ตอนที่ 56 คลื่นลมจากเบนท์ลีย์ในพิธีปฐมนิเทศ และเฉินจื่ออั๋งท

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้เป็นวันจัดพิธีปฐมนิเทศสำหรับนักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งทุกคน

ถนนสายหลักที่เชื่อมจากเขตหอพักต่าง ๆ ไปยังหอประชุมใหญ่ สนามกีฬา และตึกเศรษฐศาสตร์และการจัดการ เนืองแน่นไปด้วยคลื่นนักศึกษาใหม่ อีกทั้งยังมีบรรดาอาสาสมัครคอยถือโทรโข่งคอยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย

ตามธรรมเนียมของทุกปี หัวข้อที่ทุกคนคุยกันในเวลาเช่นนี้ ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาคนไหนเฮี้ยบที่สุด รุ่นพี่สาวคนไหนสวยที่สุด หรือไม่ก็ใครมีแววจะได้เป็นกรรมการห้องมากที่สุด

ทว่าวันนี้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ทั่วทั้งรั้วมหาวิทยาลัย ล้วนกำลังพูดถึงอีกเรื่องหนึ่งที่แตกต่างกันลิบลับ

"เชี่ย มึงเห็นรถที่จอดอยู่ใต้หอห้าเมื่อคืนยังวะ"

"ถามโง่ ๆ หน้าฟีดโมเมนต์กูเนี่ยแทบแตกแล้ว! เบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวล้วน เมื่อวานตอนเดินไปกดน้ำผ่านตรงนั้น กูนี่เกือบทำกระติกน้ำหลุดมือ"

"รถคันนี้ราคาออกศูนย์น่าจะปาเข้าไปหลายล้านเลยมั้ง อาจารย์มหา'ลัยเรามีคนโหดขนาดนี้ด้วยเหรอวะ"

เด็กหนุ่มข้าง ๆ สองสามคนที่ดูท่าทางพอจะรู้เรื่องรถอยู่บ้าง รีบกระโจนเข้าร่วมวงสนทนาทันที น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

"อาจารย์กะผีอะไรล่ะ!"

"มึงไม่ได้ดูป้ายทะเบียนรึไง เจียง A 54321! ทะเบียนเรียงเบอร์สวยขนาดนี้ ในเจียงเฉิงต่อให้มึงมีตังค์ก็ใช่ว่าจะได้มาง่าย ๆ นี่มันรถประจำตำแหน่งของบิ๊กบอสระดับท็อปชัด ๆ"

"หรือว่าจะเป็นเสี่ยใหญ่ข้างนอก ขับรถเข้ามารับแฟนสาวในมหา'ลัยเราวะ"

"เพ้อเจ้อละ เสี่ยที่ไหนมารับแฟนแล้วเอารถเข้าไปจอดค้างคืนในที่จอดรถใต้หอชายกันเล่า"

ใครบางคนกดเสียงต่ำลง พลางโยนข้อสันนิษฐานสุดระทึกออกมา

"กูได้ยินพวกหอห้าบอกมาว่า เมื่อคืนรถคันนั้นจอดนิ่งสนิทอยู่ที่ช่องจอดไม่ขยับไปไหนเลย นี่มันต้องมีทายาทมหาเศรษฐีขั้นเทพซ่อนตัวอยู่ในเด็กปีหนึ่งรุ่นเราแน่ ๆ!"

ท่ามกลางกระแสการเคลื่อนตัวของเหล่านักศึกษาใหม่

ความสั่นสะเทือนที่เมื่อวานยังจำกัดวงอยู่แค่ใต้หอพักชายอาคาร 5 หลังผ่านการบ่มเพาะมาตลอดทั้งคืน ในวันนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเจียงต้าอย่างสมบูรณ์แล้ว

ไม่จำเป็นต้องเที่ยวไปตามสืบให้เสียเวลา

ขอเพียงก้าวเดินอยู่บนทางที่จะไปยังหอประชุม ไม่ว่าจะซ้ายขวาหน้าหลัง คีย์เวิร์ดอย่าง "เบนท์ลีย์สีขาว" "ที่จอดรถหอห้า" "ทะเบียนเลขเรียง" ต่างก็ติดปีกพุ่งเข้ามากระทบหูอย่างไม่ขาดสาย

รถคันนั้น

ได้กลายเป็นประเด็นสาธารณะอันดับหนึ่งที่ไร้ข้อกังขาของมหาวิทยาลัยเจียงต้าในวันนี้ไปแล้วเรียบร้อย

บนถนนใต้ร่มไม้ที่มุ่งหน้าสู่หอประชุมใหญ่

สมาชิกห้อง 504 กำลังเดินไปข้างหน้าตามกระแสผู้คน

หานตงที่เดินอยู่ริมสุดด้านนอก หน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด กล้ามเนื้อบนใบหน้าถึงขั้นกระตุกเกร็งจนควบคุมไม่อยู่

เขาคือคนที่อึดอัดทรมานที่สุดในบรรดาคนกลุ่มนี้

เพราะเขารู้ความจริงทั้งหมดของเรื่องนี้อย่างแจ่มแจ้ง

เขาไม่เพียงรู้ว่าเบนท์ลีย์สีขาวที่ทำเอาคนแตกตื่นกันทั้งมหาวิทยาลัยนั้นเป็นของลู่ชวน

แต่เมื่อวานนี้ เขายังได้เอนหลังนอนกรนฟี้ ๆ อยู่บนเบาะหลังของรถหรูราคาหลายล้านคันนั้นอย่างสบายอุรามาแล้วด้วยซ้ำ!

หากเรื่องนี้เกิดกับหานตงเมื่อหลายวันก่อน

ด้วยนิสัยแบบโทรโข่งเมืองอีสานของเขา เวลาเดินอยู่บนถนนแล้วได้ยินคนเดาสุ่มมั่วซั่วไปเรื่อยเช่นนี้ เขาคงอดรนทนไม่ไหวจนต้องกระโจนออกไปตั้งนานแล้ว เขาคงจะคว้าคอเสื้อคนเดินผ่านทางแล้วประกาศลั่นอย่างแน่นอนว่า "เจ้าของรถคันนั้นนอนอยู่ข้างเตียงกูเนี่ย เมื่อวานกูยังนั่งมาแล้วด้วยซ้ำ"

แต่ทว่าในวันนี้

เขากลับสะกดกลั้นปากของตัวเองเอาไว้ได้อย่างเหลือเชื่อ

หลายต่อหลายครั้งที่ได้ยินเด็กหนุ่มต่างห้องข้าง ๆ กำลังวิเคราะห์ตัวตนเจ้าของรถกันไปต่าง ๆ นานา ปากของหานตงก็อ้าค้างไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ก่อนจะถูกเขากัดฟันหุบปากกลับคืนมาในท้ายที่สุด

กลั้นไว้เสียจนหายใจติดขัดไปหมด

การที่เขาไม่พูด ไม่ใช่ว่าไม่อยากอวด

แต่เป็นเพราะหลังจากที่ได้คลุกคลีกันมาในช่วงนี้ ภายในใจของเขาได้นับถือลู่ชวนเป็นพี่น้องแท้ ๆ ไปแล้วจริง ๆ

ในเมื่อเหล่าลู่ออกจะทำตัวติดดินปานนั้น กระทั่งตอนซื้อรถยังบอกว่าเป็นแค่ "มือสองเอาไว้ขับเล่น" นั่นก็แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอยากจะเด่นดังเลยสักนิด

เรื่องที่พี่น้องตัวเองยังไม่คิดจะเปิดเผย

หากเขาผู้เป็นหานตงจะเที่ยวเอาไปป่าวประกาศสะเปะสะปะเพียงเพื่อสนองความอยากคุยโม้ของตัวเอง มันก็ดูไม่เข้าท่าและไร้มารยาทเกินไป

เขาจำต้องกลั้นใจไม่เอ่ยปาก เพียงแต่จังหวะการก้าวเดินกลับยิ่งทื่อเกร็งขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งเกือบจะเดินมาถึงลานกว้างด้านหน้าหอประชุม

ในที่สุดหานตงก็หาทางระบายอารมณ์ที่เข้ากับสไตล์ของตัวเองจนเจอ

เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมา

ก้มหน้าก้มตาเลื่อนหน้าจออยู่ไม่กี่ที

ทันใดนั้น ไอ้หนุ่มร่างยักษ์จากแดนอีสานคนนี้ก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งหลุดโลกออกมาแบบคุมไม่อยู่

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!"

หานตงขำจนตัวงอลงไปทรุดนั่งกับพื้น หัวเราะจนแทบขาดใจ มือหนึ่งกุมท้อง ส่วนอีกมือที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็กระหน่ำตบเข้าที่หน้าแข้งของลู่ชวนไม่หยุด

"โอ๊ยแม่เจ้าโว้ย เหล่าลู่มึงรีบดูเร็ว กูไม่ไหวแล้วว่ะ กูจะขำตายกับไอ้พวกนี้อยู่แล้วเนี่ย!"

ลู่ชวนหยุดฝีเท้าลง

เขาก้มหน้า มองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่หานตงยื่นขึ้นมา

นั่นคือหน้าฟังก์ชันโพสต์สารภาพรักอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยเจียงต้า

ในเวลานี้ บอร์ดสารภาพรักได้เข้าสู่ภาวะโดนถล่มจนแทบระเบิดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ตั้งแต่ช่วงดึกของเมื่อคืนลากยาวมาจนถึงเช้าวันนี้ หน้าฟีดเนืองแน่นไปด้วยโพสต์นิรนามที่พูดถึงเบนท์ลีย์สีขาวคันนั้นเต็มไปหมด

[แอดมินช่วยชีวิตด้วย! ใครมีข้อมูลของเจ้าของรถเบนท์ลีย์สีขาวใต้หอห้าบ้างคะ? มีสินน้ำใจงามขอวีแชตหน่อย! รถน่ะไม่สำคัญหรอก ประเด็นคือหนูชอบอะไรที่เป็นสีขาวอยู่แล้วค่ะ]

[เมื่อวานมีใครเห็นหน้าเจ้าของเบนท์ลีย์ขาวบ้างไหมคะ? พี่เป็นรุ่นพี่ปีสี่คณะวารสารศาสตร์นะ น้องเบนท์ลีย์ขาวสนใจมาลองมีความรักอันแสนหวานดูไหม? ท่าไหนพี่ก็ทำเป็นหมดนะ]

[พวกนายหอห้าช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยได้ไหมวะ! ตกลงพักอยู่ห้องไหนกันแน่? ใครรู้ช่วยชี้เป้าที เลี้ยงมื้อดึกฟรีตลอดสี่ปีในมหา'ลัยเลยเอ้า!]

หากจะบอกว่าข้อความพวกนี้ยังพอจัดได้ว่าเป็นความคลั่งไคล้ต่อความร่ำรวยระดับท็อปของพวกสาว ๆ

ถ้าอย่างนั้น โพสต์ถัด ๆ มาหลังจากนี้ ระดับความพิลึกพิลั่นก็แทบจะทะลุขีดจำกัดจินตนาการของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์คาร์บอนไปแล้วเรียบร้อย

[พี่ชายเบนท์ลีย์ขาวมองทางนี้เร็วเข้า! ผมอยู่ปีสามคณะพลศึกษาครับ! จริง ๆ แล้วเรื่องเพศพี่ไม่ต้องล็อกสเปกไว้เป๊ะขนาดนั้นก็ได้นะ ขอโอกาสให้ผมสักทีเถอะ!]

[ผมเป็นผู้ชายแต่ก้นงอนนะ เจ้าของเบนท์ลีย์ขาวพอจะพิจารณามาดวลดาบกับผมดูสักรอบไหมครับ? ผมไม่เกี่ยงเรื่องที่นั่งตอนหลังแคบเลยนะ!]

ลู่ชวนมองดูข้อความที่เริ่มจะหลุดโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ เหล่านี้

คิ้วของเขากระตุกขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

ด้านข้างอย่างจ้าวอี้ฟาน เดิมทีก็เดินมาอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ทว่าในตอนนี้หางตาก็กวาดไปเห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ของหานตงเข้าพอดี

คุณชายใหญ่แห่งมณฑลจี้ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมคัมภีรภาพ ไม่เคยแสดงอารมณ์ดีใจหรือโกรธเคืองออกมาทางสีหน้าคนนี้

คราวนี้กลับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จริง ๆ

จ้าวอี้ฟานรีบก้มหน้าลง ใช้ปลายนิ้วแตะที่สันจมูกเพื่อดันแว่นกรองแสงสีฟ้าขึ้นเบา ๆ

เขาไม่ได้หัวเราะลั่นจนลงไปนอนกลิ้งกับพื้นท่ามกลางฝูงชนอย่างหานตง

แต่มุมปากที่ปกติมักจะเม้มสนิทเป็นเส้นตรงของเขานั้น บัดนี้กลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างคุมไม่ได้ จะกดลงอย่างไรก็กดไม่ลง

"จินตนาการของเด็กปีหนึ่งเจียงต้าเนี่ย"

จ้าวอี้ฟานลดมือลง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขบขันอย่างหาได้ยากและปิดไม่มิด

"ดูท่าจะบรรเจิดกว่าที่ผมคาดไว้เยอะเลยนะ"

เขาปรายตามองลู่ชวน พลางให้ความเห็นออกมาประโยคหนึ่งได้อย่างเฉียบคมและตรงจุดเหลือเกิน

"ถ้าเจ้าของรถมาเห็นคำเชิญชวนไปดวลดาบพวกนี้ด้วยตัวเอง ในใจคงไม่ได้รู้สึกยินดีสักเท่าไหร่หรอกมั้งครับ"

ลู่ชวนดันโทรศัพท์มือถือของหานตงกลับไป

เขายืนอยู่ท่ามกลางลานกว้างที่เซ็งแซ่ไปด้วยเสียงผู้คน

มองดูบรรดานักศึกษาใหม่รอบกายที่สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และเที่ยวไปซักไซ้สืบหาเรื่องซุบซิบของ "บอสใหญ่รถขาว" กันให้ควั่ก

ภายในใจของลู่ชวน พลันบังเกิดความรู้สึกจนปัญญาอันซับซ้อนและเจือความไร้สาระพิลึกพิลั่นขึ้นมาสายหนึ่ง

โชคชะตานี่ก็ช่างชอบเล่นตลกเสียจริง

ตัวเขาเมื่อชาติก่อน

เพื่อจะแกล้งทำเป็นลูกเศรษฐี เพื่อจะทำให้คนทั้งมหาวิทยาลัยรู้ว่าเขาเป็นคุณชายบ้านรวย

เขาเช่ารถหรู ซื้อนาฬิกาปลอม ยืนซ้อมเก๊กท่าและน้ำเสียงที่คิดเอาเองว่าดูภูมิฐานอยู่หน้ากระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาอุตส่าห์ดั้นด้นเอารถไปจอดตรงจุดที่มีคนพลุกพล่านที่สุด เพราะกลัวเหลือเกินว่าคนอื่นจะมองไม่เห็น

แล้วผลลัพธ์เป็นอย่างไรล่ะ

พยายามมากเกินไปจนหลุดลุ่ย ถูกขุดคุ้ยไส้ศึกจนล่อนจ้อน กลายเป็นตัวตลกของแวดวงเจียงเฉิงไปโดยสิ้นเชิง

ทว่าในชาตินี้

เขาฉีกหน้ากากจอมปลอมเหล่านั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

ไม่เสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไป

เขาซื้อบ้านซื้อรถ ก็เพียงเพราะว่าตัวเองชอบ

ไม่ได้คิดจะเบ่งอวดอะไรทั้งนั้น

ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

ทว่าผลลัพธ์คือ คนทั้งมหาวิทยาลัยกลับแตกตื่นระเบิดตูมกันไปเอง

มันกระหึ่มและฮือฮายิ่งกว่าตอนที่ชาติก่อนเขาทุ่มเงินหลายแสนวางแผนเปิดตัวอย่างประณีตเป็นสิบเท่า

ความสนใจและการยกยอปอปั้นที่เขาเคยดิ้นรนแทบตายเพื่อจะไขว่คว้ามาให้ได้ ตอนนี้กลับกลายสภาพเหมือนเศษผักเน่าไร้ราคา ที่พากันถาโถมกระหน่ำซัดใส่หัวเขาอย่างบ้าคลั่ง

ลู่ชวนส่ายหน้าเบา ๆ

เขาไม่ได้รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องไปกับกระแสร้อนแรงบนบอร์ดสารภาพรัก และไม่ได้ร้อนรนคิดจะก้าวออกไปชี้แจงแก้ต่างอะไร

เขาเพียงแค่รู้สึกขำขัน

ยามที่คนเราไม่ได้จงใจมีชีวิตอยู่เพื่อแสดงให้คนอื่นดู ยิ่งมอง คนอื่นกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวคุณสูงส่งจนเกินเอื้อมถึง

"ไปกันเถอะ"

ลู่ชวนเอ่ยปากเร่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"จะสายแล้ว"

ทั้งสามคนเดินต่อไปยังทางเข้าของสถานที่จัดงาน

ยิ่งเข้าใกล้ประตูหอประชุมใหญ่มากเท่าไหร่ ภายในบริเวณที่แต่ละห้องกำลังตั้งแถวรอ ก็ยิ่งได้ยินการถกเถียงเรื่องเบนท์ลีย์สีขาวหนาหูขึ้นเท่านั้น

"ได้ยินกันรึยัง เหมือนแม้กระทั่งพวกสโมสรนักศึกษายังแอบเช็กบันทึกการลงทะเบียนของรถคันนั้นกันลับ ๆ เลยนะ"

"เช็กกะผีอะไรล่ะ ถ้ามีนักศึกษาใหม่ที่ทรงพลังขนาดนั้นจริง ป่านนี้อาจารย์ที่ปรึกษาคงยกขึ้นหิ้งบูชาไปนานแล้ว"

"กูยอมเดิมพันด้วยขนมซองหนึ่งเลย เจ้าของรถคันนี้หน้าตาต้องทั้งแก่ทั้งน่าเกลียดแน่ ไม่งั้นคงโผล่หน้ามาอวดเบ่งตั้งแต่ตอนรับน้องแล้ว"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์อันสับสนอลหม่านเหล่านี้ดังวนเวียนอยู่ข้างหู

สมาชิกทั้งสามคนของห้อง 504 ยืนอยู่ตรงท้ายแถว

หานตงเกร็งจนเครื่องหน้าบนใบหน้าแทบจะบิดเบี้ยวเข้าหากัน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาทำได้เพียงกัดฟันกรามของตัวเองเอาไว้แน่น

ส่วนจ้าวอี้ฟานนั้นวางตัวประหนึ่งผู้สังเกตการณ์ที่อยู่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง เขากระทั่งรู้สึกว่าสถานการณ์ที่ตนเองกุมคำตอบสุดท้ายเอาไว้ในมือ ทว่ากลับต้องมายืนมองคนรอบข้างคาดเดามั่วซั่วเหมือนแมลงวันไร้หัวเช่นนี้ มันช่างน่าขบขันเป็นที่สุด

ขณะที่แถวขบวนของแต่ละคณะเริ่มเตรียมตัวทยอยเดินเข้าสู่หอประชุมตามลำดับ

ตรงปากทางเดินด้านข้างของหอประชุม

เงาร่างหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบพุ่งตรงเข้ามา

เฉินจื่ออั๋งหอบหายใจแฮก ๆ พลางเบียดฝูงชนเข้ามา สาวเท้าวิ่งเร็วรี่มายังแถวของสาขาวิชาการเงิน

สภาพของเขาในเช้าวันนี้ กับท่าทางฮึกเหิมเปี่ยมบารมีตอนเดินไปเช็กบิลที่เคาน์เตอร์เมื่อวาน ช่างแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน

ใต้ตาของเฉินจื่ออั๋งมีรอยคล้ำเป็นวงดำเด่นชัดปรากฏอยู่

ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความทรุดโทรมและเหนื่อยล้าอ่อนแรงจากการอดนอนอย่างรุนแรงออกมา

เพื่อจะรีบมาให้ทันงานปฐมนิเทศครั้งนี้ เช้าวันนี้เขาเรียกได้ว่าต้องฝ่าฟันมาถึงเก้าเก้าแปดสิบเอ็ดอุปสรรค คลื่นความอับอายขายขี้หน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนีจากการที่บัตรสมาชิกถูกอายัดที่เคาน์เตอร์เมื่อวาน ผนวกกับการโดนพ่อแท้ ๆ แม่แท้ ๆ รุมกระหน่ำเทศนาสั่งสอน ส่งผลให้เขาแทบจะไม่ได้ข่มตาหลับเลย

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงฝืนดึงสติ เซตทรงผมจนเรียบแปล้ไร้ที่ติ และรีดเสื้อผ้าจนเรียบกริบ

ในฐานะคุณชายน้อยเจ้าถิ่นแห่งเจียงเฉิง เขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองมาทำเสียเรื่องในโอกาสรวมพลครั้งใหญ่ระดับนี้ของงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่อย่างเด็ดขาด

เฉินจื่ออั๋งแทรกตัวเข้ามาในแถว ยืนลงข้าง ๆ ลู่ชวน

เขาหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต พยายามปรับจังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่ให้สงบลง

หานตงหันหน้าขวับไปมอง สบเข้ากับสารรูปอิดโรยของเฉินจื่ออั๋งที่ดูเหมือนโดนปีศาจสาวดูดพลังชีวิตไปจนเหือดแห้ง

"โอ้โหเฮะ"

หานตงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พลางกดเสียงต่ำถามอย่างกวนประสาท

"บอสเฉิน เมื่อคืนไม่เป็นไรแน่นะครับ โดนพ่อกับแม่หวดมาหรือเปล่าเนี่ย"

ตอนนี้เฉินจื่ออั๋งแค่ได้ยินคำว่าพ่อกับแม่ก็ปวดกบาลตุบ ๆ แล้ว

เขารำคาญจนต้องผลักใบหน้าที่ยื่นเข้ามาของหานตงออกไป

"อย่ามาพูดจาผายลม"

เฉินจื่ออั๋งกัดฟัน ฝืนเก๊กท่าจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเอง พยายามดึงตัวเองกลับเข้าไปสู่รัศมีความเป็นคุณชายผู้สุขุมอีกครั้ง

"ที่บ้านฉันสบายดีมาก แค่นอนไม่ค่อยหลับแค่นั้นเอง"

เขามองไปยังแถวคนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ ตรงหน้า

"ไม่ได้มาสายใช่ไหม"

ลู่ชวนมองดูท่าทางที่พยายามรักษามาดอย่างสุดชีวิตของเขา แล้วเอ่ยตอบไปส่ง ๆ ประโยคหนึ่ง

"มาได้ทันเวลาพอดีครับ"

ภายในหอประชุมใหญ่ ดนตรีเปิดงานอันสง่างามเริ่มบรรเลงขึ้นแล้ว

คณะผู้บริหารของมหาวิทยาลัยบนเวทีประธานกำลังทยอยกันนั่งลงประจำที่

ทั้งสี่คนของห้อง 504 กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

พวกเขาเดินตามฝูงชน ก้าวเข้าสู่พื้นที่จัดงานอันสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ภายในพื้นที่ขนาดมหึมาที่สามารถจุคนได้หลายพันคนแห่งนี้

คลื่นลมพายุที่เกิดจากรถเบนท์ลีย์สีขาวคันนั้น ยังคงส่งเสียงกระซิบกระซาบซุบซิบและคุกรุ่นอย่างต่อเนื่องอยู่ตามมุมต่าง ๆ

ทว่าเหล่านักศึกษาใหม่หลายพันคนทั่วทั้งหอประชุมกลับไม่มีใครล่วงรู้เลยแม้แต่คนเดียว

ว่า "เจ้าของเบนท์ลีย์ขาว" คนที่กำลังถูกตามหาตัวอย่างบ้าคลั่งบนบอร์ดสารภาพรัก คนที่หญิงสาวนับไม่ถ้วนต่างเฝ้าฝันหา กระทั่งมีหนุ่ม ๆ แอบโพสต์ชวนไปดวลดาบแบบนิรนามคนนั้น

ในเวลานี้

กำลังเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างเงียบสงบ

โดยไม่ได้แม้แต่จะปรายสายตาไปมองพวกเขาเลยแม้แต่น้อย