ตอนที่ 61 ของขวัญของเฉินจื่ออั๋งกับคำขอของลู่ชวน

ภายในทางเดินของหอพักชายอาคารห้า มหาวิทยาลัยเจียงต้า ก้องสะท้อนไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายจากการเล่นเกมและพูดคุยไร้สาระของเหล่านักศึกษาใหม่ตามห้องพักต่าง ๆ

ลู่ชวนเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นห้า

จากห้องอธิการบดีในอาคารบริหารที่เงียบสงบและเปี่ยมด้วยการสำรวมตน พอย้อนกลับมาสู่หอพักชายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแห่งนี้ ความรู้สึกที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวกลับทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความสมจริง

เขาผลักประตูห้อง 504 เข้าไป

บรรยากาศภายในห้องพัก แตกต่างไปจากปกติอยู่เล็กน้อยอย่างมีนัยสำคัญ

หานตงกำลังสวมหูฟัง เปลือยท่อนบนนั่งกระหน่ำคลิกเมาส์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง ในปากยังคอยสบถคำด่าประจำชาติออกมาเป็นระยะ ชัดเจนว่ายังคงกำลังดวลเลนกับฝ่ายตรงข้ามอยู่ในหุบเขาซัมมอนเนอร์ ขณะเดียวกันโทรศัพท์มือถือก็ตั้งไว้ข้าง ๆ หน้าจอกะพริบแจ้งเตือนข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจากกลุ่มต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง

จ้าวอี้ฟานยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของตนเอง มือพลิกเปิดอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง

เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมามากนัก

ทว่าทันทีที่ลู่ชวนก้าวเข้าประตูมา ก็สังเกตเห็นว่าแววตาของจ้าวอี้ฟานกระจ่างแจ้ง ราวกับรู้อะไรบางอย่างอยู่บ้างแล้ว เพียงแต่ไม่ได้คิดจะเปิดโปงออกมาด้วยตัวเอง

คนที่ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัดที่สุด คือเฉินจื่ออั๋ง

คุณชายใหญ่คนท้องถิ่นผู้นี้ ไม่ได้นอนเอกเขนกมาร์กหน้าอยู่บนเก้าอี้เกมมิงเหมือนเช่นทุกที และไม่ได้ถือโทรศัพท์มือถือโม้โอ้อวดกับใครในกลุ่มทายาทรุ่นสองของท้องถิ่น

เขานั่งตัวตรงแหน่ว

สองมือวางไว้บนหัวเข่า คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย สายตาคอยชำเลืองมองไปทางหน้าประตูอยู่เรื่อย ๆ

ผิวเผินดูเหมือนยังคงพยายามฝืนรักษาความเยือกเย็นตามแบบฉบับคุณชายเอาไว้

แต่ขอแค่ไม่ใช่คนตาบอด ใคร ๆ ต่างก็ดูออกว่าในใจเขามีเรื่องค้างคา และกำลังรอจังหวะเวลาที่เฉพาะเจาะจง หรือไม่ก็กำลังใคร่ครวญถึงเรื่องที่จำเป็นต้องจัดการให้กระจ่างแจ้งในทันที

ลู่ชวนปิดประตูลง แล้วโยนกุญแจลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

เขามองปราดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

วันนี้เฉินจื่ออั๋งไม่ได้แค่อารมณ์ไม่ดีเฉย ๆ แต่มีคำพูดที่อยากจะเอ่ย

อีกทั้งยังเป็นคำพูดประเภทที่ต้องพูดออกมาต่อหน้าคนทั้งห้องพัก ให้ชัดเจนแจ่มแจ้งที่สุด

เป็นไปตามคาดจริง ๆ

เมื่อเห็นลู่ชวนเดินเข้ามาในห้องแล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง เฉินจื่ออั๋งก็ราวกับได้รอจนถึงเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเสียที

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

แล้วลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้โดยตรง

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้หันไปมองลู่ชวน และไม่ได้สนใจหานตงที่ยังคงเล่นเกมอยู่ เขาเดินตรงดิ่งไปยังหน้าโต๊ะหนังสือของจ้าวอี้ฟาน สีหน้าดูเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งพวงแก้มยังแฝงความร้อนผ่าวอยู่จาง ๆ

ทว่าเขาก็ยังคงกล้ำกลืนความกระดากอาย เพื่อสะสางสถานการณ์ตรงหน้านี้ให้เรียบร้อย

ความอับอายขายหน้าจากเรื่องบัตรถูกระงับที่แผนกต้อนรับครั้งนั้น

ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ส่วนตัวระหว่างเขากับจ้าวอี้ฟานแค่สองคน

แต่นั่นเป็นจุดเกิดเหตุหายนะที่คนทั้งห้อง 504 อยู่ในเหตุการณ์ และมีสายตาหลายคู่ประจักษ์แก่ใจกับตาตัวเอง

จ้าวอี้ฟานควักบัตรแบล็กโกลด์ใบนั้นออกมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เขา ดึงเขากลับมาจากริมขอบเหวแห่งความตายด้านสังคมอันน่าอับอายขายหน้าได้อย่างหวุดหวิด

ในกมลสันดานของเฉินจื่ออั๋งรักหน้าตายิ่งชีพ มีความทะนงตนและรักศักดิ์ศรีสูงลิ่ว

แต่เขารู้ธรรมเนียมปฏิบัติ

ในเมื่ออีกฝ่ายให้เกียรติแก่อย่างล้นพ้นต่อหน้าเพื่อนร่วมห้อง แกก็ต้องยอมรับหนี้บุญคุณนี้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องเช่นกัน

ต่อให้ทำเช่นนี้ จะเป็นการสะกิดแผลเป็นของตัวเองซ้ำอีกรอบ และเปิดเผยความกระอักกระอ่วนของตัวเองก็ตาม

เรื่องนี้ก็ไม่อาจแกล้งโง่ปล่อยผ่านไปแบบขอไปทีได้อย่างเด็ดขาด

"อี้ฟาน"

เฉินจื่ออั๋งเอ่ยปาก น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก แต่หนักแน่นจริงจังอย่างยิ่ง

จ้าวอี้ฟานปิดหนังสือในมือลง แล้วหันหน้ากลับมามองเขา

หานตงพอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็ถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง พลันหันกลับมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เรื่องเมื่อวานที่ทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยนั่นน่ะ"

เฉินจื่ออั๋งเบนสายตาหลบไปด้านข้างเล็กน้อยอย่างกระอักกระอ่วน แต่น้ำเสียงกลับแฝงความจริงจังตามแบบฉบับคุณชายเอาไว้

"ขอบใจนะ"

"ฉันรู้ว่าถ้าไม่ได้นายยื่นมือเข้าช่วย หน้าฉันในเจียงเฉิงเมื่อวานคงร่วงลงไปกองกับพื้นแบบกู่ไม่กลับแน่ หนี้บุญคุณนี้นายฉันจำไว้แล้ว ฉันเฉินจื่ออั๋งไม่แกล้งโง่ แล้วก็ไม่เบี้ยวหนี้บุญคุณใครทั้งนั้น"

พอพูดประโยคเหล่านี้จบ

เฉินจื่ออั๋งก็หันหลังไปหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากตู้เก็บของของตนเอง

กล่องใบนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไร

การห่อไม่ได้ตกแต่งจนฉูดฉาดหวือหวา ไม่ใช่ถุงกระดาษของแบรนด์ดังอะไร เป็นเพียงกล่องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสเนื้อแน่นหนาขอบไม้ที่ดูสุขุมนุ่มลึกอย่างยิ่งกล่องหนึ่ง

เขายื่นกล่องใบนั้นไปตรงหน้าจ้าวอี้ฟาน

ในยามที่ยื่นไปนั้น สีหน้าของเฉินจื่ออั๋งยังคงแข็งทื่ออยู่บ้าง ท่าทางก็ค่อนข้างเก้ ๆ กัง ๆ เห็นได้ชัดว่าปกติแล้วแทบไม่เคยทำงานประเภทมอบของขวัญให้คนอื่นอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเช่นนี้มาก่อน

จ้าวอี้ฟานมองกล่องที่ยื่นมาตรงหน้า

โดยสัญชาตญาณแล้วเขาอยากจะปฏิเสธ

การที่เขาช่วยเฉินจื่ออั๋งจ่ายเงิน ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรมาแต่แรก ด้วยภูมิหลังและระดับสายตาของตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้ ของดีอะไรบ้างที่เขาไม่เคยเห็น จึงไม่เกิดความสนใจในของขวัญทั่ว ๆ ไปเลยแม้แต่น้อย

"ไม่จำเป็นจริง ๆ"

จ้าวอี้ฟานไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ

"เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง พี่น้องกันไม่เห็นต้องทำตัวซีเรียสขนาดนี้เลย"

พอจ้าวอี้ฟานปฏิเสธ เฉินจื่ออั๋งก็ยิ่งกระอักกระอ่วนหนักขึ้นไปอีก

มือที่ค้างอยู่กลางอากาศของเขา จะชักกลับก็ไม่ใช่ จะยื่นต่อก็ไม่เชิง

เฉินจื่ออั๋งกัดฟันกรามแน่น

"นายอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ"

เฉินจื่ออั๋งกระแอมแห้ง ๆ สีหน้ากระอักกระอ่วนถึงขีดสุด

"ตอนแรกฉันคิดว่า เงินห้าหมื่นกว่าหยวนที่จ่ายไปนั่น ฉันจะโอนคืนให้นายผ่านทางวีแชตโดยตรง แต่พอฉันมาคิดทบทวนดูดี ๆ แม้แต่บัตรแบล็กโกลด์นายยังควักออกมาได้ตามใจชอบ เงินไม่กี่หมื่นที่ฉันจะโอนให้ นายคงไม่มีทางรับแน่ ๆ"

"เมื่อวานฉันก็เลยไปถามพ่อฉันดู"

พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเฉินจื่ออั๋งเริ่มแผ่วเบาไร้ความมั่นใจ กระทั่งแฝงการยอมแพ้ปล่อยเลยตามเลยด้วยความสิ้นหวังอยู่เล็กน้อย

"พ่อฉันบอกว่า ในเมื่อโอนเงินมันดูตลาดล่าง จะให้ซื้อนาฬิกาซื้อปากกาก็ใช่ว่าคนอื่นเขาจะชายตามอง"

เฉินจื่ออั๋งกัดฟัน ยกคำพูดที่เปี่ยมด้วยภูมิปัญญาของพ่อค้าท้องถิ่นของเฉินฟู่กุ้ยออกมาพูดแบบเป๊ะ ๆ โดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

"พ่อฉันบอกว่า งั้นก็ให้สิ่งนี้ไปเลย"

"พ่อบอกว่าของสิ่งนี้ ทั่วทั้งใต้หล้าไม่ว่าใครเห็นเข้า ก็ไม่มีทางที่จะไม่ชอบหรอก"

พอประโยคนี้หลุดออกมา

แม้แต่ตัวเฉินจื่ออั๋งเองยังรู้สึกว่ามันพิลึกพิลั่น จนแทบอยากจะมุดรูหนีลงดินไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

จ้าวอี้ฟานได้ยินคำพูดชุดนี้

มือที่เดิมทีตั้งใจจะผลักไสปฏิเสธต่อ ชะงักค้างไปเล็กน้อย

เขามองกล่องไม้ใบนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง

เฉินจื่ออั๋งไม่สนแล้วว่าจ้าวอี้ฟานจะรับหรือไม่ เขายื่นมือออกไปปลดสลักล็อกของกล่องโดยตรง

"แกร๊ก"

ฝากล่องถูกเปิดอ้าออก

ด้านในไม่มีนาฬิกาโรเล็กซ์ ไม่มีปากกาหมึกซึมมองต์บลองค์ และไม่มีสร้อยลูกปัดของสะสมทำตัวเลียนแบบผู้ดีมีรสนิยมอะไรทั้งนั้น

บนผ้ากำมะหยี่สีดำที่บุไว้ด้านใน

ทองคำแท่งชิ้นเล็กสีเหลืองอร่ามขนาดประณีตสามแท่ง นอนสงบนิ่งอยู่อย่างเงียบงัน

ทองคำแท้บริสุทธิ์

แต่ละแท่งน้ำหนักตึงมือทั้งสิ้น รวมมูลค่าทั้งหมดแล้ว เกินหนึ่งแสนหยวนขึ้นไปอย่างแน่นอน

ภาพที่ปรากฏตรงหน้านี้สร้างแรงกระแทกใจได้อย่างหาใดเปรียบจริง ๆ

ตลาดล่างไหม?

ตลาดล่างเข้ากระดูกดำ

ตรงไปตรงมาไหม?

หยาบกระด้างเสียจนไม่พูดพร่ำทำเพลงถึงเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น

จ้าวอี้ฟานมองดูทองคำแท่งชิ้นเล็กที่ส่องแสงสีทองเป็นประกายแวววาวอยู่ในกล่อง

ทีแรกเขาถึงกับอึ้งไป

จากนั้น

คุณชายจากตระกูลใหญ่ผู้มักจะทำหน้านิ่ง วางมาดเย็นชาดุจนักวิชาการเฒ่าอยู่เป็นนิจ ในที่สุดก็หลุดมาดจนได้

"พรืด——"

จ้าวอี้ฟานหัวเราะพรืดออกมาจากใจจริง

ในเสียงหัวเราะนี้ไม่มีเจตนาเยาะเย้ยถากถางแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่รู้สึกว่า ของขวัญชิ้นนี้มันช่างเข้ากับมาดพ่อค้านักธุรกิจผู้เด็ดขาดเฉียบไวแบบพ่อของเฉินจื่ออั๋งอย่างยิ่งจริง ๆ

นายยากที่จะบอกว่ามันไร้ความจริงใจ

และยิ่งไม่อาจพูดได้ว่ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้

เมื่อจ้าวอี้ฟานหลุดหัวเราะออกมาเช่นนี้ บรรยากาศภายในห้องพักที่แต่เดิมค่อนข้างตึงเครียดและกระอักกระอ่วน ก็พลันผ่อนคลายลงในชั่วพริบตา ความรู้สึกปลอดโปร่งสบาย ๆ ที่มีเฉพาะในห้องพักชายล้วนเท่านั้นแผ่ซ่านกระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว

หานตงถอดหูฟังทั้งสองข้างออกตั้งนานแล้ว

เขายืดคอยาว เหลือบมองปราดเดียวก็เห็นของที่อยู่ในกล่อง

ดวงตาของเจ้าคนร่างยักษ์จากแดนอีสานพลันระเบิดประกายสีเขียววาววับขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย!"

หานตงกระเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ทันที เขาปรี่เข้าไปที่หน้าโต๊ะของจ้าวอี้ฟาน จ้องมองทองคำแท่งเหล่านั้นตาเป็นมัน

"บอสเฉิน การลงมือของนายมันโคตรจะเฉียบขาดเลยว่ะ!"

"คุณอาเฉินพูดได้ถูกต้องที่สุด!"

"ทั่วทั้งโลกนี้มีใครบ้างไม่ชอบทองคำวะ? ของพรรค์นี้พอได้มาอยู่ในมือ มั่นคงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด! นี่เขาเรียกว่าเงินตราสากลที่มั่นคงที่สุด!"

เสียงตะโกนแหกปากของหานตงนี้

ทำให้ใบหน้าที่เดิมทียังคงแดงก่ำของเฉินจื่ออั๋ง พลอยกลับมามีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง หลังจากได้ยินคำยกยอปอปั้นของหานตง

เมื่อได้ยินบทสรุปขั้นเทพของหานตง

จ้าวอี้ฟานก็ไม่ผลักไสบ่ายเบี่ยงอีกต่อไป

เขายื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วปิดฝากล่องไม้นั้นลง เสียงดังกริ๊กแผ่วเบาดังขึ้นหนึ่งครั้ง

"ได้"

จ้าวอี้ฟานดึงกล่องเข้ามาตรงหน้าตนเอง น้ำเสียงราบเรียบ ให้เกียรติเฉินจื่ออั๋งอย่างเต็มที่

"งั้นฉันรับไว้ละกัน"

พอประโยคนี้เอ่ยออกมา

ทั่วทั้งร่างของเฉินจื่ออั๋งก็ดูผ่อนคลายเบาสบายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

การที่จ้าวอี้ฟานยอมรับของขวัญ ย่อมหมายความว่าคลื่นลมอันน่าอับอายขายหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับนั้น ได้เสร็จสิ้นการสะสางปิดบัญชีอย่างงดงามภายในห้อง 504 อย่างเป็นทางการแล้ว นับจากนี้ไปถือเป็นอันเปิดหน้าใหม่ และจะไม่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีก

เรื่องของขวัญได้รับการคลี่คลายลงอย่างราบรื่นสมบูรณ์

บรรยากาศภายในห้องพักพลันกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาโดยสิ้นเชิง

หานตงเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถดูกลุ่มในมหาวิทยาลัยต่อไป

"จริงสิ"

เฉินจื่ออั๋งกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ของตนเอง แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปตามน้ำ

แม้เมื่อวานเขาจะไม่ได้ติดตามข่าวซุบซิบในมหาวิทยาลัยเท่าไรนักเพราะเรื่องทางบ้าน แต่ก็ทนรับการถล่มข้อความอย่างบ้าคลั่งในกลุ่มต่าง ๆ ไม่ไหวเช่นกัน

"ฉันได้ยินมาว่าที่ลานจอดรถหอพักมหาวิทยาลัยพวกเรา มีรถเบนท์ลีย์สีขาวคันหนึ่งไปจอดอยู่เหรอ?"

เฉินจื่ออั๋งพูดไปพลาง หยิบขวดน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมาบิดเปิดฝาไปพลาง

การรับรู้ของเขาต่อเรื่องนี้ ยังคงหยุดอยู่ที่มุมมองของคนนอกที่มาคอยมุงดูเรื่องเผือกอย่างสิ้นเชิง

"ได้ยินว่าเพราะรถคันนี้นี่แหละ บอร์ดบอกรักของมหาวิทยาลัยแทบแตก มีแต่คนโพสต์หากันวุ่นวาย ขนาดพวกผู้ชายยังไปโพสต์หาตัวเจ้าของรถเลย"

เขาจิบน้ำไปอึกหนึ่ง แฝงความอยากรู้อยากเห็นในแบบของคนที่ชอบดูเรื่องสนุก

"ตกลงนี่เป็นเด็กใหม่คนไหนที่เฟี้ยวฟ้าวขนาดนี้ หรือว่าเป็นเส้นสายของบ้านไหนที่ขับเข้ามากันแน่วะ? จัดขบวนวางมาดใหญ่โตน่าดูเลย"

คนที่เก็บความลับไม่อยู่ที่สุดในห้องพัก ย่อมต้องเป็นหานตงอย่างไม่ต้องสงสัย

สัตว์ร้ายแห่งแดนอีสานตัวนี้ อัดอั้นความลับเรื่องรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวคันนั้นมานานจนคันเนื้อคันตัวเหมือนมีขนงอกไปทั้งร่าง

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนถนน เพราะติดเรื่องการรักษาระยะห่างและความเกรงใจระหว่างพี่น้อง เขาจึงจำใจสะกดกลั้นปากของตัวเองเอาไว้อย่างยากลำบาก

แต่ตอนนี้อยู่ภายในห้องพัก 504 แล้ว

ล้วนเป็นคนกันเองทั้งสิ้น

เรื่องแบบนี้มีหรือที่เขาจะทนเก็บเอาไว้ได้อีก

สิ้นเสียงของเฉินจื่ออั๋งลง

หานตงก็โพล่งปากออกมาแทบจะโดยสัญชาตญาณ

"แล้วจะยังเป็นของใครได้อีกล่ะ"

หานตงโบกมืออย่างไม่ยี่หระ ชี้ตรงไปยังลู่ชวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที

"ก็ของชวนจื่อไงล่ะ"

ทันทีที่ประโยคลอย ๆ ประโยคนี้หลุดออกมา

น้ำแร่ที่เฉินจื่ออั๋งเพิ่งดื่มเข้าไปในปาก ก็แทบจะสำลักพุ่งเข้าไปในหลอดลมโดยตรง

เขานั่งแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ไปทั้งตัว

เขาหันหน้ามา ลำคอแข็งทื่อราวกับตลับลูกปืนขึ้นสนิม

สายตามองตามนิ้วมือของหานตง พลันไปตกอยู่ที่ตัวของลู่ชวนตรง ๆ

ในหัวกรอกลับภาพความทรงจำอย่างบ้าคลั่ง

ลู่ชวนพูดว่ายังไงนะ?

——"ก็แค่รถมือสองที่ซื้อมาไว้ขับไปไหนมาไหนเท่านั้นแหละ"

——"เน้นเอาสะดวก"

เฉินจื่ออั๋งรู้สึกว่าค่านิยมทั้งสามของตนกำลังถูกทุบทำลายบดขยี้อย่างทารุณโหดร้ายไร้มนุษยธรรม

แม่งเอ๊ย นี่น่ะเหรอที่เรียกว่ารถมือสองเอาไว้ขับไปไหนมาไหน?

รถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที คันละหลายล้าน ถูกเขาพูดออกมาราวกับเป็นจักรยานผุ ๆ คันละสองร้อยหยวนที่ไปควานหาซื้อมาจากตลาดนัดของเก่า!

นี่ต้องเป็นรากฐานครอบครัวแบบไหนกัน ถึงจะเลี้ยงดูคนหนุ่มอายุสิบแปดปีให้มีความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าสะพรึงกลัว ชนิดที่มองเงินทองเป็นเหมือนก้อนกรวดเศษดินได้ขนาดนี้?

ลูกกระเดือกของเฉินจื่ออั๋งขยับกลืนน้ำลายลงคอ

ในใจของเขา แอบจัดอันดับขุมกำลังของผู้คนทั้งสี่ในห้อง 504 ใหม่อีกครั้งโดยไม่อาจควบคุมได้

นี่คือนิสัยการแบ่งชนชั้นที่เขาถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มักจะนำพาผู้คนเข้าไปวัดระดับในพิกัดแกนของตนเองโดยไม่รู้ตัวเสมอ

ในขั้นตอนนี้ จากการตัดสินอย่างมีสติของเฉินจื่ออั๋ง

อันดับหนึ่ง ย่อมเป็นจ้าวอี้ฟานอย่างแน่นอน

บัตรแบล็กโกลด์ของทังเฉวียนสุ่ยฮุ่ยใบนั้น สิ่งที่เป็นตัวแทนไม่ใช่แค่กำลังในการจับจ่ายใช้สอยชั่วครั้งชั่วคราว แต่เป็นอำนาจทางการเงินมหาศาลระดับพันล้านขึ้นไป รวมถึงกำแพงเส้นสายบารมีที่ทำให้พ่อค้าคหบดีมากมายในเจียงเฉิงต่างเบียดเสียดแย่งชิงกันแทบตายก็ยังแตะไม่ถึงขอบ

อันดับสอง คือลู่ชวน

การมีรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที ก็เรื่องหนึ่ง

แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น คือท่าทีของเขาที่ขับเบนท์ลีย์ราวกับเป็นรถจ่ายตลาด ซึ่งมันน่าตกใจกว่าตัวรถคันนี้เป็นหมื่นเท่า

อันดับสาม คือตัวเขาเอง

อย่างน้อยที่บ้านก็มีกระแสเงินสด ขับปอร์เช่ 718 ในมือกำบัตรโกลด์ทังเฉวียนของพ่อเอาไว้

แม้ในมหาวิทยาลัยเจียงต้าจะนับเป็นบุคคลมีหน้ามีตาคนหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ผู้ลึกล้ำยากหยั่งถึงสององค์ด้านหน้านี้แล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดเกินกว่าระดับเดียวเสียอีก

อันดับสี่ คือหานตง

สินทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบันของหมอนี่ คาดว่าคงมีแค่ถุงเท้าอีกยี่สิบคู่ที่แม่ยัดมาให้ ลูกสนป่าหนึ่งถุงที่ลุงรองขึ้นเขาไปเก็บมาให้ด้วยตัวเอง และปากที่พร้อมจะทำให้คนอื่นโมโหจนแทบตายได้ทุกเมื่อ

เมื่อคำนวณการจัดอันดับรอบนี้ออกมา

เฉินจื่ออั๋งก็แอบยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ เผยให้เห็นความจนใจและเจ็บปวดรวดร้าวอันเป็นมุมมองของพวกคุณชาย

นึกว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในหอพักมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ จะเป็นการลดตัวลงมาฟาดฟันถล่มคนอื่นแบบเหนือชั้นได้อย่างสบาย ๆ

ผลปรากฏว่าดันมุดหัวพุ่งเข้ามาในรังของพวกสัตว์ประหลาดเข้าให้แล้ว

"เฮ้ย ๆ ๆ!"

ในขณะที่เฉินจื่ออั๋งกำลังเศร้าซึมอยู่นั้น หานตงก็ส่งเสียงตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาอีกระลอก

สองมือของเขากอดโทรศัพท์มือถือไว้ แทบอยากจะยื่นหน้าจอไปแปะติดกับใบหน้าของลู่ชวน

"ชวนจื่อ! ตอนนี้นายดังเป็นพลุแตกจริง ๆ แล้วว่ะ!"

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นในกลุ่มใหญ่ของมหาวิทยาลัย มีคนบอกว่ากระแสเรื่องรถเบนท์ลีย์สีขาวของนายไม่เพียงแต่ไม่ลดลงเลย แต่กลับยิ่งทวีความบ้าคลั่งหนักขึ้นไปอีก"

หานตงตื่นเต้นจนถูมือไปมาไม่หยุด

"ตอนนี้ในมหาวิทยาลัยมีพวกว่างงานจนปวดไข่อยู่กลุ่มหนึ่ง ทุกวันเอาแต่ไปดักซุ่มอยู่แถวลานจอดรถ กระทั่งยังมีคนไปตั้งโทรศัพท์มือถือเปิดไลฟ์สดอยู่ข้างรถนายโดยตรงเลยด้วยซ้ำ!"

"พวกนั้นขู่กรรโชกว่า คืนนี้ต่อให้ไม่ต้องหลับต้องนอน ก็ต้องกระชากหน้ากากลากคอเจ้าของรถลึกลับอย่างนายออกมาให้ได้!"

ลู่ชวนได้ยินคำนี้

หัวคิ้วพลันกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย

ชาติก่อนตอนที่เขาเช่ารถมาขับสร้างภาพวางกล้าม สิ่งที่เขาโหยหาที่สุดก็คือการได้รับความสนใจจนฮือฮาไปทั่วมหาวิทยาลัยแบบนี้แหละ

ทว่าในตอนนี้ การได้รับความสนใจมากเกินไปที่แทรกซึมไปทั่วทุกรูขุมขนแบบนี้ ได้ทำลายความสงบเรียบร้อยในชีวิตที่เขาต้องการอยู่อย่างมั่นคงลงอย่างรุนแรงแล้ว

ลู่ชวนไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาอันร้อนแรงของหานตง

เขาหันหน้าไป

สายตาทอดข้ามทางเดินอย่างมั่นคง ไปตกอยู่ที่ตัวของเฉินจื่ออั๋งผู้เพิ่งจะปรับสภาพจิตใจของตนเองเสร็จสิ้น

"จื่ออั๋ง"

น้ำเสียงของลู่ชวนราบเรียบ

การถูกเรียกชื่อขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้เฉินจื่ออั๋งนั่งตัวตรงขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

"ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย"