ตอนที่ 1013 ทิ้งปืนใช้หน้าไม้ พุ่งเสียบใจกลาง

ยามที่อู๋กังเอ่ยคำนี้ สีหน้าเปี่ยมด้วยความลำพองที่มิอาจซ่อนเร้น เขานำทัพมาชั่วชีวิต ย่อมกระจ่างแจ้งดีว่าสิ่งนี้หมายความถึงกระไร

เมื่อจ้าวเหิงได้ฟัง ก็หันไปสบตากับต้านไถหมิงเลี่ยที่อยู่ด้านข้าง ทั้งสองยิ้มให้กันโดยมิได้นัดหมาย พลางพยักหน้ารับเบา ๆ

ยามสองทัพประจัญบาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามทหารม้าพุ่งเข้าปะทะ ความกล้าหาญของม้าศึกมักเป็นตัวชี้ขาดทิศทางของศึกสงครามโดยตรง เพลงม้าของชาวเป่ยตี๋นั้นเจนจัดยิ่งนัก เติบโตมาบนหลังม้าแต่เยาว์วัย แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับม้าศึก ทว่าต่อให้เพลงม้าจะเลิศล้ำปานใด ก็จำต้องตั้งอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าม้าศึกต้องเชื่อฟังเสียก่อน

ม้าศึกในบรรดาเผ่าเป่ยตี๋เหล่านั้น ยามปกติบนทุ่งหญ้าอย่างมากก็ได้ยินเพียงเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า ไหนเลยจะเคยพานพบเปลวเพลิงและควันดำโขมงยามดินปืนระเบิดเล่า ครั้นกองทหารม้าหุ้มเกราะของค่ายชิงเฟิงบุกทะลวงเข้าไป ระเบิดมือนับร้อยนับพันลูกระดมขว้างซัดเข้าใส่ขบวนม้าของชาวเป่ยตี๋ไม่ลืมหูลืมตา เสียงกึกก้องกัมปนาทดังสะเทือนเลื่อนลั่นติดต่อกันเป็นระลอก ถึงเพลานั้น ม้าศึกที่ตื่นตระหนกจนคลุ้มคลั่งก็จะมีเพียงพาหนะของชาวเป่ยตี๋เท่านั้น

เมื่อม้าศึกแตกตื่นหนีกระเจิง ทหารม้าบนหลังต่อให้มีเพลงม้าสูงส่งปานใดก็ไร้ประโยชน์ มิต้องให้เหล่าทหารหาญแห่งค่ายชิงเฟิงลงมือ พวกมันก็เหยียบย่ำพวกเดียวกันเองจนแหลกเป็นเศษเนื้อได้แล้ว