ตอนที่ 55 เบนท์ลีย์ หานตง และเค้าลางแห่งมรสุมหลังผ่านพ้นหนึ่

ประตูกระจกอัตโนมัติบานหนาของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยค่อยๆ เลื่อนปิดลงด้านหลัง

ไอเย็นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อไม้อันสูงค่าภายในโถงต้อนรับถูกตัดขาดไปอย่างสิ้นเชิง

สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงยามสายที่เจือความร้อนอบอ้าวพัดเข้าปะทะใบหน้า ช่วยพัดพาเหงื่อกาฬอันเย็นเฉียบที่เกาะพราวอยู่บนตัวเฉินจื่ออั๋งให้สลายไปจนหมดสิ้น

บรรยากาศในตอนนี้แตกต่างจากตอนขามาอย่างลิบลับ

เฉินจื่ออั๋งเดินอยู่ริมสุด นิ้วมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กตัวเก่ง

เมื่อครู่นี้ที่หน้าเคาน์เตอร์ เขาเฉียดไปเดินเฉียดริมหน้าผามาหยกๆ หากไม่ได้บัตรแบล็กโกลด์ของจ้าวอี้ฟานช่วยกู้วิกฤตเอาไว้ให้มั่นคง วันนี้คุณชายใหญ่เจ้าถิ่นอย่างเขาคงต้องโดนลอกคราบจนหมดสภาพแน่นอน

หน้าแตกน่ะมันแตกจริง

แต่หลังจากเรื่องราวได้รับการคลี่คลาย ความรู้สึกโล่งอกเหมือนรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดนั้นก็เป็นของจริงเช่นกัน

เฉินจื่ออั๋งชะงักฝีเท้าลง

เขาหันกลับไปมองจ้าวอี้ฟานที่เดินตามหลังมาครึ่งก้าว

ความถือดีในสายเลือดของความเป็นคุณชายยังคงมีอยู่ จะให้เขามาเอ่ยปากขอบคุณซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนเนรคุณประเภทที่ปฏิเสธความช่วยเหลือของคนอื่น

เฉินจื่ออั๋งกระแอมไอเคลียร์คอ แววตาหลบเลี่ยงไม่สบตาตรงๆ กับจ้าวอี้ฟานเล็กน้อยอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

"เรื่องที่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อกี้นี้"

เขาเอ่ยปากออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ ทว่าน้ำเสียงกลับจริงจังยิ่ง

"ขอบใจนะเว้ย"

"วันนี้ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณนายครั้งหนึ่ง ไว้เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้นะ"

จ้าวอี้ฟานหยุดฝีเท้าลง

เขาใช้นิ้วดันแว่นสายตาไร้ค่าบนดั้งจมูก สีหน้ายังคงราบเรียบเฉยเมยตามปกติ

"เพื่อนร่วมห้องกัน ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก"

"บัตรก็เพิ่งทำมาพอดี ช่วยเหลือกันแค่นี้เอง"

คำตอบที่ไม่ตึงไม่หย่อนนี้ ทำให้ความกระอักกระอ่วนใจที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของเฉินจื่ออั๋งมลายหายไปจนหมดเกลี้ยง

เขาผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า รูมเมตห้อง 504 ทั้งไม่กี่คนนี้ แม้ปกติจะดูเหมือนมีนิสัยแปลกๆ กันไปคนละแบบ แต่พอถึงคราวคับขันมีเรื่องมีราวขึ้นมาจริงๆ กลับพึ่งพาช่วยกันรับหน้าเสื่อได้จริงๆ

เขาไม่วางมาดหยิ่งยโสโอหังอีกต่อไป

"เอาเถอะ ไม่เกรงใจพวกนายแล้วกัน"

เฉินจื่ออั๋งล้วงกุญแจรถปอร์เช่ออกมา แล้วหันไปมองหานตง

"ตงจื่อ เดี๋ยวนายนั่งรถของลู่ชวนกลับมหา'ลัยแล้วกันนะ"

หานตงที่กำลังเอาไม้จิ้มฟันแคะฟันอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

"บอสเฉิน ไม่พาผมไปซิ่งกินลมแล้วเหรอครับ"

เฉินจื่ออั๋งยิ้มเจื่อนๆ ยกมือขึ้นบีบนวดหัวคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจเหมือนตัวละครในซีรีส์ศึกสายเลือดในครอบครัว

"จะซิ่งอะไรไหวล่ะวะ"

"เมื่อกี้พ่อกับแม่ฉันตีกันในสายแทบจะถล่มหลังคาบ้านพังอยู่แล้ว ถ้าตอนนี้ฉันไม่รีบกลับไปห้ามทัพ ข้าวของในบ้านคงได้แหลกเป็นผุยผงหมดแน่ๆ"

เขาพูดออกมาอย่างเปิดอกเปิดใจ ไม่คิดจะปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย

หานตงเองก็เป็นคนขวานผ่าซาก พอได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจได้ในทันที

"โอ้โห พับผ่าสิ นั่นมันเรื่องใหญ่เลยนะนั่น"

หานตงโบกมือรัวๆ ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา

"งั้นคุณรีบกลับไปเถอะบอสเฉิน ทางฝั่งคุณลุงคุณป้าคุณต้องรีบไปคุมเชิงไว้นะ อย่าให้ลงไม้ลงมือจนเจ็บตัวล่ะ ส่วนผมเกาะรถเหล่าลู่กลับมหา'ลัยเอง ขับรถดีๆ ระวังตัวด้วยนะ"

ในเวลาเช่นนี้ยังได้ยินความห่วงใยอันตรงไปตรงมาไร้การเสแสร้งแกล้งทำ เฉินจื่ออั๋งรู้สึกประทับใจขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความอีก

โบกไม้โบกมือให้ทั้งสามคน ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา

"บรึ้ม..."

เสียงคำรามอันคุ้นเคยของเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มขึ้น

ปอร์เช่ 718 สีไมแอมีบลูคันนั้นพุ่งทะยานออกมาจากหัวมุมราวกับกำลังรีบไปผุดไปเกิด ส่งเสียงท่อไอเสียคำรามลั่นกึกก้อง แล่นลิ่วลับหายไปจากประตูใหญ่ของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยในพริบตา

เมื่อมองดูไฟท้ายของรถรุ่น 718 ลับหายไปบนถนนคดเคี้ยวตามแนวเขา

หานตงจึงค่อยหันหน้ากลับมา

ในมือเขายังคงคีบไม้จิ้มฟันอันนั้นอยู่ สายตากวาดมองไปรอบๆ ถนนต้อนรับแขกที่ว่างเปล่า

"บอสเฉินนี่เผ่นแน่บเร็วเป็นบ้าเลยแฮะ"

หานตงเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะหันไปมองลู่ชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

"เหล่าลู่"

เขาเอ่ยถามอย่างไม่คิดอะไรมาก

"แล้วรถนายล่ะ จอดไว้ตรงไหนเหรอ"

ลู่ชวนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ไม่ได้ชี้นิ้วบอกทาง เพียงแค่ทอดสายตามองไปยังช่องทางพิเศษสำหรับแขกวีไอพีที่อยู่ด้านข้างห้องโถงอย่างสงบนิ่ง

"กำลังขับมาน่ะ"

สิ้นเสียงพูด

เสียงยางรถบดทับผิวถนนลาดยางมะตอยแผ่วเบาก็ดังแว่วมาจากหัวมุมถนน

ไม่มีเสียงท่อไอเสียแผดคำรามจนแก้วหูแทบแตกเหมือนรถรุ่น 718

และไม่มีเสียงเร่งเครื่องยนต์ที่จงใจให้ดังกระหึ่มแต่อย่างใด

รถยนต์สีขาวบริสุทธิ์คันหนึ่ง ค่อยๆ แล่นเลี้ยวออกมาจากหัวมุมช่องทางพิเศษ ราวกับเรือสำราญขนาดยักษ์ที่กำลังแล่นแล่นฉิวไปบนผืนน้ำทะเลอันสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

ตัวถังเรียวยาว เส้นสายด้านข้างสง่างาม

ตัวถังรถที่เพิ่งผ่านการล้างขัดเคลือบเงาและดูแลรักษาสภาพสีระดับพรีเมียมขั้นสูงสุดมาหมาดๆ สะท้อนประกายแสงแดดยามสายของเมืองเจียงเฉิงจนดูเย็นเยียบและหรูหราราคาแพงระยับ

กระจังหน้ารถขนาดใหญ่และไฟหน้าทรงกลมอันเป็นเอกลักษณ์ แผ่รัศมีความน่าเกรงขามและลุ่มลึกออกมาโดยไม่ต้องออกแรงคุกคาม

มันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาเทียบอย่างเงียบเชียบเช่นนั้น

ก่อนจะจอดสนิทลงตรงหน้าของลู่ชวนและหานตงอย่างนุ่มนวลมั่นคง

ผู้จัดการของคลับเป็นคนก้าวลงมาจากเบาะคนขับด้วยตัวเอง

เขาสวมชุดสูทเนี้ยบกริบ สองมือสวมถุงมือสีขาวสะอาด เดินอ้อมหน้ารถเข้ามายืนตรงหน้าลู่ชวน

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือยื่นกุญแจรถเบนท์ลีย์อันหนักอึ้งส่งให้ตรงหน้าลู่ชวน

ท่าทางนอบน้อมสุภาพจนไร้ที่ติ

"คุณลู่ครับ"

"รถของคุณได้รับการล้างขัดเคลือบเงาอย่างละเอียดและบำรุงรักษาห้องโดยสารเบื้องต้นตามที่คุณระบุไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

ลู่ชวนยื่นมือข้างหนึ่งออกไปรับกุญแจมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ขอบคุณครับ"

ผู้จัดการค้อมคำนับอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยๆ ถอยฉากออกไปยืนด้านข้างอย่างเงียบๆ

หานตงที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ถึงกับอึ้งทึ่งจนกลายเป็นท่อนไม้ไปอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม้จิ้มฟันที่คาอยู่ตรงริมฝีปากร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง "เปาะ"

เจ้าหมียักษ์แห่งแดนอีสานผู้นี้ ไม่ได้เอะอะโวยวายพุ่งพรวดเข้าไปรัวถ่ายรูปเหมือนตอนที่เห็นปอร์เช่ 718 ครั้งแรก และไม่ได้ส่งเสียงร้องอุทานตกอกตกใจจนแสบแก้วหูแต่อย่างใด

หลังจากที่เขาได้ผ่านค่ำคืนอันพลิกผันดั่งนั่งรถไฟเหาะตีลังกามาตลอดทั้งคืน

ผ่านทั้งคลับหรูระดับพรีเมียม บ่อออนเซ็นส่วนตัว เนื้อวากิว ความขายหน้าของเฉินจื่ออั๋ง ตลอดจนบัตรแบล็กโกลด์ที่จ้าวอี้ฟานควักออกมาอย่างสุขุมนิ่งสนิท

ขอบเขตการรับรู้ของหานตงได้ถูกยกระดับให้สูงลิบลิ่วขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

สายตาเริ่มไล่ตั้งแต่สัญลักษณ์รูปร่างอักษร "B" ติดปีกตรงหัวกระโปรงรถสปอร์ตคูเป้สีขาวคันนี้

ไล่เรื่อยไปตามแนวซุ้มล้ออันกำยำทรงพลัง

กวาดสายตามองผ่านตัวถังอันเพรียวยาวและล้อแม็กที่แผ่แรงกดดันมหาศาลไปจนสุดคัน

ต่อให้เขาจะไม่รู้เรื่องรถเอาเสียเลย เขาก็ยังดูออกว่านี่คือรถเบนท์ลีย์ราคาเหยียบหลายล้านแน่นอน

ที่ร้ายกาจยิ่งไปกว่านั้นคือ ทันทีที่รถคันนี้จอดเทียบลงตรงนี้ บรรยากาศความคลาสสิก สำรวม แต่กลับสูงส่งจนไม่อาจเอื้อมถึงที่แผ่ออกมานั้น ช่างอยู่คนละมิติกับรถรุ่น 718 ของเฉินจื่ออั๋งที่กลัวแต่ชาวบ้านจะไม่เห็นอย่างสิ้นเชิง

หานตงยืนจ้องมองรถคันนี้ตาค้างอยู่นานกว่าสิบวินาทีเต็ม

จากนั้น

เขาก็หันกลับมา มองลู่ชวนด้วยสายตาอันซับซ้อนยากจะบรรยาย

ไม่มีความเหินห่าง และไม่มีความประหม่าอึดอัดที่เกิดจากความเหลื่อมล้ำทางชนชั้น

มีเพียงความยอมรับนับถืออย่างหมดใจในฐานะพี่น้องร่วมห้องพัก เมื่อจู่ๆ ก็ค้นพบว่าไอ้คนที่นอนอยู่เตียงตรงข้ามตัวเองนั้น แท้จริงแล้วกลับเป็นฉลามยักษ์ใต้ทะเลลึกผู้ซ่อนเล็บ

หานตงยกมือขึ้น ตบลงบนบ่าของลู่ชวนหนักๆ สองที

"ไอ้น้องชาย"

เขาเดาะลิ้นเบาๆ ให้คำจำกัดความขั้นสุดยอดที่เหมาะเจาะกับบริบทของชาวห้อง 504 ออกมา

"นายนี่มันซ่อนคมได้ลึกซึ้งจัดๆ เลยว่ะ"

ลู่ชวนมองท่าทางที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจของหานตง พลางคลี่รอยยิ้มบางๆ ออกมา

"แค่รถมือสองเอาไว้ขับเดินทางเฉยๆ น่ะ"

น้ำเสียงของลู่ชวนยังคงผ่อนคลายสบายๆ เหมือนกำลังแนะนำรถจักรยานธรรมดาๆ คันหนึ่ง

"พอดีเจอคันที่ถูกใจพอดี ก็เลยซื้อมาขับเล่นน่ะครับ"

หานตงกลอกตาบนเป็นวงกว้าง

"พอกลืนน้ำลายลงคอไปเหอะมึง"

"เรียกรถเบนท์ลีย์คันละตั้งหลายล้านว่ารถมือสองเอาไว้ขับเดินทางเฉยๆ เนี่ยนะ เหล่าลู่ ถ้านายขืนยังพูดจากวนประสาทกับฉันแบบนี้อีก ระวังฉันจะเกิดอคติเกลียดคนรวยขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะเว้ย"

ลู่ชวนไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดในหัวข้อนี้อีก เขายื่นมือออกไปเปิดประตูฝั่งคนขับอันหนาหนัก

"ขึ้นรถเถอะ กลับมหา'ลัยกัน"

ทันทีที่ประตูรถเปิดกว้างออก

ปัญหาในโลกแห่งความเป็นจริงข้อใหม่ ก็วางแหมะอยู่ตรงหน้าของหนุ่มร่างยักษ์ทั้งสามคนอย่างไม่อ้อมค้อม

แม้ว่าเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที จะเป็นรถสปอร์ตคูเป้ระดับท็อปที่มีราคาสูงลิบลิ่ว ตัวถังโอ่อ่ากว้างขวาง และช่วงล่างแน่นหนึบ

แต่โดยเนื้อแท้แล้ว มันก็ยังคงเป็นรถสปอร์ตประเภทแกรนด์ทัวเรอร์สองประตูสี่ที่นั่งอยู่ดี

เบาะนั่งคู่หน้าสำหรับคนขับและผู้โดยสารตอนหน้าย่อมโอบกระชับสรีระได้ดีเยี่ยม และกว้างขวางราวกับที่นั่งชั้นหนึ่งบนเครื่องบิน

ทว่าเบาะนั่งแถวหลังสองตำแหน่งนั้น

กลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งไปโดยสิ้นเชิง

พื้นที่คับแคบอย่างยิ่ง พื้นที่วางขานั้นแทบจะเรียกได้ว่าติดลบ ซ้ำมุมพนักพิงหลังยังตั้งตรงชันจนน่าปวดหัว

สำหรับผู้ชายวัยผู้ใหญ่แล้ว การจะมุดเข้าไปนั่งในเบาะแถวหลัง ย่อมไม่มีทางได้รับประสบการณ์ที่เรียกว่า "หรูหราสมเกียรติ" เลยแม้แต่น้อย

ลู่ชวนไม่ได้จงใจหลบเลี่ยงดีไซน์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ เขาวางมือทาบไว้บนขอบประตูรถ แล้วเอ่ยถามออกมาตามความเป็นจริงอย่างเป็นกันเอง

"เบาะหลังรถคันนี้ค่อนข้างแคบนะ"

"พวกนายสองคนใครจะนั่งข้างคนขับล่ะ"

จ้าวอี้ฟานยืนอยู่ข้างๆ ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเบาะหลังของรถคันนี้มันชวนทรมานขนาดไหน

แต่ด้วยความที่มีมารยาทและกิริยาสูงส่ง เขาไม่มีทางไปแย่งที่นั่งอันแสนสบายกับเพื่อนร่วมห้องในเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นี้อย่างแน่นอน

เขากำลังจะอ้าปากบอกว่าตัวเองจะไปนั่งด้านหลัง

ทว่าหานตงกลับชูมือขึ้นก่อนหน้าไปก้าวหนึ่งเสียแล้ว

"ฉันนั่งหลังเอง!"

หานตงเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น ซ้ำยังแฝงแววกระวนกระวายอยากไปนั่งไวๆ ด้วยซ้ำ

"เมื่อคืนฉันเล่นเกมโต้รุ่งกับตงจื่อในห้องอีสปอร์ตมาทั้งคืน ตอนนี้ตาจะปิดอยู่รอมร่อแล้ว"

"หุ่นอย่างฉันไปนั่งเบาะหลังก็ติดแน่นพอดีกับซอกเบาะ ไม่ต้องคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยซ้ำ นอนคุดคู้งีบเอาแรงได้พอดีเป๊ะ ข้างหน้าสว่างโร่เกินไป เดี๋ยวจะรบกวนคุณภาพการนอนตื่นสายของฉันหมด"

"ได้เลย"

ลู่ชวนไม่เกรงใจเช่นกัน ผลักเบาะนั่งแถวหน้าไปด้านหน้าตรงๆ

ร่างกายอันมหึมาของหานตงมุดเข้าไปในพื้นที่แถวหลังอันคับแคบอย่างทุลักทุเล ราวกับหมีแดนอีสานตัวใหญ่ที่ถูกยัดเข้าไปในกระป๋อง เขาพยายามขยับปรับเปลี่ยนท่านั่งอย่างยากลำบาก พลางพึมพำในลำคอออกมาประโยคหนึ่งว่า "เออ ก็พอกล้อมแกล้ม รู้สึกปลอดภัยดีแฮะ" จากนั้นก็หลับตาพริ้มลงไปทันที

จ้าวอี้ฟานเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารตอนหน้าแล้วก้าวเข้าไปนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ

ลู่ชวนก้าวเข้าไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย

สตาร์ตเครื่องยนต์

รถเบนท์ลีย์สีขาวเคลื่อนตัวแล่นออกจากทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยอย่างนุ่มนวลราบรื่น กลืนหายเข้าไปในสายธารการจราจรที่มุ่งหน้ากลับสู่เมืองเจียงเฉิง

บนเส้นทางขากลับ

บรรยากาศภายในห้องโดยสารแตกต่างไปจากตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด

ขามาเป็นเฉินจื่ออั๋งที่ควบรถรุ่น 718 เหยียบมิดไมล์ เสียงลมและเสียงดนตรีกรีดร้องคำรามลั่นจนแก้วหูแทบพัง

ทว่าในยามนี้

กระจกกันเสียงระดับพรีเมียมกั้นเสียงรบกวนภายนอกทั้งหมดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

หานตงที่นั่งอยู่เบาะหลังผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีก็ส่งเสียงกรนเบา ๆ หลับลึกไปแล้วจริง ๆ

จ้าวอี้ฟานทอดสายตามองทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างอย่างเงียบสงบ มีคุยสัพเพเหระกับลู่ชวนบ้างเป็นครั้งคราว

ไม่นานนัก รถก็แล่นเข้าสู่โซนมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเจียงต้า

ยามแล่นผ่านถนนสายที่เป็นที่ตั้งของโครงการจิ้งหยวน

ลู่ชวนไม่ได้เบนพวงมาลัยแม้แต่น้อย

เขาได้ตัดสินใจทำสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุดสำหรับตัวเอง แต่กลับส่งแรงกระเพื่อมระดับระเบิดนิวเคลียร์ต่อกระแสสังคมของมหาวิทยาลัยเจียงต้าในเวลาต่อมา

เขาขับรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที คันนี้ พุ่งตรงเข้าประตูรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้าไปทันที

จากนั้นก็ลัดเลาะไปตามถนนสายหลัก

มุ่งตรงไปยังลานจอดรถกึ่งกลางแจ้งใต้หอพักชาย

ตรรกะเบื้องหลังการตัดสินใจนี้ดูเรียบง่ายยิ่งในสายตาของลู่ชวน

สำหรับเขาแล้ว รถคันนี้เป็นเพียงเครื่องมือที่เอาไว้เพิ่มประสิทธิภาพการใช้ชีวิตเท่านั้น

เขาไม่เคยคิดว่า "การขับรถเบนท์ลีย์เข้ามาในเขตหอพักชาย" เป็นเรื่องที่ต้องอวดโอ้โอ่อ่า หรือจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงแต่อย่างใด

ก็แค่ต้องการความสะดวกสบายล้วน ๆ

ถือว่าแวะมาทางนี้พอดี

ทว่า

ยามที่รถสปอร์ตระดับท็อปคันสีขาวบริสุทธิ์ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ลานจอดรถของหอพัก ซึ่งเต็มไปด้วยรถโฟล์กสวาเกน โคโรลล่า รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสภาพซอมซ่อ และรถประจำตำแหน่งของอาจารย์ที่ปรึกษาเพียงไม่กี่คัน

ภาพที่ปรากฏกลับให้ความรู้สึกแปลกแยกและขัดหูขัดตาอย่างน่าขันถึงขีดสุด

มันถอยเข้าช่องจอดรถธรรมดา ๆ ช่องหนึ่งอย่างนุ่มนวลราบรื่น

ท่ามกลางบรรดารถบ้านสีหม่นหมองทั้งหลาย มันกลับขาวผ่องเปล่งประกาย โดดเด่นสะดุดตาเสียจนเกินจริง

ดับเครื่องยนต์

ทั้งสามคนผลักประตูลงจากรถ

หานตงขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือ ค่อย ๆ ตะเกียกตะกายออกมาจากเบาะหลังอย่างทุลักทุเล

เขาบิดขี้เกียจชุดใหญ่ พลางเอื้อมมือไปตบขอบประตูบนหลังคารถเบา ๆ ก่อนจะให้คะแนนรีวิวอย่างจริงใจเป็นที่สุด

"เหล่าลู่ รถนายเนี่ย นอกจากเบาะหลังจะแคบฉิบหายแล้ว เรื่องกันเสียงนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ ว่ะ ข้าหลับสบายโคตร ๆ"

ลู่ชวนกดล็อกประตูรถ

"กลับขึ้นไปนอนต่อเถอะ"

จ้าวอี้ฟานยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เขาหันกลับมา มองรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวที่จอดอยู่ใต้หอพักชายอย่างลึกซึ้ง มันช่างดูแปลกแยกไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบเอาเสียเลย

เขารู้ซึ้งดีว่าในรั้วมหาวิทยาลัย ข่าวสารแพร่กระจายไปรวดเร็วเพียงใด

ลู่ชวนอาจจะแค่ทำไปเพื่อความสะดวก

แต่ขอแค่รถคันนี้จอดอยู่ตรงนี้สักสองสามชั่วโมง แล้วถูกพวกนักศึกษาเจียงต้าที่เลิกเรียนหรือกำลังเดินออกไปหาข้าวกินมองเห็นเข้า

วันเวลาต่อจากนี้ของมหาวิทยาลัยเจียงต้า คงไม่มีทางสงบสุขได้อีกต่อไปแล้ว

เที่ยงวันหยุดสุดสัปดาห์

ใต้หอพักยังคงเงียบสงบอยู่ชั่วคราว

ภูตพรายสีขาวคันนี้เพียงจอดสงบนิ่งอยู่ในช่องจอดรถธรรมดาที่มีเส้นสีขาวขีดไว้

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า

เพียงแค่ข้ามไปถึงวันพรุ่งนี้ การตัดสินใจที่ดูแสนจะธรรมดาและสะดวกมือในสายตาของลู่ชวน

จะทำให้ทั่วทั้งรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้า

ก่อเกิดเป็นคลื่นลมพายุลูกใหญ่แห่งความมั่งคั่งและภูมิหลัง ที่เกินกว่าจินตนาการของทุกคนไปไกลลิบ