ตอนที่ 57 พิธีปฐมนิเทศกับสายตาคู่นั้นของท่านอธิการบดี

ภายในหอประชุมอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ที่จุคนได้หลายพันคนของมหาวิทยาลัยเจียงต้าแห่งนี้ เครื่องปรับอากาศเปิดไว้เย็นฉ่ำทีเดียว

โคมไฟบนเพดานส่องสว่างจนพื้นที่จัดงานทั้งหมดกระจ่างแจ้ง บนเวทีประธานปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง บรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัย หัวหน้าส่วนงานของแต่ละคณะ และอาจารย์ที่ปรึกษานั่งเรียงแถวยาวเป็นระเบียบเรียบร้อย

บนจอแอลอีดียักษ์ด้านหลัง ฉายตัวอักษรสีแดงตัวหนาคำว่า "พิธีเปิดภาคเรียนสำหรับนักศึกษาใหม่รุ่นปี 2014 มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง"

หลังจากผ่านการฝึกทหารกลางแดดแผดเผาและตรากตรำมานานสิบกว่าวัน นักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งจึงนับว่าหาได้ยากยิ่งที่จะได้นั่งรับลมแอร์บนเก้าอี้พับอันนุ่มสบายเช่นนี้

คนที่ปกติอยู่ข้างนอกจะดีดดิ้นคะนองเพียงใด เมื่อถูกจับมานั่งอยู่ในสถานที่ทางการที่เปี่ยมไปด้วยบรรยากาศกดดันและมีระเบียบแบบแผนเช่นนี้ โดยสัญชาตญาณแล้วย่อมต้องเก็บงำความซุกซนในกมลสันดานเอาไว้ทั้งสิ้น

สมาชิกทั้งสี่คนของห้อง 504 นั่งอยู่บริเวณค่อนไปทางด้านหลังของแถวขบวนสาขาวิชาการเงิน

แม้หานตงจะพยายามวางสองมือไว้บนหัวเข่า แสร้งทำท่าทางตั้งอกตั้งใจฟังบรรยาย

ส่วนเฉินจื่ออั๋งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สภาพดูย่ำแย่กว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าเขาก็ยังคงยืดแผ่นหลังตรงแน่ว

เขาไม่มีวันยอมให้ตัวเองแสดงท่าทางทรุดโทรมเหนื่อยล้าออกมาให้เห็นแม้แต่น้อยในสถานที่ที่นักศึกษาใหม่ทั้งมหาวิทยาลัยมารวมตัวกันเช่นนี้ ต้องรักษาหน้าตาและศักดิ์ศรีของคุณชายใหญ่ประจำท้องถิ่นเอาไว้ให้มั่น

ด้านจ้าวอี้ฟานกลับเป็นคนที่ปรับตัวเข้ากับบรรยากาศแบบนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติตามสัญชาตญาณที่สุดในบรรดาทั้งสี่คน

เขาขยับแว่นสายตาบนดั้งจมูก สีหน้าสงบนิ่ง กระทั่งยังพกสมุดปกแข็งติดตัวมาด้วย ท่าทางสุขุมรอบคอบราวกับทายาทผู้สืบทอดที่คุ้นชินกับการเข้าร่วมการประชุมระดับตระกูลมานานปี

สำหรับลู่ชวนแล้วนั้น

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พับสีแดง

ไม่ได้นั่งปล่อยตัวไร้กระดูกเหมือนหานตง และไม่ได้จงใจเก๊กท่าเคร่งขรึมเหมือนเฉินจื่ออั๋ง การประชุมขนาดใหญ่ที่เป็นไปตามขั้นตอนซ้ำซากเช่นนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ร่วมอันใดเลย มีเพียงความสงบนิ่งบริสุทธิ์ของคนที่มองทะลุและเจนจัดในโลกใบนี้แล้วเท่านั้น

แม้บรรยากาศในหอประชุมจะดูเคร่งขรึม

ทว่าระหว่างแถวที่นั่งข้างล่าง เสียงกระซิบกระซาบที่กดให้เบาลงก็ยังคงเหมือนกระแสน้ำวนสายย่อย ๆ ที่ไหลเวียนอย่างเงียบเชียบอยู่ในกลุ่มนักศึกษาใหม่

ศูนย์กลางของหัวข้อสนทนานั้น ไร้ซึ่งความลังเลสงสัยใด ๆ

ล้วนเป็นเรื่องของเบนท์ลีย์สีขาวที่โผล่ขึ้นมาใต้หอพักชายอาคาร 5 ในช่วงเช้าทั้งสิ้น

"พวกนายเห็นกันหรือยัง มันจอดอยู่ตรงด้านข้างตึกของป้าผู้ดูแลหอเลยนะ!"

"ตกลงเป็นเด็กใหม่คณะไหนขับมากันแน่ หรือว่าเถ้าแก่ข้างนอกเอารถเข้ามาจอดไว้ข้างในวะ"

"มึงไม่ได้ดูบอร์ดสารภาพรักเหรอวะ แม้กระทั่งผู้ชายคณะอื่นยังไปโพสต์ขอคอนแทกต์บอกว่าไม่อยากเหนื่อยดิ้นรนแล้วเลยนะเว้ย"

เสียงซุบซิบนินทาดังลอดไปมาตามช่องว่างระหว่างแถวหน้าและแถวหลัง

ทว่าด้วยความเกรงใจเหล่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่นั่งเรียงรายอย่างสำรวมอยู่บนเวที การพูดคุยเหล่านี้จึงถูกกดลึกไว้ในลำคอ กลายสภาพเป็นเพียงเสียงลมหายใจอันแผ่วเบา

กระแสความคลั่งไคล้ทั่วทั้งรั้วมหาวิทยาลัยที่เกิดจากรถเบนท์ลีย์สีขาว ในหอประชุมใหญ่อันน่าเกรงขามแห่งนี้ จำต้องถอยร่นกลับเข้าสู่เงามืดชั่วคราว

ขั้นตอนของงานพิธีดำเนินไปตามลำดับขั้นตอน

เลขาธิการคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนมหาวิทยาลัย ผู้อำนวยการกองกิจการนักศึกษา และคณบดีจากแต่ละคณะต่างผลัดเปลี่ยนกันถือบทสุนทรพจน์ขึ้นไปบนเวที กล่าวคำปราศรัยอันยืดยาวและไร้ซึ่งความแปลกใหม่ใส่ไมโครโฟน

เนื้อหาก็หนีไม่พ้นเรื่องการสร้างวินัยทางการเรียน การปฏิบัติตามกฎระเบียบ และการวางแผนชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยในอนาคต

นักศึกษาใหม่ด้านล่างต่างพยายามแสดงบทบาท "นักศึกษาที่ดี" กันอย่างเต็มที่

คนแถวหน้าบางคนก้มหน้าก้มตา ใช้ปากกาในมือขีดเขียนลงบนสมุดโน้ตอย่างรวดเร็ว แต่จริง ๆ แล้วในสมองคงลอยเตลิดไปถึงร้านเน็ตหรือซุ้มรับสมัครของชมรมไหนแล้วก็ไม่รู้

ส่วนคนแถวหลังต่างจ้องมองไปยังเวทีประธานตาไม่กะพริบ

สายตาเลื่อนลอย

วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

ทางฝั่งห้อง 504 ก็ไม่ต่างกัน

แรกเริ่มหานตงยังพอจะพยักหน้าตามจังหวะบนเวทีได้อยู่บ้าง ทว่าผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที สายตาของเขาก็เริ่มลอยไปเกาะอยู่ที่ช่องระบายอากาศบนเพดานแล้ว

ทางด้านเฉินจื่ออั๋งนั้นอาศัยเพียงพลังใจล้วน ๆ ในการฝืนทน

เขากัดฟันกราม อาศัยจังหวะทำทีเป็นจัดปกเสื้อ แอบหยิกต้นขาตัวเองไปสองทีอย่างแนบเนียน เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากเผลอแค่วูบเดียวจะวูบหลับคาที่นั่งจนเสียภาพพจน์

จ้าวอี้ฟานจะก้มหน้าจดกำหนดการกิจกรรมสำคัญสองสามอย่างที่ทางมหาวิทยาลัยเอ่ยถึงลงในสมุดปกแข็งเป็นครั้งคราว จัดเป็นคนที่ยังคงรักษาให้สมองทำงานได้อยู่จริง ๆ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

ลู่ชวนคือคนที่พิเศษที่สุดในกลุ่ม

เขาไม่ได้ทำเป็นเล่น

และไม่ได้แสร้งแสดงออกว่ามีสมาธิจดจ่อแต่อย่างใด

เขาเพียงแค่นั่งฟังอยู่อย่างสงบตรงนั้น ราวกับคนที่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์การทำงานของฟันเฟืองขนาดมหึมาชิ้นนี้มานานแล้ว กำลังนั่งพินิจดูการหมุนของฟันเฟืองชิ้นใดชิ้นหนึ่งอยู่ก็ไม่ปาน

"ต่อไป เข้าสู่วาระที่ห้าของที่ประชุม"

พิธีกรบนเวทีประกาศด้วยน้ำเสียงกึกก้อง

ทันทีที่วาระนี้ถูกประกาศออกมา ภายในหอประชุมใหญ่ที่เดิมทีเริ่มมีคนสัปหงกงัวเงีย ก็พลันเกิดความเคลื่อนไหวฮือฮาขึ้นมาเบา ๆ ทันที

วาระนี้คือการกล่าวสุนทรพจน์ของตัวแทนนักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่ง

บรรดานักศึกษาใหม่ต่างพากันยืดตัวตรง ชะเง้อคอมองไปยังด้านข้างของโพเดียม

ในรั้วมหาวิทยาลัย คนที่ได้ขึ้นไปเป็นตัวแทนนักศึกษาใหม่กล่าวสุนทรพจน์ในพิธีเปิดภาคเรียนได้ ย่อมเป็นคนที่ประวัติโดดเด่นและมีพื้นฐานแน่นหนาที่สุดในรุ่นนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ทุกคนต่างอยากเห็นว่าบุคคลระดับแถวหน้าของรุ่นนี้จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

ลู่ชวนเองก็เงยหน้าขึ้นมองตามไปด้วย

ทว่าเขาไม่ได้เอาช่วงเวลานี้มาเชื่อมโยงกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ชาติก่อนเขาเคยคลุกคลีตีโมงอยู่ในแวดวงลาภยศสรรเสริญมามาก ย่อมรู้ซึ้งถึงตรรกะการทำงานของการประชุมขนาดใหญ่ในระบบราชการเช่นนี้เป็นอย่างดี

ช่วงสำคัญอย่างการให้ตัวแทนนักศึกษาใหม่ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวที รายชื่อทั้งหมด ร่างบทสุนทรพจน์ หรือกระทั่งจังหวะเวลาในการก้าวขึ้นเวที

ล้วนถูกกำหนดไว้ตายตัวในการประชุมภายในของผู้บริหารมหาวิทยาลัยตั้งแต่ช่วงกลางถึงปลายของการฝึกทหาร หรืออาจจะตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้น

ในการรับรู้ของลู่ชวน นี่เป็นเพียงรายการตามกำหนดการที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตนเองแม้แต่น้อย ฟังเสร็จก็เตรียมตัวรอเลิกประชุมได้เลย

เขาทอดสายตามองไปยังเวทีประธานอย่างสบายอารมณ์ เตรียมจะดูว่านักศึกษาใหม่ที่ได้รับเลือกคนนั้นจะก้าวขึ้นบันไดไปอย่างไร

ทว่าในช่วงเวลาอันแสนธรรมดานี้เอง

บนเวที

อธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียงต้าที่นั่งอยู่ตรงกึ่งกลางที่นั่งของผู้บริหารมหาวิทยาลัย กำลังฟังการประสานบทของพิธีกร สายตากวาดมองลงมายังแถวขบวนนักศึกษาใหม่ที่นั่งอยู่เบื้องล่างอย่างไม่ตั้งใจ

จากนั้น

สายตาของท่านอธิการบดี ก็ตกลงตรงตำแหน่งแถวหลังของขบวนสาขาวิชาการเงินอย่างพอดิบพอดี

พุ่งเข้าปะทะกับสายตาของลู่ชวนที่เงยหน้าขึ้นมาอย่างจัง

นี่ไม่ใช่การกวาดสายตามองผ่าน ๆ อย่างคลุมเครือยามที่ผู้มีอำนาจระดับสูงเผชิญหน้ากับคนเรือนพันอย่างแน่นอน

สายตาของคนทั้งสองประสานกันกลางอากาศอย่างแม่นยำ

ลู่ชวนจับความรู้สึกมั่นใจในการจำตัวเขาได้จากแววตาของท่านอธิการบดีได้อย่างชัดเจนยิ่ง

วินาทีถัดมา

อธิการบดีเฉินผู้มีสิทธิ์มีเสียงระดับสูงยิ่งในแวดวงการศึกษาของเจียงเฉิง และปกติมักจะไม่ค่อยมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

กลับกำลังมองฝ่าระยะทางหลายสิบเมตรและฝูงชนที่นั่งกันเนืองแน่น

ส่งยิ้มบาง ๆ ให้แก่เขาอย่างแผ่วเบายิ่ง

รอยยิ้มนั้นสำรวมระวังจนถึงขีดสุด

เขาไม่ได้ยกมือขึ้นทักทาย และไม่ได้ส่งสัญญาณที่เด่นชัดใด ๆ ทั้งสิ้น

มีเพียงหางตาที่โค้งลงเล็กน้อย และกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่ผ่อนคลายลงเพียงชั่วครู่สั้น ๆ

สำหรับนักศึกษาใหม่อีกหลายพันคนในหอประชุมและคณะผู้บริหารคนอื่น ๆ บนเวที นี่อาจเป็นเพียงการเปลี่ยนสีหน้าอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดในยามที่ท่านอธิการบดีขยับปรับท่านั่งเท่านั้น

ไม่มีทางสะดุดตาใครเลยแม้แต่น้อย

แต่สำหรับลู่ชวนแล้ว

รอยยิ้มนี้ไม่มีทางธรรมดาอย่างแน่นอน

เขารู้ซึ้งแก่ใจดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับอธิการบดีเฉินท่านนี้ ไม่ใช่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยกับนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งทั่วไปอย่างแน่นอน

ระหว่างพวกเขา มีคลับบ่อน้ำพุร้อนและสปาทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยระดับไฮเอนด์แถบชานเมืองฝั่งตะวันตกคั่นกลางอยู่

มีการแนะนำจากฟางจื้อหย่วน ประธานหอการค้าเมืองเจียงเฉิงคั่นกลางอยู่

ภายนอกลู่ชวนยังคงเอนพิงพนักเก้าอี้พับสีแดงอย่างมั่นคง

กระทั่งสายตาก็ไม่ได้หลบเลี่ยงไปไหนแม้แต่น้อย

ทว่าหัวใจของเขาที่นิ่งสนิทดั่งขุนเขามาโดยตลอดนับแต่ได้เกิดใหม่ ในวินาทีนี้ กลับดิ่งวูบลงไปอย่างแท้จริง

ภายในใจพลันสะดุดกึ๊กขึ้นมาอย่างแรง

เขาเข้าใจลูกไม้ของคนเจนโลกพวกนี้ดีเกินไป

ตัวแทนนักศึกษาน่าจะกำหนดไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมาเปลี่ยนตัวกะทันหัน

แต่รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งและแฝงความหยอกเย้าของคนคุ้นเคยเมื่อครู่ของท่านอธิการบดี ในสายตาของเขามันกลับดูอันตรายเป็นพิเศษ!

ชายแก่คนนี้คงไม่ได้คิดจะอาศัยจังหวะในโอกาสนี้ เล่นงานวางยาเขาอย่างแนบเนียนหรอกนะ?