ตอนที่ 1030 ทาสตกค้างแดนกันดาร, พลันยินสำเนียงบ้านเกิด

คนเป่ยตี๋พวกนี้ฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่า ทหารม้าแห่งราชวงศ์ต้าอวี๋จะกล้าลอบบุกประชิดมาถึงที่นี่ในยามราตรี ที่แห่งนี้อยู่ห่างจากด่านเยี่ยนอวิ๋นเกือบสามร้อยลี้เต็ม หากเป็นปีก่อนๆ ทหารรักษาชายแดนของต้าอวี๋อย่าว่าแต่จะบุกมาถึงที่นี่เลย แค่ออกนอกด่านไปเกินยี่สิบลี้ก็ต้องอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าจะถูกกองทหารม้าลาดตระเวนของเป่ยตี๋ล้อมกลืนจนสิ้นซาก

ในความคิดของพวกเขา คนแดนใต้พวกนี้ควรต้องหดหัวตัวสั่นอยู่หลังกำแพงเมือง ทุ่งหญ้าคือลานล่าสัตว์ที่ชาวเป่ยตี๋จะควบม้าโลดแล่นได้ตามใจชอบตลอดกาล

ทว่าในค่ำคืนนี้ ฐานะของผู้ล่าและเหยื่อกลับตาลปัตรกันโดยสิ้นเชิง

กองทหารม้าเกราะเหล็กสามพันห้าร้อยนายของค่ายชิงเฟิงบุกตะลุยเข่นฆ่าไปกลับทั่วค่ายถึงสามรอบ ลูกศรเหล็กกล้าของหน้าไม้กลยิงจนหมดสิ้น ก็ชักดาบยาวออกมาประจัญบานระยะประชิด ทหารม้าเหล่านี้สวมเกราะครึ่งตัวเหล็กกล้าชั้นดีที่ตีขึ้นจากเตาถลุงสูงหลังเขาหนิวเอ่อร์ ธนูกระดูกคันอ่อนที่คนเป่ยตี๋ยิงออกมาอย่างรีบร้อนกระทบเกราะเหล็กเสียงดังก๊องแก๊ง ไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดสีขาว อย่างมากก็แค่ถลอกสีดำไปบ้าง ส่วนดาบเหล็กกล้าชั้นเลิศในมือทหารม้าค่ายชิงเฟิง ขอเพียงฟันปาดเบาๆ ตามแรงส่งของม้า ก็สามารถฟันผ่าทั้งคนทั้งเสื้อคลุมหนังจนแยกเป็นแผลฉกรรจ์ได้แล้ว

เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโห่ร้องเข่นฆ่าก็ค่อยๆ แผ่วลง