ตอนที่ 60 สิ่งชดเชยในห้องทำงานอธิการบดีกับสายโทรศัพท์ถึงฟางจ

ลู่ชวนไม่ได้กลับหอพัก

หลังจากอาจารย์ที่ปรึกษาถ่ายทอดความเสร็จ เขาก็เบี่ยงทิศทาง เดินเข้าสู่อาคารอำนวยการหลักของมหาวิทยาลัยเจียงต้าเพียงลำพัง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่เข้ามา บรรยากาศภายในอาคารอำนวยการก็ตัดกันกับพื้นที่ของนักศึกษาด้านนอกอย่างชัดเจนยิ่ง

ด้านนอกคือความสดใหม่และเสียงอึกทึกครึกโครมของการเปิดภาคเรียน

ทว่าด้านในกลับแฝงไว้ด้วยความสำรวมและเยียบเย็นตามระเบียบอำนาจแบบดั้งเดิม

ภายในทางเดินเงียบสงบยิ่ง กระเบื้องปูพื้นสะอาดเอี่ยมจนสะท้อนเงาคนได้ ผนังสองฝั่งแขวนภาพถ่ายเก่าแก่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัย ลายมือพู่กันของอธิการบดีแต่ละรุ่น และป้ายเกียรติยศอันทรงเกียรติเรียงรายเป็นทิวแถว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นจาง ๆ ของกระดาษ กลิ่นไม้ ผสมผสานกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลาง

ลู่ชวนเดินตามป้ายบอกทางลึกเข้าไปจนถึงส่วนในสุดของชั้น

เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่ติดป้ายข้อความว่า "ห้องทำงานอธิการบดี"

ยกมือขึ้น งอนิ้วเคาะลงบนบานประตูไม้เนื้อหนาสองครั้ง

ท่วงท่าไม่รีบร้อนและไม่เชื่องช้า

"เชิญเข้ามาได้"

ด้านในประตูพลันมีเสียงสุขุมหนักแน่นดังตอบรับออกมาในทันที

ลู่ชวนกดที่จับประตูลง แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไป

นี่เป็นห้องทำงานที่มีพื้นที่กว้างขวางมาก ทว่าบรรยากาศโดยรวมกลับไม่ได้ดูหรูหราโอ่อ่าจนเกินงาม

บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่มีกองเอกสารวางซ้อนกันอยู่หลายชั้น ด้านหลังเป็นตู้หนังสือเต็มผนังห้อง

ตรงมุมห้องจัดวางชุดโซฟารับแขกที่มีอายุการใช้งานมาระดับหนึ่งและโต๊ะชงชาอันประณีต ข้างหน้าต่างมีกระถางไม้ประดับจัดวางไว้อย่างได้จังหวะจะโคน

ทั่วทั้งพื้นที่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นลุ่มลึกที่ผสมผสานกันระหว่างปัญญาชนกับผู้กุมอำนาจที่แท้จริง

อธิการบดีเฉินไม่ได้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เป็นตัวแทนแห่งอำนาจสูงสุดของมหาวิทยาลัยเจียงต้า

เขากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะชงชา ในมือถือช้อนตักใบชาทำจากไม้ไผ่ ค่อย ๆ เขี่ยใบชาอย่างเชื่องช้า

ในเวลานี้ เขาได้สลัดคราบผู้นำมหาวิทยาลัยอันน่าเกรงขามบนเวทีประธานเมื่อครู่นี้ออกไปจนหมดสิ้น ดูคล้ายกับผู้อาวุโสที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนและเชี่ยวชาญการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมากกว่า

เมื่อเห็นลู่ชวนก้าวพ้นประตูเข้ามา อธิการบดีเฉินก็วางจอกชาลง

เขายิ้มพลางผายมือไปยังโซฟา

"เสี่ยวชวน นั่งสิ"

ทันทีที่คำเรียกขานนี้หลุดออกมา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองก็ถูกดึงให้กระชับเข้ามาใกล้ชิดขึ้นในทันตา

ลู่ชวนไม่ได้วางท่า เขากล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยว

ท่วงท่าผ่อนคลายสบายตัว ไม่ลีบหด และไม่หยิ่งยโส

อธิการบดีเฉินยกกาน้ำร้อนที่เดือดพล่านขึ้นมารินลวกถ้วยชาด้วยตนเอง รินชาถ้วยหนึ่งแล้วเลื่อนมาตรงหน้าลู่ชวน

ตัวเขานั่งลงตรงที่นั่งประธาน ไม่ได้รีบร้อนวางมาดผู้นำเพื่อพูดคุยเรื่องกฎระเบียบหรือความคาดหวังของมหาวิทยาลัย ทว่ากลับมองลู่ชวนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า แล้วโยนเบ็ดนุ่ม ๆ ออกมาเปิดฉากโดยตรง

"เมื่อกี้ในหอประชุมไม่ได้บอกล่วงหน้าก่อน"

อธิการบดีเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงผ่อนคลาย

"ไม่ได้โกรธฉันใช่ไหมล่ะ?"

ลู่ชวนยกถ้วยชาขึ้นมา เป่าไล่ไอร้อนที่ลอยอยู่เหนือน้ำชาเบา ๆ

เขาไม่ได้ไหลตามน้ำเพื่อตอบกลับด้วยคำพูดเกรงอกเกรงใจอันเสแสร้งจำพวก "จะโกรธได้ยังไงล่ะครับท่านอธิการบดี"

"ก็ไม่เท่าไหร่ครับ"

ลู่ชวนจิบชาไปคำหนึ่งแล้ววางถ้วยชาลง

"แค่ต้องคิดคำพูดเพิ่มขึ้นมากะทันหันไม่กี่ประโยค ดีที่ไม่ได้ทำอะไรขายหน้าก็พอแล้วครับ"

อธิการบดีเฉินมองท่าทีที่ไม่ยอมอ่อนข้อแต่ก็ไม่อวดดีของเขา ความพึงพอใจในใจก็ขยับเพิ่มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

เขาเชี่ยวชาญเรื่องการรักษาระยะห่างในการคบหาผู้คนเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าลู่ชวนไม่ได้แสดงสีหน้าต่อต้าน จึงถือโอกาสใช้มุกตลกประโยคหนึ่งผลักดันความสัมพันธ์ของคนทั้งสองให้รุดหน้าไปอีกก้าวใหญ่ทันที

"เด็กคนนี้นี่ สุขุมหนักแน่นดีแท้"

อธิการบดีเฉินเคาะนิ้วลงบนหัวเข่า พลางถอนหายใจออกมาแบบทีเล่นทีจริง

"แต่ว่า ตอนอยู่ที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ย เธอเรียกฟางจื้อหย่วนว่าอาฟางคำนั้นคำนี้เสียคล่องปากเชียว"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาสบตรงไปยังลู่ชวน แกล้งทำหน้าตึง

"ทำไมพอมาถึงที่ฉัน ถึงได้ไม่ยอมเรียกอาเฉินสักคำล่ะหืม?"

นี่คือการที่อธิการบดีเฉินยอมลดตัวจากตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัย เพื่อยื่นสะพานไมตรีในระดับส่วนตัวให้แก่ลู่ชวนโดยแท้

มือที่ถือถ้วยชาของลู่ชวนชะงักไปชั่วครู่

แน่นอนว่าเขาย่อมฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ทั้งในและนอกคำพูดของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ออก

หากเวลานี้รีบคว้าโอกาสแล้วเรียกขานอย่างสนิทสนมจนเกินงาม ก็จะดูเป็นคนเบาปัญญาและละโมบอยากได้ใคร่ดีเกินไป

แต่หากแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วดึงดันจะเรียกอธิการบดีต่อไป ก็จะทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนจนเกินไปอีก

ลู่ชวนนิ่งไปสองวินาที

เขาละมือจากถ้วยชา มุมปากผุดรอยยิ้มจนใจออกมาบางเบา

"อาเฉินครับ"

ลู่ชวนรับลูกตามบันไดที่อีกฝ่ายทอดมาให้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัย ผมกลัวว่าจะผิดระเบียบน่ะครับ"

"เรื่องส่วนตัวเราไม่คุยเรื่องระเบียบพวกนั้นหรอก"

อธิการบดีเฉินหัวเราะร่า เห็นได้ชัดว่าถูกใจคำว่า "อาเฉิน" คำนี้เป็นอย่างยิ่ง

ความเป็นทางการของการสนทนาระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีอยู่เดิม พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นภายในมุกตลกและการเปลี่ยนคำเรียกขานเพียงสองประโยคนี้

หลังจากหยอกล้อกันจบ บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง

อธิการบดีเฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง แล้ววกเข้าสู่ประเด็นเนื้อหาหลักตามความเหมาะสม

"เสี่ยวชวนเอ๊ย"

เขามองลู่ชวน น้ำเสียงราวกับกำลังคุยสัพเพเหระ

"รถสีขาวคันนั้นของเธอ วันนี้ก่อเรื่องฮือฮาในมหาวิทยาลัยไม่น้อยเลยนะ"

เมื่อลู่ชวนได้ยินเช่นนี้ ในใจก็ผุดความจนใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ทว่าภายนอกกลับทำเพียงพยักหน้ารับอย่างสงบ ไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปากอธิบายความใด ๆ

อธิการบดีเฉินวางถ้วยชาลง แล้วตัดเข้าสู่ประเด็นสำคัญทันที

"มหาวิทยาลัยมีการจัดการเรื่องการเข้าออกของยานพาหนะอย่างเข้มงวด ปกติแล้วไม่อนุญาตให้นักศึกษาทั่วไปขับรถเข้าออกในมหาวิทยาลัยหรอกนะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

"แต่ว่า ในเมื่อเธอมีเรื่องต้องใช้รถใช้ถนนเป็นปกติ การต้องมาคอยลงทะเบียนตรวจตราหน้าประตูทุกครั้งมันก็ยุ่งยากจริง ๆ นั่นแหละ"

"เดี๋ยวฉันจะไปบอกฝ่ายรักษาความปลอดภัยและบริการส่วนหลังให้"

อธิการบดีเฉินมอบผลประโยชน์ให้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย

"จะให้ลงทะเบียนป้ายทะเบียนรถของเธอเข้าไปในระบบภายในของคณาจารย์โดยตรงเลย ต่อไปรถคันนั้นของเธอเข้าออกประตูมหาวิทยาลัย ไม้กั้นจะเปิดให้อัตโนมัติ แล้วที่ลานจอดรถใต้ดินของตึกอำนวยการ ก็จะกันที่จอดรถภายในไว้ให้เธอช่องหนึ่งด้วย"

สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไป การสามารถขับรถยนต์ส่วนตัวเข้าออกมหาวิทยาลัยได้อย่างอิสระ ลำพังแค่สิ่งนี้ก็ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งสถานะทางสังคมอย่างหนึ่งแล้ว และสำหรับลู่ชวน นี่คือการตัดความยุ่งยากที่สุดในการเดินทางในชีวิตประจำวันออกไปจนสิ้น

และในมิติที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น

ผลประโยชน์ก็มอบให้แล้ว น้ำหนักก็จัดให้อย่างเต็มเปี่ยม ทว่ากลับไม่สร้างแรงกดดันให้แก่ผู้รับเลยแม้แต่น้อย

นี่คือความลื่นไหลแยบคายที่มีเฉพาะในหมู่ผู้กุมอำนาจระดับสูงอย่างแท้จริง

ทว่า

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอภิสิทธิ์ที่แทบจะวางกองอยู่ตรงหน้า ลู่ชวนกลับไม่ได้พยักหน้ารับไว้ในทันที

เขามองอธิการบดีเฉิน น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังปฏิเสธขนมปังกรอบส่วนเกินสักชิ้นหนึ่ง

"อย่าลำบากเลยครับอาเฉิน"

ลู่ชวนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"รถคันนั้นมันสะดุดตาเกินไปครับ"

พอนึกถึงโพสต์บนกระดานสารภาพรักของมหาวิทยาลัยในวันนี้ ที่แม้แต่ผู้ชายก็ยังช่วยกันตามหาตัวเจ้าของรถกันให้ควั่ก ในใจของเขาก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมา

"ช่วงนี้เรื่องในมหาวิทยาลัยก็ฮือฮามากพออยู่แล้ว ผมไม่ได้กะจะขับมันวนไปวนมาในมหาวิทยาลัยทุกวันหรอกครับ มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่จริง ๆ"

ลู่ชวนเผยตรรกะในการใช้ชีวิตของตนเองออกมาอย่างหมดเปลือก

"เร็ว ๆ นี้ผมกะว่าจะไปซื้อรถธรรมดา ๆ ที่ดูเรียบ ๆ สักคันน่ะครับ"

ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมา

มือที่ถือถ้วยชาของอธิการบดีเฉินก็ชะงักนิ่งไปอย่างแผ่วเบายิ่ง

ปฏิเสธเสียแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับช่องทางพิเศษที่สามารถเสพสุขกับอภิสิทธิ์และอวดความโดดเด่นต่อหน้าคนวัยเดียวกันนับหมื่นคนเช่นนี้ เจ้าหนุ่มที่เพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีคนนี้กลับปฏิเสธกลับมาโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่เขาให้มา ก็ไม่ใช่เพื่อแกล้งทำเป็นติดดิน

แต่เป็นเพราะเขารู้สึกรำคาญที่รถเบนท์ลีย์ราคาหลายล้านคันนั้น "สะดุดตาเกินไป" จากใจจริง และถึงขั้นมองว่ามันเข้ามาทำลายระเบียบชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยตามปกติของตนเองเสียด้วยซ้ำ

อธิการบดีเฉินเกิดความสะเทือนใจอย่างรุนแรงขึ้นมาภายในอก

เด็กหนุ่มวัยนี้ร้อยทั้งร้อย หากได้ครอบครองรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สักคัน คงแทบอยากจะขับเหยียบคันเร่งคำรามเสียงดังบนถนนสายหลักของมหาวิทยาลัยมันตลอดทั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงเป็นแน่

ทว่าสิ่งที่ลู่ชวนคิด กลับเป็นการวางเรื่องหน้าตาเอาไว้ข้างหลัง แล้วยึดถือระเบียบของชีวิตเอาไว้เป็นอันดับแรกสุด

อธิการบดีเฉินมองลู่ชวน ประกายรอยยิ้มในแววตาทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น ถึงขั้นแฝงความเลื่อมใสที่ไม่อาจปิดมิดเอาไว้ด้วย

เขาไม่ได้รู้สึกกร่อยอารมณ์เลยสักนิดที่ถูกปฏิเสธ

เขาเป็นคนที่รู้จังหวะจะโคนเป็นอย่างดี

"เอาสิ"

อธิการบดีเฉินยิ้มพลางพยักหน้า แสดงความเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเลื่อนหาอะไรบางอย่างในวีแชต

"ในเมื่อเธออยากจะเปลี่ยนเป็นรถเรียบ ๆ เอาไว้ขับใช้งาน เช่นนั้นเรื่องนี้เธอติดต่อคนนี้ได้เลย"

อธิการบดีเฉินแชร์นามบัตรวีแชตส่งตรงให้ลู่ชวนทันที

"นี่คือเหล่าเสิ่นจากฝ่ายจัดการยานพาหนะของงานบริการส่วนหลัง พอเธอรับรถคันใหม่มาแล้ว ก็โทรเบอร์นี้หาเขาได้เลย แจ้งป้ายทะเบียนใหม่ให้เขาทราบ เขาจะจัดการบันทึกสิทธิ์ให้เธอเอง"

ไม่ยัดเยียด ไม่ฝืนให้

แต่กลับคล้อยตามจังหวะของลู่ชวน แล้วแปรเปลี่ยนความสะดวกสบายนี้ให้กลายเป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่สอดรับกับความต้องการของอีกฝ่ายได้อย่างแนบเนียนไร้รอยต่อ

คราวนี้ลู่ชวนไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป

"ขอบคุณครับอาเฉิน"

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันต่ออีกสองสามประโยคเกี่ยวกับสภาพอากาศของเมืองเจียงเฉิง

เบื้องหน้าอธิการบดีเฉินคุยเล่นอย่างออกรสออกชาติ ทว่าภายในใจตลอดการพบปะกันช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เขากลับนำชิ้นส่วนทุกชิ้นมาปะติดปะต่อเข้าด้วยกันจนกลายเป็นวงล้อตรรกะที่สอดรับกันอย่างแนบสนิทไร้ที่ติ

สายโทรศัพท์ที่ส่งสัญญาณบอกเป็นนัยซึ่งฟางจื้อหย่วนจงใจโทรมาหาก่อนหน้านี้

ความสุขุมหนักแน่นอันน่าขนลุกของลู่ชวนในพิธีปฐมนิเทศ ที่ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวล่วงหน้า แต่กลับสามารถคุมเวทีได้อยู่หมัดโดยไม่ต้องมีบท

รถเบนท์ลีย์ที่ขับมาตามอำเภอใจ รวมไปถึงป้ายทะเบียนเลขตองห้าตัวที่ไม่ธรรมดาคันนั้น

ซ้ำยังรวมถึงความสำรวมและการไม่แยแสต่ออภิสิทธิ์ที่เผยออกมาแทบจะเป็นสัญชาตญาณเมื่อครู่นี้อีก

ในสายตาของคนรุ่นเก๋าที่มองคนมานับไม่ถ้วนอย่างอธิการบดีเฉิน นี่ไม่ใช่แค่การหงายไพ่ธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้ว

แต่นี่มันแทบจะเป็นการฟาดไพ่ตายลงมาใส่หน้าเขาตรง ๆ เลยต่างหาก

ชายหนุ่มที่ชื่อลู่ชวนคนนี้

จะต้องเป็นทายาทระดับแกนนำจากตระกูลใหญ่ในคฤหาสน์ของเมืองหลวง ที่เคยเห็นโลกกว้างมาอย่างแท้จริง และได้รับการหล่อหลอมบ่มเพาะมาท่ามกลางอำนาจและกฎระเบียบตั้งแต่เด็กอย่างแน่นอน

ครอบครัวเศรษฐีธรรมดาทั่วไป ต่อให้มีเงินทองท่วมฟ้าเพียงใด ก็ไม่มีทางบ่มเพาะความผ่อนคลายที่ไร้ซึ่งความตื่นเต้นต่ออภิสิทธิ์ใด ๆ ได้ถึงขนาดนี้เด็ดขาด

ธุระสำคัญพูดคุยกันไปจนเกือบครบถ้วนแล้ว

อธิการบดีเฉินรู้ซึ้งถึงหลักการหยุดเมื่อถึงเวลาอันควรเป็นอย่างดี จึงไม่ได้รั้งตัวอีกฝ่ายไว้นานเกินไป

เขายิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้น

"เอาละ ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอแล้ว"

อธิการบดีเฉินทิ้งท้ายการสนทนานี้ด้วยมุกตลกที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

"เรื่องวันนี้ ถือว่าฉันติดค้างเธอสักครั้งก็แล้วกัน"

เขาชี้นิ้วไปที่ลู่ชวน

"คราวหน้าถ้าในมหาวิทยาลัยมีกิจกรรมอะไรที่ต้องให้เธอขึ้นไปเป็นตัวแทนบนเวทีอีก ฉันรับปากว่าจะบอกเธอล่วงหน้าสักหนึ่งวันแน่นอน"

ลู่ชวนพลอยยิ้มตามไปด้วย ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามจังหวะ

"เช่นนั้นทางที่ดีท่านช่วยบอกล่วงหน้าสักสองวันเถอะครับ ผมจะได้ท่องบทเพิ่มได้อีกสักสองสามประโยค"

บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติยิ่ง

ลู่ชวนค้อมตัวบอกลาเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังบานประตูไม้สีเข้มของห้องทำงาน

"วันข้างหน้าถ้าเจอปัญหาอะไรที่จัดการยากในมหาวิทยาลัย อย่ามัวไปเดินอ้อมค้อมล่ะ"

อธิการบดีเฉินกำชับตามหลังมาประโยคหนึ่ง

"มาหาฉันได้โดยตรงเลยนะ"

"เข้าใจแล้วครับ อาเฉินไม่ต้องเดินมาส่งหรอกครับ"

ประตูถูกเปิดออก ลู่ชวนก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงาน บานประตูปิดสนิทลงอีกครั้งพร้อมเสียงดังทึบแผ่วเบาจากทางด้านหลัง

ความเงียบสงบอย่างสมบูรณ์แบบกลับคืนสู่อีกฟากหนึ่งของห้องทำงาน

อธิการบดีเฉินนั่งอยู่บนโซฟา ยกน้ำชาอึกสุดท้ายที่เริ่มเย็นชืดตรงก้นถ้วยขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง

เขานั่งนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ย้อนทบทวนการสนทนาสั้น ๆ เพียงสิบกว่านาทีเมื่อครู่นี้ในสมองอย่างละเอียดรอบคอบทีละคำทีละประโยค

ยิ่งทบทวน เขาก็ยิ่งมั่นใจเต็มร้อยว่าตนเองไม่มีทางมองคนพลาดอย่างเด็ดขาด

อธิการบดีเฉินลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนนั้นขึ้นมา

เขากดเบอร์ของฟางจื้อหย่วนอย่างคุ้นเคย

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับ

"เหล่าฟาง"

อธิการบดีเฉินล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกงสูท เดินไปหยุดยืนหน้าหน้าต่างบานกระจกใส มองดูบรรยากาศอันคึกคักในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้าเบื้องล่าง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่รู้กันเป็นนัยระหว่างจิ้งจอกเฒ่าด้วยกัน

"สายตาในการดูคนของนายนี่ ไม่ได้แก่ตามวัยเลยจริง ๆ นะ"

ฟางจื้อหย่วนที่อยู่ปลายสายหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

"ทำไมเหรอ เจอตัวแล้วรึ?"

"เจอแล้ว"

อธิการบดีเฉินมองเงาสะท้อนของตนเองบนบานกระจก น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นทอดถอนใจอย่างยิ่งยวด ซ้ำยังแฝงความยำเกรงอันลุ่มลึกเอาไว้หลายส่วน

"เด็กคนนี้ วันนี้ฉันกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้วจริง ๆ"

เขากดเสียงให้ต่ำลง แล้วเอ่ยประโยคที่มีน้ำหนักมหาศาลออกมาคำหนึ่ง

"ทายาทจากตระกูลใหญ่ฝั่งเมืองหลวงเนี่ย ทั้งเรื่องกฎระเบียบ ทั้งการรู้จักกาลเทศะ แถมยังมีความสุขุมในการผ่อนหนักผ่อนเบาแบบนี้ มันช่างต่างจากเด็กที่พวกเศรษฐีท้องถิ่นบ้านเราเลี้ยงดูมาจริง ๆ นั่นแหละ"

ปลายสายทั้งสองฝั่ง บุคคลรุ่นเก๋าสองท่านผู้กุมอำนาจในการพูดเด็ดขาดในเมืองเจียงเฉิง ต่างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถ้อยคำใดให้กระจ่างแจ้งจนเกินไป

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนกระจ่างชัดอยู่โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด

ข้อสันนิษฐานที่ว่าเขามีเบื้องหลังโยงใยไปถึงฟากฟ้า ได้ถูกจิ้งจอกเฒ่าทั้งสองตัวนี้ตอกตะปูปิดตายลงในสมองอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว