ตอนที่ 1036 แค้นสิบเอ็ดปี ล้างอายวันนี้

หวังโก่วเอ๋อร์กลัวว่าต้านไถหมิงอวี่จะไม่เชื่อ ร้อนใจจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือโบกไม้โบกมือวาดไปมากลางอากาศ

"ข้าถูกจับมาทุ่งหญ้าตั้งแต่เด็ก เลี้ยงม้าอยู่แถวนี้มาสิบกว่าปีแล้ว! ในรัศมีสองสามร้อยลี้นี้ ที่ไหนมีชนเผ่าซ่อนอยู่ หนองน้ำไหนมีน้ำ ดงทรายแอ่งไหนเดินผ่านไม่ได้ ข้าหลับตาก็ยังคลำทางไปถูก! ข้านำทางให้พวกท่าน รับรองว่าเร็วกว่าพวกท่านคลำทางมั่วๆ กันเองเป็นไหนๆ! อีกอย่าง... อีกอย่างข้ายังแอบเรียนวิชาของพวกต๋าจื่อมาไม่น้อย ขี่ม้าหลังเปล่าได้ พูดภาษาเป่ยตี๋ได้คล่อง ฟังลมแยกแยะเสียงเกือกม้าก็เป็น..."

พูดถึงตรงนี้ เสียงของหวังโก่วเอ๋อร์ก็เบาลง สายตาเหลือบมองเกราะครึ่งตัวเหล็กกล้าชั้นดีที่จ้าวหู่และคนอื่นๆ สวมใส่อย่างอดไม่ได้ รวมถึงดาบยาวร้อยหลอมและหน้าไม้กลเหล็กดำที่เหน็บอยู่ข้างเอวของพวกเขา

เขากลืนน้ำลายลงคอ แววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉาระคนเลื่อมใสจนปิดไม่มิด

นายร้อยที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นในเผ่าเฮยสุ่ย อย่างมากก็สวมเกราะแข็งที่เย็บจากหนังวัวสองชั้น ดาบโค้งในมือหากฟันถูกกระดูกบ่อยเข้าคมก็บิ่น ทว่าเกราะเหล็กบนร่างของทหารฝ่ายตนเบื้องหน้านี้ กลับดำขลับเป็นมันวาว มองดูก็รู้ว่าฟันแทงไม่เข้า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีกล่องที่ส่งเสียงดังกริ๊กๆ รัวเร็วแล้วยิงลูกศรเหล็กออกมาได้ทีละหลายดอกเมื่อคืนวาน หากในมือเขามีอาวุธแบบนั้นสักชิ้นล่ะก็ เมื่อครู่ในค่ายพัก เขาคงแทงผู้คุมเป่ยตี๋ที่ชอบเอาแส้เฆี่ยนตีเขาตายไปหลายคนแล้วด้วยตัวเอง