู่ชวนซ้ำอีก

เขาสาวเท้าตรงไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไปยืนเคียงข้างเฉินจื่ออั๋งอย่างมั่นคง รับเผือกร้อนก้อนนี้มาไว้กับตัว

เขามองไปยังเคาน์เตอร์

ก่อนจะหันไปมองเฉินจื่ออั๋งที่เห็นได้ชัดว่าจวนเจียนจะทนไม่ไหวและแววตากำลังล่อกแล่กเคว้งคว้าง

"ผมมีสมาชิกครับ"

น้ำเสียงของจ้าวอี้ฟานราบเรียบเป็นที่สุด

ราวกับกำลังออกเงินค่าน้ำเปล่าขวดหนึ่งให้รูมเมตในร้านสะดวกซื้ออย่างไม่ใส่ใจ

"ผมจัดการเอง"

ถ้อยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ

ทว่าอานุภาพของมันในวินาทีนี้ กลับถูกขยายใหญ่โตอย่างหาที่เปรียบมิได้

มันปราศจากการแผ่รัศมีสงเคราะห์โอ้อวดแบบผู้ที่อยู่เหนือกว่า

นี่คือมืออันเปี่ยมมารยาทและกว้างขวางที่สุด จากคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดและรู้ธรรมเนียมปฏิบัติอย่างแท้จริง ยื่นออกมาช่วยกอบกู้ในยามที่อีกฝ่ายกำลังกระอักกระอ่วนและจนตรอกที่สุด

เมื่อเฉินจื่ออั๋งได้ยินประโยคนี้

เขาก็สะบัดหน้าหันขวับไปจ้องจ้าวอี้ฟานเขม็ง

เมื่อครู่นี้จากการเปิดลำโพงจนขายหน้าสุดขีด เขาแทบจะหมดอาลัยตายอยากจนอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองลงไปให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของจ้าวอี้ฟาน กลับเปรียบประดุจมืออันทรงพลังที่กระชากดึงเขาขึ้นมาจากปลักโคลนที่กำลังทำให้สำลักลมหายใจตาย

ลำคอของเฉินจื่ออั๋งตีบตันขึ้นมาทันควัน

ทว่าเขากลับพบว่าร่างกายของตนแข็งค้างไปหมด แม้แต่เส้นเสียงก็ยังไม่อาจเค้นเสียงใดๆ ออกมาได้แม้แต่แอะเดียว

ในวินาทีนี้

ในสายตาของเฉินจื่ออั๋งแล้ว จ้าวอี้ฟานแทบไม่ต่างอะไรจากพระผู้ช่วยให้รอดที่เหาะลงมาจากสรวงสวรรค์

พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์เบนความสนใจมาที่จ้าวอี้ฟานอย่างเป็นมืออาชีพในทันที

"ได้ค่ะ คุณผู้ชาย"

เธอใช้สองมือรับบัตรแบล็กโกลด์ที่เปล่งประกายประกายโลหะอันลุ่มลึกซึ่งจ้าวอี้ฟานยื่นให้ แล้วรูดบัตรชำระเงินในระบบอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ความกระอักกระอ่วนใจและความอับอายขายหน้าที่แทบจะทำให้ขาดใจตายเมื่อครู่ในโถงต้อนรับ

ในที่สุดก็ถูกตัดบทไปอย่างหมดจดด้วยวิธีที่แนบเนียนและไว้หน้ากันที่สุด

"ติ๊ด..."

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จดังขึ้น

เครื่องพิมพ์ใบเสร็จเริ่มส่งเสียงพรินต์ดังหวึ่งๆ

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่ข้างๆ แม้ใบหน้าจะยังร้อนผ่าวอยู่ แต่เขาก็รู้ดีว่า ในที่สุดตนเองก็ไม่ต้องตกเป็นเป้าสายตาถูกขึงย่างเหมือนลิงหลอกเจ้าอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว

ลู่ชวนดึงมือกลับมายืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่ได้ก้าวเข้าไปอีก

จ้าวอี้ฟานเซ็นชื่อลงในสลิปอย่างสุขุม เก็บแผ่นบัตรกลับคืนมาราวกับไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น ช่วยกุมสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้อย่างราบรื่น

ทั้งสี่คนหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ด้านนอก

เฉินจื่ออั๋งเดินอยู่ตรงกลางด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างหนักอึ้ง

ในวันนี้ เขาได้เปิดเผยสภาพที่น่าอับอายและทุเรศทุรังที่สุดในฐานะคุณชายท้องถิ่นต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องของตนอย่างหมดเปลือก

ทว่ากลับเป็นเรื่องบังเอิญเหลือเกิน

ที่เป็นเพื่อนร่วมห้องกลุ่มนี้นี่เอง

ในยามที่เขาตกที่นั่งลำบากจนแทบลงจากเวทีไม่ได้และอยากตายไปให้พ้นๆ กลับไม่มีใครซ้ำเติมเขาสักคนเดียว และไม่มีใครมองเขาเป็นตัวตลกอย่างแท้จริงเลยแม้แต่คนเดียว