ตอนที่ 58 ตัวแทนนักศึกษาใหม่กับการกล่าวสุนทรพจน์อันราบเรียบ

แสงไฟในหอประชุมใหญ่สาดส่องลงบนเวทีประธานอย่างสว่างจ้า

เสียงของผู้ดำเนินรายการดังสะท้อนผ่านระบบเครื่องเสียงสเตอริโอก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ที่มีผู้คนนับพัน ด้วยน้ำเสียงแบบผู้ประกาศข่าวที่ฟังดูมั่นคงเป๊ะตามมาตรฐาน

"ลำดับถัดไป"

"ขอเรียนเชิญตัวแทนนักศึกษาใหม่ประจำปีการศึกษานี้ นายลู่ชวน จากสาขาการเงินห้องหนึ่ง ขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์บนเวทีครับ"

สิ้นเสียงประโยคช่วงหลังที่ลอยเคว้งในอากาศจนจบลงอย่างสมบูรณ์

ลู่ชวนที่นั่งอยู่แถวหลัง เส้นประสาทในสมองที่เดิมทีแค่รู้สึกเอะใจแปลก ๆ อยู่รำไร พลันรู้สึกเหมือนมีคนกระชากดึงมันจนตึงเปรี๊ยะขึ้นมาในทันใด

รายชื่อตัวแทนนักศึกษาใหม่ ร่างคำกล่าว ลำดับการขึ้นเวที สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอนและเซ็นอนุมัติเคาะจบไปตั้งแต่งานประชุมยังไม่เริ่มแล้วแท้ ๆ

ในสถานการณ์ปกติ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ไม่มีทางที่จะมาเปลี่ยนตัวคนหน้างานแบบนี้เด็ดขาด

ทว่าในตอนนี้ ชื่อของเขากลับถูกขานออกมาจากปากของผู้ดำเนินรายการจริง ๆ เสียแล้ว

ลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาหรี่ลงเล็กน้อย

คำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวก็คือ อธิการบดีเฉินท่านนั้นที่นั่งอยู่บนเวที ได้ใช้อำนาจสิทธิ์ขาดระดับสูงสุด ยัดเยียดแทรกตำแหน่งให้เขาลงไปในขั้นตอนที่แน่นหนาปานแผ่นเหล็กนี้อย่างหน้าตาเฉย

ชายแก่คนนี้ไม่เพียงแต่วางยาเขาหลังฉาก

ซ้ำยังเล่นงานเขาอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง ชนิดที่ไม่ทิ้งช่องโหว่ให้จับผิดได้แม้แต่น้อย

ต่อหน้าคนนับพันเช่นนี้ มันไม่ใช่เกียรติยศอะไรเลย แต่มันคือการสอบวัดใจกะทันหันที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลต่างหาก

หลังจากผู้ดำเนินรายการประกาศชื่อจบ ทั่วทั้งหอประชุมใหญ่ก็เกิดความเงียบงันชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง

สำหรับอีกสามคนในห้อง 504

เพียงสองพยางค์สั้น ๆ ว่าลู่ชวน ก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดลูกใหญ่ที่จุดชนวนและระเบิดตูมขึ้นข้างหูของพวกเขาอย่างจัง

หานตงเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา

ชายร่างยักษ์แดนอีสานผู้นี้หันขวับกลับมาเกือบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ จนคอแทบจะเคล็ด

เขาเบิกตาโพลง จ้องเป๋งไปยังลู่ชวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าที่ปกติชอบโวยวายเสียงดังที่สุด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความตกตะลึงอย่างรุนแรง

"เชี่ยเอ๊ย!"

หานตงกดเสียงต่ำลง ทว่ากลับไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกที่แทบจะทะลักล้นออกมาในน้ำเสียงได้เลย

"ไอ้หมอนี่!"

"ซุ่มเงียบไว้ลึกจริง ๆ นะมึง!"

จ้าวอี้ฟานที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ตอนที่ได้ยินชื่อนี้ เพียงแค่ยกมือดันแว่นตาเลนส์ใสบนสันจมูกขึ้นเบา ๆ

ในแววตาของเขาประกายรอยเข้าใจแจ่มแจ้งวาบขึ้นมา

การที่ลู่ชวนถูกทางมหาวิทยาลัยดันขึ้นเวทีในฐานะตัวแทนนักศึกษาใหม่ มันเป็นเรื่องที่ปกติธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา

นี่กลับยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของเขาให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

อิทธิพลบารมีที่อยู่เบื้องหลังของลู่ชวน ไม่ได้จำกัดอยู่แค่วงการการเงินเท่านั้น ทว่ายังหยั่งลึกลงไปจนถึงขั้นสามารถส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของระดับผู้บริหารมหาวิทยาลัยเจียงต้าได้โดยตรงแล้ว

ส่วนเฉินจื่ออั๋ง

เขากลับแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ไปทั้งตัว

เขาหันขวับมามองลู่ชวนด้วยสีหน้าตะลึงงัน ถึงขนาดสงสัยไปแวบหนึ่งว่าหูของตัวเองฝาดไปหรือเปล่า

เฉินจื่ออั๋งรู้กฎเกณฑ์การเล่นในรั้วมหาวิทยาลัยพวกนี้ดีเกินไป

คนที่จะมายืนบนโพเดียมกล่าวสุนทรพจน์นี้ได้ ไม่เป็นคนที่สอบได้คะแนนสูงสุดของมณฑลที่มีประวัติผลการเรียนเก่งกาจระดับสัตว์ประหลาด ก็ต้องเป็นต้นกล้าชั้นดีที่แต่ละคณะวางตัวปลุกปั้นเป็นพิเศษ ซึ่งเบื้องหลังย่อมต้องมีทรัพยากรและสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นรองรับอยู่

ทำไมถึงกลายเป็นลู่ชวนไปได้?

ปกติเวลาอยู่ในห้องพักหมอนี่ก็ทำตัวไม่โดดเด่นไม่เรียกร้องความสนใจ แม้แต่ไปกินร้านข้างทางมื้อละไม่กี่สิบหยวนยังหารเท่าอย่างเคร่งครัด

ขับรถที่เจ้าตัวอ้างว่าเป็นแค่ "รถมือสองเอาไว้ขับแทนเดิน"

แม้แต่การคัดเลือกกรรมการห้องยังขี้เกียจจะยกมือ

คนที่เก็บเนื้อเก็บตัวเสียจนเกินจริงแบบนี้ จู่ ๆ จะกระโดดข้ามขั้นมานั่งเก้าอี้กล่าวสุนทรพจน์ในงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ทั้งมหาวิทยาลัยโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าได้อย่างไร?

นี่มันทำลายตรรกะการรับรู้เรื่องทรัพยากรและชนชั้นที่เฉินจื่ออั๋งสร้างสมมาตั้งแต่เด็กจนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ท่ามกลางสายตาที่แฝงความคิดแตกต่างกันของทั้งสามคน

ลู่ชวนลุกขึ้นยืน

ในใจของเขามีความปั่นป่วนอยู่บ้างจริง ๆ

ทว่าความปั่นป่วนนั้น ย่อมไม่ใช่ความประหม่าต่อหน้าคนนับพัน และไม่ใช่ความลนลานเพราะกลัวจะขายหน้า

หากแต่เป็นความจนใจอย่างสุดซึ้ง

รวมถึงการต้องรีบปรับจูนสมาธิให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว หลังจากถูกท่านอธิการบดีเฉินจับมัดมือชกผลักขึ้นเวที

ลู่ชวนจัดเสื้อยืดแขนสั้นสีเทาอ่อนสีพื้นให้เรียบร้อย แล้วก้าวเดินออกจากที่นั่ง

ชาติก่อนเขาเคยคลุกคลีอยู่ในแวดวงเกียรติยศชื่อเสียงระดับแนวหน้าที่เต็มไปด้วยการชิงไหวชิงพริบ การประเมินค่า และการจับจ้องตรวจสอบมานับไม่ถ้วน เคยถูกมองเป็นเหมือนลิงตัวหนึ่ง และเคยถูกสายตาที่เข้มงวดจับผิดเชือดเฉือนมาแล้ว

เมื่อเทียบกันแล้ว

สิ่งที่เรียกว่างานประชุมนักศึกษาใหม่ทั้งมหาวิทยาลัยในวันนี้ สำหรับเขาแล้ว มันก็แค่ฉากเล่นขายของของเด็ก ๆ เท่านั้นเองจริง ๆ

ขณะที่ลู่ชวนเดินไปตามทางเดินตรงกลาง

สายตาในหอประชุมก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามารวมอยู่ที่เขาดั่งกระแสน้ำ

ในกลุ่มแถวที่นั่งโดยรอบเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น

"นั่นใครน่ะ?"

"นั่นน่ะเหรอตัวแทนนักศึกษาใหม่? หน้าตาหล่อจังเลย"

เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบเหล่านี้ดังสอดประสานกันระงม ทว่ากลับไม่อาจรบกวนลู่ชวนได้แม้แต่น้อย

เขาเดินไปจนถึงด้านข้างของเวทีประธาน แล้วก้าวขึ้นบันไดไปยังพื้นที่อันสว่างไสวแห่งนั้น

ภายใต้สายตาจับจ้องของบรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยและหัวหน้าคณะต่าง ๆ

ลู่ชวนเดินไปหยุดอยู่หน้าไมโครโฟนตรงโพเดียม

เขาไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปาก

และไม่ได้ปรับระดับความสูงของไมค์อย่างตื่นเต้น หรือกระแอมไอแกล้งทำวางมาดเหมือนอย่างนักศึกษาทั่วไป

เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตาอันสงบนิ่งมองไปยังแถวขบวนนักศึกษาใหม่เบื้องล่างที่นั่งกันอยู่มืดฟ้ามัวดิน

จากนั้น

ลู่ชวนก็เอ่ยปากขึ้น

"กราบเรียนคณาจารย์ และสวัสดีเพื่อน ๆ นักศึกษาทุกคนครับ"

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและมั่นคงอย่างยิ่ง เสียงนั้นถ่ายทอดผ่านลำโพงดังก้องไปทั่วทั้งหอประชุม ไม่มีลีลาการท่องจำอันเร่าร้อนปลุกใจ และไม่มีคำพูดประดิษฐ์ตามแม่แบบอย่างเช่น "ขอบพระคุณสถาบันที่อบรมสั่งสอน" แม้แต่คำเดียว

"ผมชื่อลู่ชวนครับ"

"การได้มายืนอยู่บนเวทีนี้ สำหรับตัวผมเองก็เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดเช่นกัน"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ด้านล่างเวทีก็เกิดเสียงฮือฮาเบา ๆ ขึ้นในทันที

แม้แต่อธิการบดีเฉินที่นั่งอยู่ตรงกลางก็ยังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาประกายรอยลึกซึ้งวาบผ่าน

ลู่ชวนไม่ได้สนใจปฏิกิริยาเหล่านั้น

"ช่วงที่เปิดเทอมมานี้ หัวข้อที่ผมได้ยินบ่อยที่สุด ก็คือทุกคนกำลังคุยกันว่าต่อไปจะเข้าชมรมไหน จะวางแผนสร้างคอนเนกชันอย่างไร และจะสร้างภาพลักษณ์แบบไหนให้กับตัวเองในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้"

สายตาของเขาทอดมองไปยังกลุ่มฝูงชน

"หลายคนคิดว่า มหาวิทยาลัยคือเวทีชื่อเสียงที่ใช้แพ็กเกจห่อหุ้มสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่"

"ขอเพียงแค่คุณแต่งตัวดูดีมีระดับ รู้จักคนมากพอ และทำตัวให้กลมกลืนเข้ากับคนในแวดวงได้อย่างแนบเนียน คุณก็คือคนที่ยอดเยี่ยมแล้ว"

เสียงของลู่ชวนไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับแฝงพลังทะลุทะลวงที่พุ่งตรงเข้าสู่จิตใจคน

"แต่จริง ๆ แล้ว นี่กลับเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดเรื่องหนึ่งเลยครับ"

นักศึกษาใหม่ด้านล่างเวทีค่อย ๆ หยุดคุยกระซิบกระซาบกัน

เสียงรบกวนในหอประชุมใหญ่คล้ายกับถูกมือที่มองไม่เห็นกวาดหายไปจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว คนส่วนใหญ่ต่างเงยหน้าขึ้นมองไปยังเด็กหนุ่มบนเวทีที่ยืนพูดด้วยมือเปล่าคนนั้น

"พวกเราเพิ่งจะผ่านการฝึกทหารกันมา"

ลู่ชวนกล่าวต่อไป

"หลายคนรู้สึกว่าการฝึกทหารคือการมาทนลำบาก คือการแสดงละครเรื่องการเชื่อฟังคำสั่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว บทเรียนแรกที่การฝึกทหารสอนให้แก่พวกเรา คือเรื่องของระเบียบวินัย และเรื่องของจังหวะก้าวเดิน"

"มันทำให้คุณรู้ว่า ในช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าที่สุดและทุลักทุเลที่สุด คุณจะปรับจังหวะลมหายใจของตัวเองอย่างไร และจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้ตัวเองไปเป็นตัวถ่วงของคนที่อยู่ข้าง ๆ"

เขาวางมือทั้งสองข้างท้าวลงบนขอบสองฝั่งของโพเดียมอย่างสบาย ๆ

"อีกไม่กี่ปีข้างหน้า จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากการฝึกทหารเลยครับ"

"พวกคุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไปพิสูจน์ให้ใครเห็นว่าตัวเองฉลาดแค่ไหน รวยแค่ไหน หรือเข้าสังคมเก่งแค่ไหน"

"แทนที่จะเอาเรี่ยวแรงไปทุ่มเทให้กับการเบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปในแวดวงของคนอื่น"

"สู้หันมาใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก่อนจะดีกว่า"

ในน้ำเสียงของลู่ชวนแฝงไว้ด้วยความจริงใจและการสำรวมระวังตัวอันเกิดจากการผ่านโลกมาอย่างโชกโชน

"ตั้งใจเรียนให้ดี กินข้าวให้เรียบร้อย ดูแลความสะอาดในห้องพักให้เอี่ยมอ่อง รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และสามารถลงมือทำได้อย่างแน่วแน่มั่นคง"

"ความยอดเยี่ยมที่แท้จริง ไม่เคยเกิดจากการไปเหยียบอยู่บนหัวคนอื่นเพื่อแสดงความเหนือกว่า"

เขาหยุดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยบทสรุปทิ้งท้าย

"หากแต่เป็นการเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตของตัวเอง ให้กลายเป็นคนที่พึ่งพาได้อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะถูกวางไว้ตรงจุดไหนก็ตาม"

"ขอบคุณทุกคนครับ"

ไม่มีการบิวต์อารมณ์ให้ซึ้งกินใจ

ไม่มีคำขวัญกลวงเปล่าไร้แก่นสาร

ลู่ชวนตัดจบค้างเสียงพูดลงอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้เอง แล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย

ภายในหอประชุมใหญ่ ตกอยู่ในความเงียบงันชะงักไปชั่วขณะ

การกล่าวสุนทรพจน์บทนี้ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากแม่แบบซุปไก่บำรุงกำลังใจแบบเดิม ๆ ที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมเลือดร้อน ความฝัน และการต่อสู้ฟันฝ่า

มันติดดินและจับต้องได้มากเกินไป

ติดดินจนเหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ผ่านการเคี่ยวกรำในสังคมมานานหลายปี มองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของชีวิต และกำลังถ่ายทอดประสบการณ์เอาชีวิตรอดให้คุณฟังด้วยอารมณ์ที่สงบเยือกเย็น

ไม่กี่วินาทีต่อมา

"แปะ แปะแปะ..."

เสียงปรบมือระลอกแรกดังขึ้นมาจากบริเวณแถวของอาจารย์ที่ปรึกษาท่านหนึ่งตรงที่นั่งแถวหน้า

จากนั้น เสียงปรบมือนี้ก็ราวกับประกายไฟลามทุ่ง กวาดซัดไปทั่วทั้งสถานที่จัดงานอย่างรวดเร็ว

เสียงปรบมือด้านล่างเวทีไม่ใช่การปรบมือตามมารยาทแบบขอไปที

แต่เป็นเสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้นที่พรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจหลังจากถูกสะกิดความรู้สึกเข้าจริง ๆ

นักศึกษาใหม่หลายคนที่เดิมทีนั่งเหม่อลอย หรือกระทั่งฟุบหลับอยู่กับพนักเก้าอี้ ในเวลานี้ต่างเงยหน้าขึ้นและออกแรงปรบมือกันอย่างสุดกำลัง

ส่วนในกลุ่มแถวของสาขาการเงินห้องหนึ่ง

อีกสามคนจากห้อง 504 ปฏิกิริยาก็กำลังเปลี่ยนผ่านไปอย่างสิ้นเชิงอย่างเงียบเชียบเช่นกัน

จากความตกตะลึงในตอนแรก ตอนนี้หานตงได้เปลี่ยนกลายเป็นการยอมสยบศิโรราบให้อย่างหมดหัวใจไปแล้ว

สองฝ่ามือของเขาตบเข้าหากันจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"แม่เจ้าโว้ย!"

หานตงตบมือไปพลางพึมพำกับตัวเองไปพลาง

"ปากของเหล่าลู่นี่ไปปลุกเสกมาจากไหนวะเนี่ย? พูดได้โคตรเจ๋งเลยว่ะ! ไม่มีคำคุยโวโอ้อวดสักคำ แต่ดันทำเอาข้าฟังแล้วเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นมาได้เฉยเลย"

ด้านเฉินจื่ออั๋งกลับยิ่งทวีความเงียบงัน

เขามองดูร่างที่ก้าวถอยหลังออกมาอย่างสุขุมบนเวที เปลวไฟแห่งการแก่งแย่งชิงดีในใจดวงนั้น พลันถูกราดรดจนดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง

เขาถามใจตัวเองดู

หากวันนี้คนที่ถูกผลักขึ้นไปบนเวทีโดยไม่ทันตั้งตัวคือตัวเขาเฉินจื่ออั๋ง

เขาจะสามารถทำได้อย่างลู่ชวน ที่พูดจาได้ไม่ติดขัดแม้แต่คำเดียว ทั้งความคิดแจ่มชัดและมีตรรกะอันรัดกุมจนกล่าวถ้อยคำพวกนี้ออกมาได้หรือไม่?

คำตอบคือไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด

ส่วนจ้าวอี้ฟาน

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ปรบมือเบา ๆ สายตาภายใต้กรอบแว่นลึกล้ำจนถึงขีดสุด

ขณะที่เสียงปรบมือยังคงดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องและแพร่กระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง

เจ้าหน้าที่ฝ่ายข่าวสารของคณะวารสารศาสตร์และอาจารย์ที่ปรึกษาตาไวสองสามคนตรงแถวหน้า ในที่สุดก็สังเกตเห็นรายละเอียดจุดหนึ่งที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่า

"นี่ พวกเธอสังเกตเห็นไหม?"

นักศึกษาหญิงที่ถือกล้องถ่ายรูปคนหนึ่งสะกิดหัวหน้าฝ่ายที่อยู่ข้าง ๆ พลางกดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"นักศึกษาชายจากสาขาการเงินคนเมื่อกี้ ตั้งแต่ก้าวขึ้นเวทีจนกระทั่งพูดจบ"

"ในมือเขาไม่ได้ถืออะไรไว้เลยสักอย่างเดียว!"

การค้นพบจุดนี้ ราวกับกระแสไฟฟ้าเส้นเล็ก ๆ ที่แล่นกระจายไปทั่วบริเวณที่นั่งแถวหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่มีร่างสุนทรพจน์

ไม่มีบัตรคิวเตือนความจำ

แม้แต่ท่าทางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูโครงร่างหัวข้อก็ยังไม่มี

ในงานประชุมระดับมหาวิทยาลัยที่เป็นทางการและเคร่งขรึมขนาดนี้

ลู่ชวนกลับเดินขึ้นไปตัวเปล่าสองมือเช่นนั้น แล้วอาศัยความแจ่มชัดทางตรรกะในสมองที่เฉียบขาดจนน่าสะพรึงกลัว ทำการกล่าวสุนทรพจน์สดโดยไม่ต้องพึ่งโพยได้อย่างไหลลื่นไร้รอยต่อและพุ่งตรงเข้าถึงจิตใจคน

รายละเอียดจุดนี้ ยิ่งชวนให้ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่ยิ่งกว่าตัวเนื้อหาของสุนทรพจน์เสียอีก

นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

มันหมายความว่าความสุขุมรอบคอบและการมองทะลุปรุโปร่งนี้ ไม่ใช่ผลผลิตที่เกิดจากการท่องจำล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นตรรกะการใช้ชีวิตที่ติดตัวมาในกมลสันดานของเขาแต่แรกแล้วต่างหาก

ลู่ชวนก้าวเดินลงบันไดมาท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังระงมไม่ขาดสาย

เขาเดินย้อนกลับมาตามเส้นทางเดิม กลับเข้าสู่กลุ่มแถวของสาขาการเงินห้องหนึ่ง แล้วทรุดกายนั่งลงตรงที่นั่งของตัวเอง

สายตาของเพื่อนนักศึกษารอบข้างที่มองตรงมา ได้แปรเปลี่ยนความรู้สึกไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

มีทั้งการค้นหาคำตอบ มีทั้งความยำเกรง และยังมีความชื่นชมเลื่อมใสที่ไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

หานตงขยับตัวชะโงกหน้าเข้ามาด้วยความตื่นเต้นหมายจะเอ่ยปากพูด

ลู่ชวนเพียงแค่โบกมือเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาเงียบเสียงลงก่อน

ภายนอกดูเหมือนว่า ลู่ชวนจะยังคงมีท่าทีสงบนิ่งไม่ยินดียินร้ายตามเดิม

ทว่าในความเป็นจริง

จนกระทั่งถึงจังหวะที่ได้นั่งลง ลมหายใจที่เขากลั้นเกร็งไว้ในอกมาโดยตลอด ถึงได้ระบายลงไปอย่างมั่นคงจริง ๆ เสียที

การรับมือกับสถานการณ์แบบนี้เฉพาะหน้า ต่อให้เป็นตัวเขา ก็ยังต้องสูญเสียพลังงานไปไม่น้อยเลย

ในเวลานั้นเอง

เครื่องเสียงในหอประชุมใหญ่ก็มีเสียงกระแสไฟดังซ่าขึ้นมาแผ่วเบาอีกครั้ง

อธิการบดีเฉินบนเวที

หยิบไมโครโฟนตรงหน้าขึ้นมา

เขามองดูลู่ชวนที่กลับมานั่งประจำที่ บนใบหน้าที่ไม่ค่อยยิ้มแย้มนั้น แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจรำไรอย่างเปิดเผยโดยไม่คิดจะปิดบัง

ลู่ชวนเงยหน้าขึ้น มองไปยังอธิการบดีผู้เจนจัดเจ้าแผนการท่านนั้นบนเวที

ในวินาทีนี้

ภายในใจของเขามั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่า

รอยยิ้มบางเบาที่ชายแก่คนนั้นส่งให้เขาตรงระเบียงเรือนน้ำชาของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยในวันนั้น

มันไม่ได้เป็นแค่การยิ้มให้เปล่า ๆ จริงด้วย

หมากตานี้

เขาถูกผู้นำสูงสุดแห่งมหาวิทยาลัยเจียงต้าท่านนี้ "ดูแลเอาใจใส่" เข้าให้อย่างจังจริง ๆ เสียแล้ว

"นักศึกษาทุกคนครับ"

น้ำเสียงอันสุขุมหนักแน่นของอธิการบดีเฉิน ค่อย ๆ ดังก้องกังวานขึ้นเหนือหอประชุมใหญ่