ตอนที่ 1011 บัญชาการศึกเดี่ยว, หมื่นอาชาทะยาน

"ข้าไม่ได้ไม่ไว้ใจฝีมือเจ้า แล้วก็ไม่ได้ห่วงว่าเจ้าจะขลาดกลัวจนหนีศึก คนอย่างเจ้า ต่อให้ข้างหน้าเป็นภูเขาดาบทะเลเพลิง เพื่อแก้แค้นแล้ว เจ้าก็คงพุ่งเข้าใส่โดยไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้นี่แหละ เจ้าไม่กลัวตายก็จริง แต่ทำศึกที่ไหนไม่มีคนตายบ้าง ข้ากลัวว่าเจ้าจะมองคำพูดข้าเป็นกฎตายตัว หรือไม่ก็พอเกิดนึกอยากเข่นฆ่าขึ้นมา ก็หน้ามืดตามัวพากลุ่มพี่น้องไปชนเข้ากับทางตัน ไม่ระวังนิดเดียวอาจเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเสียเปล่าๆ"

"สถานการณ์บนทุ่งหญ้าแปรเปลี่ยนชั่วพริบตา ข้อมูลที่อาหมู่เอ่อร์ให้มาถึงจะแม่นยำแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นเรื่องเก่าเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว ตอนนี้แดนเหนือแห้งแล้งหนัก ชนเผ่าไหนจะย้ายทุ่งหญ้าชั่วคราว ลำน้ำสายไหนจะเหือดแห้งกะทันหัน ไม่มีใครบอกได้แน่ชัด เจ้าพาไพร่พลออกไป หากไม่รู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ พอเจอเหตุฉุกเฉินเข้าหน่อยก็รู้แต่จะถือทวนพุ่งชนดื้อๆ นั่นไม่ใช่การไปทำศึก แต่เป็นการเอาชีวิตไปส่งให้พวกเป่ยตี๋ถึงที่ต่างหาก"

คำพูดเหล่านี้ของจ้าวเหิงแม้จะเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับแทงใจต้านไถหมิงเลี่ยเข้าอย่างจัง

ต้านไถหมิงเลี่ยปรายตามองน้องชายแท้ๆ ที่ตนเลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้งแต่เล็ก ลึกๆ ในแววตาพลันวาบผ่านความกังวลที่ยากจะกลบเกลื่อน

ท่านพ่อต้านไถจิ้งด่วนจากไปแต่เยาว์วัย หมิงเยว่ผู้เป็นน้องสาวก็เป็นสตรี ทายาทชายรุ่นนี้ของตระกูลต้านไถที่สามารถจับอาวุธขึ้นศึกสังหารศัตรูได้ จึงเหลือเพียงพวกเขาสองพี่น้องเท่านั้น เมื่อก่อนตอนตั้งค่ายโจรอยู่ที่เขาหนิวเอ่อร์ หมิงอวี่คือกองหน้าผู้ห้าวหาญในมือเขา ทุกครั้งที่เจอศึกหนัก หมิงอวี่มักจะพุ่งนำหน้าสุดเสมอ บนร่างมีรอยแผลเป็นจากคมดาบใหญ่น้อยไม่ต่ำกว่ายี่สิบแห่ง เวลานั้นคนมีน้อย เขาจึงคอยปกป้องคุ้มครองน้องชายให้อยู่ใต้สายตาได้ตลอดเวลา