ตอนที่ 62 เอารถออกไปก่อนกับเพิ่งซื้อคันใหม่มา

"จื่ออั๋ง ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย"

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิงของตนเอง

วินาทีก่อนหน้านี้ ในสมองของเขายังคงจัดอันดับชนชั้นของห้อง 504 ใหม่อย่างบ้าคลั่ง และยังคงรู้สึกตกใจกับความผ่อนคลายสบายอารมณ์ของลู่ชวนที่มองรถหรูราคาหลายล้านเป็นเหมือนรถจ่ายตลาด

แต่วินาทีนี้ พอได้ยินลู่ชวนเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอร้องเขาขึ้นมาเอง

แผ่นหลังของเฉินจื่ออั๋งก็เหยียดตรงขึ้นมาเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ

บนใบหน้าที่เกร็งค้างอยู่เล็กน้อยเพื่อพยายามรักษาความมีหน้ามีตาเอาไว้ ปรากฏความไม่อยากจะเชื่อแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตามติดมาด้วยความสะใจลึก ๆ ที่หยั่งรากลงอย่างแท้จริง

ที่แท้นายลู่ชวนก็มีเวลาที่ต้องพึ่งพาฉันเหมือนกันสินะ

"ช่วยเรื่องอะไรเหรอ?"

เฉินจื่ออั๋งกระแอมไอเคลียร์ลำคอ

เขาไม่ได้รีบออกตัวรับปากไปส่งเดช แต่กลับวางมาดสุขุมนุ่มลึกแบบคุณชายใหญ่คนท้องถิ่นเจียงเฉิงผู้เจนโลกเจนลมฝนออกมาแทน

"นายว่ามาก่อนสิ"

ลู่ชวนมองเขา ไม่มีการเกริ่นนำอารัมภบทใด ๆ และไม่มีความเกรงใจจอมปลอมที่มักพบเห็นได้ทั่วไปเวลาขอร้องให้คนอื่นช่วยทำธุระ

"ช่วยขับเบนท์ลีย์คันนั้น ออกไปนอกมหาวิทยาลัยให้ฉันหน่อย"

เฉินจื่ออั๋งถึงกับอึ้งไป

ลู่ชวนหันหน้าไป มองออกไปนอกหน้าต่างสู่บริเวณมหาวิทยาลัย

"รถคันนั้นมันเด่นเกินไป"

ในน้ำเสียงของเขาไม่มีเจตนาอวดรวยแบบถ่อมตนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหงุดหงิดรำคาญใจอย่างแท้จริงที่จังหวะชีวิตถูกรบกวน

"เมื่อวานที่เอามันไปจอดไว้ใต้ตึกหอพัก ก็แค่กะเอาสะดวก ขี้เกียจขับอ้อมไปจอดข้างนอกเฉย ๆ"

ลู่ชวนดึงสายตากลับมา

"ผลปรากฏว่าตอนนี้ บนบอร์ดบอกรักมีแต่คนโพสต์รัวเลขทะเบียนรถ ในเว็บบอร์ดก็มีคนตั้งกระทู้ดันกันทุกวัน"

เขาหยิบขวดน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมา บิดเปิดฝาแล้วจิบไปหนึ่งอึก ก่อนจะเผยตรรกะการใช้ชีวิตที่เป็นแกนหลักที่สุดของตนเองออกมา

"ฉันไม่อยากถูกคนอื่นคอยจ้องมองทุกวัน"

"ขืนยังจอดไว้ในมหาวิทยาลัยแบบนี้ต่อไป มันก็แค่หาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ ฉันเกลียดความยุ่งยาก"

เมื่อเฉินจื่ออั๋งได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ความรู้สึกเหนือกว่าที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนรสชาติไปทันที

เขาจ้องมองลู่ชวนอย่างลึกซึ้ง

ผู้ชายวัยนี้ส่วนใหญ่ หากได้ครอบครองรถเบนท์ลีย์คันละหลายล้าน คงแทบอยากจะเชื่อมมันติดไว้ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดหน้าประตูมหาวิทยาลัย แทบอยากจะให้สายตาของคนทั้งมหาวิทยาลัยจับจ้องมาที่ตัวเองจนตาแทบไม่กะพริบ

แต่ลู่ชวนเล่า?

เขากลับมองความโดดเด่นและหน้าตาบารมีที่คนอื่นเฝ้าฝันอยากจะได้มา เป็นเหมือนขยะที่ทำลายความสงบเรียบร้อยในชีวิตปกติ

เฉินจื่ออั๋งพยักหน้า รู้สึกว่าเหตุผลในการย้ายรถครั้งนี้ช่างไร้ที่ติจริง ๆ

แต่ในทันใดนั้น นิสัยชอบวัดระดับสถานะที่มีมาแต่ในกมลสันดานของเขาก็กำเริบขึ้นมาอีก

เขาเหลือบมองจ้าวอี้ฟานที่นั่งเงียบสงบอยู่ตรงมุมห้อง แล้วหลุดปากถามคำถามหยั่งเชิงตามสัญชาตญาณออกมาประโยคหนึ่ง

"ในเมื่อแค่ขับรถออกไปนอกมหาวิทยาลัย"

เฉินจื่ออั๋งจ้องมองลู่ชวน

"ทำไมนายไม่ให้อี้ฟานช่วยล่ะ?"

"เขาก็น่าจะมีใบขับขี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

คำถามนี้สะท้อนให้เห็นถึงการดึงเชิงทางจิตวิทยาอันสมจริงในหอพักชายได้อย่างยอดเยี่ยม

เพราะในใจของเฉินจื่ออั๋งรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของจ้าวอี้ฟานดี

เขาอยากรู้ว่าในสายตาของลู่ชวน ธุระส่วนตัวที่ต้องสัมผัสกับรถหรูระดับหลายล้านเช่นนี้ ตัวเขาเองเป็นเพียงตัวสำรองประเภท "จำใจเลือกเพราะไม่มีตัวเลือกอื่น" หรือว่าเป็นตัวเลือกแรกที่ "สะดวกมือที่สุด" กันแน่

ลู่ชวนไม่ได้ไปเสียเวลาคาดเดาความคิดเล็กคิดน้อยอันคดเคี้ยวเหล่านั้นของเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมา

"อี้ฟานมีใบขับขี่"

"แต่เรื่องแบบนี้ เขาก็รำคาญความยุ่งยากเหมือนกัน"

ประโยคนี้พูดออกมาได้อย่างตรงตามความเป็นจริงอย่างยิ่ง

การขับรถเบนท์ลีย์ที่คนทั้งมหาวิทยาลัยกำลังจับจ้องตาเป็นมันออกไปเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือยังมีเรื่องราวหลังจากนั้นอีก ซึ่งไม่ใช่แค่การเหยียบคันเร่งทีเดียวแล้วจะจบเรื่อง

ลู่ชวนมองเฉินจื่ออั๋ง

"นายเป็นคนท้องถิ่น ชำนาญเส้นทาง ขับรถไปไหนมาไหนก็สะดวก"

"อีกอย่างนายเองก็ชอบรถเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่ได้แอนตี้ขั้นตอนพวกนี้ ให้เป็นหน้าที่นายจึงเหมาะสมที่สุด"

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ไม่เพียงแต่ให้เหตุผลอย่างหนักแน่นเต็มเปี่ยมเท่านั้น แต่ยังให้หน้าตาบารมีในแบบที่เฉินจื่ออั๋งต้องการอย่างถึงที่สุดอีกด้วย

ในขณะที่ภายในใจของเฉินจื่ออั๋งเพิ่งจะรู้สึกโล่งสบายขึ้นมาได้บ้าง

จ้าวอี้ฟานที่ไม่เคยเอ่ยปากส่งเสียงอะไรมาโดยตลอด ก็พยักหน้าขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

เขาปิดหนังสือนิยายภาษาอังกฤษล้วนในมือลง (หมายเหตุ: หนังสือนิยายระดับมหากาพย์วรรณกรรมจริงจังนะ)

"มันก็ไม่มีอะไรหรอก"

จ้าวอี้ฟานดันแว่นตากรองแสงสีฟ้าบนสันจมูกขึ้น น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังบอกเล่าสัจธรรมความจริงประการหนึ่ง

"สถานะทายาทเศรษฐีรุ่นสองของนายมันเป็นของจริงอยู่แล้ว"

"ที่บ้านใช่ว่าจะซื้อเบนท์ลีย์ไม่ไหวสักหน่อย เพียงแต่ในขั้นตอนนี้ คนที่บ้านไม่อยากให้นายได้งบประมาณมาทำตัวเอิกเกริกมากเกินไป เพราะกลัวนายจะทำตัวเด่นเกินไปก็เท่านั้นเอง"

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ เปรียบเสมือนค้อนหนักหน่วงที่กระหน่ำทุบลงบนเส้นประสาทของเฉินจื่ออั๋งอย่างแม่นยำ

จ้าวอี้ฟานพูดออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

ไม่มีความเยินยอใด ๆ เลย

มันคือน้ำเสียงที่คุ้นชินที่สุดของทายาทแกนนำในตระกูลระดับบนสุดจริง ๆ เวลาพูดคุยกันถึงแนวทางการบริหารจัดการทรัพย์สินของคนรุ่นหลังในตระกูล

ในมุมมองของจ้าวอี้ฟาน การที่ลู่ชวนเอารถเบนท์ลีย์ออกไป ไม่ได้มีสาเหตุอื่นใดเลย

แต่เป็นเพราะเบื้องหลังอันมหึมาของเขา ตระกูลใหญ่ลึกลับแห่งเมืองหลวงแห่งนั้น ได้ออกคำสั่ง "เก็บเนื้อเก็บตัว" ให้แก่เขาในขั้นตอนนี้ต่างหาก

ยิ่งพูดจาอย่างไม่แยแสเท่าไร ก็ยิ่งทำให้คนปักใจเชื่ออย่างลึกซึ้งโดยไม่สงสัยมากขึ้นเท่านั้น

ลูกกระเดือกของเฉินจื่ออั๋งขยับกลืนน้ำลายอีกครั้ง

ในสายตาที่เขามองไปยังลู่ชวนนั้น ฟิลเตอร์ความ "ลึกล้ำยากหยั่งถึง" ได้ถูกคำพูดสนับสนุนอย่างไม่ใส่ใจของจ้าวอี้ฟานประโยคนี้ ตอกตะปูเชื่อมติดแน่นจนสนิทลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ

ลู่ชวนได้ยินการจินตนาการเติมแต่งอย่างสมเหตุสมผลของจ้าวอี้ฟานแล้ว ในใจก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเปิดโปงออกมา

เขาถือโอกาสดันหัวข้อสนทนาต่อไปตามน้ำ

"อีกอย่าง การย้ายรถมันแค่ครึ่งเดียว"

ลู่ชวนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วโยนธุระเรื่องที่สองของวันนี้ออกมา

"ฉันซื้อรถคันใหม่มาแล้ว"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ดวงตาของหานตงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง พออ้าปากตั้งท่าจะถาม ก็ถูกสายตาของลู่ชวนปรามเอาไว้เสียก่อน

"รถคันใหม่สั่งจองไว้เรียบร้อยแล้ว"

"เป็นรถที่เหมาะกับการขับใช้งานทั่วไปในชีวิตประจำวันของมหาวิทยาลัยเจียงต้า"

ลู่ชวนมองเฉินจื่ออั๋ง

"วันนี้ฉันต้องไปสำนักงานขนส่งเพื่อทำป้ายทะเบียนด้วย"

"ฉันเลยอยากชวนนายไปเป็นเพื่อนกันหน่อย ไปทำป้ายทะเบียนให้เสร็จ แล้วค่อยกลับมามหาวิทยาลัยด้วยกัน"

เมื่อคำขอร้องนี้ถูกโยนออกมา

ทั่วทั้งร่างของเฉินจื่ออั๋งก็ปลอดโปร่งโล่งสบายตั้งแต่หัวจรดเท้าขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

นี่ไม่ใช่แค่ "ช่วยย้ายรถคันเก่าออกไปนิด ๆ หน่อย ๆ" อีกต่อไปแล้ว

แต่นี่คือการช่วยจัดการนำรถคันเก่าออกจากพื้นที่!

คือการไปเป็นเพื่อนเพื่อดำเนินเรื่องเอกสารที่สำนักงานขนส่ง!

และเป็นการเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งในกระบวนการทั้งหมดที่ยานพาหนะคันต่อไปของลู่ชวนจะนำมาใช้งานจริง!

สำหรับคุณชายท้องถิ่นผู้รักรถ รักหน้าตาบารมีเป็นชีวิตจิตใจ และโหยหาการพิสูจน์ความสามารถในการจัดการธุระของตนเองในแวดวงอย่างถึงที่สุดแล้วล่ะก็

นี่มันคืองานอันสมบูรณ์แบบที่ตัดเย็บมาเพื่อเขาโดยเฉพาะชัด ๆ

และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น

นี่หมายความว่าลู่ชวนไม่ได้มองเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมห้องธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้ว

หากแต่ดึงเขาเข้าสู่วงโคจรของ "คนกันเอง" ที่สามารถช่วยจัดการธุระปะปังส่วนตัวระดับแกนหลักได้อย่างแท้จริง

ความรู้สึกมีส่วนร่วมที่ถูกต้องการตัวอย่างยิ่งยวดเช่นนี้ ทำให้เกิดความพึงพอใจอันยากจะบรรยายขึ้นมาในใจของเฉินจื่ออั๋ง

"ได้สิ"

เฉินจื่ออั๋งแทบไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขารีบตอบตกลงในทันที

เขาพยายามกดมุมปากที่ฉีกยิ้มขึ้นอย่างบ้าคลั่งเอาไว้สุดชีวิต พลางพยายามรักษามาดคุณชายผู้นิ่งสงบเยือกเย็นเอาไว้อย่างเต็มกำลัง

"เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง"

ปากพูดออกมาอย่างสบาย ๆ

ทว่าภายในใจของเฉินจื่ออั๋งนั้น เบิกบานยินดีจนแทบจะเต้นระบำไปนานแล้ว

ในสมองของเขาถึงกับมโนภาพเหตุการณ์อันสมบูรณ์แบบล่วงหน้าไปอย่างรวดเร็วเป็นฉาก ๆ แล้วด้วยซ้ำ

วันนี้

ตัวเขาจะเปิดประตูรถเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวคันที่คนทั้งมหาวิทยาลัยยกย่องให้เป็นดั่งเทพเจ้า และมีสาว ๆ นับไม่ถ้วนต่างตามหาตัวเจ้าของรถกันอย่างบ้าคลั่งบนบอร์ดบอกรักด้วยตัวเอง

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงชื่นชมของเหล่านักศึกษาที่มายืนมุงดู เขาจะเหยียบคันเร่งจมมิด แล้วขับเจ้าภูตสีขาวคันนี้พุ่งทะยานออกจากประตูมหาวิทยาลัยเจียงต้าไป

ความโดดเด่นหน้าตาบารมีนี้ มันจะไม่ยิ่งดุดันร้อนแรงและดูเหนือระดับกว่าตอนที่เขาขับรถปอร์เช่ 718 สองที่นั่งคันนั้นหรอกหรือ?

ถึงตอนนั้นพอไปเป็นเพื่อนลู่ชวนที่สำนักงานขนส่ง ไม่แน่อาจจะได้เจอคนรู้จักเข้าอีกสักสองสามคน แล้วถือโอกาสแสดงศักยภาพบารมีในการจัดการธุระในท้องถิ่นเจียงเฉิงของตนเองออกไปตามน้ำได้อีกด้วย

ทั้งยังกอบโกยหน้าตาบารมีมาได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย

ทั้งยังช่วยดึงความสัมพันธ์ส่วนตัวกับ "คุณชายใหญ่ระดับหัวกะทิแห่งเมืองหลวง" อย่างลู่ชวนให้สนิทแนบแน่นยิ่งขึ้น

นี่มันงานชั้นเลิศที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ

เมื่อตกลงธุระกันเรียบร้อย

บรรยากาศภายในห้อง 504 จึงผ่อนคลายและกลมเกลียวขึ้นมาอย่างแท้จริง

แม้หานตงจะฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ทว่าขอแค่มีรถหรูให้ดู มีเรื่องสนุกให้มุง เขาก็รู้สึกว่าชีวิตมหาวิทยาลัยนี้ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติแล้ว

จ้าวอี้ฟานยังคงนั่งอยู่ตรงมุมห้องตามเดิม

เขาพลิกหน้าหนังสือภาษาอังกฤษล้วนอย่างเงียบเชียบ ในใจประกอบภาพ "ตระกูลอันลึกล้ำยากหยั่งถึง" เบื้องหลังลู่ชวนจนเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์แบบตามตรรกะอันรัดกุมที่สุดไปเรียบร้อยแล้ว

เฉินจื่ออั๋งเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่งอย่างอารมณ์ดี พลางฮัมเพลงเบา ๆ เริ่มวางแผนว่าพรุ่งนี้ตอนขับเบนท์ลีย์ออกจากประตูมหาวิทยาลัยควรจะใส่เสื้อผ้าชุดไหนดี

ลู่ชวนไม่ได้พูดอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว

เขาโยนกุญแจรถให้เฉินจื่ออั๋ง แล้วเดินออกจากห้องพักไป

"ฉันไปรอนายตรงทางแยกถนนด้านหลังนะ"

"โอเค นายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันแต่งตัวแป๊บหนึ่ง"

เฉินจื่ออั๋งเดินตรงไปยังตู้เก็บของของตัวเองอย่างกระตือรือร้น

เขาต้องแต่งองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงจะคู่ควรกับการไปขับเบนท์ลีย์ราคาหลายล้านคันนี้

และเจ้า "งานชั้นดี" ชิ้นนี้ที่เขาดีอกดีใจ ทั้งยังรู้สึกว่ามีหน้ามีตาจนเสนอตัวรับมาทำเองแท้ ๆ

ในอีกสองวันให้หลัง

มันจะเปรียบเสมือนระเบิดนำวิถีแม่นยำสูง ที่พุ่งเข้าไประเบิดตู้มใส่ชีวิตคุณชายผู้สูงส่งของเขาอย่างจัง

และนำพาความเดือดร้อนครั้งมโหฬารที่ทำให้เขาไม่มีทางหัวเราะออก ชนิดที่ต้องขื่นขมไปจนวันตายมาให้อย่างสาสม