ตอนที่ 63 ไทยมุงที่ลานจอดรถ กับความเข้าใจผิดที่จวนจะถล่มทลาย

ภายในห้อง 504

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้ผลุนผลันหมุนตัวเดินออกจากห้องไปในทันที

เขาเดินไปหน้าตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง เปิดประตูตู้ออก แล้วพิถีพิถันเลือกชุดอย่างตั้งอกตั้งใจ

เขาถอดเสื้อยืดตัวหลวมโพรกที่ใส่ในหอพักเมื่อครู่ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตลำลองสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบที่มีผิวสัมผัสดูหรูหรา จากนั้นก็เดินไปหน้ากระจกในห้องน้ำ ใช้หวีแตะน้ำหมาด ๆ เสยปอยผมหน้าผากไปด้านหลังอย่างประณีตบรรจง

เขาไม่ได้หลงตัวเอง

แต่นี่เป็นนิสัยในการทำสิ่งต่าง ๆ ที่ติดตัวคุณชายน้อยเจ้าถิ่นคนนี้มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

ต่อให้ตอนนี้จะเป็นแค่การลงไปลานจอดรถใต้หอพัก เพื่อขยับรถคันหนึ่งออกไปนอกประตูมหาวิทยาลัย เขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ขั้นพื้นฐานที่สุดเอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้น

นั่นมันเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที เชียวนะ

เฉินจื่ออั๋งเอ่ยเกลี้ยกล่อมตัวเองอยู่ในใจเงียบ ๆ

นี่คือการช่วยรูมเมตทำธุระ

ตอนนี้กระแสของรถคันนั้นในมหาวิทยาลัยร้อนแรงเกินไป เกิดตอนที่เขาไปขับแล้วมีคนยืนมองอยู่ข้าง ๆ เขาจะลากรองเท้าแตะกับกางเกงขาสั้นตัวโคร่งเข้าไปนั่งในซูเปอร์คาร์หรูราคาหลายล้านไม่ได้เด็ดขาด

นั่นไม่ได้เรียกว่าทำตัวเรียบง่าย แต่เป็นการดูหมิ่นรถคันนั้นชัด ๆ

พอจัดการตัวเองจนเรียบร้อยแล้ว เฉินจื่ออั๋งก็ล้วงกุญแจเก็บใส่กระเป๋า ผลักประตูเดินออกจากห้อง 504

แสงแดดในยามสายช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงเริ่มแยงตานิด ๆ แล้ว

เฉินจื่ออั๋งเดินลงบันไดตึกหอพักชาย 5 ทอดน่องมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถกลางแจ้งด้านข้างอย่างไม่เร่งรีบ

ทันทีที่เดินมาถึงตรงหัวมุมทางเข้าลานจอดรถ

มีนักศึกษาชายสองคนเดินสวนมาพอดี

หนึ่งในนั้นถือชาดำเย็นอยู่ในมือสองขวด พอเงยหน้าเห็นเฉินจื่ออั๋ง ฝีเท้าก็ชะงักกึกไปทันที

"อ้าว เฉินจื่ออั๋ง"

นักศึกษาชายคนนั้นเอ่ยทักทายขึ้นมาก่อน

นี่คือเพื่อนร่วมชั้นห้องการเงิน 1 ของพวกเขา ในการประชุมชั้นเรียน ตอนที่เฉินจื่ออั๋งแนะนำตัวในฐานะคนท้องถิ่น ท่าทีที่แฝงความรู้สึกเหนือกว่านิด ๆ ของเขาสร้างความประทับใจให้คนอื่นไม่น้อย ประกอบกับปกติเจ้าตัวก็แต่งตัวพิถีพิถัน เพื่อนผู้ชายในห้องจึงจำเขาได้กันหลายคน

เฉินจื่ออั๋งหยุดฝีเท้า แล้วพยักหน้ารับอย่างมีมารยาท

นักศึกษาชายยื่นชาดำเย็นขวดหนึ่งให้เพื่อนข้างกาย พลางเอ่ยปากถามขึ้นมาเรียบ ๆ

"วันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ นายมาทำอะไรที่ลานจอดรถเหรอ?"

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ

"จะออกไปทำธุระข้างนอกหน่อยน่ะ"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปาก

แววตาของนักศึกษาชายฝั่งตรงข้ามก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน

ในช่วงเวลานี้ ณ ลานจอดรถใต้หอพักชายตึก 5 พอได้ยินคำที่เกี่ยวกับการจะออกไปข้างนอก เด็กปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเจียงต้าคนไหนย่อมต้องนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องเดียวกันอย่างแน่นอน

นักศึกษาชายกวาดตามองการแต่งกายอันเนี้ยบกริบของเฉินจื่ออั๋ง แล้วหันไปมองลึกเข้าไปในลานจอดรถอีกรอบ

เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วเอ่ยถามออกไปแทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ

"คงไม่ใช่ว่า..."

น้ำเสียงของนักศึกษาชายแฝงความตื่นเต้นที่กดข่มไม่อยู่เอาไว้

"รถเบนท์ลีย์สีขาวที่จอดอยู่ข้างในนั่น เป็นของนายใช่ไหม?"

คำถามนี้ประดุจเสียงอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงลงบนพื้นราบ

มือของเฉินจื่ออั๋งที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง บีบกุญแจรถที่มีสัญลักษณ์ปีกคู่นั้นแน่นเข้าโดยพลัน

สมองของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็วในพริบตาเดียว

จะบอกว่าเป็นของตัวเองงั้นเหรอ?

ไม่ได้

ถึงเฉินจื่ออั๋งจะรักหน้าตาและขี้อวด แต่ในกมลสันดานของเขายังมีขอบเขตอยู่ รถคันนี้ไม่ใช่ของเขาจริง ๆ การจะไปแอบอ้างเอารถหรูของรูมเมตมาเป็นของตัวเองต่อหน้าคนอื่น มันดูไร้ศักดิ์ศรีเกินไป เขาทำไม่ลงหรอก

งั้นจะบอกว่าไม่ใช่ของตัวเองล่ะ?

ก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน

ขืนตอบว่าไม่ใช่ อีกฝ่ายจะต้องซักไซ้ไล่เลียงต่อทันทีแน่ว่า "งั้นรถของใครล่ะ" หรือ "แล้วทำไมนายถึงมีกุญแจ"

เมื่อครู่นี้ตอนที่ลู่ชวนไหว้วานเขา ท่าทีที่แสดงออกมาชัดเจนแจ่มแจ้งมาก

รถคันนี้เด่นเกินไป นำความยุ่งยากมาให้มากโข ลู่ชวนไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครอีก ถึงได้ขอให้เขาช่วยเอารถออกไปให้

ถ้าตอนนี้เขาเอ่ยปากแฉลู่ชวนออกไป นั่นมิเท่ากับเป็นการหักหลังเพื่อนหรอกหรือ?

ตอบแบบนี้ก็ไม่ได้ ตอบแบบนั้นก็ไม่ดี

เฉินจื่ออั๋งติดหล่มเข้าให้แล้ว

เขามองเพื่อนร่วมห้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าคาดหวังระคนตกตะลึง สุดท้ายจึงทำได้เพียงเลือกที่จะปิดปากเงียบ

เขาไม่ได้พยักหน้ายอมรับ

และไม่ได้ส่ายหน้าปฏิเสธ

เพียงแต่ส่งยิ้มอย่างมีมารยาทที่ดูคลุมเครือจับต้นชนปลายไม่ถูกกลับไปให้เท่านั้น

ทว่า

ในสายตาของนักศึกษาชายฝั่งตรงข้าม ความเงียบที่ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธนี้ กลับถูกตีความไปในอีกทิศทางหนึ่งอย่างปักใจเชื่อ

นี่มันยอมรับโดยดุษณีชัด ๆ!

นักศึกษาชายสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

สายตาที่เขามองเฉินจื่ออั๋งแปรเปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา

จากตอนแรกที่มองว่าเป็นแค่ "ลูกคนรวยเจ้าถิ่นที่บ้านทำธุรกิจ" ถูกยกระดับพรวดพราดกลายเป็นการแหงนมอง "คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีผู้ลึกลับยากหยั่งถึง" ไปโดยตรง

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว"

นักศึกษาชายพยักหน้าหงึก ๆ รัว ๆ สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความยำเกรง

"งั้นนายทำธุระไปเถอะ พวกฉันกลับก่อนล่ะ"

พูดจบ เขาก็ดึงตัวเพื่อนข้าง ๆ แล้วสาวเท้าก้าวฉับ ๆ เดินออกจากทางเข้าลานจอดรถไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับเพิ่งล่วงรู้ความลับระดับสะเทือนฟ้าดินมาหมาด ๆ

เฉินจื่ออั๋งยืนนิ่งอยู่กับที่

เขามองแผ่นหลังของเพื่อนร่วมรุ่นสองคนที่เดินจากไป ในใจเริ่มรู้สึกราง ๆ ว่าเรื่องราวชักจะไถลไปในทิศทางที่ไม่ค่อยเข้าท่าเสียแล้ว

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามานั่งคิดให้ละเอียด

การขับรถออกไปนอกมหาวิทยาลัยต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด

เฉินจื่ออั๋งหมุนตัว แล้วเดินลึกเข้าไปในลานจอดรถต่อ

เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

ตรงช่องจอดรถกว้างขวางติดริมกำแพงช่วงกลางลานจอดรถ สามารถมองเห็นเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที สีขาวคันนั้นจอดเด่นอยู่แต่ไกล

ทว่าในยามนี้ รอบตัวรถกลับมีนักศึกษาชายยืนล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ถึงห้าหกคน

คนพวกนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกบ้ารถ ไม่ก็พวกที่ตามกระแสซุบซิบในมหาวิทยาลัย แล้วตั้งใจถ่อมามุงดูของแปลกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บางคนกำลังก้มตัวลง ยื่นหน้าเข้าไปส่องดูล้อแม็กสีดำรมควันใกล้ ๆ

บางคนก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดชัตเตอร์ถ่ายกระจังหน้าอันเป็นเอกลักษณ์กับไฟหน้าทรงกลมดังแชะ ๆ ไม่หยุด

ถึงขั้นมีคนกำลังกระซิบกระซาบถกกันว่าราคาออกรถคันนี้เบ็ดเสร็จแล้วต้องใช้เงินกี่สิบล้านกันแน่

เฉินจื่ออั๋งชะงักฝีเท้า

เขาไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าไป แต่กลับยืนอยู่วงนอกก่อน แล้วกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบไปรอบหนึ่งตามสัญชาตญาณ

เขาต้องยืนยันเรื่องหนึ่งให้แน่ใจเสียก่อน

มีใครถือไม้เซลฟีเปิดไลฟ์สดอยู่หรือเปล่า

มีพวกหัวโจกเพจรวมเรื่องซุบซิบสารภาพรักของมหาวิทยาลัยมาดักซุ่มอยู่แถวนี้ไหม

หลังจากกวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง

สถานการณ์ดูเหมือนจะยังพอไหวอยู่

มีแค่นักศึกษาไม่กี่คนที่ยืนมุงดูอยู่กระจัดกระจาย ไม่เห็นมีใครเอากล้องมือถือมาจ่อถ่ายวิดีโอต่อเนื่อง และไม่มีอุปกรณ์ไลฟ์สดอลังการอะไร

เฉินจื่ออั๋งลอบถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ

ในเมื่อไม่มีปัญหายุ่งยากอะไรรออยู่ รัศมีความเป็นคุณชายเจ้าถิ่นที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกก็หวนกลับคืนมาทันที

เขาจัดคอเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่

ก้าวย่างออกไป ดึงท่วงท่าการเดินอันสุขุมเยือกเย็นที่มักใช้ในแวดวงชนชั้นสูงของเจียงเฉิงออกมา แล้วเดินตรงดิ่งไปยังเบนท์ลีย์สีขาวคันนั้น

พอเดินมาถึงขอบนอกของกลุ่มคน

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้ส่งเสียงตะคอกขับไล่ และไม่ได้จงใจวางท่าเก๊กขรึมให้ดูโตเกินตัว

เขาใช้ท่วงท่าอันเป็นธรรมชาติ ราวกับถนนสายนี้ ช่องจอดรถนี้ และรถคันนี้ อยู่ในความควบคุมของเขามาแต่ไหนแต่ไร แล้วเอ่ยปากขึ้นมาเรียบ ๆ

"ขอทางหน่อยครับ"

"ผมจะเอารถออก"

ทันทีที่สองประโยคนี้ดังขึ้น แม้สุ้มเสียงจะไม่ดังนัก ทว่ากลับแฝงน้ำหนักไว้เต็มเปี่ยม

นักศึกษาชายหลายคนที่ยืนล้อมรถอยู่หันขวับกลับมาพร้อมกันทันที

เมื่อเห็นชายหนุ่มที่แต่งตัวภูมิฐานและมีบุคลิกโดดเด่นสะดุดตายืนอยู่ด้านหลัง ฝูงชนก็พร้อมใจกันถอยร่นเปิดทางออกไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เจ้าของรถมาแล้ว!

นักศึกษาชายคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดกลืนน้ำลายลงคอ รวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เพื่อน"

"รถคันนี้... เป็นของนายเหรอ?"

ฝีเท้าของเฉินจื่ออั๋งชะงักกึกไปอีกรอบ

ประวัติศาสตร์มักซ้ำรอยอย่างน่าประหลาดเสมอ

สถานการณ์ทางตันอันน่ากระอักกระอ่วนที่เพิ่งเจอตรงหัวมุมทางเข้า ไม่ถึงสามนาทีให้หลัง มันก็วนกลับมาฟาดใส่หน้าเขาแบบเดิมเป๊ะ ๆ โดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

เขายังคงไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้เหมือนเดิม

บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะเหนียวหนืดขึ้นมาอย่างยิ่งยวดในวินาทีนี้

สายตาห้าหกคู่จับจ้องมาที่เขาตาไม่กะพริบ เพื่อรอคอยคำตอบ

เฉินจื่ออั๋งเม้มริมฝีปากแน่น

เขาไม่ได้ตอบคำถามของนักศึกษาชายคนนั้นตรง ๆ

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า นิ้วโป้งกดลงบนปุ่มปลดล็อกของกุญแจรถได้อย่างแม่นยำ

แล้วออกแรงกดลงไป

"ติ๊ด ติ๊ด"

เสียงปลดล็อกสองครั้งอันกังวานใสและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายจักรกลดังขึ้นในลานจอดรถ

ไฟหน้าของเบนท์ลีย์สีขาวสว่างวาบขึ้นมาเป็นแสงสีขาวเย็นเฉียบอันดุดันในชั่วพริบตา

กระจกมองข้างบานใหญ่ทั้งสองฝั่งค่อย ๆ กางออก พร้อมกับเสียงการทำงานเบา ๆ ของมอเตอร์ไฟฟ้า

เสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงดังระงมขึ้นในกลุ่มคนที่ยืนมุง

เฉินจื่ออั๋งไม่ได้ปรายตามองคนรอบข้างแม้แต่น้อย

เขาเดินตรงไปยังฝั่งที่นั่งคนขับ

ยื่นมือออกไปดึงเปิดประตูรถหรูบานหนาหนักนั้นออก

โค้งตัว

ก้มศีรษะลง

ขยับตัวหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะหนังแท้เย็บมือสุดประณีตอย่างคล่องแคล่ว

"ปัง"

ประตูรถปิดสนิท

ในสายตาของคนนอกที่ยืนดูอยู่นอกรถ

การกระทำที่ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ แต่กลับใช้การกระทำระดับสูงสุดมาแทนคำตอบเช่นนี้ มันช่างเท่บาดจิตถึงขีดสุดจริง ๆ

นี่มันยิ่งกว่าการพยักหน้ายอมรับเสียอีก มันคือการยอมรับโดยพฤตินัยที่สะท้อนถึงอำนาจในการครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบ

ภายในห้องโดยสาร

กระจกกันเสียงชั้นยอดตัดเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงจากภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งคนขับ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ขับเบนท์ลีย์ คอนติเนนตัล จีที จริง ๆ

แม้เขาจะพยายามรักษาความเยือกเย็นไว้สุดชีวิต แต่ยามที่ฝ่ามือแนบลงบนพวงมาลัยหนังแท้อันนุ่มนวล และสายตากวาดผ่านนาฬิกาไบรท์ลิงอันวิจิตรบนคอนโซลกลาง หัวใจของเขาก็ยังคงสั่นสะท้านไปด้วยกลิ่นอายความหรูหราแบบผู้ดีเก่า

ความเงียบสงบ ความหนักแน่นมั่นคงภายในห้องโดยสาร ตลอดจนความรู้สึกปลอดภัยที่โอบล้อมผู้คนไว้ด้วยความหรูหราอย่างมิดชิด

เมื่อเทียบกับปอร์เช่ 718 ของตัวเองที่คอยแต่จะใช้เสียงคำรามและความสะเทือนกระตุ้นประสาทอยู่ตลอดเวลาแล้ว มันคือสิ่งประดิษฐ์ที่อยู่คนละขั้วกันอย่างสิ้นเชิง

เฉินจื่ออั๋งสูดหายใจเข้าลึก

กดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ลงไป

เครื่องยนต์ W12 ส่งเสียงคำรามต่ำทึบที่แฝงพลังมหาศาลออกมา

เขาเหยียบเบรก แล้วเข้าเกียร์ D

รถสปอร์ตคูเป้สีขาวค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากช่องจอด

ยามที่หน้ารถเลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง วิ่งตามทางออกของลานจอดรถมุ่งหน้าสู่ถนนสายร่มรื่นใต้ร่มเงาไม้ภายในมหาวิทยาลัย

สายตารอบด้านก็ราวกับติดตั้งเรดาร์ตรวจจับอัตโนมัติเอาไว้ จับจ้องติดหนึบอยู่บนตัวรถตาไม่กะพริบ

นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาตามทาง

นักศึกษาหญิงที่นั่งคุยกันอยู่บนม้านั่งริมถนน

กระทั่งเด็กปีหนึ่งที่กำลังปั่นจักรยานรีบไปอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน

ทุกสายตาในวินาทีที่เห็นรถเบนท์ลีย์สีขาวในตำนานคันนี้เริ่มเคลื่อนตัวจริง ๆ ต่างก็พุ่งเป้าหลอมรวมเข้ามาตรงนี้ทั้งหมด

เฉินจื่ออั๋งนั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ สองมือกุมพวงมาลัยไว้แน่น

ภายนอกเขาจับจ้องสายตาไปเบื้องหน้า นิ่งสงบดั่งขุนเขา

ทว่าภายในใจของเขาในเวลานี้ กลับกำลังเผชิญกับการยื้อยุดฉุดกระชากอันแสนสับสนวุ่นวาย

ความรู้สึกที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหาวิทยาลัย พลังกดดันของการได้ยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางทางสังคมอย่างแท้จริง ทำให้เขารู้สึกฟินลึก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทว่าในส่วนลึกของความฟินนั้น

กลับเจือปนไปด้วยความรู้สึกโหวงเหวงและความตื่นตระหนกที่ไม่อาจลบเลือนออกไปได้

เพราะเขารู้แก่ใจดี

ต่อให้ตอนนี้ตัวเองจะยืนอยู่สูงส่งเพียงใด แท่นที่เขากำลังเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้านี้ ก็ไม่ใช่ของเขาเอง

รถค่อย ๆ แล่นผ่านประตูใหญ่มหาวิทยาลัยเจียงต้าออกไป

กลืนหายเข้าไปในกระแสการจราจรบนถนนสายกว้างใหญ่ของตัวเมืองอย่างสมบูรณ์

เฉินจื่ออั๋งพ่นลมหายใจที่อัดอั้นอยู่ในอกออกมาเฮือกใหญ่

เขามองประตูมหาวิทยาลัยเจียงต้าที่ค่อย ๆ ลับตาไปในกระจกมองหลัง ในที่สุดหัวใจก็สัมผัสได้ถึงความโล่งอกเสียที

ภารกิจเสร็จสิ้นอย่างงดงาม

เมื่อกี้ที่ลานจอดรถถึงจะมีคนมารุมมุงดู แต่ก็ยังดีที่ไม่มีใครเปิดไลฟ์สดหรือตั้งกล้องอัดวิดีโออย่างโจ่งแจ้ง

เรื่องราวคงไม่ลุกลามใหญ่โตจนเกินจะควบคุมหรอก

อย่างมากที่สุด ในมหาวิทยาลัยก็แค่มีข่าวซุบซิบเพิ่มขึ้นมาไม่กี่กระแส ที่เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเจ้าของรถเบนท์ลีย์ก็เท่านั้น

ถึงตอนนั้นค่อยหาข้ออ้างแถ ๆ กลบเกลื่อนไปก็สิ้นเรื่อง

เฉินจื่ออั๋งปลอบใจตัวเองเช่นนั้น

ทว่า

เขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ในตอนที่เขาคิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมและกำลังลอบกระหยิ่มใจอยู่นั้น

บนตึกหอพักฝั่งตรงข้ามกับหอพักชายตึก 5

หน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสองเปิดแง้มเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

มีเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งถือกล้องเลนส์ซูมระยะไกลกำลังขยายสูง ซุ่มรออยู่ที่นั่นมาตลอดทั้งช่วงสายแล้ว

ตั้งแต่ตอนที่เฉินจื่ออั๋งยืนอยู่วงนอกแล้วพูดว่า "ขอทางหน่อย" ไปจนถึงตอนที่เขาเงียบกริบแล้วกดกุญแจปลดล็อกรถ กระทั่งตอนที่เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ จนถึงขั้นสุดท้ายที่ขับเบนท์ลีย์สีขาวแล่นออกจากลานจอดรถ

ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาทีนี้

ได้ถูกเลนส์ซูมกำลังขยายสูงตัวนั้น บันทึกเอาไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์แบบด้วยความคมชัดระดับ 1080P

ช่วงบ่าย

แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก

บนโลกออนไลน์ในรั้วมหาวิทยาลัยเจียงต้า มีระเบิดนิวเคลียร์ลูกหนึ่งระเบิดตูมขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เพจรวมเรื่องสารภาพรักของมหาวิทยาลัย

กระทู้ปักหมุดบนเว็บบอร์ดเถี่ยปา

หรือแม้กระทั่งในกลุ่มใหญ่วีแชตของแต่ละคณะของเด็กปีหนึ่ง

คลิปวิดีโอสั้นความยาวเพียงไม่กี่สิบวินาทีคลิปหนึ่ง กำลังแพร่กระจายราวกับไวรัสอย่างบ้าคลั่ง เข้ายึดครองหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนอย่างรวดเร็ว

แม้ภาพในวิดีโอจะสั่นไหวอยู่บ้าง แต่เมื่อถูกดึงภาพเข้ามาใกล้ด้วยเลนส์เทเลโฟโต้ ใบหน้าของตัวเอกในคลิปก็ปรากฏให้เห็นอย่างแจ่มชัดกระจ่างตา

ข้อความแคปชันและพาดหัวใต้คลิปวิดีโอ ยิ่งเติมเชื้อไฟโหมกระพือให้เรื่องนี้ลุกโชนจนถึงขีดสุด

[มหาเศรษฐีลึกลับที่สุดของเจียงต้าปรากฏตัวแล้ว! ในที่สุดก็จับตัวเจ้าของเบนท์ลีย์สีขาวได้คาหนังคาเขา!]

[ปิดคดีแล้ว! ที่แท้เขาก็คือลูกคนรวยเจ้าถิ่นห้องการเงิน 1 ที่บ้านทำธุรกิจใหญ่โตคนนั้นนี่เอง!]

[มิน่าล่ะ ตอนเปิดเทอมวันแรกถึงแนะนำตัวได้อย่างมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ที่แท้แบ็กก็โหดเบอร์นี้นี่เอง!]

ในคลิปวิดีโอ ช็อตที่เฉินจื่ออั๋งสวมเสื้อเชิ้ตสุดเนี้ยบ เดินตีหน้าขรึมมุ่งหน้าไปยังรถเบนท์ลีย์แล้วกดกุญแจปลดล็อก ถูกนักศึกษาทั้งชายและหญิงจำนวนนับไม่ถ้วนแคปภาพหน้าจอไปซูมขยายดูกันยกใหญ่

"เฉินจื่ออั๋ง ห้องการเงิน 1"

"ลูกคนรวยระดับท็อปของท้องถิ่น"

"เจ้าของรถเบนท์ลีย์สีขาว"

ป้ายระบุตัวตนทั้งสามนี้ ในเวลาเพียงบ่ายเดียว ได้ถูกแวดวงเด็กปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเจียงต้าเชื่อมโยงผูกติดเข้าด้วยกันอย่างเหนียวแน่น จนไม่มีทางแยกออกจากกันได้อีกต่อไปแล้ว

ในเวลานี้

เฉินจื่ออั๋งแวะไปรับลู่ชวนที่ถนนด้านหลังเรียบร้อยแล้ว และกำลังขับรถอยู่บนเส้นทางมุ่งหน้าไปยังสำนักงานขนส่ง