ตอนที่ 59 มุกตลกของอธิการบดีกับนัดหมายห้องทำงานที่รู้กันโดยไ

บนเวทีประธาน อธิการบดีเฉินรับไมโครโฟนไปถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดดูกำหนดการประชุมตรงหน้า และไม่ได้วางมาดข้าราชการระดับสูงผู้หยิ่งยโสในทันทีทันใด

สายตาของอธิการบดีเฉินดูอบอุ่น กวาดมองไปยังแถวขบวนนักศึกษาใหม่ที่นั่งกันแน่นขนัดอยู่ด้านล่างรอบหนึ่ง มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา

"นักศึกษาทุกคนครับ ผมคืออธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียงต้า เฉินซงเหนียน"

"คำกล่าวของนักศึกษาลู่ชวนเมื่อครู่นี้ พูดได้จับใจและตรงไปตรงมามาก"

เสียงของอธิการบดีเฉินดังกังวานผ่านไมโครโฟนไปทั่วทั้งหอประชุม ช่วยรองรับอารมณ์ตกตะลึงที่ยังไม่ทันจางหายไปจากห้องประชุมใหญ่ได้อย่างมั่นคง

เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนผู้ใหญ่กำลังชวนลูกหลานคุยเรื่องสัพเพเหระ

"แต่ว่า ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องขอสารภาพกับทุกคน และกับนักศึกษาลู่ชวนตรงนี้เสียหน่อย"

เหล่านักศึกษาใหม่ด้านล่างต่างพากันเงี่ยหูฟัง

"วันนี้ ผมแกล้งหยอกนักศึกษาลู่ชวนเล่นนิดหน่อยครับ"

อธิการบดีเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงราบเรียบ

"รายชื่อตัวแทนนักศึกษาใหม่ในครั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยกำหนดเอาไว้นานแล้ว แต่ผมกำชับอาจารย์ที่รับผิดชอบไปเป็นพิเศษ ว่าให้ตั้งใจไม่แจ้งลู่ชวนล่วงหน้า"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ทั่วทั้งหอประชุมใหญ่ก็พลันเกิดเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที

อาจารย์ที่ปรึกษาหลายคนที่นั่งอยู่แถวหน้าต่างก็หันมาสบตากันเลิกลั่ก

ปฏิกิริยาของบรรดานักศึกษาใหม่นั้นตรงไปตรงมาที่สุด

ทุกคนเพิ่งจะกระจ่างแจ้งแก่ใจเดี๋ยวนั้นเอง

ลู่ชวนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด แต่กลับถูกอธิการบดีจับ "ขึ้นเขียง" กะทันหันบนเวทีเสียอย่างนั้น!

นั่นหมายความว่า ถ้อยแถลงที่มีตรรกะแน่นหนาและรู้ระยะผ่อนหนักผ่อนเบาอย่างไร้ที่ติตรงหน้าเมื่อครู่ ล้วนเป็นไหวพริบปฏิภาณสด ๆ ที่เขาเค้นออกมาภายในเวลาไม่กี่สิบวินาทีตอนก้าวขึ้นมาบนเวทีประธานล้วน ๆ

น้ำหนักของผลงานชิ้นนี้ พุ่งสูงขึ้นเกินกว่าเท่าตัวไปไกลลิบ

หานตงที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้สูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง หันขวับไปมองลู่ชวน สายตาแปรเปลี่ยนจากความตกตะลึงกลายเป็นการมองสัตว์ประหลาดไปโดยสิ้นเชิง

อธิการบดีเฉินมองปฏิกิริยาด้านล่างเวที พลางกดมือลงส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียง

"ที่ผมทำแบบนี้ ก็แค่อยากจะดูสักหน่อย"

อธิการบดีเฉินกล่าวต่อ

"ว่าคนรุ่นใหม่ที่มหาวิทยาลัยเจียงต้าของเรารับเข้ามา ยามต้องเผชิญกับสถานการณ์ไม่คาดคิด ยามที่ไม่มีการเตรียมตัวใด ๆ เลยสักนิด จะสามารถคุมเวทีนี้ให้อยู่หมัดได้หรือไม่ จะสามารถตั้งสติและทรงตัวให้มั่นคงได้หรือเปล่า"

"และจากที่เห็นตอนนี้ เขาได้ส่งมอบกระดาษคำตอบที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียวครับ"

คำพูดชุดนี้ เปลือกนอกดูเหมือนเป็นการอธิบายความกะทันหันของลำดับขั้นตอนพิธีการเมื่อครู่

แต่ความจริงแล้ว กลับเป็นการแบกเกี้ยวช่วยยกยอลู่ชวนอย่างเปิดเผยต่อหน้านักศึกษาใหม่ทั้งมหาวิทยาลัย

ความชื่นชมและการยอมรับจากผู้อาวุโสเช่นนี้ มีน้ำหนักมากกว่าการมอบใบประกาศเกียรติคุณเสียอีก

หลังจากเฉลยเรื่อง "มุกตลก" นี้เสร็จสิ้น

อธิการบดีเฉินก็ไม่ได้ฉวยโอกาสนี้ร่ายยาวสั่งสอนเรื่องคุณธรรมจริยธรรมแต่อย่างใด

เขาถือไมโครโฟน แสดงท่วงท่าอันสุขุมและผ่อนคลายในฐานะกัปตันผู้กุมหางเสือของมหาวิทยาลัยเจียงต้าออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

"มหาวิทยาลัยที่แท้จริง ไม่ใช่โรงงานแปรรูปที่เอาไว้ให้พวกคุณมานั่งท่องจำคำตอบมาตรฐานกันต่อหรอกนะครับ"

น้ำเสียงของอธิการบดีเฉินทวีความจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

"ในชีวิตจริง ไม่มีทางที่จะมีบทพูดส่งมาให้พวกคุณอ่านล่วงหน้าได้ตลอดเวลาหรอก มหาวิทยาลัยให้ความสำคัญกับคะแนนสอบเข้าของพวกคุณ แต่สิ่งที่เราให้ความสำคัญยิ่งกว่า คือความสุขุมหนักแน่น การสื่อสาร และการรู้จักกาลเทศะของคนหนุ่มสาวในยามคับขัน"

"หวังว่าทุกคนจะเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตให้ราบรื่น และทำงานทำการให้เรียบร้อยตลอดระยะเวลาสี่ปีข้างหน้านี้ครับ"

เมื่อกล่าวประเด็นสำคัญเหล่านี้จบ

อธิการบดีเฉินก็วางไมโครโฟนลงทันที

เขาไม่เยิ่นเย้อรกรุงรัง และไม่มีคำกล่าวสรุปปิดท้ายที่ยืดยาวจนไม่รู้จบ

"การประชุมปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ในวันนี้ สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ครับ"

"ขอให้ทุกคนทยอยเดินออกจากหอประชุมอย่างเป็นระเบียบตามการจัดสรรของแต่ละคณะได้"

การปิดฉากอันเฉียบขาดรวดเร็วนี้ กลับเรียกเสียงปรบมืออันกึกก้องและจริงใจจากเหล่านักศึกษาใหม่ด้านล่างเวทีได้เป็นอย่างดี

เมื่อเทียบกับสุนทรพจน์ยืดยาวชวนง่วงที่กินเวลาสองสามชั่วโมงเป็นอาจิณ สไตล์ที่เปิดกว้างและพูดเฉพาะประเด็นสำคัญแล้วปล่อยคนกลับของอธิการบดีเฉินเช่นนี้ ย่อมประทับลึกอยู่ในใจของนักศึกษาใหม่อย่างยิ่งยวด

ประตูหอประชุมใหญ่เปิดออกจนสุดทุกบาน

คลื่นฝูงชนเริ่มทยอยเคลื่อนตัวออกไปข้างนอกอย่างช้า ๆ

ชายหนุ่มสี่คนจากห้อง 504 ปะปนอยู่ท่ามกลางแถวของสาขาวิชาการเงิน เดินเรียงไปตามทางเดินเพื่อมุ่งหน้าออกสู่ด้านนอก

บรรยากาศรอบข้างดูคลุมเครือแปลก ๆ

เพื่อนนักศึกษาทั้งข้างหน้าและข้างหลังต่างคอยเหลือบหางตามองมาทางฝั่งพวกเขาอยู่เป็นระยะ

ลู่ชวนเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงขายาว ก้าวย่างไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับว่าคนที่เพิ่งก่อพายุหมุนลูกใหญ่บนเวทีเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด

หานตงที่เดินอยู่ข้าง ๆ ลู่ชวน อึดอัดจนแทบจะเป็นบ้าตายอยู่รอมร่อ

ตลอดทางเขาเอาแต่เกาหัวเกาหู กระสับกระส่ายไปหมด

อ้าปากตั้งท่าจะพูดอยู่หลายหน ทว่าก็จำต้องหุบปากลงอย่างฝืนใจ

ในหัวของเขามีแต่คำถามเต็มไปหมด

ทำไมจู่ ๆ เอ็งถึงกลายเป็นตัวแทนนักศึกษาใหม่ไปได้วะ?

ทำไมเอ็งถึงพูดได้คล่องปร๋อขนาดนั้นโดยไม่ต้องใช้โพยเลยสักแผ่นเดียว?

เอ็งกับท่านอธิการบดีมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่เนี่ย?

สภาพที่อยากถามแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหนดีเช่นนี้ ทรมานสัตว์ป่าร่างยักษ์จากแดนอีสานตัวนี้จนแทบคลั่ง

หากเปลี่ยนเป็นเมื่อสองสามวันก่อน เขาคงกระชากไหล่ลู่ชวนแล้วโวยวายเสียงดังไปนานแล้ว

ทว่าในยามนี้ เขากลับจำต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงคอไปอย่างยากลำบาก

หานตงทำได้เพียงเดินไปบ่นพึมพำเสียงเบาไปตลอดทาง

"นี่มันจะเกินเบอร์ไปแล้วมั้ง..."

"เหล่าลู่ เอ็งนี่มันซ่อนคมเก่งจริง ๆ ว่ะ"

"ตอนนี้สมองข้าเหลวเป็นแป้งเปียกไปหมดแล้ว มึนตึ้บไปหมดแล้วเนี่ย"

เฉินจื่ออั๋งเดินอยู่ข้างหน้า ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของหานตงแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากแทรกขึ้นมาเลยสักคำ ตอนนี้ในสมองของเขาก็กำลังประเมินอิทธิพลที่แท้จริงของลู่ชวนภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ใหม่อีกครั้งเช่นกัน

ทั้งสี่คนเพิ่งจะเดินมาเกือบถึงบันไดทางออกของหอประชุม

"ลู่ชวน"

พลันมีเสียงตะโกนเรียกอย่างร้อนรนดังมาจากทางด้านข้าง

อาจารย์โจวผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาถือเอกสารชุดหนึ่งไว้ในมือ สาวเท้ากึ่งวิ่งตามมาจากริมฝูงชนอย่างรวดเร็ว

สมาชิกห้อง 504 พากันหยุดฝีเท้าลง

อาจารย์โจวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลู่ชวน

เขาปรับลมหายใจให้คงที่

ในเสี้ยววินาทีนี้ ท่าทีที่อาจารย์โจวปฏิบัติต่อลู่ชวนได้แปรเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อนแล้ว มันไม่ใช่ท่าทีที่อาจารย์ที่ปรึกษาปฏิบัติต่อนักศึกษาปีหนึ่งตามหน้าที่การงานอีกต่อไป ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเกรงอกเกรงใจและความจริงจังขึ้นมาจาง ๆ

"อาจารย์โจวครับ" ลู่ชวนพยักหน้าน้อย ๆ

อาจารย์โจวปรายตามองรูมเมตข้างกายลู่ชวนแวบหนึ่ง ไม่ได้จงใจหลบเลี่ยงอะไร เพียงแต่กดเสียงให้เบาลงเล็กน้อย ถ่ายทอดถ้อยคำออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"อธิการบดีเฉินเพิ่งมีคำสั่งลงมาน่ะ"

น้ำเสียงของอาจารย์โจวเข้มงวดรัดกุมอย่างยิ่ง

"ทางหัวหน้าภาควิชาก็รับทราบเรื่องแล้วเหมือนกัน พวกท่านให้ครูมาบอกเธอว่า ให้เธอไปที่ตึกอำนวยการเดี๋ยวนี้เลย"

"ตรงไปที่ห้องทำงานอธิการบดีได้เลยนะ"

พอถ้อยคำไม่กี่คำนี้หลุดออกมา

สมองของหานตงที่ยังไม่ทันสางความสับสนออกได้ คราวนี้ก็ระเบิดตูมลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ไปห้องทำงานอธิการบดี!

คำสี่คำนี้ สำหรับนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียน ย่อมมีแรงกดดันมหาศาลเกินต้านทาน

นักศึกษาทั่วไปตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย อาจจะไม่รู้กระทั่งว่าประตูห้องทำงานอธิการบดีหันไปทางทิศไหนด้วยซ้ำ แต่นี่ลู่ชวนเพิ่งเปิดเทอมวันแรก ก็ถูกอธิการบดีระบุชื่อเรียกพบโดยตรงเสียแล้ว

เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่ข้าง ๆ หัวใจพลันดิ่งวูบลงอย่างแรง

เขารู้ซึ้งดีแก่ใจ ว่านี่มันไปไกลเกินกว่าเรื่องการได้หน้าในพิธีปฐมนิเทศธรรมดา ๆ มากนัก

นี่คือการก้าวเข้าไปสู่สายตาของผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งมหาวิทยาลัยเจียงต้าโดยตรง หรืออาจถึงขั้นเป็นการสถาปนาความสัมพันธ์ระดับลึกซึ้งบางอย่างขึ้นมาด้วยซ้ำ

จ้าวอี้ฟานดันแว่นสายตากรอบแบนขึ้น

เขาแอบถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ ภายในใจ เป็นไปตามคาด ละครฉากใหญ่เรื่องนี้ยังไม่จบลงง่าย ๆ จริงด้วย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการเรียกพบที่เพียงพอจะทำให้นักศึกษาทั่วไปรู้สึกซาบซึ้งจนเนื้อเต้นเช่นนี้

ทว่าสีหน้าบนใบหน้าของลู่ชวน กลับยังคงไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหวใด ๆ

เขาไม่ได้ซักไซ้ว่าเรียกพบด้วยเรื่องอะไร และไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาเลยแม้แต่น้อย

"รับทราบแล้วครับ"

ลู่ชวนพยักหน้า น้ำเสียงราบเรียบ

"ขอบคุณครับอาจารย์โจว ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ"

เมื่ออาจารย์โจวทำหน้าที่เสร็จสิ้น ก็กำชับอีกสองสามประโยคแล้วหันหลังไปสะสางงานอื่นต่อ

ฝูงชนยังคงทยอยแยกย้ายกันออกไปข้างนอกอย่างต่อเนื่อง

หานตงยังคงตกอยู่ในภวังค์มึนงงจากความตกตะลึงขั้นสุด ส่วนเฉินจื่ออั๋งและจ้าวอี้ฟานต่างก็นิ่งเงียบไปตาม ๆ กัน

ลู่ชวนหันกลับมาเอ่ยลาพวกเขาคำหนึ่ง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังตึกอำนวยการเพียงลำพัง

ขณะก้าวเดินไปตามทางเดินใต้ร่มเงาไม้

ลู่ชวนมองตึกอำนวยการหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ จิตใจของเขากระจ่างแจ้งดุจคันฉ่องใส

ในเมื่ออธิการบดีเฉินกล้าเอ่ยชื่อเรียกเขาแบบกะทันหันกลางงานใหญ่ที่มีคนนับพันเช่นนั้น ซ้ำยังยอมรับบนเวทีอย่างเปิดเผยว่าเป็น "มุกตลก"

นั่นย่อมแสดงว่าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ย่อมรู้ตัวดีแก่ใจเช่นกัน

ว่าแม้แผนการนี้จะเป็นการตามน้ำช่วยยกยอลู่ชวนขึ้นมาก็ตาม ทว่ามันก็ช่างไร้ความปรานีอยู่บ้างเหมือนกัน ที่ดันผลักเขาออกไปอยู่ใต้แสงสปอตไลต์แห่งกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของคนทั้งมหาวิทยาลัยอย่างโจ่งแจ้ง

ตามกฎเกณฑ์การใช้ชีวิตในยุทธภพของคนรุ่นเก๋าอย่างฟางจื้อหย่วนและอธิการบดีเฉิน

ตบหน้าเจ้าฉาดหนึ่ง

หรือจะเรียกว่าแอบเล่นงานเจ้าทีหนึ่ง

เช่นนั้นแล้ว ย่อมต้องหาทางชดเชยตบรางวัลด้วยผลประโยชน์บางอย่างให้ในภายหลังอย่างแน่นอน

การชดเชยนี้ อาจจะไม่ใช่การยัดเยียดรางวัลที่เป็นรูปธรรมให้โดยตรง

แต่มันมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นทรัพยากรบางอย่าง อภิสิทธิ์บางประการ หรือไม่ก็เป็นช่องทางด่วนพิเศษที่เปิดโล่งตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้าแห่งนี้

ลู่ชวนเดินรับสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงอันแผ่วเบา ก้าวย่างไม่รีบร้อนและไม่กระวนกระวาย

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางรู้สึกตื่นตระหนกตกใจ

เขารู้ซึ้งแจ่มแจ้งยิ่ง ว่าการเดินทางไปห้องทำงานอธิการบดีในวันนี้ ไม่ใช่การไปรับฟังคำดุด่าว่ากล่าวอย่างแน่นอน

ชายแก่คนนั้น

แปดในสิบส่วนคงเตรียมการจะชดเชยอะไรดี ๆ ให้แก่เขาเป็นแน่